SERIAL NETFLIX
- Nie! - Hę?
Au!
Hej!
Dzyń, dzyń!
Jest tam kto? Halo?
Wielki Temelukusie.
Cześć, to ja, gadający pies.
Nie potrzebuję cię.
Tylko tego w środku.
Chwila.
Mówią, że oczy są zwierciadłem duszy.
Zaraz wrócę.
„Patrick, wszystkiego najlepszego. Przepraszam, że nie przyjdę”.
To lipa.
- To zardzewiałe. - „Nie jestem najlepszym bratem”.
- Za ostre. - „Mieszkam w parku rozrywki”.
Gotowy?
Tak. Ja właśnie…
Co to za torba? To tylko nocna zmiana.
Kilka horrorów Pauline Phoenix. Mój ulubiony to Nocna Wiedźma.
To ośmiolatki. Będą mieć koszmary.
To dla mnie. One niech robią, co chcą.
PATRICK GDZIE JESTEŚ? NAPISZ
Które oko bardziej lubisz? Zacznę od drugiego.
Czekajcie na mnie!
Czeka…
ROZDZIAŁ 4 NOC ŻYWYCH DZIECIAKÓW
Teraz dzieci mają szczęście.
Oddałbym wszystko za nocowanie z dinozaurami.
A ja oddałabym wszystko, żeby tam nie iść.
To tylko grupka dzieci. Co się może stać?
Rany.
Patrzcie na to! Za mną.
- Rany. - Cześć, Barney, Normo.
- Dzięki, że jesteście. - Jasne. Co u nich?
Jadły cukier, straszyły się duchami. Teraz udają dinozaury.
- Na pewno nie zasną. - Świetnie.
Tort urodzinowy.
Lista kontaktów alarmowych, dodatkowe koce, apteczka
i jeszcze więcej koców.
Bezglutenowa muffina dla Leo.
Wciąż może rzygać, ale macie koce.
I musisz to założyć.
- Dzięki. - Mogę być dinozaurem?
Mogę być dinozaurem?
Jasne.
Chyba macie wszystko. Do zobaczenia za dziesięć godzin.
- Pa. - Pa.
Tu jesteś. Chodź, Mopsiku.
Będzie szybko i bezboleśnie.
Odejdź. Muszę widzieć Barneya.
Ale super. Co?
„Sto lat, Patricku”.
Ten dzieciak przypomina…
Mógłby być twoim bratem.
Barney?
Muszę iść.
Zostawisz mnie z nimi? Nie ma mowy!
To mój młodszy brat. Nie może mnie zobaczyć.
- Może. Zdjął opaskę. - Nie chcę, żeby mnie zobaczył.
Aha. W takim razie…
Dobry pomysł.
Chodź, Mopsiku. To tylko jedno oko.
Po co komu oboje oczu?
Nie kręcą już filmów 3D.
Uff.
Sto lat, sto lat…
Patrick!
Niech żyje nam!
Tak!
Barney, dlaczego nie odpisujesz?
Pomyśl życzenie!
Przepraszam.
Hurra! Urodziny!
Halo? Są tu jakieś żywe dzieci?
Pożegnaj się ze snem,
bo ja, Nocna Wiedźma, kradnę go na zawsze!
O nie! Nie kradnij mi snu!
Leo, ona nie istnieje.
To tylko kobieta w makijażu.
Nie, to ręcznie malowana lateksowa maska z peruką.
- Fuj. - Fuj.
Cicho! Zaraz będzie jej monolog.
Dlaczego taka jestem?
Niewielu by w to uwierzyło.
Nocna Wiedźma istnieje.
Gdy ją wezwiesz, a ona ukradnie ci sen,
zamieni cię
w bezsenniaka.
Zmęczeni, niewyspani słudzy Nocnej Wiedźmy
skradają się, szukając kolejnych ofiar, żeby mogła ukraść więcej snu.
To przerażające.
- Na co czekamy? - Wezwijmy tę wiedźmę!
- Zatrzymam to. - Wezwanie?
Film. Nie chcę przegapić monologu.
O, tak. To jest najlepsze.
