(ซีรีส์จาก NETFLIX)
- ไม่! - ฮะ
โอ๊ย!
ไง!
หัวแพะ! หัวแพะเพื่อบูชายัญทางนี้เลย!
ทุกอย่างไปได้สวยเลย
(บทที่สิบ ผจญไฟนรก)
ไม่อยากเชื่อเลยว่าคอร์ทนีย์หักหลังเรา
ฉันเชื่อสุดๆ ว่าคอร์ทนีย์หักหลังเรา
แม่ พ่อ
พ่อแม่มาหาฉัน ถ้าฉันไม่หนีออกจากบ้าน…
นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย เป็นความผิดของเทเมลูคัส และคอร์ทนีย์
และพอลลีน
และตัวที่มาใหม่ด้วยละมั้ง โห เรามีศัตรูเยอะเลย
และแพทริคก็อยู่ที่ไหนสักแห่ง ฉันต้องตามหาน้อง
อย่าขยับนะ พวกมันมองเห็น จากความเคลื่อนไหว
ฉันว่าไม่ใช่นะ
ขอโทษที ฉันนึกว่า อ่านเจอในหนังสือปีศาจของพัคสลีย์
เดี๋ยว จริงด้วย หนังสือ!
มันอยู่ที่บ้าน
ไปเถอะ ต้องวิธีเอาชนะพวกมัน
เธอไปเถอะ ฉันต้องไปตามหาแพทริค
กลับมาเจอกันที่นี่อีกสิบนาทีนะ
ถ้าเราไม่โดนกิน
งั้นเอาเป็น 15 นาที
เทเมลูคัส โลกนี้น่าขยะแขยงจะตาย
แต่เจ้าก็รสนิยมประหลาดอยู่แล้วนี่นะ
ข้าไม่มีทางเลือก นี่เป็นโลก…
เดียว
สำเร็จแล้ว ฉันกลับมาได้
ฉันอยู่ไหนเนี่ย
เดี๋ยว บาร์นีย์อยู่ไหน
ว่าไงนะ เทม
แย่ละ บาร์นีย์อยู่ไหน
ข้าอยากกินมัน
เพราะมันดูน่าอร่อย
และข้าไม่ได้กินมาหลายวันแล้ว
และปริมาณแคลอรีที่หมาปั๊กควรกินคือ…
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าอยู่ในร่างหมา
ช่างน่าสมเพช
(จงไปสู่สุคติ เด็กดีหลับอย่างสงบ)
นอร์มา เธอยังมีชีวิตอยู่!
- ทุกคนมาทำอะไรกันที่นี่ - มาตรการล็อกดาวน์
ขั้นตอนที่หนึ่ง รวมพล ตึกนี้อยู่ใกล้ที่สุด
แล้วขั้นตอนที่สองล่ะ
ซ่อนตัวและหัวหดมั้ง
- ใครเป็นคนคิดเนี่ย - ฉันเอง
เจ้าพวกตัวยุ่ง!
ถามนิด
ทำไมพอลลีน ฟีนิกซ์ถึงตัวเขียวล่ะ
และตายแล้วด้วย
แพทริค
บาร์นีย์เหรอ
นายอยู่ไหน
- บาร์นีย์ ผมอยู่นี่! - นายอยู่ไหน
แพทริค!
บาร์นีย์!
ฉันทำได้แล้ว สำเร็จแล้ว!
ช่วยด้วย!
แพทริค
บาร์นีย์!
น่าเบื่อเป็นบ้า!
เจ้าเงียบไปนะเทม ข้านึกว่าจะสนุกซะอีก
จำเจ้าคนเพี้ยนๆ ที่บุกป่วนงานวันเกิดข้าได้มั้ย
เจ้าควักเครื่องในมันออกมาหมุน จนมันปวดหัวที่ก้นเลย!
ฉันทำอะไรนะ
เออ และมันจามเป็นตดด้วย!
แบบว่า…
ในที่สุด
อาหารมาแล้ว
อย่านะ!
ตัวนี้ของข้า!
ข้าจองก่อน!
