Co jest sprawiedliwą karą
za zabójstwo?
Trzydzieści lat temu zabiłem człowieka.
Za tę zbrodnię
zostałem skazany na śmierć.
PO PONOWNYM WPROWADZENIU KARY ŚMIERCI ZA ZABÓJSTWO W 1976 ROKU
SKAZANO NA NIĄ W TEKSASIE PONAD 1100 LUDZI
PONAD 270 Z TYCH WYROKÓW ZOSTAŁO ZŁAGODZONYCH LUB UCHYLONYCH
JEDNAK TYLKO SIÓDEMKA SKAZANYCH ZABÓJCÓW
WYSZŁA Z CELI ŚMIERCI NA WOLNOŚĆ
OTO OPOWIEŚĆ OSADZONEGO W CELI ŚMIERCI, WIĘŹNIA NUMER 999005
Gdybym został stracony, to słusznie.
Ale wierzę w to, że Bóg wyznaczył dla mnie lepszy cel.
Ludzie będą mówić, że zasłużyłem na śmierć.
Ale tylko Bóg może mnie osądzać.
Proszę, żeby ludzie dali mi szansę.
Otworzyli swoje serca.
Nie oceniali mnie z góry.
Jestem chodzącym cudem, czy to akceptujecie, czy nie.
Nie odbierzecie mi tego.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
HRABSTWO BRAZORIA, STAN TEKSAS
WIĘZIENIE WAYNE SCOTT UNIT TEKSAŃSKI DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI
W 1991 ROKU DALE SIGLER ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ
ZA ZASTRZELENIE JOHNA ZELTNERA
Wyprostuję się.
Tak dobrze?
Widzisz mnie, Dale?
Tak.
W WIĘZIENIU SPĘDZIŁ 27 LAT I 5 MIESIĘCY
Nazywam się Dale Wayne Sigler.
Urodziłem się
10 maja 1967 roku.
Urodziłem się
w Danville, w stanie Illinois.
Jeśli macie zrozumieć moją historię, musicie wiedzieć,
jak się zaczęła.
Moja matka w dniu ślubu miała już dwóch synów.
Ojciec poznał ją, gdy przechodziła ciężki okres.
Miała 15 lat, gdy zaszła w ciążę.
Była tylko dzieckiem
szukającym swojego miejsca.
Dzieckiem i matką.
Ojciec stracił pracę.
Przez to był…
przygnębiony
i sfrustrowany.
Stał się agresywny,
co przechodziło na dzieci i na moją matkę.
Ojciec bił ją tak mocno,
że miała twarz w sińcach.
Rozciętą wargę.
Chodziła spać z nożem pod poduszką.
Bała się, że…
albo…
Albo ona,
albo jedno z dzieci
dozna poważnych obrażeń.
RODZICE SIGLERA ROZSTALI SIĘ, GDY TEN MIAŁ 12 LAT
RESZTĘ DZIECIŃSTWA SPĘDZIŁ Z MATKĄ I BRAĆMI,
PRZEMIESZCZAJĄC SIĘ POMIĘDZY STANAMI
Gdy byłem mały, działy się rzeczy,
które wywołały u mnie wieloletnią traumę.
Gdy miałem dziesięć lat, molestował mnie członek rodziny.
Przez całe życie dusiłem to w sobie.
Nikomu nie mogłem powiedzieć.
Gdy próbowałem,
odrzucano mnie.
Kiedyś próbowałem porozmawiać o tym z matką,
ale nie mogła tego znieść.
Przerosło ją to.
Zamknęła się w sypialni.
To niszczyło mnie od środka.
Od tamtej chwili
coraz bardziej się staczałem.
JAKO NASTOLATEK SIGLER ZOSTAŁ NARKOMANEM I DROBNYM PRZESTĘPCĄ
W WIEKU 20 LAT MIESZKAŁ SAMOTNIE NA ULICACH TEKSASU
ARLINGTON, STAN TEKSAS
Gdy przeniosłem się do Teksasu,
znów wpadłem w narkotyki.
