‎อะไรคือการลงโทษที่ยุติธรรม
‎สำหรับการฆาตกรรม
‎เมื่อสามสิบปีก่อน ผมฆ่าชายคนหนึ่ง
‎และสำหรับความผิดครั้งนั้น
‎ผมถูกตัดสินประหารชีวิต
‎(ตั้งแต่การนำโทษประหารชีวิตมาใช้อีกครั้ง ‎ในปี 1976 มีคนมากกว่า 1,100 คน)
‎(ถูกตัดสินประหารชีวิตข้อหาฆาตกรรมในเท็กซัส)
‎(ในการตัดสินเหล่านี้ กว่า 270 รายได้รับ ‎การลดโทษหรือกลับคำตัดสินในเวลาต่อมา)
‎(แต่มีฆาตกรที่ถูกตัดสินลงโทษ ‎เพียงเจ็ดรายเท่านั้นที่ได้รับการปล่อยตัว)
‎(จากแดนประหารเท็กซัสสู่อิสรภาพ)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 999005)
‎ถ้าผมถูกประหารชีวิต ก็คงสมควรแล้ว
‎แต่ผมเชื่อว่าพระเจ้ามีจุดประสงค์ ‎และแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นสำหรับผม
‎คนจะพูดว่า "แกสมควรตาย แกไม่มีค่าพอ"
‎แต่พระเจ้าคือผู้พิพากษาและลูกขุนของผม
‎ผมแค่ขอให้คนเหล่านั้นให้โอกาสผม
‎เปิดใจของคุณบ้าง
‎อย่าด่วนตัดสินคนอื่นเกินไปนัก
‎ผมคือปาฏิหาริย์เดินได้ ไม่ว่าคุณจะยอมรับ
‎หรือไม่ยอมรับมันก็ตาม
‎คุณเอามันไปจากผมไม่ได้
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(บราโซเรีย เคาน์ตี รัฐเท็กซัส)
‎(เรือนจำเวย์น สกอตต์ ‎กระทรวงยุติธรรมทางอาญาเท็กซัส)
‎(ในปี 1991 ‎เดล ซิกเลอร์ถูกตัดสินประหารชีวิต)
‎(ข้อหายิงจอห์น เซลต์เนอร์ถึงแก่ความตาย)
‎โอเค ผมจะนั่งยืดตัวขึ้นอีกหน่อย
‎พอไหม
‎เดล คุณเห็นผมตรงนี้ไหม
‎เห็น
‎(เขาอยู่ในคุกนาน 27 ปี ห้าเดือน)
‎ผมชื่อเดล เวย์น ซิกเลอร์
‎ผมเกิด
‎วันที่สิบ พฤษภาคม ปี 1967
‎ผมเกิดใน
‎แดนวิลล์ รัฐอิลลินอยส์
‎เพื่อที่จะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด คุณต้องเข้าใจ
‎ว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นที่ไหน
‎แม่ผมแต่งงานครั้งแรกมีลูกติดสองคน
‎พ่อผมเจอแม่ตอนที่แม่ ‎ประสบปัญหามากมายในชีวิต
‎แม่อายุ 15 ปีตอนที่ท้องครั้งแรก
‎และจริงๆ แล้วแม่ผมเป็นเด็กที่
‎พยายามค้นหาเป้าหมายและจุดหมายในชีวิต
‎เด็กคนหนึ่งที่มีลูก
‎ในที่สุดพ่อผมก็ตกงาน
‎เขากลายเป็นคนที่...
‎คนที่สิ้นหวังมาก
‎ท้อแท้ใจมาก
‎และเขาก็กลายเป็นคนที่ชอบทำร้าย
‎มันมาลงกับลูกๆ ของเขา ลงกับแม่ผม
‎ผมเห็นพ่อผมซ้อมแม่ผมหนักมาก
‎จนตาของแม่เขียวช้ำไปหมด
‎ปากแตก
‎เวลานอนต้องเอามีดแล่เนื้อซุกไว้ใต้หมอน
‎เพราะแม่กลัวว่า...
‎ถ้าไม่...