Licytowałam się o manuskrypty, ale ktoś mnie przebił.
Czekaj, jesteś ZimnaKrew1963?
A ty PerukiNaZawsze?
I zarządzasz fandomem Phoenix? Masz pięć lat.
Za miesiąc skończę 11.
W tym wieku Pauline nakręciła już siedem reklam.
Rany. Znasz się na rzeczy.
Wreszcie inteligentna rozmowa.
…siedem, osiem, dziewięć, dziesięć, jedenaście.
Teraz trzeba pstryknąć światłem 20 razy.
Hej. Widzieliście żywego psa?
Gdzieś taki i pachnie pizzą ze śmietnika?
Nie! Wykrzykujesz „Nocna Wiedźmo” 13 razy.
Amatorzy.
Słuchajcie.
Płuczecie gardło i śpiewacie „Nocna Wiedźmo, przyzywam cię!”
do wilczej kości.
Co? Wyglądało, że się na tym zna.
Nocna Wiedźmo, przyzywam cię!
Ale jestem silna.
Pora spać!
Powiedz, co sądzisz o Barborah?
Wierzysz w teorie spiskowe?
Twierdziła, że jest prawdziwą Pauline.
- To tylko plotka. - To prawda.
„Ja jestem Pauline. Wściekła dublerka wyjawia prawdę”.
To kłamstwa. Obrażają mnie.
Już zamykamy. Dziękujemy za odwiedziny.
Mamy nadzieję, że dobrze się bawiliście.
Proszę, przypilnujcie swoich dzieci.
Uważajcie na siebie.
Mogę zadać ci pytanie, zanim wydłubiesz ze mnie demona?
- Dawaj. - Jak radzisz sobie z tęsknotą za domem?
Nie możesz wrócić i ja też nie.
Tęsknię za Patrickiem i legowiskiem na rabacie,
gdzie się opalałem.
Barney nie chce wrócić, a jestem z nim szczęśliwy.
- Ale czuję się… - Niespokojny?
Czekasz, a pociąg nie nadjeżdża.
Ale ciągle myślisz, że się pojawi.
Właśnie. Co z tym robisz?
Nie wiem.
Mogę naciąć ci rogówkę?
Stella?
O rany! Zadziałało!
O nie. Zadziałało.
Cześć, Patrick, braciszku.
Mieszkam tu teraz i ubieram się jak dinozaur?
I…
Jest i demon na imprezie.
Typowe.
O nie! Patrick!
Patrick?
Gdzie jesteś? Patricku!
- Robię to, co myślisz. - Widzieliście…
Nocna Wiedźma: Zemsta, Nocna Wiedźma 3D…
Nocna Wiedźma: Ostatni rozdział…
Nocna Wiedźma: Początek…
Co robisz?
Szybciej.
Co z nimi?
Nocna Wiedźma wyssała z nich cały sen.
Nie spały od dziesięciu lat
i są dość marudne.
- Powodzenia! - Super. Dzięki za pomoc.
Patrick!
Jak dobrze, że jesteś cały.
Barney? Co tutaj robisz?
- Gdzie byłeś? - Ubieram się tutaj.
To znaczy jestem dinozaurem? Nie.
Wciąż śpisz z Panem Maxem?
Tak, dałeś mi go.
O nie, mój magazyn!
- Mieszkam tu, ale nie ubieram się… - Mopsik!
Sto lat!
Teraz mówię. Mam też magiczne moce.
Tak? Przydałyby się nam w tej chwili.
Na pomoc! Ratunku!
Widziałaś film.
- Jak je pokonano? - On wyprzedzał swoje czasy.
Bohater ginie w drugim akcie.
Właściwie to na początku trzeciego!
Teraz!
Chodź.
Normo?
Czemu nie odpisałeś?
Jak to nie? Masz rację.
- Nie wiedziałem, co napisać. - Może „Sto lat”?
Chciałem, ale…
- To skomplikowane. Sto lat? - Zostawiłeś mnie!
Nigdy! Zostawiłem wszystko.
Mama i tata mówią, że mnie akceptują,
ale pozwalają Babuni mówić okropne rzeczy.