Brałem kokainę, metamfetaminę, narkotyki dożylne.
Zażywałem amfetaminę i piłem alkohol.
Żyłem na ulicy, napadałem i kradłem.
Musiałem jakoś przetrwać.
Czułem, że moje życie już się skończyło.
Powiedziałem diabłu:
„Rób, co chcesz. Pokaż, co potrafisz.
Bóg ma mnie gdzieś”.
W dniu, kiedy wszedłem do tamtego Subwaya,
wiele się zmieniło.
WYDZIAŁ POLICJI W ARLINGTON
BIAŁY MĘŻCZYZNA WSZEDŁ DO BARU KANAPKOWEGO
I UKRADŁ SPRZEDAWCY, JOHNOWI WILLIAMOWI ZELTNEROWI JR.,
OKOŁO 400 DOLARÓW
Wszedłem tam
i kazałem mu opróżnić kasę.
Pieniądze miał wsadzić do torby.
Wystraszył się i pobiegł na zaplecze.
Pobiegłem tam za nim.
Obrócił się, a ja do niego strzeliłem. Sześć razy, w pierś.
JOHN ZELTNER ZMARŁ NA MIEJSCU
SIGLER UCIEKŁ Z KWOTĄ 400 DOLARÓW SKRADZIONĄ Z KASY
Samolubnie odebrałem Johnowi życie.
Już zawsze będę nosił w sercu ten ból.
Zabrałem go jego rodzinie.
Chcę powiedzieć pani Zeltner
i jej rodzinie, że przepraszam
z całego serca i całej duszy.
DALLAS, STAN TEKSAS
Nazywam się Tommy Lenoir.
W 1990 roku pracowałem w wydziale zabójstw policji w Arlington.
Sprawami zabójstw zajmuję się od 26 lat,
ale trudno zapomnieć
tak bezsensowne zbrodnie jak ta,
i tak brutalne.
To tutaj. W tym Subwayu…
popełniono morderstwo.
W kwietniu 1990 roku.
Po wejściu do środka znaleźliśmy ofiarę w kałuży krwi,
w biurze na zapleczu baru.
To, że…
do zabójstwa doszło w czasie napadu, to nic niezwykłego.
To się często zdarza.
To brutalność tego morderstwa,
przypominającego chłodną egzekucję,
wyróżniała tę sprawę.
To wyniosło ją na wyższy poziom, w porównaniu do innych takich zabójstw.
To była przesada.
Oddano więcej strzałów niż konieczne.
Zabójca był tchórzem – strzelał w plecy.
Gdy ofiara upadła, bezbronna, prawdopodobnie umierająca,
padło więcej strzałów. To przesada.
Tej osobie…
się to podobało.
Widać, że czerpała przyjemność z zadawania bólu i cierpienia.
POLICJA ARESZTOWAŁA SIGLERA SZEŚĆ DNI PO ZABÓJSTWIE,
NA PODSTAWIE DONOSU
SIGLER NATYCHMIAST PRZYZNAŁ SIĘ DO KRADZIEŻY I ZABÓJSTWA
FORT WORTH, STAN TEKSAS
W 1991 ROKU GREG MILLER BYŁ JEDNYM Z PROKURATORÓW W SPRAWIE SIGLERA
Od chwili, gdy włączyłem się w tę sprawę,
byłem przekonany, że prawdziwą walkę stoczymy o ustalenie,
jaką karę powinien ponieść Dale Sigler.
Uznaliśmy, że stosownym będzie zażądanie kary śmierci.
Gdybyśmy o nią nie wnieśli,
Sigler mógłby zostać zwolniony po 15 latach.
A taka kara byłaby dla nas za niska.
Wszystkie zabójstwa są złe,
dobre zabójstwa nie istnieją,
ale fakty i okoliczności tej sprawy były wyjątkowo ohydne.
John Zeltner został zamordowany
trzy lub cztery tygodnie przed swoimi 31. urodzinami.
Rozmawialiśmy o nim z jego kierownikiem i współpracownikami.
Wszyscy mówili, że był pracowitym i miłym młodym człowiekiem.
