SERIAL NETFLIX
- Nie! - Hę?
Au!
Hej!
DOKTOR MIŁOŚĆ
Miłość to najlepszy lek znany nam
Na miłości opiera się
Serial ten
Tak, miłość!
To ja, Doktor Miłość
PRZEJAŻDŻKA SERC DOKTORA MIŁOŚCI
Witajcie! Dziękuję!
Nie zmieniła się!
Odsuń się i daj mi przeciąć.
ROZDZIAŁ 6 CZAS OCZEKIWANIA: 22 MINUTY
Gdzie on jest? Miał być za pięć minut.
- Wreszcie. - Hę?
- Jestem niemiła, gdy jestem głodna. - Cały czas taka jesteś.
Zdradzę ci sekret. Zawsze jestem głodna.
Nie, to zapasy na przejażdżkę.
Właśnie, chodźmy!
Co jest w niej wyjątkowego?
- Nie byłaś na wszystkich? - Na tej nie.
Była zamknięta. Opiera się na Doktorze Miłości,
gdzie Pauline ratowała związki przeszczepem serc.
Były tylko trzy odcinki.
Naprawdę nie mają już pomysłów na przejażdżki.
Tam były eksperymentalne odcinki,
jak ten kręcony tylko w poczekalni.
Wydaje się nudne.
Muszę zdążyć, zanim zacznę pracę
i zaleją mnie spoilerami.
Przygotujcie się na wizytę u Doktora Miłości.
Prosimy nie wystawiać rąk, toreb i dzieci poza łódki…
Wygląda na to, że jesteśmy na czas.
To baw się dobrze.
Zostawisz mnie tutaj? W łódce są dwa miejsca.
Kto wie, z kim mnie posadzą?
Jeść.
Na pewno zmieścicie się we trójkę.
Nie mam dziś na to czasu.
Zmieniam zdanie! Idę!
Jeśli za chwilę nic nie zjem…
Tak, zjesz mnie. Mogę chociaż dokończyć rozdział?
Dzięki, Barney. Bałam się, że będę z tym dziwakiem.
Barney?
Tak myślałem.
Barney?
Ładna broda.
Dzięki.
Nie!
Czekacie na Przejażdżkę Serc?
Też stoisz w kolejce?
Pytanie. Od lat chciałem się przejechać!
Ponoć jest obrzydliwie.
Płyniesz rzeką krwi do wielkiego serca i…
Spoilery.
Pracownicy mogą wejść szybciej.
Tylko pokaż przepustkę.
Dobrze.
Na razie, frajerzy!
Co? To kolejka dla pracowników.
Pracowników i ich rodzin.
Co…
Typowe.
Idę tędy.
Mam za zadanie sprawdzić, czy czas oczekiwania się zgadza.
- Jesteś zajęty… - Idziesz ze mną?
Tak.
A więc?
Krew, tak?
To obrzydliwe.
Ale czy można jej nie mieć?
- Fakt. - Och, skarbie.
Co mówiłyśmy o podsłuchiwaniu?
Mów ciszej.
Cudownie jest patrzeć, jak nowe pokolenie spędza tu czas.
Miałyśmy tu pierwszą randkę.
- Jak długo jesteście razem? - Och! Nie, jesteśmy…
Kolegami.
Jasne.
Oczywiście.
Daleko jeszcze?
Daleko jeszcze? Dale…
- Daleko jesz… - Cisza!
No nie, Barney będzie pierwszy.
Normo? Pomocy!
Powiedziałem, że kawałek, a nie całego Mopsika.
Nie jedz Mopsika. A ty nie dawaj się zjeść.
- Potem pójdziemy na lunch. - Chcę teraz!
Zapytaj go.
Lubisz krew?
Znowu ta krew?
- Sprawdzasz, czy jestem wampirem? - A jesteś?
To byłoby typowe.
Co?
Barierki. Zgadłem?
Jako pracownik sanitarny dbam też i o poręcze.
Są niesamowite! Uwielbiam je!
Te nie spełniają norm. Prosiłem o mocniejsze.
Te barierki? Są okropne.
Nie cierpię ich.
Przepraszam. Z drogi, zostawiłam torbę.
Zostawiłam torbę. Przepraszam.
- Chodź tu, hot dogu! - Nie!
- Tylko mały kęs! - Nie!
Barney napisał. „Pomocy. Sam nie dam rady”.
- Jest z Logsem. - Właśnie tego się boi.
Są w miejscu publicznym. Znają się.
Nie widzę ryzyka.
„Zaraz zwariuję”.
Dał 20 emotek.
Wystraszona, wymiotująca, z rogami i…
biała flaga?
„Bądź sobą”. Tak mówią w filmach.
„Nie chcę być sobą”.
Hej, tutaj!
Barney!
Czas się zgadza.
Zrobię mały sondaż w kolejce.
Pomóżcie. Jestem w tym kiepski.
To ja się krępuję. Nie kradnij mi tego.
