SERIAL NETFLIX
- Nie! - Hę?
Au!
Hej!
Śniadanie, Mopsiku.
PŁYN DO KĄPIELI
Nie!
Niezły początek dnia.
- Siemka. - Mamy tu wannę?
ROZDZIAŁ 3 ZAUFAJ MI
Nie.
O proszę.
Jutro tego pożałuję.
Aha!
Księga!
Trochę za długa dla mnie.
Dopiero skończyłem jedną o nienasyconej gąsienicy.
Zakończenie było zaskakujące.
Księga magii.
M-A-G-G-I?
Nie, mówię o księdze zaklęć.
Ale dlaczego?
Jesteś czarodziejem, a przynajmniej Temelukus nim był.
Potężnym demonicznym magiem.
Może umiesz coś więcej niż tylko mówić,
choć to też jest fajne.
- Dzięki twojej mocy wrócę do domu! - Brzmi niebezpiecznie.
Ale dobra. Abrakadab…
Nie! Wszystko oprócz tego. Nie usuniemy potem plam z dywanu.
Kto jest gotowy na zajęcia integracyjne na plaży?
Dzień na plaży!
Uwielbiam organizowaną zabawę.
Popracuję nad opalenizną.
To dziwne.
Norma powinna tu być, ale nie odbiera.
Spotkamy się na plaży.
Normo, skarbie, jak tu pięknie.
Będziecie się dobrze bawić.
- A jeśli mnie nie polubią? - Już razem pracujecie.
Wciąż nie mam przyjaciół, może poza Barneyem.
To już coś! Lepiej niż na obozie letnim.
- Pamiętasz? - Miałyśmy o tym nie mówić.
Normo, kocham cię, ale musisz wysiąść z samochodu.
- Mamo! - Daj mi skończyć.
Wysiądź z samochodu,
bo każdy tutaj jest twoim przyjacielem.
Musisz tam pójść i ich oczarować.
Co cię tak bawi?
- Jak on się zaprzyjaźnił? - To Norma.
- Hej. - Normo. Czekałem na ciebie.
- Co się stało? - Lęk.
Tak. Och. Naprawdę?
Nowi ludzie są straszni. Ludzie w ogóle.
Bo nie próbowałaś nikogo poznać. Znasz chociaż ich imiona?
Jasne. Diabelski młyn. Burgery. BHP. Koktajle. Zjazd śmierci.
- Oni tylko tam pracują. - Tyle mi wystarczy.
- Zjazd śmierci? Super! - Badyah, ona musi poznać twoje imię.
Moje znaczy tylko „oświecony geniusz”.
Wolę Zjazd śmierci.
- Mówią na mnie Zjeżdż… - Barney!
- Posłuchaj! - Chyba dam to sobie na koszulkę.
- Nie odchodź. - Jasne! Możemy usiąść…
To on? Facet od integracji?
Witajcie, piękne, wyjątkowe dusze.
Namaste.
W moim obecnym wcieleniu jako guru
nazywam się Dobrostan.
Poproszono mnie i zapłacono mi,
żeby połączyć was w rodzinę pełną miłości, zaufania i lepszej etyki pracy,
bo praca zespołowa czyni cuda.
No dalej, oklaski dla was.
Całą duszą. Bijemy brawo całą duszą.
- Dobrze robię? - Co za entuzjastyczne brawa!
Aż mam ochotę krzyknąć: „Witaj, Wembley!”.
Krzyknąłeś.
Kto mi powie, jaka jedna rzecz łączy zespół?
- Łańcuchy? - Taśma?
Łańcuchy i taśma?
Kochaniutcy, rzeczy materialne nie mogą nas połączyć.
Nie mogą?
To zaufanie. Łączy nas zaufanie, a co jest przeciwieństwem zaufania?
Nieufność.
- To strach! - Raczej nieufność.
Strach nie pozwala wam nawiązać więzi.
Strach to ta małpa na ramieniu,
co zabrania się przytulać.
Strach.
Dziś musimy złapać tę małpę i wrzucić ją do oceanu.
Biedniutka.
Jak pokonując niewidzialne małpy,
stanę się lepszym ochroniarzem?
To zależy od ciebie.