เขาดูน่าอร่อยและน่าเอ็นดู
- พัคสลีย์ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย - พัคสลีย์เหรอ
ใช่ เป็นคำของมนุษย์แปลว่า…
"ท่านผู้นำอันแสนเมตตา"
เมตตาเหรอ
นี่ เจ้าเป็นผู้นำการทรมานนะ กินมันซะ!
กินสิ กัดเข้าไปเต็มๆ เลย!
ข้ากินมื้อหนักมาน่ะ
- กินวงดนตรีทั้งวงเลย - ว่าแล้วเชียว!
เจ้าไม่ใช่พี่ชายข้า! เจ้าเป็นตัวปลอม!
ซึ่งแปลว่า
เจ้ามนุษย์เป็นของข้า!
ไม่นะ ห้าม…
แตะต้อง!
- พัคสลีย์ - นั่นไม่ใช่ชื่อข้า!
ข้าคือราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่แห่ง…
นายช่วยฉันไว้!
ใช่แล้ว เจ้าวางยาข้า เจ้ามนุษย์
วางยาข้าด้วยความรัก ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครแล้ว
ถูกต้อง
โลกนี้ล้างสมองเจ้าไปแล้ว เจ้าไม่สามารถปกครองโลกได้อีกต่อไป
แปลว่าข้าจะต้องยึดโลกนี้…
ด้วยกำลัง
(โรงเหล้าทรมาน)
เฮ้ นี่ปาร์ตี้คืนสู่เหย้าของข้า!
ใครอยากร้องคาราโอเกะมั้ย
เออดี อยู่ตัวเดียว
อีกแล้ว
ข้าอาจจะตัวปัญหาละมั้ง
ข้าจะเป็นเพื่อนเจ้าเอง!
- ไม่ล่ะ ข้าอยู่ได้ - ไม่นะ!
พบเห็นเทเมลูคัสและซากันจากราชวงศ์ปีศาจ
กำลังต่อสู้กันที่โลกชั้นกลาง
หรือที่รู้จักกันในชื่อ โลก โลกที่เจ็ด ดินแดนแห่งมีม
ไปชมรายงานสดจากผู้สื่อข่าวประจำโลกเลยครับ
เห็นอะไรที่นั่นบ้าง กอร์ด
ดูเหมือนโกลาหลกันใหญ่ทีเดียว ไปกันเลย!
เฮ้ย!
(เพื่อนฉันตายที่ปราสาทของฮอกซ์ และฉันได้แค่แก้วน่าเกลียดใบนี้)
พวกมันเอาตัวเขาไป มันเอาตัวแพทริคไป!
เอาละทุกคน มีเด็กหายในสวนสนุก
ลืมซะว่ามีปีศาจ ลืมซะว่ามีเวทมนตร์ ทำงานของเรากัน!
เธอเป็นรปภ.นี่ เราควรทำยังไงล่ะ
เอาละ ทุกคน ฟังทางนี้
ภารโรง คุณรับหน้าที่ฟาดปีศาจกระจอก
เบอร์เกอร์ส น้ำปั่น อยู่ที่นี่คอยปกป้องบ้าน
นักแสดงเลียนแบบ นักแสดงเลียนแบบที่ไม่ค่อยเหมือน
ตามหาผู้รอดชีวิตแล้วพาออกจากสวนสนุก
ชิงช้าสวรรค์ ไปตรวจตราที่ถนนเมน
- ฉันมีชื่อนะ! - ไม่มีเวลารักษามารยาทแล้ว ไปได้!
- เธอนำได้ดีนะ แต่จะยิ่งช่วยถ้าจำ… - เด๊ดสไลด์ ไปกับฉัน
รับทราบค่ะ!
ส่วนคุณ
ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย หลังจากเธอทำการคืนชีพของฉันล่ม
ฉันเคยทำอะไรให้เธอ
เอางี้ ไม่ต้องตอบนะ
การอยู่ค้ำฟ้าที่แท้จริงคือทิ้งมรดกเอาไว้นะ
ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่คือมรดกของคุณ คุณอยากได้อย่างนั้นเหรอ
ฉันไม่เคยได้สิ่งที่ต้องการเลย เลิกหวังกับฉันเถอะ
- คนอื่นก็เลิกกันหมดแล้ว - ก็ได้
โชคดีนะ
ตอนที่บอกว่าเราควรสังสรรค์กันมากขึ้น ฉันไม่ได้คิดไว้อย่างนี้นะ
จริงเหรอ
ก็ได้ นี่แหละที่ฉันคิดไว้เลย
เล่นงี้ต้องเจอท่าซูเพล็กซ์!
