SERIAL NETFLIX
Nie!
Auć!
Hej!
Logs.
Od czego by tu zacząć? Ma urocze wąsiki.
Świetne poczucie humoru.
Zawsze wie, czego chce.
Waniliowe.
I zawsze ratuje sytuację.
UWAGA! MOKRA PODŁOGA
- Logs! Tak! - Brawo, Logs!
Jest po prostu najlepszy.
Uważam, że jest super.
To kiedy go poznamy?
Chcecie…
go poznać?
Oczywiście. Wydaje się sympatyczny.
- Niedługo? - Tak.
Spotkajcie się na kawę.
- Patrick! - Poznajmy ich wszystkich.
Normę, Courtney i tę bezcielesną rękę.
Nie chcecie ich poznać.
Są nieco nietypowi.
Na pewno nie są dziwniejsi niż mówiący Mopsik.
Słusznie.
A te resztki pieczeni…
Przeszłaś samą siebie, Roxanne.
Dobra. Kawa chyba nie zaszkodzi.
Ale nic oficjalnego.
Czy mój smoking wrócił już z pralni?
Tato! Nie rób mi przypału.
ROZDZIAŁ 14 RODZICE NA WIDELCU
I to tyle z Zapaśniczej Zadymy 2002.
Spotkałbyś się z moimi rodzicami na nieformalnej kawie?
Dobra. Ale nie uciekłeś od nich dwa miesiące temu?
Słuszna uwaga.
Ale już jest w porządku i nie zaprosili babci.
Ostatnio są naprawdę spoko.
No dobrze. Jasne.
To duży krok, prawda?
Może, ale to tylko kawa.
Ciągle ją pijemy. Tym razem w towarzystwie.
Przyjdziesz o siódmej?
Jasne.
Ktoś się potknie.
Odłożę.
Idziesz?
Przebij to.
Do zobaczenia na nieformalnej kawie.
Uprasuję smoking.
O nie!
Żartuję!
Damy radę. Do później.
Przebij to.
Dosyć!
Zebranie. I to już!
Dlatego musicie się dobrze zachowywać.
Kiedy zachowujemy się źle?
- Super! - Udało się!
Zróbcie jak najlepsze wrażenie.
Proste rozmowy. Muzyka, kawa…
- Tak? - Nie mamy kawy.
Nie! Wszystko idzie źle!
Jako szefowa zespołu nakazuję ci się przygotować.
Zajmiemy się resztą.
Od kiedy jesteś szefową?
Od teraz. Ruchy!
Pamiętaj, że los mojego związku…
Ba, los wszelkiej miłości jest tu stawką!
Wyjdź.
Słuchajcie.
To Operacja Poznaj Rodziców.
Z moich badań nad komedią romantyczną wynika,
że to ważny krok w historii związku.
Kawa nie wystarczy.
To ma być niezapomniany wieczór.
Z tego co wiem o ludziach…
Czyli nic, ale mów.
…droga do serca wiedzie przez żołądek.
A że patroszenie nie wchodzi w grę,
przygotuję mój ulubiony obiad.
Od tygodni mam na oku pewne śmieci.
A może mój uczeń urządzi magiczny pokaz?
Pokaż, co umiesz.
Brawo!
Świetnie,
ale musimy przełamać lody.
Oto kilka narzędzi.
Najpierw się witamy.
Można pomachać, uścisnąć dłoń, przybić żółwika.
Ale teraz chyba przybija się łokcie…
- Co to było? - Nic!
Patrzcie, co mam!
To był mój przewodnik po ludzkości.
Są tu przepisy, etykieta i zabawy.
A gdzie rozdział o poświęcaniu psów
królom demonów?
Wciąż jesteś o to zły?
Mogę spojrzeć?
Obiadowa etykieta dla autentycznego człowieka.
Brzmi…
w ogóle niepodejrzanie. Super!
Zaczynamy!
Wygląda pysznie.
Pachnie jak przemoczony karton leżący na ulicy… przez rok.
Niech tak będzie.
No nie wierzę.
Mówiłam, że będzie wdzięczny.
To jest nieformalnie?
Zupka z przyjaciółmi jak najbardziej.
Proszę. Spróbuj.
Czemu zawsze robią mi wstyd?
Barney?
Tak?
Myślałem, że coś słyszałem. Nieważne.
O nie! Już są!
Może niepotrzebnie brałem krawat?
Wyglądasz świetnie.
Mamo! Tato! Miło, że jesteście.
Rozgośćcie się. Logs niedługo przyjdzie.
Patrick jest u Vince’a, więc mamy dużo czasu.
Urocze miejsce.
Gdzie pijemy kawę?
Byle nie w tej knajpie à la Dziki Zachód.
Mamy tam zakaz wstępu.
Może zjemy tutaj?
Akurat zjedliśmy po drodze.