Dale Sigler wiedział, że John Zeltner będzie
pracował w Subwayu sam.
Wybrał właśnie to miejsce
i osobę, którą znał.
PROCES W SPRAWIE ZABÓJSTWA W SUBWAYU
ZNAJOMI SIGLERA ZEZNALI,
ŻE OSKARŻONY ZNAŁ ZELTNERA I ŻYWIŁ DO NIEGO NIECHĘĆ
Dale Sigler wszedł do baru, usiadł,
porozmawiał z Johnem Zeltnerem,
poprosił go o papierosa.
Trochę pogawędzili.
A kilka minut później
zabił go z zimną krwią
za pieniądze w kasie.
Działał z wyrachowaniem.
Sądzę, że Dave wszedł tam
z nastawieniem, że nie wolno mu pozostawić świadków.
Wiedział,
że Zeltner rozpoznałby go
i zgłosił kradzież policji w pięć minut
po jego wyjściu: „Facet mnie okradł!
Znam go, to Dale Sigler!”.
Czasem najprostsze wyjaśnienie
jest tym najlepszym.
1 MARCA 1991 ROKU
SIGLERA UZNANO ZA WINNEGO UMYŚLNEGO ZABÓJSTWA JOHNA ZELTNERA
ZABÓJCA SKAZANY NA ŚMIERĆ PRZYJĄŁ WERDYKT SPOKOJNIE
Trafiłem do celi śmierci w 1991 roku.
Gdy po mnie przyszli,
skuli mnie z innymi.
Ruszyliśmy w stronę celi śmierci.
Na korytarzu
strażnik powiedział: „Truposz idzie!”, jak w Zielonej mili.
Jakby to był jakiś żart.
CELA ŚMIERCI
Wtedy…
naprawdę pojąłem konsekwencje moich wyborów.
Tamtego dnia odmieniłem swoje życie.
Pierwszego dnia w celi śmierci wzywałem Boga.
„Boże, ty zawsze przy mnie byłeś.
Odkąd byłem dzieckiem.
Boże, objaw mi się, proszę.
Pokaż, że jesteś wszechmocny.
Ześlij na mnie swoje światło.
Pokaż, że mam jakiś cel”.
Wtedy usłyszałem cichy głos.
Mówił, że wszystko będzie dobrze.
To był…
To był Bóg.
Więc robiłem wszystko, by się nie poddać.
W 1993 ROKU STAN TEKSAS ZMIENIŁ ZASADY WYBIERANIA PRZYSIĘGŁYCH
W TYM SAMYM ROKU PRAWNICY SIGLERA DOWIEDLI,
ŻE WPROWADZONE ZMIANY UNIEWAŻNIŁY JEGO WYROK ŚMIERCI
W 1994 ROKU, PO SPĘDZENIU 3,5 ROKU W CELI ŚMIERCI,
SIGLER ZOSTAŁ SKAZANY PONOWNIE, TYM RAZEM NA DOŻYWOCIE
Gdybym został stracony, to słusznie.
Ale wierzę w to, że Bóg wyznaczył dla mnie lepszy cel.
SIGLER TWIERDZI, ŻE POŚWIĘCIŁ SWOJE ŻYCIE BOGU
JEST TERAZ WYŚWIĘCONYM KAPŁANEM
Zostałem uwięziony 27 lat i pięć miesięcy temu.
Trafiłem tu w wieku 21 lat.
Jako zagubione dziecko.
Teraz mam 50 lat,
który zrobił wszystko, by stać się lepszym.
Codziennie widzę Boga. Studiuję jego słowo cztery razy dziennie.
Jestem mentorem dla innych, staram się do nich docierać.
Słowo Boże wytyczyło mi ścieżkę mojego przeznaczenia.
Jestem żywym świadectwem i chodzącym cudem.
Chwała mojemu Panu i Zbawicielowi, Jezusowi Chrystusowi.
Zostałem obdarzony jego łaską.
STAN TEKSAS PRZECIWKO DALE’OWI WAYNE’OWI SIGLEROWI
To niezwykłe,
że wyrok został zmieniony.