โห ท่าเด็ดนี่
ใช่ เรียกว่าท่าซูเพล็กซ์
ฉันถึงพูดว่าเล่นงี้ต้องเจอท่า…
อือไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ มันเจ๋งดี
เจ๋ง
พวกปีศาจน้อยคงพาแพทริคไปหาราชาปีศาจ
ราชาปีศาจสองตัวจะใช้ที่ไหนเป็นบ้านกันนะ
(คาเมล็อตครีก)
สู่คาเมล็อต!
เจ้าขึ้นมาเพียงเพื่อขโมยโลกของข้า!
เจ้าอิจฉาข้ามาตลอด!
หมวกเด็กดีของข้า!
ตั้งสติซะ เทม
เจ้าเผยไต๋แล้ว
เจ้าตัดสินใจไม่ได้ว่า จะเป็นปีศาจหรือเป็นหมากันแน่
เมื่อข้าฟ้องแม่ว่าเจ้าทำอะไรอยู่ แม่ต้องปรี๊ดแตกแน่!
อ๋อเหรอ งั้นข้าจะฟ้องแม่เรื่อง…
ล็อกหน้า!
จับขา!
- ระวัง! - ไม่นะ!
ทำได้ยังไง
เจ้าปีศาจ!
แหม ขอบใจย่ะ
เข้ามาอีกก้าวเดียว พวกนั้นจะทิ้งเพื่อนตัวน้อยของเจ้าซะ
เอาฉันไปแทน
อ๋อ ข้าก็ตั้งใจอย่างนั้นอยู่แล้ว
แต่ก่อนอื่น ข้าจะเอาพี่ชายข้าออกจากตัวเจ้า
ข้ากลับมาแล้ว!
ทุกคน
ใครก็ได้
ดี เรามากันพร้อมหน้าแล้ว…
นั่ง อยู่นิ่งๆ!
เด็กดี
สวนสนุกนี้เป็นของเราแล้ว
แต่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
โลกนี้กว้างใหญ่มหาศาล ใหญ่กว่าโลกข้างล่างเยอะเลย
เรามีงานต้องทำอีกเยอะ
พวกเบื้องบนจะต้องแค้นแน่ ที่เราพิชิตโลกชั้นกลางได้!
แต่เมื่อพวกเทวดาตอบโต้ เราจะพร้อม!
แต่ก่อนอื่น เจ้าตัวนี้กักขังพี่ชายข้าไว้ ในตัวกะเปี๊ยกน่าเกลียดของมันนานพอแล้ว
ได้เวลาวางยาหมาให้หลับยาวซะที
เทเมลูคัส ฉันรู้ว่าเราไม่ค่อยลงรอยกัน
แต่ถ้านายกลับมาหยุดเธอ
ฉันจะคอยดูให้นายโดนเกาพุงทุกเมื่อ…
อะไรกัน
เจ้าเรียกเหรอ
- ดี เธอนี่เอง - ข้ารู้ๆ
ดี คอร์ทนีย์ที่หักหลังเรายับเยิน
ข้ารู้ว่าพูดไปก็ฟังดูตลก
แต่เจ้าต้องกลับออกไปสู้!
ยังไงล่ะ ฉันควบคุมเทเมลูคัสไม่ได้
เขาไม่ร่วม…
ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ข้างล่าง ออกมาเล่นซะดีๆ หมาน้อย!
เฮ้ย ผิดตัวแล้ว!
พัคสลีย์ เอานี่ไป
พลังของเจ้าไม่สมบูรณ์ เจ้ามีแค่เศษเสี้ยวของเขาเท่านั้น!
