(ซีรีส์จาก NETFLIX)
- ไม่นะ - ฮะ
โอ๊ย!
ไง!
อาหารเช้ามาแล้ว พัคสลีย์
(บับเบิลบาธ)
อย่าสิ!
เริ่มต้นวันใหม่ได้ไม่เลวเลยนะ พัคส์…
- หวัดดี - เดี๋ยว เรามีอ่างอาบน้ำเหรอ
ไม่ใช่ๆ เอ๊ะ
พรุ่งนี้ฉันคงเสียใจที่กิน
เจอแล้ว!
หนังสือ!
ฉันว่าอาจจะยาวไปสำหรับฉันนะ ฉันเพิ่งอ่านเล่มที่บาร์นีย์ให้จบเอง
เรื่องหนอนผีเสื้อที่กินไม่รู้จักอิ่มน่ะ ไม่นึกเลยว่าจะจบหักมุมอย่างนั้น
มนต์สะกดน่ะ พัคสลีย์
ม-น-ต์…
ไม่ใช่ หมายถึงหนังสือมนต์สะกด
แต่ทำไมล่ะ
นายเป็นพ่อมด พัคส์ลีย์
อย่างน้อยเทเมลูคัสก็เคยเป็น
จอมเวทปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ฉันคิดว่านายได้มามากกว่า
ความสามารถในการเดินและพูดของเขานะ ถึงจะเจ๋งก็เถอะ
- เราใช้พลังของนายส่งฉันกลับบ้านได้ - ฟังดูอันตรายนะ
แต่ก็ได้ โอมมะลึก…
ไม่ได้! ไม่เอาคาถานี้ ไม่งั้นเละเทะเช็ดไม่ออกแน่
หวัดดี ใครพร้อมจะไป กิจกรรมสานสัมพันธ์ทีมที่ทะเลบ้าง
ไปทะเล!
ฉันตื่นเต้นอยากสนุกแบบจัดเต็มแล้ว
ส่วนฉันจะไปอาบแดด
แปลกจัง
นอร์มาน่าจะมาถึงได้แล้ว
แต่ไม่รับสายเลย
งั้นไปเจอที่ทะเลเลยละกัน
โถนอร์มา ลูกรัก ที่นี่สวยจังเลย
เห็นมั้ย วันนี้ลูกต้องสนุกแน่ๆ
- ถ้าพวกเขาเกลียดหนูล่ะ - ลูกทำงานกับพวกเขามาทั้งสัปดาห์แล้ว
หนูยังไม่มีเพื่อนสักคนเลย มีแค่บาร์นีย์มั้ง
ก็มีแล้วคนนึง ยังดีกว่าค่ายฤดูร้อนนะ
- จำได้มั้ย - เราสัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องนั้นไงคะ
นอร์มา ลูกรักของแม่ แม่รักลูกนะ แต่แม่อยากให้ลูกลงไปจากรถ
- แม่ก็! - ฟังแม่ให้จบ
แม่อยากให้ลูกลงไปจากรถ
เพราะทุกคนที่นี่เป็นเพื่อนลูกอยู่แล้ว
ลูกต้องออกไปทำให้พวกเขาประทับใจ
ตลกอะไรเหรอ
- เขามีเพื่อนเยอะแล้วได้ไงเนี่ย - อ้าว นอร์มามาแล้ว
- ว่าไง - อ้าวนอร์มา ฉันรอเธออยู่ที่บ้านด้วยนะ
- เกิดอะไรขึ้น - กังวลน่ะ
อ๋อ อ้าว จริงเหรอ
คนใหม่ๆ น่ากลัวออก ที่จริงก็ทุกคนเลยน่ะ
เธอยังไม่ได้ลองรู้จักใครเลย เธอรู้ชื่อใครบ้างรึยัง
รู้สิ ชิงช้าสวรรค์ เบอร์เกอร์ส สุขภาพความปลอดภัย น้ำปั่น เด๊ดสไลด์
- นั่นมันที่ทำงานพวกเขาที่สวนสนุก - ฉันรู้แค่นั้นก็พอ
- เด๊ดสไลด์เหรอ ชอบจัง - บาเดีย นอร์มาต้องรู้จักชื่อเธอนะ
อือ ชื่อฉันแปลว่า "อัจฉริยะผู้รู้แจ้ง"
ฉันชอบเด๊ดสไลด์มากกว่า
- คนเรียกฉันว่าคมคุมสไลด์… - บาร์นีย์!