‎ไม่เป็นเธอ
‎ก็ลูกคนใดคนหนึ่ง
‎ที่จะถูกทำร้ายอย่างหนัก
‎(ตอนเขาอายุ 12 ปี ‎พ่อแม่ของซิกเลอร์แยกทางกัน)
‎(เขาใช้ชีวิตวัยเด็กที่เหลืออยู่กับแม่และพี่ชาย)
‎(ย้ายบ้านไปอยู่รัฐต่างๆ หลายรัฐ)
‎สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตวัยเด็กของผม
‎ทำให้จิตใจผมชอกช้ำในชีวิตส่วนใหญ่ของผม
‎ตอนอายุสิบขวบ ‎ผมถูกบางคนในครอบครัวลวนลามทางเพศ
‎นั่นเป็นบางอย่างที่ฝังใจผมมาตลอดชีวิต
‎ผมคุยกับใครไม่ได้
‎ทุกครั้งที่ผมพยายามจะพูด
‎มันกลับเป็นสิ่งที่ถูกปฏิเสธ
‎ครั้งหนึ่ง ผมพยายามคุยกับแม่ผม ‎เกี่ยวกับสิ่งที่ผมประสบตอนยังเด็ก
‎แม่ผมรับไม่ได้กับความรุนแรงของมัน
‎มันสะเทือนใจแม่มาก
‎แม่เข้าไปในห้องแล้วก็ปิดประตูเงียบ
‎ในตอนนั้น
‎มันกัดกร่อนจิตใจผม
‎ตอนนั้นตรงนั้นเลย
‎ที่ผมรู้สึกย่ำแย่สุดๆ
‎(ตอนวัยรุ่น ซิกเลอร์ใช้ชีวิตที่มีแต่ ‎การเสพยาและกระทำผิดเล็กๆ น้อยๆ)
‎(พออายุ 20 ‎เขาก็ใช้ชีวิตตามลำพังอยู่ตามถนนในเท็กซัส)
‎(อาร์ลิงตัน รัฐเท็กซัส)
‎พอผมย้ายมาอยู่เท็กซัส
‎ผมก็กลับไปเสพยาและอะไรพวกนั้นอีก
‎เสพโคเคน ยาไอซ์ ฉีดเข้าเส้นเลือด
‎พี้ยาบ้า ดื่มเหล้า
‎อาศัยอยู่ตามถนน ชิงทรัพย์ ขโมย จี้รถ
‎ทำทุกอย่างที่ผมทำได้เพื่ออยู่รอด
‎ชีวิตดูเหมือนมันได้จบลงแล้ว และในตอนนั้น
‎ผมบอกปีศาจในตัวว่า
‎"แกอาจมีวิธีของแก ‎มาดูกันว่าแกทำอะไรได้บ้าง เจ้าปีศาจ
‎เพราะพระเจ้าไม่สนใจ"
‎วันนั้นที่ผมเดินเข้าไปในร้านขายแซนด์วิชซับเวย์
‎หลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนไป
‎(กรมตำรวจอาร์ลิงตัน)
‎(ผู้ต้องสงสัยเป็นชายผิวขาว ‎เข้าไปในร้านขายแซนด์วิชซับเวย์)
‎(และปล้นพนักงาน ‎ชื่อจอห์น วิลเลียม เซลต์เนอร์ จูเนียร์)
‎(ได้เงินไปประมาณ 400 ดอลลาร์)
‎ผมเข้าไปในนั้น
‎แล้วพูดว่า "ลุกขึ้น ‎หยิบเงินออกมาจากเครื่องคิดเงินให้หมด"
‎ผมบอกเขาให้เอาเงินทั้งหมดใส่ถุง
‎เขากลัวมาก เขาวิ่งเข้าไปในห้องด้านหลัง
‎ตอนเขาวิ่งเข้าไปในห้องด้านหลัง ผมก็วิ่งไปที่นั่น
‎พอเขาหันมา ผมก็ยิ่งเขาหกนัดที่หน้าอก
‎(ซับเวย์)
‎(พนักงานร้าน จอห์น เซลต์เนอร์เสียชีวิตคาที่)
‎(ซิกเลอร์หลบหนีไปพร้อมเงิน 400 ดอลลาร์ ‎ที่ได้จากเครื่องคิดเงิน)
‎ผมคร่าชีวิตของจอห์นอย่างเห็นแก่ตัว
‎ผมจะแบกความเจ็บปวดนั้นไว้ในใจผมตลอดไป
‎ที่พรากเขาไปจากครอบครัวของเขา
‎ผมแค่อยากพูดกับคุณนายเซลต์เนอร์
‎และครอบครัวของเธอว่าผมขอโทษ
‎ด้วยจิตวิญญาณและใจของผม
‎(ดัลลัส รัฐเท็กซัส)
‎ผมชื่อทอมมี่ ลีนัวร์
‎ในปี 1990 ผมเป็นนักสืบคดีฆาตกรรม ‎อยู่กรมตำรวจอาร์ลิงตัน
‎ผมสืบสวนการฆาตกรรมเยอะมาก ‎ใน 26 ปีที่อยู่แผนกคดีฆาตกรรม
‎และคุณก็ไม่มีวันลืม
‎คดีในลักษณะนี้ที่มันไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง
‎และโหดเหี้ยม
‎(เลี้ยวซ้าย รอจังหวะไฟเขียว)
‎ตอนนี้เราอยู่ที่ที่เกิดเหตุ ที่ร้านซับเวย์
‎ที่การฆาตกรรมอุกฉกรรจ์เกิดขึ้น
‎ในเดือนเมษายน ปี 1990
‎ตอนเราเข้าไปในร้านซับเวย์ ‎ก็พบผู้ตายนอนจมกองเลือด
‎ในบริเวณห้องทำงาน ‎ที่อยู่ด้านหลังของร้านขายแซนด์วิช
‎ความจริงที่ว่า
‎การฆาตกรรมเกิดขึ้น ‎ระหว่างการปล้นไม่ใช่เรื่องผิดปกติ
‎เราเห็นมันตลอดเวลา
‎ความโหดเหี้ยมของคดีนี้
‎สิ่งที่ดูเหมือนเป็นรูปแบบการประหาร