ถ้าฉันยอมให้เขาควบคุม ฉันไม่แน่ใจว่าจะกลับมาได้มั้ย
พัคสลีย์ ไว้ใจข้าเถอะ
- ทำไม - ก็จริง
เจ้าไม่เป็นไรหรอก
อยู่นี่เอง อยู่นิ่งๆ ข้าจะได้สังหารเจ้า
ไงเทมมี่ ข้าพยายามจะช่วยเจ้านะ ไม่ใช่สังหารเจ้า…
ดูสิ ได้ผลสุดๆ…
เจ้าพยายามยึดโลกนี้ไปจากข้า เพื่อแย่งชิงชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของข้า!
แต่ร่างนั้น เจ้าไม่ใช่ตัวเอง เจ้าเปลี่ยนไป!
อาจจะใช่
รออะไรกันอยู่ จัดการพวกมันสิ!
เอาน่า ออกแรงหน่อย
อ้าวว่าไง แหม เพื่อนเก่าข้านี่เอง ยัยคนขี้จุ๊!
อะไร เจ้าช่วยทำไม
สวนสนุกนี้คือมรดกของฉัน
ฉันไม่อยากให้มีคนตายเป็นร้อยอยู่ในนี้
ฉันไม่ยอมให้ซ้ำรอยฟีนิกซ์พาร์คยุโรปหรอก
ได้เวลาบอกลาแล้ว เจ้าหมาน้อย
ฮะ
ไม่นะ แขนข้างโปรดของข้า!
ไม่ยุติธรรมเลย!
เมื่อแม่รู้เรื่องนี้ เจ้าจะตายแน่…
อีกครั้ง!
รับมือกับพวกเทวดาให้สนุกโดยไม่มีข้าละกัน
สำเร็จแล้ว!
โลกชั้นกลางเป็นของข้าอีกครั้ง!
เย่ เรารอดแล้ว ไชโย
ไม่ หยุดนะ!
อ้อ เจ้าตัวแดง เหงาใจจะขาดจนยอมเป็นมิตรกับมนุษย์
รู้สึกยังไงที่ตกต่ำสุดแล้วก็ยังต่ำลงได้อีก
น่าสนใจ
เหมือนท่านเข้าใจความรู้สึกนี้ดีนะ
ไม่เป็นไร หยุดแอ๊บได้แล้ว
ได้ เอาเลย
อะจ้ะ
เอาซี้ เอาเลย
ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่เข้าใจ
เข้าใจสิ เพราะเสี้ยวเล็กๆ ของท่าน ที่อยู่ในตัวพัคสลีย์
ได้เห็นทุกอย่างที่เขาทำ
แพนเค้กบลูเบอรี่ ตอนเช้าวันอาทิตย์ของบาร์นีย์
ปาร์ตี้ดูทีวีผสมการบรรยายของนอร์มา
และกอดกัน
ท่านเรียนรู้ที่จะรักมนุษย์ไปพร้อมกับพัคสลีย์
และพร้อมกับข้า
ไหวปะ
เจ้าทำอะไรกับข้า
บอกแล้วไง มนุษย์แพร่เชื้อง่าย
พวกเขามีวิธีซึมใต้เกล็ดเราได้น่ะ
แต่ถ้าปล่อยใจให้เกิดขึ้น ก็ไม่แย่นะ
เขาไม่เป็นไรหรอก
ข้าจะพยายามปรับความเข้าใจกับน้องสาวข้า
- ยกอาณาจักรให้สองสามแห่งก็ได้ - ครอบครัวเข้าใจยากน่ะ อย่าคิดมาก
แน่ใจนะว่าไม่อยากกลับลงไป ข้ามอบความคุ้มกันทางการทูตให้ได้นะ
ข้ามีทุกอย่างที่ต้องการอยู่ที่นี่แล้ว ฝ่าบาท
อืม
ฮะ
ขอโทษที
- ล็อกส์! - บาร์นีย์ เป็นอะไรมั้ย
- ฉันกลัวมาก ฉันนึกว่า… - ฉันนึกว่า…
ฉันจะไม่มีโอกาสได้…
ด้วยความยินดีจ้ะที่รัก
กลับมาอย่างยิ่งใหญ่มั้ยล่ะ
ฉันช่วยทุกคนเอาไว้ ใช่ ฝีมือฉันเอง
ว้าว เด็กๆ พวกนั้นเก่งมากเลย พวกเขาช่วยเราไว้!
