ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น หนึ่งในนักสเก็ตที่คนเกลียดมากสุดในโลก
มีคนพูด… พูดจาไม่ดีเยอะมาก
แต่ฉันไม่เคยสนหรอกว่าคนอื่นจะพูดยังไง
ฉันเอามันมาเป็นแรงผลักดัน และทำสิ่งที่ฉันอยากจะทำต่อไป
(เลทีเซีย บูโฟนี)
ฉันโตขึ้นมาที่เซาเปาโล บราซิล
ตอนที่เริ่มเล่นสเก็ต ฉันอายุสิบขวบ
แตะบอร์ดเป็นครั้งแรกก็หลงรักเลยค่ะ
ทันทีที่เริ่มเล่น ฉันก็… เรียนรู้ทุกอย่างได้เร็วมาก
คือฉันพยายามเล่นทริคตั้งแต่วันแรกที่หัดสเก็ต
เหมือนกับ ไถธรรมดายังไม่เป็นด้วยซ้ำ
แต่ฉันพยายามจะเล่นท่ายากแล้ว
เมื่อก่อนฉันเคยโหนประตู
แล้วก็พยายามเล่นท่าคิ๊กฟลิป ฮีลฟลิป…
เวลาเล่นสเก็ตบอร์ด มันล้มได้ง่ายมาก
เราล้มกันตลอดเวลา
คนส่วนใหญ่ที่เริ่มเล่นก็เลิกไป
เพราะมันเจ็บเนี่ยแหละ
จำได้ว่าครั้งแรกที่ฉันสเก็ตลงเนินแล้วล้ม
แล้วฉันก็… คือถลอกปอกเปิดเต็มตัวเลยนะ
แต่ฉันบอกเลยว่า
"โห แบบนี้สนุก ขออีกที"
เมื่อก่อนฉันเล่นสเก็ตกับเด็กผู้ชาย เรียกว่าฉันก็เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งนะ
ฉันเหมือน… สู้กับพวกนั้นเลย
ฉันเล่นท่าแบบเดียวกัน
ฉันเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียว
เพื่อนบ้านล้อฉันต่างๆ นานา
เพราะฉันแต่งตัวแบบเดียวกับ ที่พวกเด็กผู้ชายแต่งกัน
กางเกงโคร่งๆ ใส่หมวก แล้วก็ถือสเก็ตบอร์ด
พ่อฉันเกลียดสเก็ตบอร์ดมาก
พ่อไม่อยากให้ฉันเล่นสเก็ต
คือพ่อเป็นพ่อที่เข้มงวด
เขาบอกว่าฉันควรเรียนหนังสืออยู่กับบ้าน
ไม่ใช่ออกไปเล่นข้างนอกกับพวกเด็กผู้ชาย
ถึงกับเคยหักสเก็ตบอร์ดของฉันด้วย
แต่เช้าวันต่อมา ฉันก็ไปซื้อบอร์ดกับเพื่อน
แล้วก็ทำบอร์ดใหม่เลย
ฉันแค่อยากเล่นสเก็ตอย่างเดียว
ตอนที่อายุ 14 ปี คนเชิญให้ฉันมาที่ลอสแองเจลิส
เพื่อร่วมแข่งในเอ็กซ์เกมส์
นั่นคือจังหวะที่ฉันเพิ่งรู้ตัวว่า
"โอเค ฉันว่าฉันเก่งเรื่องนี้"
(เอ็กซ์เกมส์ ปี 2007) (ลอสแองเจลิส)
ยินดีต้อนรับท่านผู้มีเกียรติ สู่ลอสแองเจลิส แคลิฟอร์เนีย
แข่งเอ็กซ์เกมส์ครั้งแรก ฉันทำได้ไม่ดีเท่าไหร่หรอก
ฉันชินกับการแข่งสเก็ตในบราซิล ซึ่ง…
สนามสเก็ตมันเล็กมากๆ
พอมาถึงเอ็กซ์เกมส์ ทุกอย่างกลายเป็นขนาดสองเท่า
จนฉันได้เป็นที่สุดท้าย
ฉันว่าฉันควรได้ประสบการณ์นั้นนะ
นั่นเปลี่ยนวิธีสเก็ตของฉันไปเลย
มันช่วยกดดันให้ฉันซ้อมจนเก่งขึ้นไปอีกขั้น
ฉันคิดเลยว่า "โอเค ต้องทำให้ดีขึ้นละ"
เหรียญทองเหรียญแรกของเลทีเชีย
ได้จากในประเทศบ้านเกิดของตัวเอง
เลที! เลที! เลที! เลที!