‎ในการฆ่าผู้เคราะห์ร้ายรายนี้
‎คือสิ่งทีทำให้คดีนี้น่าทึ่งมาก
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้คดีนี้อยู่ใน ‎ระดับที่สูงกว่าคดีอื่นๆ ในลักษณะนี้
‎นี่เป็นความรุนแรงเกินเหตุ
‎เขาถูกยิงหลายนัดเกินความจำเป็น
‎เขาถูกยิงในแบบที่ขี้ขลาดด้วย เขาถูกยิงข้างหลัง
‎แล้วพอเขาล้มลงกับพื้น ทำอะไรไม่ได้ ‎อาจกำลังจะตาย
‎เขาก็ยิงซ้ำอีก
‎นั่นคือความรุนแรงเกินเหตุ
‎มันคือใครบางคนที่
‎สนุกกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำ
‎คุณดูออกว่าพวกเขาสนุกสนาน
‎กับความเจ็บปวดทรมานที่พวกเขากำลังสร้าง
‎(หกวันหลังการฆาตกรรมจอห์น เซลต์เนอร์ ‎ตำรวจก็จับตัวซิกเลอร์ได้)
‎(ตามเบาะแสที่ได้รับจากเพื่อนคนหนึ่งของเขา)
‎(ซิกเลอร์สารภาพทันทีทั้งการปล้นและการฆ่า)
‎(ฟอร์ตเวิร์ท รัฐเท็กซัส)
‎(ในปี 1991 เกร็ก มิลเลอร์ ‎ร่วมทีมที่ดำเนินคดีซิกเลอร์)
‎ตั้งแต่ตอนที่ผมเกี่ยวข้องในคดีนี้
‎ผมมั่นใจว่าปัญหา ‎และการต่อสู้ที่แท้จริงในคดีนี้คือ
‎อะไรคือการลงโทษที่เหมาะสม ‎สำหรับเดล ซิกเลอร์
‎ในตอนนั้นเรารู้สึกว่ามันเหมาะสม ‎ที่จะขอให้ตัดสินลงโทษประหารชีวิต
‎เพราะมีความเป็นไปได้ว่า ‎ถ้าเราละเว้นโทษประหารชีวิต
‎เขาอาจได้รับการพักการลงโทษ ‎หลังจากจำคุกได้ 15 ปี
‎และเราก็ไม่คิดว่านั่นเป็นเวลาที่มากพอ
‎การฆาตกรรมทั้งหมดเลวร้าย
‎ไม่มีการฆาตกรรมใดที่ดีเลย
‎แต่ข้อเท็จจริงและสถานการณ์แวดล้อม ‎ของคดีนี้มันเลวร้ายที่สุด
‎ผมคิดว่าอย่างนั้น
‎จอห์น เซลต์เนอร์ ในตอนที่เขาถูกฆาตกรรม
‎เหลืออีกสามหรือสี่สัปดาห์ ‎ก็จะถึงวันเกิดอายุ 31 ของเขาแล้ว
‎ผู้จัดการที่เราคุยด้วย
‎และเพื่อนพนักงานที่เราคุยด้วย
‎เกี่ยวกับจอห์น เซลต์เนอร์
‎ทุกคนบอกว่าเขาเป็นพนักงานที่ทำงานหนัก ‎เป็นคนหนุ่มนิสัยดี
‎เดล ซิกเลอร์รู้ว่าจอห์น เซลต์เนอร์จะอยู่
‎ที่ร้านขายแซนด์วิชซับเวย์ ทำงานคนเดียว
‎แต่เขาเลือกร้านขายแซนด์วิชซับเวย์
‎และเขาก็เลือกที่จะปล้นใครบางคนที่รู้จักเขา
‎(การพิจารณาคดีฆาตกรรม ‎ในร้านซับเวย์เริ่มแล้ว)
‎(ซิกเลอร์บอกเพื่อนๆ ว่า ‎เขารู้จักเซลต์เนอร์และไม่ชอบเขา)
‎(ตามคำให้การในหมายจับ)
‎เดล ซิกเลอร์เข้าไปในร้านขายแซนด์วิช นั่งลง
‎พูดคุยกับจอห์น เซลต์เนอร์
‎ขอบุหรี่จอห์น เซลต์เนอร์สูบ
‎คุยเรื่องโน่นนี่สองสามอย่าง
‎แล้วไม่กี่นาทีต่อมา
‎ก็สังหารเขาอย่างรวดเร็ว
‎เพื่อเงินเท่าไหร่ก็ตามที่อยู่ในเครื่องคิดเงิน
‎ในความเห็นของผม นี่อำมหิตมากทีเดียว
‎ผมคิดว่าสภาพจิตใจของเดล
‎ตอนที่เขาเข้าไปในนั้น คิดว่า "อย่าทิ้งพยานไว้"
‎และเดลก็รู้ว่า
‎จอห์น เซลต์เนอร์ระบุตัวเขาได้
‎และบอกตำรวจได้ในห้านาที ‎หลังจากที่เขาเดินออกจาก
‎ร้านขายแซนด์วิชซับเวย์นั่นว่า "คนที่ปล้นผม
‎เชื่อหรือไม่ล่ะ เป็นคนที่ผมรู้จัก ‎เขาชื่อเดล ซิกเลอร์"
‎บางครั้งคำอธิบายที่ง่ายที่สุด
‎ก็เป็นคำอธิบายที่ดีที่สุด
‎(วันที่ 1 มีนาคม 1991 ซิกเลอร์ถูกตัดสินว่าผิด ‎ข้อหาฆ่าจอห์น เซลต์เนอร์โดยไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(ตัดสินประหารชีวิตฆาตกร ‎มือปืนร้านซับเวย์สงบนิ่งระหว่างฟังคำตัดสิน)
‎ผมเข้าสู่แดนประหารในปี 91
‎ตอนพวกเขามารับตัวผม
‎พวกเขาล่ามโซ่ผมไว้กับนักโทษคนอื่นๆ ทุกคน
‎เดินตรงไปที่แดนประหาร
‎และก็...