Nasze pierwsze ćwiczenie, moje ulubione,
Labirynt zaufania.
Tak jest, Josh. Nie zatrzymuj się.
Lewa noga do góry. Czekaj.
- Dobrze. Udało ci się! - Tak!
Dobrze, Normo. Powoli podnieś lewą nogę.
Może jednak trochę szybciej?
Dobrze ci idzie.
Nic mi nie jest.
A teraz Spojrzenie zaufania,
bo jak wiemy, oczy są zwierciadłem duszy.
- Normo, nie traktujesz tego poważnie. - Czemu tak mówisz?
Teraz Upadek zaufania.
- Co jest? - Myślałam, że nie złapiesz.
I wreszcie Ludzki węzeł zaufania.
Tylko współpracując, możecie się rozplątać.
- Jak to zrobimy? - Nie ruszajcie się.
Zrobię tak.
- Czyja to ręka? - Moja.
Dobrze. Normo,
może wejdziesz w środek.
Rozplątałaś się? Nie, tak też źle.
Może dołem. Przepraszam, przechodzę.
Nie, pogarszasz sytuację.
Czemu tak się boisz, Normo?
Przestańcie!
A jej co?
W porządku?
Weź mnie za rękę.
Nie gapcie się!
Proszę, dajcie…
Zapach strachu.
Jestem głupia.
Nieprawda.
Może jestem pełna lęku.
Guru to zauważył.
Nie mów tak.
To jest dla was takie łatwe.
Jestem we wszystkim dobra.
Mam na myśli zawieranie przyjaźni.
Barney jest w tym świetny.
Ale nie ja.
Jesteście innymi ludźmi.
Po co wywierać na siebie presję?
Mówisz jak Dobrostan.
Dalej, dzielna, wyjątkowa duszo.
Nie daj się wewnętrznemu sabotażyście.
Czas na kolejną bezsensowną grę.
Chodźmy.
- To jesteśmy po rozgrzewce. - Rozgrzewce?
Pora na prawdziwą pracę, żeby pokonać własne lęki.
Sięgniecie do swojego najciemniejszego miejsca,
żeby znaleźć swój największy strach.
A teraz nakarmicie nim czaszkę.
Czaszkę?
To nie jest normalne.
- Na imprezie musi być czaszka. - Chore.
Nakarm czaszkę swoim strachem.
Czy…
Mogę…
Ja pierwsza.
Co mam zrobić?
Trzy, dwa, jeden.
Badyah?
Myśl szybko, piesku.
Już dobrze.
Przepraszam.
Jestem od BHP i muszę sprawdzić tę czaszkę…
Hę?
Nie!
Myślisz, że się boję?
Moja twarz!
Moja piękna, symetryczna twarz!
Josh? Co zobaczyłeś? Chłopaki?
Keczup! Nie! Tylko nie to!
- Już dobrze. - Barney, spójrz.
- Dziwny ten gość. - Nie rozmawiamy na zajęciach.
- Niebieskowłosy. - Nie dotykaj!
Nie łapię. Czego się boisz?
Plastra wołowiny?
- Dobra, to nie to. - Babuniu, przestań.
Tato, powstrzymaj ją!
Mamo, nic nie powiesz?
Babuniu, przestań!
To nie jest prawdziwe.
Czemu na to pozwalają?
Nie słyszą, co do mnie mówi?
Daj spokój. To nie jest prawdziwe.
Ty, daruj już sobie!
Zostaw go w spokoju!
Kiedy przyjechałaś?
Byłam tu cały czas. Chodź.
Udało się. Wyciągnęłaś mnie!
Mopsiku, wracaj.
Widziałam twój strach, gdy dotykaliśmy czaszki.
Weźmy ją razem i zobaczymy świat Mopsika.
Dobrze. Trzymaj się. Zaraz wracamy.
Hej!
Mopsiku!
To nieprawda!
To tylko twój lęk. Dobrze?
Prawdziwe, nieprawdziwe. Tylko śmiertelnicy patrzą czarno-biało.
Od lat ściągasz mnie w dół.
Dość!
- Norma! - Barney!
Mopsiku, zrób coś!
Nie mów tak do mnie. Nazywam się Temelukus!
Normo!
Nie może ci pomóc.
- Och. - Widzisz? To nie jest prawda.
