SERIAL NETFLIX
- Nie! - Hę?
Au!
Hej.
Wesołych świąt, kochani,
w nasze drugie ulubione święto,
lipcowe Boże Narodzenie.
Uczcijmy je moją drugą ulubioną piosenką,
„Zawsze gdzieś lipcowa gwiazdka jest”.
Zawsze gdzieś lipcowa gwiazdka jest
Pogoda na dworze jest…
Za gorąca na ten sweter.
Barney!
Od kiedy obchodzimy święta?
To lipcowe święta, więc nie są prawdziwe.
Czyli te prezenty też nie są prawdziwe.
Dawaj!
Tadam!
Rany.
Kapelusz czarodzieja dla czarodzieja.
Pierwszy prezent, którego nie mam ochoty zjeść.
Rób z nim, co chcesz.
A dla Normy
lalka!
Doceniam gest, ale czy wyglądam na kogoś, kto bawi się…
Limitowana edycja Pauline milenijnej pluskwy? Hurra!
Dziękuję, Barney!
O patrzcie. Ciekawe, kto jest złym duchem lipcowego Bożego Narodzenia.
Zgaduję, że dla mnie nic nie masz.
Mam.
Kupiłem ci
śmieci!
Świetnie. Jestem demonem, więc uwielbiam śmieci.
A nie?
Nie o to chodzi.
Daj mi spokój.
- O co jej chodzi? - Nie wiem.
Chciałem zrobić coś miłego.
Cześć, koleżanko. Wszystko w porządku?
Widzę, że kogoś dopadła chandra.
- To Żony Hadesu. - Ponoć Orfeusz nie spojrzał na Eurydykę.
Ale nie patrzył też na mnie. Jasne?
Przykro mi, że nie możesz wrócić do świata demonów.
Utknęłam z bandą marudnych ludzisk
w parku rozrywki
na całą wieczność.
Wolałabym być w czyśćcu, więc daj mi się poużalać nad sobą.
Nie teraz.
Co to jest?
Zawiadomienie. Hej!
Gratulacje! Zostałaś wybrana do udziału w Zamku Hoxa,
najlepszym znanym teleturnieju.
Schodząc do Poziomu Dziesiątego, masz szansę zdobyć największą nagrodę…
Nieładnie.
Tak, świetnie.
Dalej mi o tym przypominajcie.
Zgłosiłam się 500 lat temu i nawet nie mogę pójść.
Zostaw mnie w spokoju.
Zacznijcie wieczór od Bestiołaków z kawałkami organicznego mięsa.
ROZDZIAŁ 5 PRZEDŚWIĄTECZNY KOSZMAR W LIPCU
Mamy udać się do świata demonów
i wystartować w teleturnieju z nagrodą?
- Mają teleturnieje? - Tam je wynaleziono.
Ale czy nie zjedzą nas żywcem, nie pokłują trójzębem
albo nie wykąpią w śmierdzącej wodzie?
Nie znam się na kulturze demonów.
Poznamy ją. Przejrzymy książki o demonach.
Nie wiem.
Zgódź się.
Jeśli oddamy Courtney nagrodę, od razu się rozweseli.
Dobrze. W końcu pocieszenie Courtney wpisuje się w ducha świąt.
Hurra!
- Powiem tylko, że boję się wind. - Zamykam drzwi.
Jadę w dół.
To nie jest wcale…
Rany.
O rety.
Kozie łby! W sam raz na ofiarę!
O rany. Niesamowite.
Dziś gorąco, z dużą szansą na rozlew krwi.
Wciąż możemy kupić Courtney jakiś kubek.
Moi nowi uczestnicy, jak sądzę. Rzadko mamy gości z Neutralnego Poziomu.
Wskakujcie.
Nie mam nic przeciwko, ale jeśli ktoś chce się wycofać,
to służę pomocą.
Mopsiku?
Ojej!
Kozie łby na ofiary!
Witajcie w zamku Hoxa!
Wielkie brawa dla wspaniałego gospodarza!