เลทีเซีย บูโฟนี คือนักกีฬาเหรียญทอง
เลทีเซีย บูโฟนีกลับมานำแล้ว
ได้เหรียญทองอีกครั้ง
เจ้าของเหรียญทองจากเอ็กซ์เกมส์
สองเหรียญเงิน หนึ่งเหรียญทองแดง
(เหรียญเอ็กซ์เกมส์ - 2010 เงิน 2011 ทองแดง - 2012 เงิน)
(2013 ทอง - 2013 ทอง 2013 ทอง - 2014 ทองแดง)
พอฉันเริ่มชนะเอ็กซ์เกมส์
ทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก
มันก็เจ๋งอยู่นะ
คือฉันได้เจอนักกีฬามืออาชีพเยอะแยะ
และมีโอกาสที่จะได้ถ่ายนิตยสาร
ทั้งนิตยสารฟิตเนส
หรือนิตยสารแฟชั่น
(เอนโดรฟินา) (เลทีเชีย บูโฟนี)
หลายคนบอกว่าตอนนั้น ฉันไม่เล่นสเก็ตละ
บอกว่าฉันไปเป็นนางแบบเต็มตัว
เป็นนางแบบฟิตเนสอะไรงั้น
มันก็เจ็บใจนะคะ เพราะฉันให้ความสำคัญกับสเก็ตบอร์ดก่อนเสมอ
นั่นเป็นที่หนึ่งในใจฉันตลอดมา
ตอนได้รับเชิญไปถ่ายอีเอสพีเอ็น ฉบับร่างกายนักกีฬา
ฉันถือเป็นเกียรติมาก
ตอนแรกฉันก็ประหม่า
เพราะรู้ว่าจะต้องถ่ายเปลือย
แต่ฉันก็ทำ แล้วก็ชอบผลลัพธ์ที่ออกมา
แต่มีคนจำนวนมาก
ที่ไม่เข้าใจแนวคิดที่เขาต้องการ อวดเรือนร่างของนักกีฬา
เช่นพวก กล้ามเนื้อ โดยที่ไม่ได้อวดอย่างอื่น
เท่ากับมีคนจำนวนมาก เอาไปพูดเสียๆ หายๆ
บอกว่าเขาจ่ายเงินให้ฉันผ้าหลุด
บอกว่าฉันทิ้งอุดมการณ์ไปแล้ว
เรื่องนั้นเกิดขึ้นก่อนการแข่งสตรีทลีคพอดี
สตรีทลีคครั้งแรกของโลกด้วย
เรามาอยู่กันที่ชิคาโก
(การแข่งสเก็ตบอร์ดสตรีทลีค ชิงแชมป์โลกปี 2015)
วันนี้เป็นวันประวัติศาสตร์ ของการแข่งสเก็ตบอร์ดสตรีทลีค
ในการแข่งขันที่ผ่านมาหกปี
ไม่เคยมีผู้หญิงลงแข่งในสตรีทลีคได้ จนกระทั่งคืนนี้
(ตอนนี้มีผู้หญิงมากขึ้น 100%)
สตรีทลีคเป็นการแข่งขันสำคัญที่สุด ในวงการสเก็ตบอร์ด
ฉันกำลังเจออุปสรรคในอาชีพนักกีฬา
แล้วฉันก็อยากชนะมากๆ
นี่เป็นจุดเปลี่ยนของกีฬาสเก็ตบอร์ดหญิง
มาดูนักกีฬาที่จะมาชิงตำแหน่งนั้นกัน
หลายๆ คนที่แข่งกับฉัน
พวกนั้นคือคนที่พูดว่า ตอนนี้ฉันไม่ได้เล่นสเก็ตแล้วนั่นแหละ
ตอนไปถึงสนาม ทุกคนก็เป็นเพื่อนกันดี
แต่ในใจฉันลึกๆ
ฉันรู้อยู่ว่าพวกนั้นคือคนที่นินทาฉัน