‎พอเราไปถึงโถงทางเดิน
‎เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดว่า "คนตายเดินดิน" ‎เหมือนใน "ปาฏิหาริย์แดนประหาร"
‎เหมือนมันเป็นมุกตลกหรืออะไรสักอย่าง
‎(แดนประหาร)
‎นั่นคือ...
‎ตอนที่มันทำให้ผมคิดได้จริงๆ ว่า ‎ผมมีทางเลือกมากมาย
‎ผมพลิกผันชีวิตของผมตอนผมเข้าสู่แดนประหาร
‎วันแรกวันนั้นในแดนประหาร ‎ผมร้องไห้ต่อพระเจ้า
‎ผมพูดว่า ‎"พระเจ้า ท่านอยู่เคียงข้างลูกมาทั้งชีวิต
‎พระองค์ช่วยเหลือลูกตอนที่ลูกยังเด็ก"
‎ผมพูดว่า ‎"ให้ลูกได้เห็นชีวิตของพระองค์เถิด
‎ให้ลูกได้เห็นว่าพระองค์มีพลังอำนาจ
‎ให้แสงสว่างของพระองค์สาดส่องมาที่ลูกเถิด
‎ให้ลูกได้เห็นว่าลูกมีจุดมุ่งหมาย"
‎ตอนนั้นเองที่ผมได้ยินเสียงเล็กๆ
‎บอกผมว่า "อยู่เฉยๆ แล้วมันจะดีเอง"
‎และก็...
‎นั่นคือ...
‎นั่นคือเสียงของพระเจ้า
‎ผมเลยพยายามอย่างหนัก
‎ที่จะไม่ยอมแพ้
‎(ในปี 1993 เท็กซัสแก้ไขกฎหมาย ‎เกี่ยวกับการคัดเลือกคณะลูกขุน)
‎(ต่อมาในปีนั้น ทนายของซิกเลอร์ก็โต้แย้ง ‎การเปลี่ยนแปลงการคัดเลือกคณะลูกขุน)
‎(ทำให้การตัดสินประหารชีวิตเขาเป็นโมฆะ)
‎(ในปี 1994 ‎หลังจากอยู่ในแดนประหารนานสามปีครึ่ง)
‎(ซิกเลอร์ก็ถูกตัดสินอีกครั้งให้จำคุกตลอดชีวิต)
‎ถ้าผมถูกประหารชีวิต ก็สมควรแล้ว
‎แต่ผมเชื่อว่าพระเจ้ามีแผนการ ‎และจุดประสงค์ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นสำหรับผม
‎(ซิกเลอร์กล่าวว่า ‎เขาอุทิศชีวิตแด่พระเจ้ามาตั้งแต่นั้น)
‎(ตอนนี้เขาเป็นศาสนาจารย์)
‎ผมถูกขังคุกมา 27 ปี
‎กับห้าเดือนแล้ว
‎ผมเข้ามาในนี้ตอนอายุ 21 ปี
‎เป็นเด็กที่หลงทาง มีปัญหา
‎ตอนนี้ผมอายุ 50 ปีแล้ว
‎ที่พยายามทำให้ตัวเองดีขึ้น ฟื้นฟูจิตใจตัวเอง
‎ผมพบพระเจ้าทุกวัน
‎ผมศึกษาพระวจนะของพระเจ้า ‎สามถึงสี่ชั่วโมงทุกวัน
‎ผมพยายามให้คำปรึกษาผู้คน
‎ผมพยายามช่วยเหลือผู้คน
‎พระวจนะของพระเจ้า ‎ลิขิตชะตาชีวิตของผมไว้แล้ว
‎ผมเป็นคำพยานที่มีชีวิตและปาฏิหาริย์เดินได้
‎ขอสรรเสริญแด่พระสิริพระผู้เป็นเจ้า ‎และพระผู้ไถ่ พระเยซูคริสต์
‎จากนี้ไปผมจะเดินอยู่บนหนทาง ‎แห่งพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์
‎(รัฐเท็กซัส กับ เดล เวย์น ซิกเลอร์)
‎ผมคิดว่าสิ่งที่แปลกที่สุด
‎เกี่ยวกับคดีนี้คือทำไมคดีถึงพลิก
‎ผมคงต้องพูดว่าเดล ซิกเลอร์
‎อาจเป็นคนที่โชคดีที่สุด
‎เพราะถ้าไม่มี
‎การเปลี่ยนกฎหมายคัดเลือกคณะลูกขุน ‎ที่พวกเขานำมาใช้โดยให้มีผลย้อนหลัง
‎ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก ‎ที่เดล ซิกเลอร์จะถูกประหารชีวิต
‎สักเวลาใดเวลาหนึ่งในยุค 90 ในรัฐเท็กซัส
‎(สองปีต่อมา)
‎(ตอนซิกเลอร์ได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต ‎กฎหมายเท็กซัสกำหนดเงื่อนไขไว้ว่า)
‎(การพิจารณาพักการลงโทษ ‎ต้องกระทำหลังจากจำคุก 30 ปี)
‎(ตอนนี้ซิกเลอร์จำคุก 29 ปี สี่เดือนแล้ว)
‎(เคดเลค เท็กซัส)
‎แองเจล ทิลลี่ มีใครอยู่ไหม
‎มาเร็ว
‎ทิลลี่
‎ครั้งแรกที่ฉันเจอเดลคือที่เรือนจำเวย์น สกอตต์
‎ในแองเกิลตัน
‎ฉันไปเยี่ยมลูกเลี้ยงของฉันที่นั่น
‎ตอนเดลเดินเข้าประตูมา
‎พีทแนะนำให้เรารู้จักกัน และมันก็แบบว่า...