Tylko że moi przyjaciele…
Norma Khan, do usług.
Zapewne państwo Guttmanowie.
Palczak! Płaszcze.
- Ojej! - Mogę?
Co to było?
Tylko pomocna dłoń.
Przedstawiam towarzystwo na dzisiejszy wieczór.
Znacie Mopsika.
Miło mi.
Oraz kuchmistrzyni, która szkoliła się w Piekielnej kuchni.
Co tam?
Miło was poznać.
Ona jest demonem? Mogę tak powiedzieć?
Wolę Courtney, ale nieważne, cieleśniaku.
Co za przekomarzanie.
Zostawmy porywające debaty na serową przekąskę.
Właśnie, muszę wracać do kuchni.
Normo? Co z twoim głosem?
Barney. Ja tylko sobie dworuję.
A wiesz, co to znaczy?
Wybaczcie spóźnienie. Uciekło małe zoo…
Oto i pan Logan Nguyen,
kierownik ds. BHP w Phoenix Park Group!
- Pański płaszcz? - Nie mam…
To była moja koszula!
Tak. Przepraszam.
To tyle, Palczaku.
- Miło cię poznać, Logan. - Pana również.
- Proszę mi mówić Logs. - W porządku.
Powitanie gości, zrobione. Teraz przełamanie lodów.
Normo, już to robimy.
Zapytaj swojego gościa,
w jakim miejscu na świecie chciałby teraz być?
Mamo?
Tato?
Logs?
Nie jest tak źle.
Logs!
- Staniesz tutaj? - Logs!
No proszę.
Logs? Mamo? Tato? Gdzie jesteście?
Mamo?
Przestańcie robić zdjęcia mojego tyłka!
To nie wyszło.
No dobrze. Mam inne pytanie.
Twój wymarzony gość. Żyjący lub nie.
Siemanko. Co nowego?
Szekspir?
To moje imię. Nie nadużywaj go.
Rox, spójrz. To Szekspir… Co?
Rodrigo? Z Gorących Wybrzeży?
Oczywiście.
Powiedz, mi alma. Czy ten masaż trafia w punkt?
Koleś. Zabieraj łapy od mojej żony!
Kłopoty w paradiso. Żyję dla dramatów! O rany.
Cześć.
Logs? Jasne, że chciałbym ciebie.
Logs! A twój wymarzony gość?
Internetowa sensacja Posępny Alfie Niebieskoczuby!
Nikt mnie nie rozumie.
Jest mi tak bliski!
- Kogoś mi przypomina. - Wcale nie.
Zdejmijcie to!
Nie uszkodź czasz-antuli!
To bardzo rzadki demon. I mój wymarzony gość.
Prawda, mój malutki rzadziutki?
Gdzie są drinki? Jestem suchszy niż pergamin.
Czaisz? Wiesz, piszę też komedie.
Kochanie, może już pójdziemy?
Jeszcze pięć minut.
Książka!
Ten saloon to nie taki zły pomysł.
Pójdę za tobą na koniec świata.
Nie.
Pierwsza zasada idealnego obiadu.
Nigdy nie wychodź wcześniej.
Ojej.
Czuj się jak u siebie.
Skoro nalegasz.
Nic ci nie jest?
Wystarczy!
Koniec z tymi gierkami!
Rany, Mopsiku.
Czarna pieczaro!
Ty wnętrze śmierci!
Kurczę. Za wcześnie.
Mi amor. Nadszedł czas, bym odszedł. Adiós.
W realu jest niższy, nie?
Obiad gotowy.
Przynajmniej niezręczna część za nami.
Prawda?
Mówisz to przed obiadem Courtney?
Rany. Jak tu pięknie.
Czerwony to pewniak.
Panie, panowie i psy.
Droga pani.
Drogi panie.
Towarzysze.
- Nie przeginaj z tą finezją. - Dobra.
Hej!
Życzę smacznego.
Przepraszam. Ta łyżka jest zła. Weźmiesz inną?
Miłego dziwnego obiadu!
Wszystko w porządku?
To lepsze niż woda ze ścieków.
Ta zupa jest pyszna.
Zgadzam się, pani Guttman! Świetna zupa!
Dzięki.
Logan, to znaczy Logs. Lubisz sport?
Mam w pracy najlepszy wynik w kręglach.
Gram w kulki.
Bo…
kule.
Daleko mi do tej zapaśniczej supergwiazdy,
ale powoli się wciągam.
Pokazywałem mu Zapaśnicze Zadymy.
Ekscytujące!
- Co zamierzasz robić w życiu? - Saul!
Jestem pracownikiem ds. BHP w parku.
Logs będzie aktorem.
Jak miło.
To tylko głupie marzenie.
Nie mam doświadczenia.
Czemu się tak zachowuje? Wczoraj taki nie był.
- Co? - Nic nie mówiłem.