To co innego. Lubię Logsa. Bardzo, bardzo.
Nie dam rady!
Na pewno coś jest w tej księdze.
Może zaklęcie dodające pewności siebie albo wypełniające głowę żartami!
To dobry pomysł? Ostatnio wezwał czarownicę.
To była wiedźma.
Coś w tym stylu. Świetny pomysł.
Mówiłeś, że nie chcesz być sobą. To zaklęcie dla ciebie.
Źle to wygląda.
Mopsiku? W porządku?
Dwa „zostaw mnie w spokoju” i jedne pogróżki.
- Dzięki za opinie! - Spadaj!
W porządku?
Przepraszam.
Muszę się dostać do przodu. Zostawiłam dziecko.
Cudownie pachniesz!
Dzięki. Mój sekret to
mydło!
Rany. Ale jestem wysoki!
Jesteś głodny? Możemy coś zjeść po przejażdżce.
Jasne. Co lubisz? Żarcie mokre, suche, ludzkie?
Może burgery.
Co on wyprawia?
Nic takiego. Po prostu opętał Barneya.
Co?
To gdzie jest Barney?
Halo?
Gdzie są wszyscy?
Tak.
- Dobra. Teraz ja. - Trochę w lewo.
Nie spodoba mu się to. Ufa Mopsikowi…
- Nie ufacie mi? - Nie.
Słusznie. Nie powinniście.
Ale oglądałam dokumenty o zalotach ludzi,
więc sobie poradzę.
W porządku? Pomóc ci?
Co to za przesłuchanie?
- Masz się za władcę kolejki? - Przepraszam. Chyba.
Spójrz na tych atrakcyjnych ludzi.
Pewnie się cieszysz, że stoję z tobą
wśród tych przeróżnie ubranych ludzi.
- To stań z kimś innym. - Może tak zrobię.
W tej torbie chyba jest żarcie. Mogę rzucić okiem?
Hę?
Mopsiku! Co to za miejsce?
Co ona wyprawia?
Znalazła jedzenie albo Logs dostał niespodziankę.
Nie zepsuje tego dnia Barneyowi.
Normo, aport! Dziwnie się to mówi.
Co? Dlaczego?
O nie.
Co się tu dzieje?
Przynajmniej dalej stoję.
- Co? - Dobra. Przeżyję to.
Pogawędka. Masz rodzeństwo? Co lubisz robić poza pracą?
Masz ulubiony sport? A gatunek muzyczny?
Kiedyś pytało się o znak zodiaku.
Koziorożec. Nawet znam swój horoskop urodzeniowy.
Odpowiadaj na pytania. Tworzę więź.
Mam brata Patricka. Dopiero co miał urodziny…
Dzieciak z przyjęcia?
- Czemu nic nie mówiłeś? - Racja. Rodzinna tradycja.
Nie uznajemy urodzin. To zbyt sentymentalne.
- Teraz ty. - Mam siostrę.
- Ja też. - Mówiłeś, że masz tylko brata.
Tak. Ja, Barney, sprawdzałem cię.
Wspaniała umiejętność obserwacji.
- Dzisiejsza młodzież. - Jest dziwnie dosłowna.
Robiłam postępy, Normo!
Logs myślał, że Barney go nie lubi. Tak właśnie robią ludzie.
Przeczytałam w poradniku Manipulacja: żałosny podryw.
Możemy przestać się opętywać?
A może powinniśmy opętywać się jeszcze więcej.
- Dlaczego? - Dla zabawy?
Najpierw mój pomysł.
To nie moje dziecko! Muszę je oddać tam z przodu!
Norma?
- Normo! - Barney!
Dobrze, że jesteś.
Chyba nie żyjemy.
Więc właściwie przykro mi, że tu jesteś.
Żyjemy.
- Tylko nie w swoich ciałach. - Czyli nas nie ma.
- Nie, Courtney mnie opętała. - To okropne!
A ja opętałam ciebie.
Dlaczego?
Żeby odwrócić to, co Courtney i Mopsik nagadali Logsowi.
Wszyscy mnie opętaliście?
Bo sam… Hę?
Pauline?
Pauline!
Czekaj. Nie jesteś Pauline.
Była noc taka jak dziś.
Naśladowczyni Pauline weszła do Martwego Punktu
Jesteś Jennifer Swan!
Ta, która zniknęła w Martwym Punkcie?
Może nie żyjemy.
Musimy ją stąd wydostać.
Nie wierzę, że miałem okazję pożegnać się z rodzicami
i po prostu uciekłem.
Jennifer!
Gdzie byłaś? Cały czas tutaj?
Wszyscy cię szukają.
Pomóc ci?
Chcesz zdjęcie? Budka jest tam.
Nie. Wyciągniemy cię stąd.
Pierwszy raz widzę siebie z boku.
To prawdziwy zaszczyt.
- Jesteś Courtney. - Tak.
- W ciele Normy. - Tak.