Przyznaję, że Dave Sigler
miał wyjątkowe szczęście.
Gdyby tej…
zmiany w prawie dotyczącym wyboru przysięgłych
nie zastosowano wstecz,
to istnieje duże prawdopodobieństwo, że Dale Sigler zostałby stracony
w latach 90. w Teksasie.
DWA LATA PÓŹNIEJ
GDY SIGLER DOSTAŁ KARĘ DOŻYWOCIA, TEKSAŃSKIE PRAWO ZAKŁADAŁO
MOŻLIWE ZWOLNIENIE WARUNKOWE PO 30 LATACH
SIGLER ODSIEDZIAŁ DOTĄD 29 LAT I CZTERY MIESIĄCE
CADE LAKE, STAN TEKSAS
Angel, Tilly! Chodźcie tu!
No już!
Tilly!
Poznałam Dale’a w więzieniu Wayne Scott Unit
w Angleton.
Odwiedzałam pasierba,
gdy w drzwiach zjawił się Dale.
Pete nas przedstawił i…
To był naprawdę
przemiły człowiek.
Chodź do mamusi! Moja kochana.
Jesteś głodna?
Mam na imię Carole.
Mam 71 lat.
Mieszkam samotnie w mobilnym domu
na teksańskiej wsi.
Panna Kitty ma pewnie z 16,
może 17 lat.
Jest staruszką, jak ja.
Mam jeszcze trzy koty.
To jest Ebony.
Znalazłam ją na cmentarzu i wychowałam od małego.
Zuch dziewczyna!
Zawsze chciałam pomagać bezbronnym
i porzuconym.
To zawsze było częścią mojej natury.
One mnie potrzebują,
a ja potrzebuję ich.
Tak samo jest z ludźmi.
Dale i zaczęliśmy do siebie pisać,
bo mój pasierb mnie o to poprosił.
Piszemy do siebie od dziewięciu lat.
Mam chyba ponad 200 listów od niego.
Zawsze zaczyna słowami…
„Niech Bóg cię pobłogosławi
i otacza swoją opieką”.
„Jestem w Carol Vance Unit”.
To wtedy tam trafił.
„Cieszę się, że tu jestem.
Dostałem pracę w pralni, ale jeszcze nie zacząłem”.
Nasze relacje
rozwijały się przez lata.
Mogłam go odwiedzać,
więc lepiej się poznaliśmy.
Dale nie ma w Teksasie nikogo innego,
więc postanowiłam, że będę przy nim.
Wtedy zaczął mnie nazywać „Mamą Carole”.
Jestem dla niego drugą mamą.
„Droga Mamo Carole.
Niech Bóg cię błogosławi i otacza…”
„Bóg jest dobry”.
Odwiedziny i listy sprawiły, że otworzyliśmy się przed sobą.
„Jesteś cennym darem od Ojca Niebieskiego.
Moim aniołem stróżem,
strzegącym mnie z Bożej łaski”.
Tutaj napisał: „921”.
Czyli…
dziewięć liter, dwa słowa
i jedno znaczenie:
„Kocham cię”.
To wyjątkowy człowiek.
PRZEZ TRZY LATA CAROLE CZEKAŁA NA DECYZJĘ STANU TEKSAS
W SPRAWIE ZWOLNIENIA WARUNKOWEGO DALE’A
JEŚLI DALE ZOSTANIE ZWOLNIONY, NIE BĘDZIE MÓGŁ OPUSZCZAĆ STANU.
BĘDZIE MUSIAŁ ZAMELDOWAĆ SIĘ POD STAŁYM ADRESEM
Nie pamiętam dokładnie, kiedy Dale
spytał, czy…
może zameldować się pod moim adresem.
Pamiętam natomiast, że gdy to zrobił,
to był bardzo nieśmiały,
bo obawiał się, że mu odmówię.
Przez chwilę się wahałam,
ale potem spytałam sama siebie, jak powinnam postąpić.