‎นี่เป็นคนที่...
‎น่ารักจริงๆ
‎มานี่มา แม่ใจดีนะ ต้องอย่างนี้สิ
‎หิวไหม ว่าไง
‎ฉันชื่อแคโรล
‎ฉันอายุ 71 ปี
‎ฉันอยู่คนเดียวในบ้านเคลื่อนที่
‎ในชนบทของเท็กซัส
‎มิสคิทตี้อายุราวๆ 16
‎หรืออาจจะ 17 ปีแล้ว
‎มันคือหญิงแก่ของบ้านนี้ เหมือนฉัน
‎ฉันมีแมวอีกสามตัว
‎ตัวนี้ชื่อเอโบนี
‎ฉันเจอมันในสุสาน ‎และก็เลี้ยงมาตั้งแต่แรกเกิดเลย
‎น่ารักจ้ะ
‎ฉันเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือผู้ที่ไร้ที่พึ่ง
‎และผู้ที่ถูกทอดทิ้ง
‎มันเป็นนิสัยอย่างหนึ่งของฉันมาตลอด
‎มันเหมือนกับพวกเขาต้องการฉัน
‎จนถึงจุดที่ฉันต้องการพวกเขา
‎ว่าไง
‎และกับคนก็เหมือนกัน
‎เดลกับฉันกลายเป็นเพื่อนทางจดหมายกัน ‎ตอนที่ลูกเลี้ยงของฉันถามว่าฉัน
‎เขียนถึงเขาได้ไหม
‎เราเลยเขียนจดหมายถึงกันมานานเก้าปีแล้ว
‎ฉันมีจดหมายจากเขา ‎อาจจะราวๆ สองร้อยกว่าฉบับ
‎เขาขึ้นต้นจดหมายที่เขียนถึงฉัน
‎เหมือนเดิมเสมอ "ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ ‎และเก็บคุณไว้ตลอดไป
‎ในอุ้งพระหัตถ์ที่เปี่ยมด้วยความรักของพระองค์"
‎"ผมอยู่ที่นี่ที่เรือนจำแครอล แวนซ์"
‎นี่คือตอนแรกที่เขาไปถึงที่นั่น
‎"แต่ผมตื่นเต้นสุดๆ ที่จะได้เริ่มในโครงการ
‎ผมได้ทำงานในห้องซักรีด แต่ยังไม่ได้เริ่มงาน"
‎ความสัมพันธ์ของเรา
‎พัฒนาขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
‎ฉันได้ไปเยี่ยมเขา
‎เราเลยได้รู้จักกันมากขึ้น
‎จริงๆ แล้วเขาไม่มีใครอื่นในเท็กซัส
‎ฉันเลยก้าวเข้าไปอยู่เคียงข้างเขา
‎ตอนนั้นเองที่เขาเริ่มเรียกฉันว่า "คุณแม่แคโรล"
‎ฉันเคย... ฉันเป็น
‎แม่คนที่สองของเขา ตามที่เขาบอก
‎"คุณแม่แคโรลที่รัก...
‎ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณและเก็บคุณไว้..."
‎"พระเจ้าเป็นสิ่งที่ดี คุณแม่"
‎เราคุยกันอย่างเปิดอก ‎ทั้งในการเยี่ยมและเขียนจดหมาย
‎"คุณคือของขวัญมีค่าจากพระบิดาบนสรวงสวรรค์
‎นางฟ้าผู้พิทักษ์ของผม
‎ทรงตัวอย่างน่าอัศจรรย์ ‎อยู่ในความรักอันงดงามของพระเจ้า"
‎และเขาก็เขียนในนี้ว่า "831"
‎นั่นหมายถึง
‎แปดตัวอักษร สามคำ
‎หนึ่งความหมาย
‎ผมรักคุณ
‎เขาเป็นคนที่พิเศษ
‎(นานสามปีที่แคโรลรอฟังข่าว)
‎(ว่ารัฐเท็กซัสจะอนุญาต ‎ให้พักการลงโทษเดลหรือไม่)
‎(ถ้าได้รับอนุญาต เขาจะต้องอาศัยอยู่ในรัฐ)
‎(และต้องลงทะเบียนที่อยู่ถาวร)
‎ฉันจะไม่ได้ว่าตอนไหนที่เดล
‎ถามฉันว่า
‎เขาได้รับการพักการลงโทษแล้ว ‎มาอยู่ที่บ้านฉันได้ไหม
‎แต่ฉันบอกได้ว่าตอนแรกที่เขาเริ่มถามฉัน
‎เขาอายเกี่ยวกับมันมาก
‎เพราะเขาคงกลัวว่าฉันจะพูดว่า "ไม่ได้"
‎ฉันสงวนท่าทีอยู่ครู่หนึ่ง
‎แล้วฉันก็คิดว่า "อะไรคือสิ่งถูกต้องที่ควรทำ"
‎และฉันก็...