Dziękuję. Jak miło.
Jestem Hox.
Tutaj, popatrz na mnie! Kocham cię!
Witajcie po raz kolejny w moim zamku.
W zeszłym tygodniu musieliśmy pożegnać się z rodziną Pazuzu.
Frajerzy!
Oby dzisiejsi zawodnicy byli bardziej krzepcy
i mniej żylaści.
Poznajmy ich.
Oto Barry, Norman i coś w rodzaju bałwanka.
Jak leci? Gdzie pracujecie?
- W parku rozrywki. - Jako ochroniarze.
A ja robię za klowna.
Wyśmienicie. W takim razie zaczynamy!
Aby wygrać, muszą ukończyć
serię niewykonalnych wyzwań, mając tylko jedno koło ratunkowe.
Nie zmarnujcie go.
Zobaczmy, z czym się zmierzą.
Uff.
Wspaniale.
To Ogród
Bólu.
Bólu?
Oto pierwsze zadanie.
Żeby przejść dalej, musicie pokonać ten dziedziniec.
Mała wskazówka, która wam pomoże.
„Piasek się zapada, ogień wzbiera,
ścieżka się przed wami rozpościera.
Lecz nie zbaczajcie z przetartych dróg,
bo zostaniecie tu aż po grób”.
Kto to napisał?
Powodzenia.
Oby ta nagroda była tego warta.
Liczy się czas spędzony z przyjaciółmi.
W czym problem? Brzmi prosto.
Wystarczy stanąć…
Co zrobiłam źle?
Auć! Zostaw mnie!
Mówił o przetartej drodze. Tędy.
No nie!
- Dużo słońca… - W nocy wybuchły walki…
Nasi uczestnicy palą się do przejścia na drugą…
- Zamek Hoxa. Super. - Już prawie.
Dobrze zrobiłam.
- To nieuczciwe! - Jakbym słyszała Normę.
Normo, odejdź. Oglądam telewizję.
Na bank było dobrze.
Hę? Co?
Normo, idziemy na lunch?
No nie. Chcę pooglądać telewizję i ponienawidzić się w spokoju.
Otwórz, proszę.
Przyniosłam zupę.
Nieważne. Zostaw to.
No dobrze.
Hę? Na litość boską.
Cześć, koleżanko Normy.
- Wiesz, gdzie jest? - Pomocy!
Normo?
Zostaw mnie.
Co to jest?
Norma jest w telewizji?
To teleturniej? Czemu o tym nie wspomniała?
To niespodzianka!
Niespodzianka! Wezmę zupę. Możesz już iść. Pa.
Wygląda na to, że pożegnamy się po jednej rundzie.
Wszyscy zginiemy!
Dość!
Co to było? Nie mówiłaś, że to czarownik.
Dzwoń do castingu.
Gdzie one są?
To coś nowego.
Ustanowiliśmy rekord?
Można tak powiedzieć. W każdym razie, runda druga!
- Ile jest rund? - Nigdy nie było drugiej.
Brawo, uczestnicy.
Teraz runda błyskawiczna.
Tak! Quiz!
Nie do końca.
Aby przejść dalej, wystarczy wejść po schodach.
Do zobaczenia na górze.
Nie spieszcie się.
No dobrze.
Co? Jest w porządku. Chodźcie.
- To nie może być takie proste. - Ale to chyba dobrze?
Łatwo wam mówić.
Nie mogę tego opanować.
I co tu jest „błyskawicznego”?
Jaki jest budżet programu?
Dalej, Mopsiku!
Chcę stąd zejść!
Kiedy będziemy na górze?
Te schody się nie kończą.
Nie spieszcie się.
Chwila! Zatrzymajmy się.
Mopsiku, stój.
Mówił, żeby się nie spieszyć, i spójrzcie.
Teraz idziemy powoli.
Widzieliście to? Rozwiązali kolejne zadanie.
Brawo.
Jesteśmy cali. Udało się.
Nareszcie!
Brawo, uczestnicy. Dotarliście do nagłej śmierci.