Właściwie to…
poprosiłam o odpowiedź Boga,
i usłyszałam: „Ten człowiek cię potrzebuje”.
Dlatego się zgodziłam.
Chcę tylko pomóc mu zacząć od nowa.
WIĘZIENIE BEAUFORD H. JESTER III UNIT, STAN TEKSAS
W 2019 ROKU SIGLER OTRZYMAŁ ODPOWIEDŹ NA SWOJE PODANIE O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
Założyć na szyję?
Dostałeś dziś wieści.
Tak.
Dziś się dowiedziałem…
że wychodzę do domu.
We wtorek.
To mój trzydziesty rok w więzieniu.
To wielkie błogosławieństwo.
Nie myślałem, że doczekam tego dnia.
Byłem zachwycony.
Wciąż jestem…
wzruszony.
Trochę się boję,
bo minęło tyle czasu.
Dziękuję Bogu za to,
że dał mi drugą szansę.
Najtrudniej będzie się przystosować.
Byłem izolowany w małej społeczności.
Wszyscy mi mówią, że nie pojmę, jak wygląda teraz życie,
jak bardzo zmieniło się społeczeństwo.
Więźniowie opowiadali,
jak w centrum handlowym robiło im się słabo od tylu kolorów.
Gdy żyłem na wolności, nie było komórek.
W społeczeństwie jest tyle rzeczy, których nie było,
gdy tu trafiłem.
Carole Whitworth to błogosławieństwo.
Bez Mamy Carole
nie miałbym domu.
Mama Carole to skała.
To dobra dziewczyna ze wsi.
Jest silna, uczciwa, kochająca i honorowa.
To dla mnie wielkie błogosławieństwo.
Wiem, że będzie ciężko.
Ludzie będą mnie brać za potwora,
za bestię.
Nie uwierzą, że mogłem się zmienić.
Ale pewnego dnia ich serca się zmienią.
Mocno w to wierzę, bo nie jestem już
zagubionym, niezrównoważonym dzieckiem, którym byłem kiedyś.
Jestem dorosłą, zdeterminowaną
i wytrwałą osobą, kapłanem Boga.
Proszę tylko, żeby ludzie dali mi szansę.
Czas objawi wszystko.
MOUNTAIN HOME, STAN ARKANSAS
30 LAT PO ZABÓJSTWIE JOHNA ZELTNERA
JEGO RODZINA WCIĄŻ ZMAGA SIĘ ZE STRATĄ BLISKIEGO
Johnnie Bill był przemiłym człowiekiem.
Przesiadywał tu z nami, sączył piwo
i rozśmieszał wszystkich swoimi dowcipami.
Był towarzyski.
Jestem Forest Allan Zeltner.
Johnnie Bill to nasz przyrodni brat.
Był pierworodnym synem mojego ojca.
Nazywał się John William Zeltner,
jak mój ojciec,
ale wszyscy wołali na niego Johnnie Bill.
JOHN WILLIAM ZELTNER PO DWUDZIESTCE
NAWIĄZAŁ KONTAKT Z PRZYRODNIMI BRAĆMI
Johnnie Bill nas znalazł i tak się poznaliśmy.
Od razu pojawiła się między nami więź.
Byliśmy sobie bardzo bliscy.
John kochał zabawę.
Wszyscy chcieli być przy nim.
Żył, by pomagać innym.
Wielu ludzi, którzy go znali,
wiedzieli, że był gejem, nie krył się z tym.
Mój ojciec o tym wiedział. I cała rodzina.
Akceptowaliśmy to. Taki był i taki miał pozostać.
Kochaliśmy go.
Nazywam się John Harlan Zeltner.
Johnnie Bill pojawił się w moim życiu, gdy miałem 16 lat.
Rozmawialiśmy codziennie.
Nigdy się nie kłóciliśmy.
A to rzadkość.
Bardzo za nim tęsknimy.
Życie mija błyskawicznie.
Choć myślisz, że będziesz żył wiecznie.
Możesz robić swoje…
a za chwilę już nie żyć.
Było ciężko.