Jaka przyszłość go czeka z gościem od BHP?
A aktorstwo? Ojej.
- Chyba mu nie idzie? - Mamo?
Tak, skarbie?
Nikt nie będzie wystarczająco dobry.
- Co mówiłeś? - Nic.
Psy przy stole? Niehigieniczne.
Tak. Mówcie dalej.
No nie. Umyli mi legowisko, a włożyłem w ten smrodek rok pracy.
Ale hałasuje, gdy siorbie.
Nie wyglądam jak croissant!
- To nie o tobie. - Nikt wam nie pasuje.
…Rodrigo!
…bez przyzwoitki.
- Jesz jak zwierzę! - Jestem nim!
Ten głos.
Diabelski śmiech!
Courtney! Wzięłaś przepis z książki?
Jasne. Obwiniaj demona.
Wygląda jak rogalik. Czemu nie?
Witajcie znowu, piękne, wyjątkowe dusze.
Dobrostan.
Co jest w tej zupie?
Tylko ja!
Ten przepis to plan awaryjny na wypadek, gdybym potrzebował W i W.
Wytchnienia i wskrzeszenia.
Jak?
Jak ostatnio.
Ujawniłeś nasze lęki za pomocą halucynacji.
Nigdzie nie ma większej niepewności niż na rodzinnym obiedzie.
Tym razem nie spuszczę cię z oka.
Twoja sztuczka „Och, świat mnie przeraża”
wyjątkowo ci się wcześniej udała.
Ale teraz mnie nie powstrzymasz!
Widzę wasze najgłębsze, osobiste obawy
i wyglądają pysznie.
Mamo! Tato!
Puść ich!
Czemu tyle życia muszę spędzać w mackach?
- Na pomoc! - Logs! Nie!
Znacie zasady. Kocham was, ale muszę iść. Pa.
Nieładnie odchodzić od stołu, zanim inni skończą,
a ja dopiero się rozkręcam.
Pyszne! Ale banalne.
Ale nuda.
Tak mi przykro! Nie powinienem was tu zapraszać!
Ja jestem wdzięczny za to spotkanie.
Moja książka długo leżała w uśpieniu.
Ale słyszałem cię.
Tak bardzo bałeś się tego obiadu.
Bałeś się rozczarowania i podążania za marzeniami.
Skarbie, dręczy cię lęk.
Wiem. Przepraszam!
Nie ciebie.
- Jego. - Logs?
Dalej.
Powiedz mu, co czujesz.
To prawda.
Wyglądam na pewnego siebie, ale cały czas się bałem.
Nigdy nie byłem na obiedzie z rodzicami moich chłopaków.
Chciałem zrobić dobre pierwsze wrażenie.
Nie wiedziałem, że tak się czujesz. Czemu mi nie powiedziałeś?
Bo mógłbyś się ode mnie odwrócić.
Co ty wygadujesz?
Tyle przechodzisz i nadal jesteś super. Jeszcze bardziej cię kocham.
Naprawdę?
- Nie! Co jest? - Powiem ci.
Chciałeś nas rozdzielić, ujawniając nasze uczucia,
ale zbliżyłeś nas do siebie!
Jakie to słodkie. Niedobrze mi.
Logs, nie trzeba było się martwić.
Jesteś świetnym chłopakiem. Traktujemy cię jak rodzinę.
Mów do mnie „tato”.
Za wcześnie.
Mogę wyglądać jak croissant. Są ciepłe i pyszne.
Nie.
No nie! Obiad zrujnowany.
Coś ty zrobił?
Miałeś być kłębkiem nerwów!
Dusiłem w sobie mój lęk,
ale z twoją pomocą pozbyłem się go.
Więc słuchaj.
Z głębi serca…
Nie mów tego!
Dziękuję!
Za dużo tej pozytywności!
Ktoś chce deser?
Nie!
Każdy dzień tak wygląda?
Niestety.
Odpowiada ci to?
Niestety.
Idealnie do siebie pasujecie.
Ale w przyszłości my was gościmy.
Pokonałem demona!
Nieźle, co? Jak mi poszło?
Świetnie.
Żałuję, że nie pomogłem. W końcu jestem zapaśnikiem.
Walka z demonami to frajda, ale nie chcę, żebyś cierpiał.
Znam pierwszą pomoc. Dam radę.
Nie o to chodzi. Zastanawiam się, jak długo będziemy to robić?
To tylko twoja praca na lato?
Tak.
A lato się skończy.
Przepadnij, demonie.
Już go nie ma.
Wzywałem cię wcześniej.
Popracuję nad wyczuciem czasu.
Ludzie znów rozwiązali problem?
Ledwo.
Ten niebieski zapowiadał się obiecująco,
ale nic z niego nie będzie.
Trzeba przyspieszyć edukację psa.
Musi się dużo nauczyć.
Napisy: Anna Samoń