‎รีบขอคำตอบจากพระเจ้า
‎และพระเจ้าก็ตอบว่า "ชายคนนี้ต้องการเจ้า"
‎แล้ว...
‎ฉันก็เลยตอบเขาไปว่า "โอเค ได้"
‎ฉันอยากทำแค่นั้น คือช่วยเขา... ‎เริ่มต้นชีวิตใหม่
‎(เรือนจำบิวฟอร์ด เอช. เจสเตอร์ สาม ‎รัฐเท็กซัส)
‎(ในปี 2019 ซิกเลอร์ได้ข่าวเกี่ยวกับ ‎คำขอพักการลงโทษของเขา)
‎เอาคล้องคอไว้ใช่ไหม
‎เอาละ...
‎วันนี้คุณได้รับข่าวบางอย่าง
‎ครับผม
‎วันนี้ผมได้รู้ว่า...
‎ผมจะได้เตรียมตัวกลับบ้าน
‎วันอังคาร
‎นี่เป็นปีที่ 30 แล้วที่ผมถูกคุมขัง
‎และมันก็...
‎เป็นสิ่งที่ดีมากๆ
‎เพราะผมไม่เคยคิดว่าผมจะได้เห็นวันนี้
‎ผมมีความสุขจนบอกไม่ถูก
‎ยังคงรู้สึก...
‎ตื้นตันใจ
‎กลัวนิดหน่อย
‎เพราะผมติดคุกนานมาก
‎ผมได้แต่สรรเสริญและขอบคุณพระเจ้า
‎ที่พระองค์มอบโอกาสครั้งที่สองให้ผม
‎จริงๆ แล้วสิ่งที่ยากที่สุดก็คือ
‎การพยายามปรับตัว
‎เพราะผมถูกแยกตัวในชุมชนเล็กๆ
‎ในชุมชนหนึ่งมานาน
‎คนบอกผมตลอดเวลาว่า ‎เราไม่สามารถหยั่งรู้ได้
‎ว่าชีวิตเป็นยังไง
‎สังคมเป็นยังไง มันเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
‎คนบอกผมว่าพวกเขาไป
‎ห้างสรรพสินค้า และสีสันกับการเคลื่อนไหว ‎ทำให้พวกเขาอยากอาเจียน
‎ตอนผมอยู่ข้างนอกนั่น ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือเลย
‎มีหลายสิ่งหลายอย่างมากที่ยังไม่มีอยู่ในสังคม
‎ตอนที่ผมเดินเข้ามาในนี้
‎แคโรล วิตเวิร์ธเป็นแม่พระ
‎เพราะถ้าไม่มีคุณแม่แคโรล
‎ผมคงไม่มีที่ที่เรียกว่าบ้าน
‎คุณแม่แคโรลคือที่พึ่งพา
‎เธอเป็นผู้หญิงบ้านนอกแก่ๆ ที่ดีคนหนึ่ง ‎แต่เธอเข้มแข็ง
‎เธอมีคุณธรรม
‎ความรัก มีเกียรติ
‎เธอเป็นแม่พระสำหรับผมมาก
‎ผมรู้ว่ามันจะเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก
‎คนจะเชื่อกันว่าคุณเป็นปีศาจ
‎เชื่อว่าคุณเป็นสัตว์ร้าย
‎เชื่อว่าคุณไม่ได้เปลี่ยนไป ‎และไม่สามารถเปลี่ยนได้
‎แต่สักวัน จิตใจของคนเหล่านั้นจะเปลี่ยนไป
‎ผมเชื่อมั่นอย่างนั้น
‎เพราะผมไม่ใช่เด็กเจ้าอารมณ์ มีปัญหา ‎หลงทางอย่างที่ผมเคยเป็น
‎ผมโตแล้ว มีจุดหมาย
‎มีจุดประสงค์ ตอนนี้เป็นศาสนาจารย์แล้ว
‎ผมแค่ขอให้คนเหล่านั้นให้โอกาสผม
‎เพราะเวลาคือสิ่งเยียวยาทุกอย่าง
‎(เมาน์เทน โฮม รัฐอาร์คันซอ)
‎(หลังเหตุฆาตกรรมจอห์น 30 ปี ‎ครอบครัวเซลต์เนอร์)
‎(ยังคงต่อสู้กับการสูญเสียของพวกเขาต่อไป)
‎จอห์นนี บิลเป็นคนดีที่สุดคนหนึ่งเท่าที่คุณเคยรู้จัก
‎เขาจะนั่งตรงนั้น ดื่มเบียร์คีย์สโตน
‎ทำให้คนอื่นหัวเราะ ‎เล่าเรื่องตลกหรืออะไรสักอย่าง
‎เป็นคนของทุกคนจริงๆ
‎ผมชื่อฟอเรสต์ ฮาร์แลน เซลต์เนอร์
‎จอห์นนี บิลเป็นพี่ต่างแม่ของเรา
‎เขาเป็นลูกคนแรก
‎ของพ่อผม
‎เขาชื่อจอห์น วิลเลียม เซลต์เนอร์
‎ถูกตั้งชื่อตามพ่อของผม
‎แต่ทุกคนที่รู้จักเขาเรียกเขาว่าจอห์นนี บิล
‎(จอห์น วิลเลียม เซลต์เนอร์อยู่ในวัยยี่สิบกว่าๆ ‎ตอนที่เขาติดต่อ)
‎(กับน้องชายต่างแม่ของเขาอีกครั้ง)
