SERIAL NETFLIX
Pokaż mi brzuszek!
Dobry piesek.
Chodźmy, Mopsiku.
O rety. To dziadzio.
- Nie żyje? - Nie.
Jest zamrożony.
Na własnych urodzinach.
- „Jego wielki dzień”. - Jego wielki dzień.
Na zdjęciach jest szczęśliwy.
To jest to!
Zdjęcia oddają duszę postaci.
Pytanie tylko, jak przywrócić dziadzia
do jego ciała?
MARTWY PUNKT
Mamo. Zapytaj o moją największą słabość.
Tłusta skóra?
Mówię serio.
A może „paraliżujący lęk przed konfrontacją”?
Czemu o to pytasz?
Mam dziś rozmowę o pracę w Phoenix Park.
Mówiłem ci.
Babcia przyjdzie na kolację. Zrobiłam makaron bez sera!
Powiedziałaś jej, że będę?
Oczywiście.
Powiedziałaś, że Barney będzie?
Skarbie. Ona wielu rzeczy nie rozumie.
Nie tylko ona.
Wybacz.
Idę sam. Ale jeśli się uda, będziemy mieli swoje miejsce.
Tylko ty i ja. Bez mamy, taty i Babuni.
W porządku. Chodź.
Przestań.
Moja droga córeczka!
Ma pierwszą rozmowę o pracę!
Mamo!
Zadzwoń przed rozmową i później.
W trakcie też.
Pa, mamo.
Sprawdzam, czy masz telefon!
PHOENIX PARK
Nasikasz jeszcze raz i wracasz.
O rany.
Dziwny gość gada do siebie.
Mama miała rację. Lepiej nie wychodzić.
Bo chyba to miała na myśli.
- Mówisz do siebie, Normo. - Skąd znasz moje imię?
- To ja, Barney. - Nie pamiętam imion!
Mieszkamy niedaleko. Ta sama szkoła. Koło naukowe.
Nie pamiętam
twarzy!
Cześć. Jestem Pauline Phoenix.
Za chwilę będziemy w moim własnym parku rozrywki.
Tu zabawa nigdy się nie kończy, nie licząc od listopada do marca.
Mamy pięć stref rozrywki
na podstawie moich filmów, muzyki i programów.
Pamiętaj, że nie wnosimy jedzenia i picia.
A jeśli zobaczysz coś dziwnego,
podejrzanego lub nadprzyrodzonego,
zostaw to dla siebie, złotko.
PHOENIX PARK
- Co ty na to? - Prawie jesteśmy.
ROZDZIAŁ 1 PRACA
Dziękujemy za wizytę!
Mamy nadzieję, że było miło.
Wracajcie szybko. Szczęśliwej podróży!
Nie pozwijcie nas!
Przestań za mną chodzić, dziwaku.
Nie idę za tobą i nim nie jestem.
Mam rozmowę o pracę.
Czekaj. „Okazja w Phoenix Park, atrakcja Martwy Punkt.
Przybywać o zmroku.
Posada dla jednego idealnego kandydata”.
- Powodzenia. - Dzięki!
Czekaj!
Jesteś gotowy?
Rakietopies!
Dobry piesek!
Co? Jak to możliwe?
- Poszłam skrótem. - Och.
ZAGINĘŁA
POLICJA PROSI O INFORMACJE
Niech mnie diabli!
Ale super.
Nikogo nie było tu od roku!
- Od incydentu z Jennifer Swan! - Z kim?
Była noc taka jak dziś, ale padał deszcz.
Jednak to było rano.
Naśladowczyni Pauline weszła do Martwego Punktu
i nigdy nie wyszła.
Umarła? Tutaj?
Ojej! Powiedziałam, że nie wyszła.
Po prostu „zniknęła”.
- Że też nie wiedziałeś. - Już dobra.
Widzę, że orientuję się lepiej od ciebie.
To bez znaczenia. Chodzi o bycie odpowiedzialnym.
- Twój pies obsikuje meble. - Mopsiku. Nie!
Zapytaj mnie o cokolwiek.
Jak zebrać siki z pajęczyny?
O Pauline, Martwy Punkt, ten park!
Wiem wszystko. O obsadzie, odcinkach,
każdym drobiazgu w tej atrakcji!
Kto to jest?