Byłem niewidzialny.
Mama odbierze mnie rano.
Wróć do domu.
Nie mogę.
Patrick?
Patrick!
Barney?
Barney, to ja! Twój brat!
Barney, nie!
Patricku, tutaj!
Płyń! Szybciej!
Jakby gonił cię dinozaur.
Bo cię goni!
Co? Wciąż tu jest?
Beznadziejnie wam idzie.
No nic, pa.
Czekaj! Pomóż nam!
Dobra. Mopsiku, daj mi swoje oczy!
Co? Nie.
Spróbowałam.
Nie mam wilczych kości. Już po nas.
Chwila. Może użyjemy twojej magii?
Ale nie wiem jak. Nie skończyłem…
Co mam robić?
Musisz wezwać Dzienną Wiedźmę.
Dzienną?
Tak, jedna jest od dnia, a druga od nocy.
Wyeliminują się nawzajem. Skup się.
Pomyśl, czego chcesz.
Podnieś łapy i zrób gest. Czego chcesz?
Nie wiem. Niech to się już skończy.
Jak?
Niech wszyscy zostaną uratowani.
Dlaczego?
Chcę odzyskać Patricka i Barneya. Chcę to zakończyć.
Po co?
Żebyśmy wrócili do domu!
Zrób to!
Dzienna Wiedźmo.
Przyzywam cię!
Skąd będę wie…
Witajcie. Jak miło, że mnie wezwaliście.
Cheryl?
Linda.
Dobrze wyglądasz. Minęło sporo czasu.
Tak, 43 000 lat.
Przepraszam.
Trudno być rannym ptaszkiem wśród nocnych stworzeń.
Od niespania robią mi się worki.
Mogłam cię uprzedzić, że odchodzę, ale nie byłam szczęśliwa w Grocie.
Musiałam znaleźć swoich.
Kieruję sklepem z kosmetykami w galerii Nekropolis.
Nie wiedziałam, jak się czułaś. Ale tęskniłam za siostrą.
A ja za tobą.
Nocne Wiedźmy mają siostry?
- Kogo nazywasz „wiedźmą”? - Tak mówią wszystkie księgi.
To okropne.
Od tysiącleci zjadasz dziecięce sny,
mieszkasz na bagnie i od razu jesteś wiedźmą.
Chodźmy gdzieś, gdzie nie będą nas tak osądzać.
Co?
- Co? - Wszyscy powinniście spać!
- To było niesamowite! - Ktoś go dobrze poinstruował.
Miło cię poznać. Nie chcesz tego?
Nie jestem gotowa na „prawdę”.
Twoja strata.
Proszę, Barney. Chociaż…
- Już są. - Patrick, mój synek.
Rozumiem, dlaczego odszedłeś, ale przywitaj się z rodzicami.
Niech wiedzą, że jesteś cały.
Patrick.
Cześć, mamo.
Nie było kłopotu z położeniem ich spać?
Nie.
Zwykle robimy rodzinne przyjęcie,
ale ciężko teraz o spokój w domu.
Jego brat przyszedł?
Szkoda. Myślałam, że może się zjawi.
Może on…
Jak to dzieci. Lubi czasem się schować.
Może jest niewidzialny.
Tak.
Cieszę się, że Patrick miał wolny dzień
i dobrze się bawił.
Miłego dnia!
Hej! Nie zapomnij o słodyczach.
Twój prezent urodzinowy.
Dziękuję.
Przepraszam. To czuły dzieciak.
- Mamo? - Tak?
Muszę ci coś wyznać.
Spróbujmy jeszcze raz.
Otwórz się.
Wreszcie!
Jest mój pociąg! Było fajnie. Nie będę tęskniła. Pa!
Nie! To było to, Mopsiku!
To koniec!
Nigdy już nie wrócę do domu.
Będzie dobrze. Poradzimy sobie razem.
Jak przyjaciele.
Mam dość. Przyjaciół też.
Daj mi spokój.
Mój kapelusz!
Mopsiku! Wróciłem.
Napisy: Anna Samoń