‎จอห์นนี บิลค้นหาเราแล้วเราก็ได้เจอกับเขา
‎มีความผูกพันและความสัมพันธ์ ‎เกิดขึ้นทันทีระหว่างผมกับเขา
‎เราสนิทกันมาก
‎จอห์นเป็นคนชอบสนุกสนาน
‎ทุกคนอยากอยู่ใกล้ๆ เขา
‎เขามีชีวิตอยู่เพื่อช่วยคนอื่นๆ ทุกคน
‎คนมากมายที่รู้จักพี่ชายผม
‎รู้ว่าเขาเป็นเกย์ และเขาก็เปิดเผยเกี่ยวกับมัน
‎พ่อผมรู้ ทุกคนในครอบครัวผมก็รู้
‎เราทุกคนยอมรับมัน ‎เราแค่รู้แก่ใจว่านั่นคือจอห์นนี บิล
‎มันจะต้องเป็นแบบนั้น และเขาก็เป็น...
‎แค่จอห์นนี บิล เรายังคงรักเขา
‎ผมชื่อจอห์น ฮาร์แลน เซลต์เนอร์
‎จอห์นนี บิลเข้ามาในชีวิตผม ‎ตอนผมอายุราวๆ 16 ปี
‎เราพูดคุยกันไม่เว้นแต่ละวัน
‎คือทุกวันเลย
‎เราไม่เคยพูดขัดกันเลยสักครั้ง ‎ไม่ว่าจะเรื่องอะไร
‎นั่นเป็นสิ่งที่หาได้ยาก
‎ใช่ เราคิดถึงเขามากเลย
‎คุณไม่รู้หรอกว่าชีวิตมันผ่านไปเร็วแค่ไหน
‎คุณคิดว่าเวลาของคุณอยู่ที่นี่ตลอดไป ‎แต่จริงๆ แล้วมันไม่อยู่
‎ในช่วงเวลาใดก็ตาม คุณอาจจะ...
‎ออกไป
‎นาทีต่อมา คุณอาจจะตายก็ได้
‎มันทำใจยาก
‎มันทำใจยากจริงๆ ‎ที่ได้ข่าวว่าพี่ชายของเราตายแล้ว
‎มันยากมากสำหรับผม
‎มันยากมากสำหรับพ่อผม
‎และมันก็ยากมากสำหรับน้องชายผม
‎ผมโกรธ ใช่ครับ ผมโกรธ
‎ผมมีความคิดบางอย่างในหัว
‎ที่ผมอยากจะทำมัน แต่ผมก็ไม่ได้ทำ
‎ตอนผมได้ข่าวว่า ‎เขาถูกตัดสินประหารชีวิต ผมดีใจมาก
‎แต่ในขณะเดียวกัน
‎ผมอยากให้การประหารเกิดขึ้นตรงนั้นตอนนั้นเลย
‎ผมอยากให้เขาตาย
‎ตอนผมได้รู้ว่าเขาจะไม่ถูกประหาร
‎มันก็กลับไปรู้สึก...
‎โกรธอีกครั้ง
‎เขาไม่ควรมีชีวิตอยู่ ‎และตอนนี้เขาจะได้เป็นอิสระ
‎ไม่ ผมรู้สึกว่าระบบทำไม่ถูกต้อง
‎ตอนผมรู้ว่าเขาได้รับการพักการลงโทษ
‎มันเหมือนฝันร้ายเริ่มขึ้นอีกครั้ง
‎เราไม่ได้รับแจ้งด้วยซ้ำ
‎ไม่มีใครบอกเราเลย
‎ไม่มีใครพูดอะไรเกี่ยวกับมัน
‎ผมเชื่อจริงๆ ว่า ‎กระบวนการยุติธรรมทำให้เราผิดหวัง
‎ผมคิดว่ามันไร้สาระ
‎ผมคิดว่ารัฐเท็กซัสจำเป็นต้อง
‎ประเมินกระบวนการยุติธรรมทั้งหมดอีกครั้ง
‎แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‎คุณฆ่าใครบางคนแบบนั้น
‎คุณก็ไม่ควรได้เห็นแสงตะวันอีกเลย
‎ไม่ควรเลย
‎ผมเชื่อว่าเขาเป็นภัยมหันต์ต่อสังคม
‎ผมเชื่อว่าเขาจะฆ่าอีกครั้ง
‎เร็วๆ นี้
‎(เคดเลค รัฐเท็กซัส)
‎(หนึ่งวันก่อนการปล่อยตัวเดล)
‎นี่ห้องของเดล
‎มันจะใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากทีเดียว
‎สำหรับเดล
‎เขาจะถูก
‎ตราหน้าว่าเป็นฆาตกรไปตลอด
‎คนมากมายจะไม่ให้เขา
‎มีหนทางหรือโอกาส
‎ได้ทำให้พวกเขาเห็น
‎ว่าตอนนี้เขาเป็นคนแบบไหน
‎ครอบครัวของฉันก็มีข้อสงสัยหลายอย่าง
‎สิ่งที่พวกเขากังวลมากคือเขาเคยฆ่าคนมาแล้ว
‎เขาอาจจะฆ่าฉันก็ได้
‎พวกเขาพูดว่า ‎"บ้าหรือเปล่า ยายบ้าไปแล้วเหรอ ทำไม"
‎พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไม
‎ฉันจะต้องโน้มน้าวให้พวกเขาเข้าใจ
‎เดลติดคุกนานแค่ไหน
‎สามสิบปี
‎ข้อหาอะไร
‎ฆาตกรรม
‎เขาฆ่า... ไม่...