To Charlie Bonaparte.
A dokładniej…
Czołem, śmiertelnicy!
Twoje piękne zdjęcie jest gotowe do odbioru!
…w czasie pełni jest wilkołakiem.
Ustalili to dopiero w sezonie… Słuchasz mnie?
Ale leń! Współczuję jego szefowi.
Jestem Norma Khan. Przyszłam do pracy.
A ja jestem Barney!
Pewnie ty tu rządzisz. Cudny kostium.
A wy musicie być ofiarami. Nie myślałam, że będzie wybór.
Nie ma. Oto mój życiorys, referencje
i dowód corocznych wizyt w Martwym Punkcie.
Mam też list polecający z biura Pauline Phoenix.
Od jej stażystki.
Kim jest Pauline Phoenix?
A ty, Piegusie?
- Skąd wiesz, że będziesz dobrym ciałem? - Bo mam go dużo?
Super. Chodźmy.
Co? To nie jest fair!
Przygotujcie się. Jest w drodze.
Chyba to nie jest to, co myśleliśmy.
Wiem, wywiad grupowy. Mogli nas ostrzec.
Przepraszam. Są jakieś benefity?
Skrzydła? Ognista krew? Nieśmiertelność?
A stomatolog?
- Przepraszam, mówię do ciebie! - Normo!
Możesz mi odpowiedzieć?
Nadchodzi!
Król demonów ucieszy się na widok aż dwojga!
W którym to było odcinku?
W tym!
Wielki Temelukusie, oto dwie pieczenie na jednym ogniu.
Sprowadziłam nie jedno, a dwa ciała!
Wycofuję podanie. Praca jest twoja!
Oba ciała nadają się wyśmienicie.
Kogo wybierasz?
Jeden i dwa, pies grypę ma
Kot ociera jego łzy, więc to będziesz ty!
Brawo. Mięsisty.
Mopsiku!
Drogie demony, weźmy się za ręce,
pazury, macki.
Nowe ciało weź! Nowe ciało weź!
Ciągnij! Ciągnij! Bęc! Bęc! Bęc!
Mopsiku?
Mopsiku? No dalej!
Otwórz oczy.
Mopsiku? Proszę!
Nie wydawaj rozkazów wielkiemu Temelukusowi!
Drżyjcie, bo Temelukus znów ożył!
- Prosiłem, żadnych zdjęć. - Przepraszam.
Tak sobie myślę, że skoro dostarczyłam dwa ciała
i dotrzymałam umowy,
może zdejmiesz ze mnie klątwę?
Nie!
Mówiłem wyraźnie.
Ludzie, kto jest waszym królem?
Nie mamy króla.
Władcą, dowódcą.
Bardzo chciałbym go zjeść.
Jest taki biały domek 3000 km stąd.
Dość! Znajdę sobie własny tron.
Nie! Panie, zaczekaj!
A co ze mną?
Co ze mną?
Chcę wrócić do domu.
Gdzie dzwonisz? Do schroniska?
Do mamy. Zabierze nas do domu.
Mój pies jest opętany przez Temelu…
Teme… Temelu… Przez demona!
Opętał twojego psa, nie nas. Uciekajmy, póki możemy.
Mopsik to moja rodzina.
Tylko on mnie zawsze wspierał i nie mogę go stracić.
Skarbie! Jak poszło?
Dostałaś pracę?
- Nie dostałaś, tak? - Mopsiku!
Mam zamienić z nimi dwa słowa?
Tak zrobię, jeśli…
Co zrobiłaby Pauline?
Uratowałaby psa i park
przed pozwami.
- Ty! - Courtney. Jak leci?
Jak go zatrzymać?
Nie można. On i tak nie żyje.
Dlatego co kilkaset lat musi zmienić ciało.
Może krąg solny? Woda święcona?
- Odkurzacz? - Rzuciłam zaklęcie pieczętujące.
Jego dusza zostanie w tym psie na dobre.
Jedyne wyjście
to zabić psa!
Nie ma mowy.
Albo znaleźć mu inne ciało.
Ale to pierwsze jest fajniejsze.
Prosiłem, żadnych zdjęć.
Zdjęcia oddają duszę postaci.
Mopsiku! Mopsiku?
Tron. On szuka tronu.
Tak! Do Camelot!