Ciężko przyjąć do wiadomości, że twój brat nie żyje.
To było bardzo trudne dla mnie, dla mojego ojca
i dla mojego młodszego brata.
Byłem wkurzony.
Myślałem o rzeczach,
które chciałbym wtedy zrobić.
Ucieszyłem się, gdy sąd skazał faceta na śmierć,
ale jednocześnie…
Chciałem, żeby wykonali wyrok natychmiast.
Żeby facet zniknął.
Gdy dowiedziałem się o zmianie wyroku…
znowu się wkurzyłem.
Gość powinien już nie żyć, a teraz wyjdzie.
System postąpił niewłaściwie.
Gdy usłyszałem o jego zwolnieniu,
znowu znalazłem się w środku koszmaru.
Nie powiadomili nas.
Nikt nam nic nie powiedział.
System sprawiedliwości nas zawiódł.
Posrany pomysł.
Stan Teksas powinien zmienić wymiar sprawiedliwości,
kompletnie.
Po takim zabójstwie
sprawca nie powinien już ujrzeć światła dziennego.
Uważam, że to wielkie zagrożenie dla społeczeństwa.
On zabije znowu.
Wkrótce.
CADE LAKE, STAN TEKSAS
DZIEŃ PRZED ZWOLNIENIEM DALE’A
To pokój Dale’a.
Większy niż ten, do jakiego przywykł.
Dale już zawsze
będzie miał łatkę mordercy.
Wielu ludzi nie da mu szansy
na pokazanie, kim teraz jest.
Moja rodzina miała swoje zastrzeżenia.
Martwią się, że skoro kogoś zabił,
to może zabić mnie.
Pytali mnie, czy oszalałam.
Nie rozumieją tego.
Muszą się przekonać.
Ile lat przesiedział Dale?
Trzydzieści.
Za co?
Za zabójstwo.
Kogo…?
- Co? - Nic.
Ile razy go odwiedziłaś?
Byłam u niego
ze trzy czy cztery razy.
Dwa razy…
Trzy razy,
odkąd trafił do tego więzienia.
Wiem, że macie obawy.
Boicie się, że skoro kogoś zabił,
to znowu to zrobi.
Znowu kogoś zabije.
Ale nie.
Nie zrobi tego.
W więzieniu nazywają go łagodnym olbrzymem.
- Serio? - Tak.
- Kocham cię, babciu. - Ja ciebie też.
Pa, skarbie.
Wszystko będzie dobrze.
Wpadnijcie do Dale’a,
odwiedźcie go.
Będzie dobrze.
- Daj znać, jak się zjawi. - Jasne.
Carole to dobra kobieta.
Jest miła,
więc widzi w ludziach dobro.
Wolałaby, żeby byli dobrzy.
Ma dobre serce,
a ja nie chcę, żeby ten facet
okazał się wariatem, który kogoś zabije.
Raczej tego nie zrobi.
Nie znasz go. Skąd wiesz?
Ludzie się zmieniają.
Nie bardzo.
DZIEŃ ZWOLNIENIA DALE’A
Wstałam o czwartej,
gdy zadzwonił budzik.
Miałam wrażenie, że ledwo się położyłam.
„Naprawdę? Już?”.
Czuję narastające emocje.
Mówię sobie:
„Uspokój się,
wszystko będzie super”.
Ale wiem, że gdy tam dotrę i zobaczę Dale’a,
to uczucia uderzą z całą mocą.
To na pewno będzie
wyjątkowa chwila.
Niezapomniana.
Czułam…
przelotne chwile…
wątpliwości.
Wpadają mi do głowy, a ja szybko je z niej wyrzucam.
Nie chcę myśleć, że podjęłam złą decyzję.
Zbliżamy się do więzienia.
To ten zakręt.
Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale czuję, że się zmienił.
Jest teraz kimś innym.
Czuję to w głębi duszy.
Wszystko będzie dobrze. Będzie idealnie.
Jeśli Dale robi to wszystko, żeby mnie wykorzystać,
to otrzyma swoją nagrodę
w Dniu Ostatecznym.