- มาฟังนี่สิ - แต่เด๊ดสไลด์นี่สิ อยากเอาไปทำเสื้อยืดเลย
- อย่าไปนะ - อ๋อ ได้สิ เรานั่งด้วยกัน…
พระเจ้า นั่นเขาเหรอ คนจัดกิจกรรม
ยินดีต้อนรับ หนุ่มหล่อสาวสวยอันแสนพิเศษ
"นมัสเต"
ในวงจรชีวิตของฉัน ในฐานะกูรูด้านการสร้างทีม
เรียกฉันว่าฮาร์โมนี่
ฉันได้รับเชิญและจ้าง
ให้นำพวกเธอมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว แห่งความรัก ไว้ใจและจริยธรรมการทำงาน
เพราะการทำงานเป็นทีมทำให้ความฝันเป็นจริง
เอาละทุกคน ปรบมือให้ตัวเองหน่อย
จิตของเรา เราปรบมือด้วยจิตของเรา
- ฉันทำถูกรึเปล่า - ช่างปรบมือกันกึกก้องจริงๆ
ดังจนฉันอยากตะโกนว่า "หวัดดีเวมบลีย์!" เลย
คุณตะโกนแล้วนี่
ใครบอกได้ว่า สิ่งเดียวที่ทำให้ทีมผูกพันกันคืออะไร
- โซ่เหรอ - เทปกาว
โซ่กับเทปกาวเหรอ
เด็กๆ ที่น่ารัก วัตถุผูกพันเราไม่ได้หรอก
ไม่ได้เหรอ
ความไว้ใจต่างหาก คือสิ่งที่ผูกพันเราด้วยกัน แล้วอะไรตรงข้ามกับความไว้ใจล่ะ
ความไม่ไว้ใจ
- ความกลัว! - ไม่ ความไม่ไว้ใจแน่นอน
ความกลัวคือกำแพงที่กั้นไม่ให้พวกเธอเชื่อมต่อกัน
ความกลัวคือลิงน้อยที่นั่งอยู่บนไหล่ของเธอ
ห้ามไม่ให้พวกเธอกอดกัน
ความกลัว
วันนี้เราจะจับเจ้าลิงแห่งความกลัวนั้น
แล้วโยนมันลงทะเลซะ
น่าสงสารจัง
การเอาชนะลิงความกลัวล่องหนพวกนี้
จะทำให้ผมเป็นรปภ.สวนสนุกที่ดีขึ้นเหรอ ยังไง
นั่นขึ้นอยู่กับตัวนายเอง
กิจกรรมแรกของเรา เป็นสิ่งที่ฉันชอบที่สุดเลย
วงกตแห่งความไว้ใจ
ใช่เลย โอเค นั่นแหละจอช เดินต่อไป ใช่เลย
โอเค ยกขาซ้ายขึ้น โอ๊ะ ไม่นะ
- โอเค นั่นแหละ นายทำได้ - เจ๋ง!
เอาละนอร์มา ค่อยๆ ยกขาซ้ายขึ้น
ไปเร็วหน่อยก็ดีนะ
มาเลย ตามมา
ฉันไม่เป็นไร
ขั้นต่อไป จ้องตาสร้างความไว้ใจ
เพราะอย่างที่รู้ ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ
- ฉันรู้สึกว่าเธอไม่จริงจังกับเรื่องนี้เท่าไหร่ - ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ
ต่อไป ทิ้งตัวเพื่อความไว้ใจ
- ทำงั้นทำไม - ไม่แน่ใจนี่ว่านายจะรับฉัน
และสุดท้าย ปมมนุษย์แห่งความไว้ใจ
เมื่อเราร่วมมือกันเท่านั้น จึงจะคลายปมของตัวเองได้
- จะทำยังไงกันดี - ทุกคนอยู่นิ่งๆ นะ
ฉันจะมุดลงไปเอง
- ฉันจับมือใครอยู่เนี่ย - มือฉัน
อ้าวหวัดดี โอเค นอร์มา
เธอต้องไป… เธอเข้าไปตรงกลางนะ
บิดตัวไปเรื่อยๆ ไม่ใช่อย่างนั้น
ลงไปหน่อย ขอโทษที! ขอผ่านหน่อย
ทำอะไรเนี่ย ยิ่งแย่ไปใหญ่เลย
ทำไมเธอถึงกลัวนักล่ะ นอร์มา
หยุดนะ!