- Tu jesteś. - Rzucasz mi wyzwanie?
- Nie chcę z tobą walczyć, Mopsiku. - Nie nazywaj mnie tak!
Uklęknij przed Temelukusem!
Dobry chłopiec. Wiesz, wybrałem twoje ciało.
Może gdy wyczerpię obecne,
przyjmę twoją dziwnie gładką formę.
Miałem ich wiele przez lata.
- Byłem już i psem. - Zrób zdjęcie.
- Spoko, będę to pamiętał. - Moi rodzice poznali się…
Nie! Zdjęcie uchwyci duszę!
Jak w odcinku 105, w którym Pauline znajduje skostniałego dziadka…
- Jasne. Rób zdjęcie! - To telefon do nagłych wypadków!
- A to niby co jest? - Dobra.
- Ale był ze mną… - Uśmiech.
MAMA
Nie!
Żadnych zdjęć!
Oto, co myślę o tych żałosnych zabawkach!
Tak? I tak miałem go wymienić!
Głupcze! Myślisz, że mnie przechytrzysz?
Teraz ty rozpadniesz się na kawałki!
Szybko! Wsiadaj!
Musisz mnie najpierw złapać!
Normo, pomocy!
Mam plan! Zajmij go czymś.
Bez obaw! Jest zajęty!
Nieźle!
Schyl się!
Rany.
Mopsik walczy od środka!
Co to? Jakieś podstępne zaklęcie?
Mopsiku, siad!
Czary? Wiedziałem!
Piesku!
Aport!
Wiem, co knujecie! To nie wypali!
Normo!
Jakieś ostatnie słowa?
Pokaż mi brzuszek!
Kto jest grzeczny? No kto?
- Nie! - Kto jest grzeczny?
- Pospiesz się! - Próbuję!
- Nie! - Pokaż mi brzuszek!
Dobry piesek!
Normo, teraz!
Mopsiku?
Obudź się!
Mopsiku. Obudź się!
Obudź się!
Mopsik?
Ty żyjesz?
Mój Mopsik!
Dziękuję, Normo!
- Pomogłaś nam. - Zrobiłam to dla Pauline.
Twoje piękne zdjęcie jest gotowe do odbioru!
- Nie martw się. Już po wszystkim. - Została jeszcze jedna rzecz.
Wpuść mnie!
Chwila. Wy żyjecie?
Co się stało z Temelukusem?
- Świetnie się bawił. - Ma co wspominać.
Jak ja teraz wrócę z wygnania?
Cieszę się, że żyjemy,
ale chciałem dostać tę pracę.
Ja też.
Znajdę sobie innego bzika na kolejne 15 lat.
Zaczekajcie! Ludzie!
Czego chcesz?
- Zgadujcie, kto dostał pracę. - Nie było żadnej!
Tu zawsze jest coś do zrobienia.
Jak odstraszanie ochroniarzy.
Załóżcie to.
Jesteście pogromcami demonów.
Potrzebuję was.
Nie będziemy dla ciebie groźni?
Nie wszystkie demony są tak przyjazne i wyrozumiałe jak ja.
Po tym, co się stało, potrzebuję ochrony.
Co wy na to?
- Szczerze mówiąc… - Dostałam pracę!
Zaraz po ciebie przyjadę!
- Normo. - Mamo, czekaj. Na razie.
Możemy jej zaufać?
- Jest demonem. - Nie oceniam ludzi po wyglądzie.
- Chciała nas złożyć w ofierze. - Ani doświadczeniu.
Ani na podstawie intuicji.
Tak czy siak, jadę z mamą świętować przy tacos.
- Idziesz, Barney? - Pamiętasz moje imię!
Nie utrudniaj sprawy. To jak?
Cała rodzina będzie, nawet babcia.
Idziesz?
Zostanę tu jeszcze trochę.
Może dostanę jakieś nadgodziny.
Baw się dobrze, partnerko.
Nie ma tu może sypialni?
Rany!
A więc, panie.
Wybacz mi.
Nie gniewaj się.
Brakuje kawałka.
Gdzie się podział?
Super. Przynajmniej na dziś.
Och! Jak mogłem zapomnieć.
Proszę.
Nasze miejsce, tak jak mówiłem.
Dobranoc, Mopsiku.
Dobranoc.
Napisy: Anna Samoń