Co to jest?
- To! - Nie!
O nie! Jaka szkoda!
Zostało nam tylko dwoje uczestników.
Czy…
Barney tak po prostu umarł?
Nie do wiary.
Podaj popcorn.
Zacznijcie wieczór od Bestiołaków z kawałkami organicznego mięsa.
A teraz wracamy do Zamku Hoxa.
Barney?
A co z naszym kołem?
Teraz już chyba za późno.
Ale nie tak miało być.
Chcemy skorzystać z naszego koła!
Na pewno? Jest tylko jedno.
To nie fair!
- Zepchnąłeś go ze schodów! - Mój program, moje zasady.
Chcecie użyć koła ratunkowego?
Tak!
Ale po co te nerwy.
Proszę bardzo.
Cześć, jak leci?
Wróciłeś!
- Barney! - O czym wy mówicie? Hę?
Dobra, spoko.
Kiedy wrócimy, dzwonię do terapeuty.
Gratulacje, uczestnicy!
Dotarliście do trzeciej i ostatniej rundy.
Jakimś cudem.
Kolejne wyzwanie sprawdzi waszą siłę,
determinację, charyzmę, odwagę…
Do rzeczy.
Dobra. Nie wiem, jak wam się udało.
Przygotujcie się na Komnatę Przytulasa!
Powodzenia!
Komnata Przytulasa? Jak stąd wyjść?
Może musimy się przytulić?
O nie. Nigdy nie wyjdziemy.
Nie jesteśmy tu sami.
To tylko krabik. Cześć, malu…
teńki?
Co to ma wspólnego z przytulaniem?
To jego imię!
Przytulas.
Powodzenia.
Przytulas? Kiedy ja go widziałam?
Gdy wy byliście jeszcze pierwotną zupą.
Właśnie. Zupy?
Ratunku!
Mopsiku!
Nie zrobisz tego!
Postaw ich na ziemi.
Dawaj. Chciałeś być zapaśnikiem.
Mierzyłeś się z większymi od siebie.
Teraz masz szansę!
To będzie krabowy rzut suplesowy!
Tak!
Dalej, Barney!
Uda ci się!
Nie udało się.
Rety.
Dosyć tego!
O rany.
Rety. Mopsiku?
Wiedziałem, że znam te czary.
To Temelukus.
To znaczy…
nasz gość niespodzianka, Temelukus!
To dopiero zwrot akcji.
Kocham cię!
Wracamy zaraz po reklamie sponsorów.
Przytulasie, musisz przegrać.
To członek demonicznej królewskiej rodziny!
Publiczność go kocha!
Tak, i nie waż się wstać.
Brawa dla Temelukusa i jego ludzkich sług!
Tak, ludzkie sługi! Moje ulubione!
Brawo, Temelukusie! Tak!
Temelukus?
Wcale nie jestem jego sługą.
Widzieliśmy, jak sprzątałeś jego kupę.
To mnie macie.
Sprzątał kupę!
Byliśmy kąsani, rażeni prądem i duszeni.
Gdzie nasza nagroda?
Wasza nagroda. Tak, mój królu.
Bo ja wiem? Nikt wcześniej nie wygrał.
Przynieś mi coś. Cokolwiek.
„Mój przyjaciel zginął w Zamku Hoxa, a ja dostałem tylko marny kubek”.
Może będziesz mniej tęskniła za domem.
Wiemy, że to niewiele, ale…
Jest cudowny.
Zapomniałaś o naszym lunchu, ale nie szkodzi.
Byłaś zajęta teleturniejem.
- Widziałaś? - Świetnie ci poszło!
Też się zgłoszę.
Trzeba czekać kilka tysięcy lat.
Normo!
Mówią, że jest raz w roku…
Wesołych lipcowych świąt!
Zawsze gdzieś lipcowa gwiazdka jest!
Temelukus rządzi Neutralnym Poziomem?
To niesprawiedliwe. Zawsze ma wszystko przede mną.
Pora odwiedzić starszego brata.
Napisy: Anna Samoń