เธอเป็นอะไรไป
นอร์มา เป็นอะไรรึเปล่า
มานี่ จับมือฉัน
หยุดมองฉันได้แล้ว!
ขอร้องล่ะ อย่า…
กลิ่นของความกลัว
ฉันโง่จริงๆ
ไม่จริงหรอก
ฉันอาจจะมีแต่ความกลัวจริงๆ ไลฟ์โค้ชดูออก
เขาไม่น่าพูดอย่างนั้นเลย
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมมันง่ายนักสำหรับทุกคน
ฉันแค่เก่งทุกอย่างน่ะ
หมายถึงการมีเพื่อน เข้าสังคม
บาร์นีย์ก็เก่ง
แต่ฉันไม่เก่งเลย
เธอไม่ใช่คนเดียวกันนี่
ทำไมต้องกดดันตัวเองล่ะ
เธอพูดจาเหมือนฮาร์โมนี่เลย
งั้นมาเถอะ ผู้กล้าอันแสนพิเศษ
อย่าปล่อยให้ตัวบ่อนทำลายในใจขังเธอไว้
เกือบได้เวลาเล่นเกมไร้สาระอีกแล้ว
มาเถอะนะ
- ทุกคนคงสนุกกับการอุ่นเครื่องนะ - อุ่นเครื่องเหรอ
ตอนนี้เราจะเริ่มพิชิตความกลัวกันจริงๆ แล้ว
ทุกคนจะต้องขุดลึกเข้าไปในส่วนที่ลึก และมืดมนที่สุดในตัว
ค้นหาสิ่งที่ตัวเองกลัวที่สุด
แล้วป้อนใส่กะโหลกนี้
กะโหลกเหรอ
นี่ไม่น่าปกตินะ
- ฉันพกหัวกะโหลกไปปาร์ตี้ด้วยเสมอ - ไม่ปกติ
เอาละ ป้อนความกลัวใส่กะโหลกมาเลย
ฉันต้อง…
ขอฉัน…
เอามานี่ ฉันเริ่มก่อน
แล้วยังไงต่อ
สาม สอง หนึ่ง
บาเดีย
คิดให้ไว เจ้าหมาน้อย
เพื่อนรัก ไม่เป็นไรนะ
นี่ ขอโทษนะ
ในฐานะเจ้าหน้าที่สุขภาพและความปลอดภัย ฉันต้องตรวจหัวกะโหลก…
อ้าว
ไม่นะ!
คิดว่าฉันกลัวเจ้านี่เหรอ
หน้าฉัน
หน้าอันงดงาม สมส่วนของฉัน!
จอช นายเห็นอะไร ทุกคน
ซอสมะเขือเทศ ไม่นะ! ไม่เอาซอสมะเขือเทศ!
- ตื่นสิเพื่อนรัก - บาร์นีย์ ดูสิ
- ฮาร์โมนี่ดูผิดปกติไป - นอร์มา ห้ามคุยในชั้นเรียน
- ยู้ฮู นายผมฟ้า - อย่าแตะนะ!
ฉันไม่เข้าใจ นายกลัวอะไรเหรอ
เนื้อหน้าอกเหรอ
- โอเค ไม่ใช่เนื้อหน้าอก - คุณยายแกรม หยุดนะ
พ่อ ทำให้ยายหยุดที!
แม่ ทำไมแม่ไม่พูดอะไรเลย
คุณยายแกรม หยุดนะ!