ฉันจึงกดดันตัวเองหนักมาก เพื่อพิสูจน์ว่าพวกนั้นคิดผิด
ความตื่นเต้นก่อนลงแข่งขัน
คือไอ้ความรู้สึกแบบนั้น มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีนะ
แต่ทันทีที่เริ่มสเก็ต ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ฉันจะมีสมาธิของฉัน ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น
ต่อให้ใครมาตะโกนอยู่ข้างหู เรียกชื่อฉัน
หรืออาจจะมีใครมาจุดพลุ
ฉันจะมีสมาธิอยู่แต่กับทริคของฉัน
เธอเก่งเรื่องการเล่นท่ารัวเป็นตับ
เล่นทริคเดี่ยวได้ดี
เล่นสเก็ตเร็วก็เก่ง
เก่งเวลาเปลี่ยนท่า และเก่งสตรีทด้วย
สนามที่นั่นเป็นสนามที่สนุกมาก
ตอนนั้นมีโลโก้เอสแอลเอสใหญ่ๆ ตรงกลางสนาม
ที่ไม่มีใครคิดจะกระโดดข้าม
เพราะมันมีช่องว่างใหญ่ๆ อยู่
โอลลี่ครั้งใหญ่
โห แน่ไปเลยครับ
(บูโฟนี 3.3 แต้ม ต้องการ 4.4 แต้มจะขึ้นเป็นที่หนึ่ง)
แน่ไปเลย
ฉันไม่ได้คิดเรื่องที่หนึ่งหรือที่สองด้วยซ้ำ
ฉันแค่อยากเล่นทริคทั้งหมดให้สำเร็จ
แล่นเร็วได้สวยงาม
ท่าฟรอนต์ไซด์ 180 สวยครับ
(บูโฟนี 15.2 แต้ม ต้องการ 1.3 แต้มจะขึ้นเป็นที่หนึ่ง)
จำได้ว่าตอนนั้นฉันเป็นที่สอง
และมีโอกาสอีกสามท่า
ฉันต้องการ… ไม่ได้ต้องการคะแนนเยอะ ทำคะแนนแค่โอเคก็พอแล้ว
ถ้าฉันเล่นท่าอะไรง่ายๆ
ก็สามารถได้คะแนนมา แล้วจะโดดขึ้นไปอยู่ที่หนึ่ง
แต่ลึกๆ ในใจของฉัน ฉันไม่ได้นับคะแนนอะไร
ฉันแค่อยากเล่นท่าให้มันดีๆ
เล่นทริคของจริง ไม่ใช่เล่นอะไรง่ายๆ แค่ให้ชนะ
เธอเตรียมอะไรไว้
พลิกบอร์ด 360 องศาแต่ไม่ได้ครับ บอร์ดหมุนไม่ครบ
ฉันลองท่า 360 ฟลิป
พลาดครั้งแรกไป
แล้วก็คิดว่า "โอเค มีโอกาสอีกสองครั้ง ทำได้น่ะ"
ครั้งที่สอง พลาดอีก
แล้วฉันก็แบบ "ก็ ทีนี้… จะยากละ
คือความกดดันอยู่ตรงนี้แล้วนะ ฉันเหลือโอกาสอีกครั้งเดียว"
เธอต้องการคะแนน 3.9
จะมาดูกันว่าเธอเล่นท่า 360 ฟลิปอีกไหม หลังจากพลาดมาแล้วสองครั้ง…
หรือจะเล่นท่าปกติซึ่งรู้ว่าเล่นยังไงก็ผ่าน
ในหัวฉัน ฉันรู้ว่าไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้น
แต่ฉันอยากเล่นใหญ่
ฉันอยากเล่นทริคนั้นให้ได้
ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อพลาดไปแล้วสองครั้ง ฉันต้องเล่นให้ได้
ฉันจะไม่เปลี่ยนท่าเพราะ ไม่งั้นจะไม่ชนะหรอก
ถ้าจะชนะ ก็ต้องชนะในทางที่ถูกต้อง
ต้องตั้งสมาธิดีๆ ครับ
ปกติ เวลาเราเล่นทริค เรารู้ว่าจะลงมายืนได้ไหม…
(โอกาสลงพื้น โอกาสพลาด)
หรือว่าจะพลาด
ตอนนั้นบอร์ดอยู่ใต้เท้าฉันแล้ว
ฉันก็แบบ "ฉันทำได้ นี่แหละ ลงได้แน่"
แต่ทันทีที่ถึงพื้น ฉันเสียการทรงตัวไปนิดนึง
แต่เมื่อดึงการทรงตัวกลับมาได้อีกครั้ง
ฉันก็แบบ "โอเค ได้แล้ว"
แล้วฉันก็เริ่มฉลองทันทีเลยค่ะ
ทำได้ครับ! เยส!
สุด
เลทีเซีย บูโฟนีเป็น
แชมป์โลกหญิงของ เอสแอลเอสไนกี้เอสบี ซูเปอร์คราวน์คนแรก
ตอนที่เล่นทริคสุดท้ายได้
ฉันรู้สึกดีที่สุดในชีวิต
ยากที่จะบรรยายความรู้สึกนั้นนะคะ
เหมือนเวลาเล่นสกายไดฟ์วิ่ง ต้องโดดเองถึงจะรู้
นั่นเป็นชัยชนะครั้งสำคัญที่สุด เพราะจังหวะชีวิตที่ฉันเจออยู่ตอนนั้น
ฉันว่าหลังจากนั้น คนก็นับถือฉันมากขึ้น
เป็นฝันค่ะ เหมือนฝัน
ฉันฝันถึงสตรีทลีคมา สองอาทิตย์แล้วมั้ง
แล้วฉันก็ทำได้
ฉันมีความสุขมาก
นั่นเป็นหนึ่งในจังหวะที่ดีที่สุดในชีวิต
ฉันไปถึงจุดที่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
ถ้าเราเก่งอะไรสักอย่าง จะต้องมีคนพูดจาแย่ๆ ถึงเราเสมอ
แต่ฉันไม่สนใจ
ฉันแค่อยากนำกีฬาสเก็ตบอร์ดขึ้นไปอีกระดับ
แน่นอน ชัยชนะก็เป็นเรื่องสำคัญ
แต่การเล่นสเก็ตบอร์ด เป็นมากกว่าแค่การเอาชนะ
มีพ่อแม่หลายคนเดินมาหาฉัน
แล้วบอกว่าลูกสาวของเขาเล่นสเก็ต เพราะเห็นคลิปของฉัน
เวลาได้ยินอย่างนั้นมันเยี่ยมมากนะ
ฉันพยายามเป็นตัวอย่าง แบบที่ฉันไม่เคยเห็นตอนที่เริ่มสเก็ต
เพราะฉันอยากให้พ่อเห็นว่า ผู้หญิงก็เล่นสเก็ตได้
ผู้หญิงเป็นมืออาชีพได้
ตอนนั้นฉันไม่มีตัวอย่าง
วันนี้ฉันอยากจะเป็นตัวอย่างให้ คนรุ่นต่อไปได้เห็น นึกออกไหม
ฉันอยากให้เขารู้ว่า เราจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
เราก็แค่ต้องทำตามใจรักของเรา
เราทำได้ทุกอย่างนั้นแหละ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์