ไม่เคยชอบพอลลีนเลย แต่เด็กๆ พวกนั้นนี่สิ
เฮอะ ช่างมันเถอะ!
ลูกรัก!
แม่ พ่อ!
- ดีใจจังที่พ่อแม่ปลอดภัย - เราก็ดีใจที่ลูกปลอดภัย
พ่อไม่แน่ใจว่าเราดูอะไรไป แต่มันน่าทึ่งมาก
ที่นี่เราเก็บไว้ในใจน่ะ ที่รัก
- ฟังนะลูกรัก แม่ต้องขอโทษลูก - แม่…
ขอแม่พูดก่อน แม่มัวแต่กังวลว่า ไม่อยากมีปัญหากับคุณยายแกรม
จนแม่ไม่ได้คิดเลยว่ามันส่งผลต่อลูกยังไง
แม่คิดว่าการวิ่งหนี อาจจะเป็นนิสัยของบ้านกัตต์แมน
แม่ก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับแม่ตัวเอง
คุณยายแกรมน่ากลัวกว่าแม่เยอะเลย
เนอะ คุณยายเลือดขึ้นหน้าเลย ตอนที่คุณโกนหัวตัวเอง ร๊อคซี่
แม่ทำอะไรนะ
โธ่ ตอนนั้นแม่ยังเด็กน่ะ แหม ที่จริงก็วัยเท่าลูกนะ
ฟังนะ คุณยายแกรมเป็นคนที่น่าสนใจมาก
แต่ไม่ดีเลยที่คุณยายทำกับลูกอย่างนั้น
ผมไปดินเนอร์วันศุกร์ได้นะ ไม่เป็นไร
เป็นสิ และลูกจะไม่กินดินเนอร์กับคุณยายอีก
จนกว่ายายจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เราจะคุยกับยายให้
ต่อไปนี้เราจะปกป้องลูกเอง ขอโทษนะที่เราไม่ได้ทำก่อนหน้านี้
แต่เราน่าจะนัดดินเนอร์กันทุกคืนวันเสาร์ได้นะ
อีกอย่าง แม่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แน่ใจนะว่าไม่อยากมากับเรา ที่นี่เละเทะมากเลย
เพราะงั้นผมถึงเหมาะกับที่นี่
บาร์นีย์
พัคสลีย์ นายปลอดภัย!
- เกิดอะไรขึ้นกันแน่ - ฝีมือคอร์ทนีย์!
เธอหยุดเทเมลูคัส ช่วยทุกคนไว้
คอร์ทนีย์เหรอ แต่เธอ…
หักหลังเจ้า ทิ้งเจ้าไป ปล่อยไว้ให้ตาย
เออ ข้ารู้
ข้าไม่รู้ว่าข้ามีอะไรจนกระทั่งเสียมันไป
ข้าไม่คาดหวังให้พวกเจ้ายกโทษหรอก…
เธอกลับมาบ้าน
โธ่ถัง ไม่เอาน่าทุกคน
ข้าไม่ได้บอกให้หยุดนะ
แล้วจะเป็นยังไงต่อล่ะ
อีกสามชั่วโมงฉันจะเข้างาน งั้นฉันจะงีบก่อนละ
ฉันหมายถึงโดยรวมน่ะ เราเพิ่งกอบกู้สวนสนุกไว้ได้นะ
- นี่เป็นวันสำคัญที่สุดในชีวิตเราเลย - จริงเหรอ
ฉันนึกว่าเป็นวันอังคารซะอีก
ฉันจะจัดการพวกเธอให้ได้ พวกตัวยุ่ง
เมื่อเธอไม่ทันคาดคิด ฉันจะแอบย่องเข้าด้านหลัง…
- คุยกับใครน่ะ - อะไรยะ…
กำจัดภัยคุกคามแล้ว การรุกรานของปีศาจถูกยกเลิก
มนุษย์พวกนี้อาจจะเป็นกลุ่มที่เราตามหาอยู่
อาจจะถึงเวลา ที่พวกเบื้องบนมาเยี่ยมพวกเขาแล้ว
คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