บาร์นีย์ นี่ไม่ใช่เรื่องจริง เชื่อฉัน
ทำไมพ่อแม่ยอมให้ยายทำแบบนี้
- ไม่ได้ยินเหรอว่ายายพูดอะไรกับฉัน - ไม่เอาน่า
นี่ไม่ใช่เรื่องจริงนะ
นี่! ไปให้พ้น อย่ายุ่งกับเขา!
นอร์มา มาตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉันอยู่ตรงนี้มาตลอด มาเถอะ
เธอทำได้แล้ว เธอช่วยฉันออกมา
พัคส์ลีย์ กลับมานะ มาเถอะ
ฉันเห็นความกลัวของนาย ตอนที่เราจับกะโหลกพร้อมกัน
ถ้าเราจับพร้อมกัน ก็น่าจะเข้าไปในความกลัวของพัคส์ลีย์ได้
โอเค แข็งใจไว้นะเพื่อนยาก เดี๋ยวเรากลับมา
เฮ้ย!
พัคส์ลีย์! พัคส์!
นี่ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นแค่ความกลัวของนาย พัคส์
จริง ไม่จริง
มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่เชื่อในความสัมบูรณ์
พวกเจ้าสองคนกักขังข้าไว้
พอกันที!
- นอร์มา! - บาร์นีย์!
พัคส์ลีย์ ทำอะไรสักอย่างสิ!
อย่าเรียกข้าอย่างนั้น
ข้าชื่อเทเมลูคัส!
นอร์มา!
เธอช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว
- อ้าว - เห็นมั้ย ไม่ใช่เรื่องจริง
นี่ไม่ใช่นาย! นายไม่มีวันทำให้เพื่อนๆ ตกอยู่ในอันตรายแบบนี้
มาเร็ว เราต้องไปช่วยคนอื่น
กลับมานะ ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น
นายทำได้ ออกมาเถอะ
ฉันรู้ว่านายทำได้ เอาเลย
พัคส์ลีย์! มานี่สิเพื่อน
บาร์นีย์! มาทางนี้เร็ว!
เราต้องช่วยคอร์ทนีย์ เราต้องไปแล้ว เร็ว!
เฮ้ย อย่ายุ่งกับหัวกะโหลกนะ กลับมานี่!
อันนี้สมจริงมาก คอร์ทนีย์กลัวการกลับบ้าน
เธออยากกลับบ้านที่สุดเลยนี่ ทำไมถึงกลัวล่ะ
- เดี๋ยว ไม่! ปล่อยฉันไป! - คอร์ทนีย์
ไม่นะ!
ปล่อยฉันออกไป!
มาเร็ว! เธอติดอยู่ในนั้น!
โอ๊ย
เดี๋ยวนะ นี่คือโลกแห่งความกลัว
ถ้าความกลัวทำให้มันมีพลัง งั้นเราก็อย่าปล่อยให้ความกลัวเข้าถึงเราสิ
พูดง่ายกว่าทำนะ
ฮะ
เออ หัวเราะเยาะคอร์ทนีย์เข้าไป ที่กลัวจะไม่ได้กลับบ้าน
- ไม่เป็นไรนะ เธอมีเราแล้ว - เราไม่มีวันทิ้งเธอไป
นั่นแหละที่ฉันกลัว
ใช่แล้ว จงป้อนความกลัวให้ข้า!
นายเป็นใคร
ฉันคือฮาร์โมนี่
โอเค นายเป็นตัวอะไร เป็นปีศาจใช่มั้ย
อาจจะใช่ และตอนนี้ฉันกินแต่ความกลัวเท่านั้น
มนุษย์เต็มไปด้วยความกลัว เลยคิดว่ามากินมื้อสายที่นี่คงดีที่สุด
ยังไงก็เป็นวันกินตามใจปากของฉัน
ปีศาจอะไรชื่อฮาร์โมนี่เนี่ย
เปล่าๆ ชื่อฮาร์ม เมนี่
ฮาร์ม เมนี่
เพราะข้าทำร้ายคนมากมาย
ยังไงก็ไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือนี่
เป็นปีศาจพอรึยัง
ร่างนี้เคยน่ากลัวพอที่จะทำให้ ความกลัวของเหยื่อข้าปรากฎขึ้นมา
แต่เด็กๆ อย่างเจ้ากับพวกหนังสยองขวัญ
ข้าเลยต้องเล่นใหญ่ขึ้น
ตาเจ้าแล้ว นอร์มา
เจ้าช่วยเพื่อนๆ เจ้า ให้หนีออกจากโลกความกลัวได้
แต่เจ้าจะหนีจากความกลัวตัวเองได้มั้ย
ทำได้สิ
เยี่ยมมาก
พวกเขาเป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย เจ้าจะเป็นโต๊ะจีนเลย!