Ty nie naraziłbyś przyjaciół na niebezpieczeństwo.
Musimy pomóc pozostałym.
Wiem, że tam jesteś.
Uwolnij się.
Wiem, że dasz radę.
Mopsik! Chodź do mnie.
Barney! Tutaj, szybko!
Musimy pomóc Courtney. Chodź!
Nie ruszajcie czaszki. Wracaj.
Pestka. Courtney boi się powrotu do domu.
To było jej życzenie. Czemu ma się bać?
- Czekajcie! Chcę wyjść! - Courtney?
Nie!
Chcę stąd wyjść!
Dalej! Jest uwięziona!
Auć.
Wiem! To świat strachu.
Strach daje mu siłę, więc nie dopuśćmy go do siebie.
Łatwo powiedzieć.
Hę?
Tak, śmiejcie się. Courtney boi się, że nie wróci do domu.
- Teraz jesteś z nami. - Nigdy cię nie zostawimy.
Tego się obawiam.
Tak, nakarm mnie swoim lękiem!
Coś ty za jeden?
Dobrostan.
Dobra, czym jesteś? Demonem, tak?
Może. Jestem na diecie opartej na strachu.
U ludzi jest go mnóstwo, więc to najlepsze miejsce na śniadanie.
Dziś mogę zjeść więcej.
Jaki demon nazywa się Dobrostan?
Nie. Dobro Stan.
Dobro Stan.
Staję do walki z dobrem.
To bez znaczenia. Najważniejsze jest to.
Taki demon lepszy?
Tamta forma wystarczała, żeby wydobyć lęki ofiar,
ale przez wasze horrory musiałem się wysilić.
Teraz ty, Normo.
Pomogłaś przyjaciołom wyjść z ich świata strachu,
ale czy poradzisz sobie ze swoim?
Tak.
Wyśmienicie.
Oni byli przystawką. Ty będziesz ucztą!
Tak?
Ale w zamian za mnie wypuścisz resztę.
- Umowa stoi. - Nie rób tego!
Smacznego!
Musisz ich oczarować.
Co cię tak bawi?
Tak jest. Pokaż mi swój lęk.
Gdzie byłaś?
Czekałem na ciebie.
Lęk.
Tak. Nakarm mnie.
Nakarm mnie!
Znasz chociaż ich imiona?
Widziałaś ją?
Nic nie poradzicie. Jej lęk jest zbyt silny.
To tylko świat strachu. Możesz go zwalczyć.
Nie rozumiesz!
Mój świat strachu to prawdziwy świat.
Co? Niemożliwe.
Rany.
Nie! Przestań. Co jest?
Proszę, nie! Przestań!
Nie!
Przestań!
Rety.
Tak bardzo się bałaś, że eksplodował?
Można było i tak.
Nie wiedziałem, przez co przechodzisz. Twój lęk jest taki silny.
Boję się prawdziwego świata, a on jest wszędzie.
Mój strach wydaje się niepoważny.
Wcale nie. Twoja babcia była przerażająca.
Nie boję się babci.
Tylko tego, że rodzice mnie nie wspierają.
- Ja cię wspieram. - A ja ciebie.
Małymi kroczkami.
- Grasz w piłkę? - Nie jestem w tym dobry.
Może mnie nauczysz?
- Hej. - Cześć.
Chcesz zagrać? Będą cię boleć ręce i piasek nasypie ci się do oczu.
Ale będzie jak w filmie z lat 80.
Nie wiem. Mam słabą koordynację ruchów.
Czyli nie dam ci obsługiwać dużych kolejek. Na pewno?
- Może następnym razem? - Dobra.
Normo!
Wiem, jak to zabrzmi,
ale praca w Phoenix Park to spełnienie moich marzeń.
Radzę sobie z pracą, a nawet z demonami.
Miło mi to słyszeć.
Myślę, że jestem w tym dobra.
Ale to sprawia mi trudność.
Ludzie są zabawni.
Nie „ha, ha” zabawni.
Ale nie mają sensu. Czasami ja też nie.
Dlatego cieszę się, że mam was.
Wasza!
- Uważajcie! - Co?
Uważaj, Normo!
Ekstra.
Napisy: Anna Samoń