- To gdzie jest Norma? - Nic jej nie będzie.
Zatem kto jest w Barneyu?
Zrobisz wykres? Jestem wzrokowcem.
- Martwisz się o Barneya? - Zawsze.
To zajrzyj do niego. Aport!
Brzmi lepiej, gdy mówi to ktoś inny.
Hej.
Na chwilę zamilkłeś.
Jakbyś był daleko stąd.
Hę?
Normo?
Chcesz zdjęcie?
Musisz mnie odesłać! Znalazłam Jennifer!
Co to za miejsce?
- Pomiędzy. - Co?
Kiedy jesteś opętany, twoja dusza tam trafia.
Nie jesteś martwy. Ani żywy. Jesteś za kulisami.
To nieszkodliwe.
Ale jeśli jesteś tam za długo, nie możesz wrócić.
Co?
Zostało siedem minut.
Jak długo tu jesteś? Nie masz przyjaciół albo rodziny?
- Nie tęsknią za tobą? - Chciałeś zdjęcie?
Pewnie jesteś samotna, będąc tu uwięziona.
Cześć, skarbie. Chcesz autograf?
Przepraszam, Logs. Pewnie źle się bawisz.
Serio, woda sedesowa? Czemu smakuje lepiej niż zwykła?
Ekscytujecie się? To niezła przejażdżka.
Owszem. Tylko trzymajcie ręce w łódce, inaczej łódka je przytrzyma.
Zdałem sobie sprawę, że po raz pierwszy będziemy sami.
- Dziwne, nie? - Bardzo.
Może pójdziemy na spacerek? Znaczy spacer.
Tak. Zaraz po przejażdżce.
Może chcecie wsiąść przed nami?
Nie śmiałybyśmy.
Dlaczego ludzie są tacy idealni?
To niemoralne!
Nie ukradnę mu tej chwili. Masz!
Ludzkie emocje są zbyt głębokie.
- Nie poradzę sobie z nimi. - A ja tak?
Ty weź.
Kto może mnie opętać? Muszę wrócić do Pomiędzy.
To nie jest dobry pomysł. Nie powin…
To nic strasznego.
Mogę trzymać cię za rękę. Już prawie jesteśmy.
Nie, dzięki.
No coś ty. Pocałujmy się!
Logs!
Barney?
- Co się stało? - Straciłeś równowagę.
Przez silnie rozwiniętą klatę.
Denerwujesz się, ale spokojnie.
- Gdybyśmy się poddały nerwom… - Kto wie, co by było.
Musimy odzyskać Barneya!
Ja wróciłam, a czemu on nie?
Pewnie nie chce.
Ucieka od swoich problemów. Normo, musisz go sprowadzić.
O rety! Jestem uroczy.
Barney! Musisz stąd wyjść.
Wiem, że się stresujesz, gdy kogoś lubisz. Też mam tak czasami przy tobie.
Nie o to chodzi.
Chciałem odwrócić swoją uwagę.
Znowu uciekłem, tym razem tutaj.
Muszę przestać. Nie mogę uciekać.
Przed czym? Ściga cię jakiś demon?
Gorzej. Moja rodzina.
Zostawmy to na później.
Jeśli zostaniesz tu za długo, już nie wrócisz.
Nigdy?
A co z nią?
Nie zostawimy jej.
Jennifer! Proszę, chodź z nami.
- Cześć. Chcesz… - Nie!
Nie chcemy autografu, tylko żebyś poszła z nami.
Są ludzie, którzy nas kochają, i nie możemy się ciągle ukrywać.
Powiedz nam, co się stało.
Kim byłaś, zanim przyszłaś do parku? Pomyśl o niej.
Proszę, Jennifer.
Muszę ją oddać. Przetrzymałam 10 000 lat.
Dajcie spokój.
Miejmy nadzieję, że Barney dobrze się bawi
i niech ktoś mnie podrapie po głowie, bo byłem dziś grzeczny.
Dwie minuty przed czasem.
Licznik źle pokazuje.
- Następni! - Z drogi!
Po prostu muszę się przejechać. Nie lubię czekać.
Przynajmniej tym razem była szczera.
Przepraszam, że dziwnie się zachowywałem.
Czasem się denerwuję i chcę od wszystkiego uciec
albo udawać kogoś innego, ale muszę przestać. Przepraszam.
Nie przepraszaj. Też się denerwuję, ale będziemy razem.
Następni.
A więc? Gotowy?
Tak.
Kiedy indziej. Przepraszam.
Powiem szefowi, jak dokładnie mierzyłeś czas.
Fajnie, że kochasz swoją pracę. Pa!
Myślałam, że pracownicy wejdą szybciej.
- Jedziemy razem. - Mam parę ciekawostek.
Sporo się dowiesz.
No nie!
Czekajcie! Mamo!
Co słychać?
ZAGINĘŁA KTO WIDZIAŁ?
Jak długo mnie nie było?
Napisy: Anna Samoń