งั้นเหรอ ถ้าฉันเข้าไป นายต้องปล่อยทุกคนออกมา
- ตกลง - อย่านอร์มา อย่าทำอย่างนั้น
กินให้อร่อยนะ!
ลูกต้องออกไปทำให้พวกเขาประทับใจ
ตลกอะไรเหรอ
นั่นแหละ แสดงความกลัวของเจ้าออกมา
หายไปไหนมา
ฉันรอเธออยู่ที่บ้านด้วยนะ
กังวลน่ะ
นั่นแหละ ป้อนข้าเลย
ป้อนความกลัวมา!
เธอรู้จักชื่อใครบ้างรึยัง
เห็นนอร์มามั้ย
พวกเจ้าทำอะไรไม่ได้หรอก ความกลัวของเธอช่างรุนแรง
จำไว้นะนอร์มา นี่แค่โลกความกลัว เธอสู้ได้
นายไม่เข้าใจ!
โลกความกลัวของฉันคือโลกความจริง
ฮะ เป็นไปไม่ได้
โห
ไม่ หยุดนะ เกิดอะไรขึ้น
อย่านะ หยุดเถอะ!
ไม่ หยุด!
โห เธอกลัวมากจนมันระเบิดเลยเหรอ
ก็เป็นทางเดียวที่ทำได้
ฉันไม่รู้เลยว่าเธอต้องเจออะไรบ้าง
ความกลัวของเธอรุนแรงมาก
ฉันกลัวโลกความจริง ซึ่งมีอยู่ทุกที่เลย
โห ความกลัวของฉันดูกระจอกไปเลย
อะไร ยายนายน่ากลัวจะตาย ฉันเข้าใจนะ
ฉันไม่ได้กลัวยายหรอก
ฉันกลัวว่าพ่อแม่จะไม่อยู่เคียงข้างฉัน
- ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างนายเอง - เหมือนกัน
ค่อยเป็นค่อยไปนะ
- ปกตินายเล่นมั้ย - เล่น แต่ไม่ค่อยเก่งน่ะ
นายช่วยสอนฉันได้มั้ย
- ไง - ไง
เล่นด้วยกันมั้ย สนุกมากนะ ตอนที่แขนเจ็บจนแดง
แถมทรายเข้าตาเพียบ แต่ก็รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังยุค 80 สักแป๊บนึง
ไม่รู้สิ มือกับตาฉันไม่ค่อยประสานกันน่ะ
เตือนฉันละกันว่า อย่าให้เธอคุมเครื่องเล่นใหญ่ๆ แน่ใจนะ
- ไว้ครั้งหน้านะ - โอเคจ้ะ
เฮ้ นอร์มา!
ฉันรู้ว่าพูดแล้วจะฟังดูเป็นยังไง แต่การทำงานที่ฟีนิกซ์พาร์ค
เป็นฝันที่เป็นจริงของฉัน ฉันรับมือกับการทำงานได้
ฉันจัดการปีศาจได้ด้วย
ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น
ที่จริงแล้ว ฉันว่าฉันค่อนข้างเก่งเลยล่ะ
แต่เรื่องพวกนี้ต่างหากที่ฉันว่ายาก
คนเราตลกดี
ไม่ใช่ตลก "ขำกลิ้ง" นะ
แค่ไม่มีเหตุผลเลย ส่วนใหญ่ฉันก็ไม่มีหรอก
ฉันพยายามจะพูดว่า ฉันดีใจที่มีพวกนาย
ตานาย!
- โอ๊ะ ระวัง! - ฮะ
ระวังนอร์มา!
เจ๋งเลย
คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