‎- อะไรนะ ‎- ไม่รู้สิ
‎คุณไปหาเขากี่ครั้งคะ
‎ฉันไปหาเขา
‎อาจจะสามหรือสี่ครั้ง
‎ฉันไปหาเขาสองครั้ง...
‎ไม่สิ สามครั้ง
‎ตั้งแต่เขาถูกขังอยู่ในเรือนจำที่เขาอยู่ตอนนี้
‎ฉันรู้ว่าพวกเธอกังวลและก็ทุกอย่าง
‎เธอกลัวว่าในเมื่อเขาเคยฆ่าใครบางคน
‎เขาก็คงจะฆ่าอีก
‎เขาคงจะฆ่าใครบางคนอีก
‎และก็ไม่เลย
‎เขาจะไม่ทำอย่างนั้น
‎ตอนนี้ที่ในคุก
‎พวกเขาเรียกเขาว่า "ยักษ์ใหญ่ใจดี"
‎- จริงเหรอคะ ‎- ใช่
‎- เอาละ ผมรักย่านะ ‎- ฉันก็รักเธอ
‎บายจ้ะ หลานย่า
‎ทุกอย่างจะดีเองนะ
‎พวกเธอจะได้มาหาเดล
‎และเยี่ยมเยียนเขานิดหน่อย
‎เธอจะไม่เป็นไรนะ
‎- เขามาถึงที่นี่ก็บอกผมแล้วกัน ‎- ได้จ้ะ
‎แคโรลเป็นคนดี
‎เธอนิสัยดี
‎เขาเห็นสิ่งดีๆ ในตัวคนอื่น
‎เธอมองว่าพวกเขาเป็นคนดีมากกว่าคนเลว
‎เธอเป็นคนมีจิตใจดี
‎และฉันก็ไม่อยากให้เขา
‎เป็นคนบ้า พยายามฆ่าเรา ‎หรือเธอ หรือใครทั้งนั้น
‎ผมว่าเขาไม่ทำอย่างนั้นหรอก
‎คุณยังไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ แล้วคุณจะรู้ได้ยังไง
‎คนเราเปลี่ยนแปลงได้
‎ก็ไม่เชิงหรอก
‎(วันปล่อยตัวเดล)
‎ฉันตื่นตอนตี่สี่
‎เพราะนาฬิกาปลุกดัง
‎ฉันรู้สึกเหมือนฉันเพิ่งจะหลับไปเอง
‎ฉันคิดว่า "จริงเหรอ ถึงเวลาแล้วเหรอ"
‎ฉันรู้สึกเลยว่าอารมณ์มันพลุ่งพล่านมากขึ้น
‎และมันก็แบบว่า
‎"ใจเย็นๆ ควบคุมอารมณ์ไว้
‎ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี"
‎แต่ฉันรู้ว่าพอฉันไปถึงที่นั่น และได้เห็นเดลจริงๆ
‎มันจะถาโถมใส่ฉันอย่างหนัก
‎มันจะต้องเป็น
‎ช่วงเวลาที่พิเศษที่...
‎เราจะไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน
‎ฉันมี
‎หลายช่วงเวลาที่รู้สึก
‎ไม่แน่ใจ
‎มันอาจทำให้ฉันฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ‎แล้วฉันก็ตัดมันออกจากความคิด
‎ฉันไม่อยากคิดว่าฉันตัดสินใจผิด
‎ตอนนี้เรากำลังไปที่เรือนจำ
‎ฉะนั้น...
‎เลี้ยวตรงนี้แหละ
‎ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง ‎แต่ฉันรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว และก็...
‎เขาไม่ใช่คนคนนั้นอีกแล้ว
‎ลึกๆ ในใจฉันรู้สึกอย่างนั้น
‎ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี มันจะต้องเยี่ยมมากแน่
‎ถ้าเดลทำทุกอย่างนี่เพื่อฉวยประโยชน์จากฉัน
‎เขาก็จะมีรางวัลที่รอคอยเขาอยู่
‎ในวันสิ้นโลก
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง