‎(เรือนจำบิวฟอร์ด เอช. เจสเตอร์ รัฐเท็กซัส)
‎(ฝ่ายธุรการแครอล แวนซ์)
‎สวัสดีครับ คุณแม่
‎โอ้โฮ ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณ
‎(เดล ซิกเลอร์ไม่เคยปฏิเสธ ‎การฆาตกรรมจอห์น เซลต์เนอร์ในปี 1990)
‎(แต่ถึงแม้ว่าจะถูกตัดสินประหารชีวิต ‎หลังจากอยู่ในคุกมากกว่า 10,000 คืน)
‎(เขาก็เป็นอิสระ)
‎- ผมรักคุณ ‎- ฉันก็รักคุณ
‎ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‎ไปกันเลย
‎(ดี. ซิกเลอร์ หมายเลข 679843)
‎การเดินออกจากประตูคุกพวกนั้น
‎มันรู้สึกดีใจจนบอกไม่ถูก
‎เพราะเมื่อเราฝันถึงบางอย่างมานานมาก
‎และเมื่อในที่สุดมันเป็นจริง
‎มันแบบว่า "มันเป็นเรื่องจริงเหรอนี่"
‎เริ่มสั่นแล้ว
‎- อ๋อ เหรอ ‎- ใช่ มันเริ่มแล้ว
‎- มันจะ... ใช่ ‎- ความเป็นจริงเริ่มเล่นงานผมแล้ว
‎เมื่อ 30 ก่อน ตอนที่ผมติดคุก
‎จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ซีเนียร์ ‎เป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ
‎สงครามเย็นเพิ่งยุติลง
‎ไม่มีอินเทอร์เน็ต
‎ไม่มีโทรศัพท์มือถือ
‎ผมจากไปนานมาก
‎และสังคมก็พัฒนาขึ้นมากเหลือเกิน
‎จน...
‎ผมเริ่มที่จะเข้าใจ
‎สิ่งต่างๆ ที่ผมจะพบเจอไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎มันจะเป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก
‎ผมกลัวทุกอย่างรอบๆ ตัวผม
‎ความปีติยินดีและความสุข ‎และการได้ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ
‎และได้ใส่เสื้อผ้าในโลกที่แท้จริง
‎ผมไม่เคยนึกฝันว่า
‎ผมจะได้เป็นอิสระ
‎หลังจากนั้น 30 ปี
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(เคดเลค รัฐเท็กซัส)
‎ประตูเปิดอยู่ไหม
‎- ไม่ได้ล็อกเหรอ ‎- ไม่ ฉันต้องไขมันก่อน
‎พร้อมหรือยัง
‎- ครับ ผมพร้อมแล้ว ‎- นี่ไง
‎(เดลอยู่ในโครงการคุมประพฤติ ‎ที่ถูกควบคุมดูแลเข้มงวดมาก)
‎(ซึ่งมีไว้สำหรับผู้กระทำผิด ‎ที่มีความเสี่ยงสูงสุดในเท็กซัส)
‎โอเค
‎คุณอยากเอาหนังสือวางไว้ตรงนี้ก่อน
‎หรืออยากแบกมันเข้าไปไว้ในห้องเลย
‎ครับ ผมจะเอามันไปไว้ในห้องเลย
‎- เอาไปไว้ในห้องเลยเหรอ โอเค ‎- ครับ
‎(เขาจะพักอยู่ที่บ้านของแคโรล ‎ตลอด 12 เดือนข้างหน้า)
‎(เขาต้องสวมเครื่องจีพีเอสติดตามตัว ‎และออกจากบ้านไม่ได้)
‎(หากไม่ได้รับอนุญาต ‎จากเจ้าหน้าที่คุมประพฤติก่อน)
‎ให้ฉันอยู่ข้างหลังคุณ ‎เพราะฉันอยากให้คุณเข้าไปก่อน
‎(เขาถูกส่งกลับเข้าคุกได้ ‎หากละเมิดเงื่อนไขการพักการลงโทษ)
‎โอ้โฮ!
‎โอ้...
‎ค่ะ
‎- นั่นที่นอนสูบลม ‎- ผมรู้ ต้องระวัง
‎ผมหนัก 275 ปอนด์ อาจทำให้มันแตกได้
‎- หวังว่าคงไม่แตก ‎- ผมก็หวังอย่างนั้น
‎ผมเคยทำเตียงน้ำของแม่ผมแตก ‎เธอโกรธผมอยู่ตั้งนาน
‎ไม่ สิ่งเดียวก็คือ ‎ฉันไม่อยากให้คูณรู้สึกไม่สะดวกสบาย
‎- เครื่องปรับอากาศ ‎- ใช่
‎- สิ่งปกติธรรมดาของชีวิต ‎- ใช่
‎ที่คุณไม่มีมันในเรือนจำ
‎มันจะกลายเป็นเพื่อนผม
‎โอเค แล้วคุณชอบห้อง
‎- หรือเปล่า ‎- อ๋อ ชอบมากเลย
‎รักมันเลยละ
‎- ฉันจะพูด... ‎- ผมรักมันเลย ใช่!
‎ไม่เอาน่า เทียบกับห้องขัง...
‎- ใช่ ‎- ไม่เอาน่า
‎- ห้องขังของผม จริงๆ แล้ว... ‎- นี่
‎- ฉันเข้าใจ ‎- ตรงนี้
‎- ห้องขังของผมใหญ่เท่านี้ ‎- แค่นั้นเหรอ
‎ตรงนี้ ที่ว่างตรงนี้คือห้องที่ผมอยู่
‎นาน 30 ปี
‎- ห้องนี้สวยมากเลย ‎- ดีค่ะ
‎ขอบคุณสำหรับงานหนักทุกอย่าง คุณแม่
‎ยินดีจ้ะ ลูก
‎ข้าแต่พระบิดา
‎ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้
‎นี่คืออาหารมื้อแรกที่เรากินด้วยกัน พระบิดา
‎โปรดประทานพรอาหารมื้อนี้ ‎และเราขอขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง
‎ในนามของพระเยซู เอเมน
‎เอเมน
‎โอเค พร้อมหรือยัง
‎- พร้อมครับ ‎- กินให้สนุกเลย
‎มันต้องใช้มือหยิบกิน
‎- ยกเว้นอันนั้น ‎- ใช่ ต้องใช้มือจริงๆ
‎อืม
‎เป็นยังไงบ้าง
‎- เยี่ยม ‎- โอเค ดีจ้ะ
‎ว่าไหม มันอร่อยจริงๆ
‎ผมชอบมากเลย
‎ที่จริง มีมากกว่าที่ผมต้องการ
‎ผมกินได้อย่างเพลิดเพลิน
‎- และผมก็ไม่ได้รับแค่ชิ้นเดียวและก็.. ‎- ใช่
‎และคุณก็ไม่ต้องกินตามกำหนดเวลา
‎- แต่... ‎- "ลุกขึ้น"
‎- พวกเขาทำอย่างนั้นเหรอ ‎- คุณมีเวลากิน 15 นาที แล้ว...
‎พอห้าหรือหกนาที
‎พวกเขาก็จะพูดว่า "เฮ้ย ลุกขึ้น ไปได้แล้ว"
‎- จริงเหรอ ‎- ที่นั่นมีคนเยอะมาก
‎พวกเขายึดติดสถาบันกันหมด
‎ตอนพวกเขาลุกขึ้น ก็จะทำแบบเดียวกัน ‎ทุบโต๊ะแล้วลุกขึ้น
‎ผมพูดว่า "ทำไมพวกนายทำอย่างนั้น"
‎นั่นแหละยึดติดสถาบัน
‎การเป็นอิสระหลังจากหลายปีที่ผ่านมา
‎และได้เห็นทิวทัศน์
‎ได้ประสบกับทุกอย่างอีกครั้ง
‎เมื่อก่อนนี้
‎ผมมองชีวิตและมองข้ามคุณค่าของฉัน
‎แต่ตอนนี้
‎ความคิดของผมเปลี่ยนไปหมดแล้ว
‎ผมเดินไปที่ประตูแล้วก็มองออกไป
‎มีนกฮัมมิงเบิร์ดตัวเล็กๆ สามตัวบินมา
‎เกาะบนที่ให้น้ำนกฮัมมิงเบิร์ดเล็กๆ
‎ผมคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุด
‎การพยายามพรรณนามันออกมา...
‎มันทำได้ยากจริงๆ
‎ตอนนี้การได้มีที่ที่เรียกว่าบ้าน
‎เป็นสิ่งที่เยี่ยมมากสำหรับผม
‎คุณแม่แคโรลเป็นแม่พระสำหรับผมมาก
‎ที่เธอเปิดใจของเธอ
‎และเปิดบ้านของเธอ
‎และชีวิตของเธอ
‎สำหรับผม...
‎นั่นเป็นสิ่งที่คนธรรมดาๆ ไม่ทำกัน
‎เพราะมีใครบ้างที่ให้ฆาตกรต้องโทษ
‎ที่ออกจากแดนประหาร จำคุก 30 ปี
‎มาอยู่ด้วยที่บ้านและให้พวกเขาเรียกมันว่าบ้าน
‎และให้เรียกคุณว่าแม่
‎เธอมีความหมายกับผมมาก
‎ผมอยากให้เธอเข้าใจว่าเธอมีค่ามาก
‎และเพื่อที่จะทำอย่างนั้น ผมต้อง
‎นอบน้อมต่อเธอและพระเจ้า
‎จะเอาไปสาดใครเหรอ
‎อย่าแม้แต่จะคิดนะ
‎เคยไปเว็ท แอนด์ ไวลด์ไหม
‎- อะไรนะ ‎- คุณเคยไปสวนน้ำเว็ท แอนด์ ไวลด์ไหม
‎ไม่เคย
‎มันเป็นที่ว่ายน้ำเล่นกัน
‎แล้วไงอีก
‎มันเป็นที่ที่คุณลงน้ำ
‎แล้วไงอีก
‎คุณไปนั่งที่เก้าอี้เอนหลังได้ไหม
‎- จริงเหรอ ‎- ครับ
‎จริงสิครับ
‎คุณสอดรู้สอดเห็นตอนฉันไม่อยู่ใช่ไหม
‎- ใช่ครับ ‎- ฉันนึกแล้วเชียว
‎ใช่แล้วครับ
‎พร้อมหรือยัง
‎พระเยซูตรัสว่า...
‎"เจ้าจะรู้จักพวกเขา
‎จากความรัก"
‎และผมก็มีความเคารพ
‎และความรักมากที่สุด
‎สำหรับคุณ
‎มันเป็นภารกิจและความรับผิดชอบ
‎ที่ต้องรับใช้คุณ
‎และรักคุณ
‎เพราะ
‎เมื่อไม่มีหนทางใด...
‎พระเจ้าทรงสร้างหนทาง
‎ด้วยการนำพาคุณมาสู่ชีวิตผม
‎ผมรู้ว่าคุณเสียสละ...
‎เยอะมาก
‎เพื่อผม
‎คุณคือแม่พระ คุณแม่แคโรล
‎ตอนที่ผมกลับบ้านไปหาแม่ของผมเองไม่ได้ ‎พระเจ้านำแม่อีกคนมาให้ผม
‎และก็ขอบคุณ
‎ที่อยู่เคียงข้างผม
‎- ผมรักคุณครับ คุณแม่ ‎- ฉันก็รักคุณ
‎มันเป็นวันที่เยี่ยมมาก
‎เป็นวันที่พิเศษมาก
‎เท่าที่รู้จักเดล ฉันคิดว่าฉัน
‎รู้จักเขาเพียงผิวเผิน
‎ฉันรู้ว่าเขามีจิตใจที่ดีงาม
‎และมีความรักต่อพระเจ้า
‎แต่ทุกๆ วันจะเป็น
‎การได้รู้สิ่งใหม่ๆ ‎รู้บางอย่างเกี่ยวกับตัวเขามากขึ้น
‎และ...
‎มันก็เหมือนความสัมพันธ์อื่นๆ
‎เราไม่
‎รู้จักกันจริงๆ จนกว่าจะได้อยู่ด้วยกัน
‎ฉันรู้น้อยมาก
‎เกี่ยวกับสิ่งที่เดลทำและต้องโทษประหารชีวิต
‎ฉันคิดว่าเมื่อถึงเวลา เดลคงบอกฉันเอง
‎(ฟอร์ตเวิร์ท รัฐเท็กซัส)
‎(ในช่วงหลายวันหลังการฆาตกรรม ‎ซิกเลอร์คุยกับเพื่อนของเขาหลายคน)
‎(เกี่ยวกับอาชญากรรมครั้งนั้น)
‎เดลไม่ได้สำนึกผิดกับมันเลย ‎การฆาตกรรมไม่ได้ทำให้เขากังวลด้วยซ้ำ
‎เราเสพยากันหนักมาก
‎เขาอาจไม่รู้สึกรู้สาอะไร ‎กับทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น ก็แค่นั้น
‎ผมชื่อชอว์น แอนต์ทีลา
‎เดล เวย์น ซิกเลอร์เป็นเพื่อนที่ดีของผม
‎จนถึงตอนที่
‎เขาก่อเหตุฆาตกรรม
‎วันรุ่งขึ้นหลังการฆาตกรรม
‎ตอนเขากลับมาที่บ้านผม ‎มีแค่เราสองคน เขาเล่าให้ผมฟังทุกอย่าง
‎ผมจำได้ว่าเดลเล่ารายละเอียด
‎สิ่งที่เกิดขึ้นให้ผมฟัง ‎ว่าเขาเข้าไปในร้านนั้นและขลุกอยู่ในนั้น
‎แล้วเอาปืนจ่อไปที่พนักงาน
‎บอกเขาว่า "เปิดเครื่องคิดเงิน"
‎เขาบอกว่าเขาได้เงินแล้ว
‎แล้วพนักงานคนนั้นก็พูดว่า ‎"คุณไ่ม่ต้องทำอย่างนี้ก็ได้"
‎เขาพูดว่า "ต้องทำสิ" เขาชักปืน...
‎เขาพูดว่า "ตอนนั้นแหละที่ฉันยิงเขา"
‎"เพราะเขารู้จักฉัน ‎เขารู้จักชื่อฉัน เขาอาจชี้ตัวฉันได้"
‎เดลรู้จักผู้ตายเพราะเขาไปขลุกอยู่
‎ที่ร้านขายแซนด์วิชซับเวย์
‎เพราะเรามีเพื่อนที่ทำงานที่นั่น ‎เขาไปหาเพื่อนเราที่นั่น
‎พนักงานคนนั้นถึงให้เขาเข้าร้าน ‎และก็เป็นกันเองกับเขา
‎ไม่เห็นว่าเขามีพิษภัยอะไร
‎(นักโทษคุยโวเรื่องฆาตกรรมที่ร้านซับเวย์ ‎พยานกล่าว)
‎(ไม่ชอบผู้ตาย ‎เพราะเขาเชื่อว่าผู้ตายเป็นคนรักร่วมเพศ)
‎เดลพยายามพูดว่ามันเป็นเพราะผู้ตายเป็นเกย์
‎เขาพูดว่า "ใช่ ฉันฆ่าไอ้ตุ๊ดนั่น"
‎เขาต้องการให้คนมองเขาแบบนั้น
‎มองเขาแบบว่า ‎"อย่าแหยมกับเขา ไม่งั้นเขาฆ่าเราแน่"
‎เขาชอบแบบนั้น
‎เขาชอบให้คนกลัวเขา
‎และคิดว่าเขาจะทำเรื่องแบบนั้น
‎ความจริงที่ว่าพนักงานที่ร้านซับเวย์เป็นเกย์
‎อาจทำให้เขาฆ่าพนักงานคนนั้นง่ายขึ้น
‎มันไม่ใช่เหตุผลที่เขาทำมัน ‎แต่มันแค่ทำให้ง่ายขึ้น เพราะ...
‎เขาเป็นเกย์
‎ขอโทษครับ ตอนนั้นเราอยู่ในเท็กซัส
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดี
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณอยาก...
‎แบบว่า...
‎เด็กหนุ่มรุ่นเก่าที่นี่ไม่ชอบแบบนั้น
‎ทุกคนต้องมีบุคลิกที่เป็นแบบนั้นด้วย
‎เพราะพวกเขาจะแสดงความรู้สึกเห็นใจ
‎ชุมชนเกย์ในตอนนั้นได้ ‎ไม่งั้นคุณจะถูกตราหน้าว่าเป็นเกย์
‎และเดลก็ไม่ต้องการให้คนคิดกับเขาแบบนั้น
‎นั่นคงทำลายภาพลักษณ์ บุคลิกทั้งหมดของเขา
‎ที่เขาพยายามยึดมั่นในการใช้ชีวิต
‎ผมได้ยินข่าวลือและเรื่องราวต่างๆ
‎แต่เรื่องที่ว่าจริงๆ แล้ว ‎เดลเป็นเกย์หรือพวกรักร่วมเพศ
‎ผมไม่คิดอย่างนั้น
‎เขาพาผมไปหลายที่
‎ที่มีคนที่เป็นเกย์เยอะมาก
‎แต่คุณไม่ได้สนใจมัน ‎"เดลคงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก"
‎แต่ว่า...
‎ถ้าเขาเป็น เขาก็ปิดบังมันได้เก่งมาก
‎เรื่องทั้งหมดคาใจผมมาทั้งชีวิต
‎(ฝ่ายอัยการส่งหมายเรียกชอว์น แอนต์ทีลา)
‎(ไปให้การยืนยันในการพิจารณาคดีซิกเลอร์)
‎ตอนนั้นที่ผู้พิพากษาอ่านคำตัดสินโทษของเขา
‎ประหารชีวิตด้วยการฉีดสารพิษ
‎เขาไม่สะทกสะท้านเลยด้วยซ้ำ เขาไม่สนใจ
‎เหมือนเขาต้องการมัน
‎ผมคิดว่าตอนนั้นเขาอยากตาย
‎เขาคงคิดว่าชีวิตเขาไม่เหลืออะไรแล้ว
‎(วันที่สองของการปล่อยตัว)
‎ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่เสียใจกับสิ่งที่ผมทำลงไป
‎ไม่ว่าผมจะพูดหรือทำอะไร
‎ก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าการคร่าชีวิตจอห์นนั้นถูกต้อง
‎สิ่งเดียวที่ผมอยากทำก็คือ
‎ขอโทษ
‎ในห้องพิจารณาคดี ผม...
‎สนใจแต่การพิจารณาคดี
‎และครอบครัวของผมที่อยู่ที่นั่น
‎ตรงจุดนั้น
‎ผมยอมรับชะตากรรมแล้ว
‎ผมอยากตาย
‎ผมอยากให้มันจบ
‎เอ้อ...
‎แต่สิ่งที่มีผลกระทบกับผมอย่างมากก็คือ
‎แม่ผมกับพ่อผม
‎พวกเขาทั้งคู่เครียดจนสติแตก
‎นั่นมีผลกับผมมากจริงๆ
‎(แม่ของเดลไปเยี่ยมลูกชายของเธอในคุก ‎ครั้งสุดท้ายในปี 1997)
‎(สุขภาพที่ทรุดโทรมของเธอทำให้เธอ ‎ออกจากบ้านในแคลิฟอร์เนียไม่ได้)
‎เราต้องเปิดเข้าบัญชีของคุณ
‎คุณจะได้
‎คุยกับแม่ของคุณได้
‎ใช่ แม่ผมประสบกับ ‎เรื่องเลวร้ายมาเยอะมากเพราะผม
‎ผมทำให้เธอตกนรกทั้งเป็น
‎เธอบอกผมว่า "คนที่เป็นลูกแม่ไม่มีใครฆ่าคนได้"
‎มันทำให้เธอใจสลาย
‎ผมไม่ได้เจอแม่ผมมา 25 ปีแล้ว
‎วันนี้ผมหวังว่าในที่สุด ‎ก็จะได้คุยกับเธอแบบเห็นหน้ากัน
‎ฮัลโหล
‎เร็วสิ
‎ฮัลโหล
‎- เธออยู่นั่นไง ‎- นั่นไง
‎สวัสดีค่ะ พี่สาว
‎เย่!
‎สวัสดี ลูก
‎สวัสดีครับ แม่
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นแม่
‎ดีใจที่ได้เห็นลูกกลับมาและพ้นจากที่นั่นสักที
‎ดีค่ะ ดีทุกอย่างเลย
‎ไม่เป็นไรครับ
‎ฉันขอบคุณพระเจ้าทุกวันเลย แคโรล เพื่อคุณ
‎ฉันดีใจมากที่คุณอยู่เคียงข้างเขาได้ ‎ตอนที่ฉันอยู่ไม่ได้
‎ฉันรู้สึกเป็นเกียรติค่ะ
‎โอเค
‎เราควบคุมอารมณ์กันหน่อยดีกว่านะ
‎โชคดีนะ
‎บอกแล้วว่าตอนนี้ฉันทั้งแก่และอ้วน
‎- ฉันว่ามันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ‎- ผมเองก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้วเหมือนกัน
‎ฉันรู้
‎การได้เห็นแม่ผมเป็นครั้งแรก
‎หลังผ่านไป 25 ปี
‎และการที่เธอได้เห็นลูกของเธอ
‎เป็นอิสระ
‎สำหรับผมมันมีค่า
‎มากกว่าชีวิตซะอีก
‎ผมบอกไม่ถูกเลยว่ามันยอดเยี่ยม ‎และน่าตื้นตันใจแค่ไหน
‎ที่จะได้เห็นเธอและคุยกับเธอเมื่อไหร่ก้ได้
‎ที่ผมต้องการ
‎เพราะเทคโนโลยี
‎มันเยี่ยมมาก
‎เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้ผมเป็นอิสระแล้ว
‎รู้ว่าเธอติดต่อผมได้
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นแม่
‎มันนานมากทีเดียว
‎ใช่แล้ว
‎ผมรู้ว่าเราไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้
‎ไม่ เราไม่เคยคิดเลย
‎แม่กลัวอยู่ว่าแม่จะไม่มีวันได้เห็นแบบนี้ ‎ก่อนที่แม่จะขึ้นสวรรค์
‎- แม่รักลูกนะ ไม่ว่าจะยังไง ‎- ผมก็รักแม่
‎ผมรู้ว่าผมทำให้แม่ตกนรกทั้งเป็น
‎แม่ไม่ควรจะเป็นแบบนั้น
‎ผมกลายเป็นลูกที่แย่ที่สุดแทนที่จะเป็นลูกที่ดีที่สุด
‎แต่ว่านับจากนี้เป็นต้นไป
‎ผมจะเป็นลูกที่ดีที่สุดของแม่
‎ผมจะทำให้แม่ภูมิใจผมก่อนที่แม่จะขึ้นสวรรค์
‎แม่รู้ว่าลูกจะทำมันจ้ะ
‎สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผมคือทำให้แม่ผมภูมิใจ
‎ลูกแบบไหนกันที่ไม่อยากทำแบบนั้น
‎มันจึงสำคัญมากที่จะตั้ง
‎เป้าหมายระยะสั้น ระยะกลาง และระยะยาว
‎หลายปีบนเส้นทาง
‎ผมอยากมั่นคง ทำงานให้บริษัท
‎ผมอยากมีบ้านเป็นของตัวเอง
‎ผมอยากมีแผนออมทรัพย์เพื่อการเกษียณ ‎มีประกันชีวิต
‎แผนทันตกรรม
‎และผมก็อยากตั้งคณะศาสนาจารย์
‎เพื่อที่จะได้ให้คำปรึกษาเด็กๆ และวัยรุ่น
‎ผมอยากให้คณะศาสนาจารย์
‎ทำมันจริงๆ จังๆ
‎ผมอยากเป็นพ่อพระ ‎เพราะผมเป็นภาระมาทั้งชีวิต
‎ถึงเวลาต้องชดใช้แล้ว
‎การถูกกักตัวอยู่ในบ้าน
‎สำหรับผมมันเป็นแค่การเดินทาง ‎มันเป็นอีกบทหนึ่ง
‎(ภายใต้เงื่อนไขของการพักการลงโทษ ‎เดลสามารถออกจากบ้านได้)
‎(เพื่อทำกิจกรรมที่ได้รับอนุญาตจาก ‎เจ้าหน้าที่คุมประพฤติล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น)
‎(เขาถูกห้ามไม่ให้พบปะผู้คนในที่สาธารณะ)
‎การได้เห็นครอบครัวนี้ ‎และเห็นพวกเขามีปฏิสัมพันธ์กัน
‎เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ วิ่งเล่นไปมา
‎เข็นรถบรรทุกคันเล็กๆ
‎มันสวยงามมาก
‎นั่นคือของขวัญจากพระเจ้า ให้มีลูก
‎นั่นเป็น...
‎นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมต้องการ
‎เจอใครสักคนและมีลูกผู้หญิงด้วยกัน
‎สักวันนั่นอาจจะเป็นผมก็ได้
‎ผมอาจเจอใครสักคนให้รัก
‎ผมแค่ต้องตั้งใจให้ดี คิดบวกไว้
‎ฉะนั้น ผม...
‎กำลังพยายามหางาน
‎หวังว่าผมคงจะมีค่าสำหรับคนอื่น
‎แต่...
‎ผมต้องอดทน
‎(สัปดาห์ที่สองของการปล่อยตัว)
‎(เดลได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้าน ‎เพื่อไปสัมภาษณ์กับตัวแทนจัดหางาน)
‎ผมตื่นเต้นที่จะได้เห็นว่า ‎วันนี้พวกเขามีงานอะไรให้ผม
‎ตรงจุดนี้ผมจะต้องยืดหยุ่น
‎ผมชอบที่จะมีทางเลือกมีตัวเลือกหลายๆ อย่าง
‎และสามารถเริ่มงานได้ในที่สุด
‎เพื่อให้ชีวิตผมกลับมาเป็นเหมือนเดิม
‎วันนี้ในโลกที่สมบูรณ์แบบ
‎ผมจะได้เซ็นสัญญากับบริษัทรถบรรทุก
‎ที่ที่ผมจะได้ฝึกงาน
‎และเริ่มงานทันที
‎ผมเลยตั้งตารอการสัมภาษณ์งานครั้งนี้
‎(ศูนย์บริการส่วนภูมิภาค)
‎คุณกำลังหางานประเภทไหนคะ
‎งานที่เกี่ยวข้องกับใบขับขี่เพื่อการพาณิชย์
‎- ใบขับขี่เพื่อการพาณิชย์เหรอ ‎- ครับ
‎- คุณอยากเป็นคนขับรถบรรทุกเหรอ ‎- ครับ
‎ปู่ผมเป็นคนขับรถบรรทุกน่ะครับ
‎ผมรู้ว่าค่าจ้างดี ผมชอบเดินทาง
‎และมันก็เป็นสิ่งที่อยู่ในใจผม ‎ซึ่งผมอยากทำมันให้สำเร็จ
‎คุณมีประสบการณ์การขับรถบรรทุกมาก่อนไหม
‎- ไม่มี ‎- ไม่มี โอเค
‎- คุณมีใบรับรองไหม ‎- ไม่มี
‎นั่นเป็นสิ่งที่คุณอาจอยากทำ
‎- คือได้ใบรับรองมาก่อน ‎- ครับ
‎และประวัติการทำงานของคุณ
‎คุณมีประวัติการทำงานหรือเปล่า
‎เอ้อ...
‎ครับ ผมทำมาทุกอย่างนิดๆ หน่อยๆ
‎แต่ไม่เคยขับรถ
‎โอเค งานสุดท้ายของคุณคืออะไรคะ
‎- พนักงานสต็อกที่โครเกอร์สในอาร์ลิงตัน ‎- โอเค
‎- คุณจำวันที่ได้ไหมคะ ‎- ปี 1990
‎- ปี 1990 เหรอ ‎- ครับ
‎นั่นงานสุดท้ายของผม
‎ผมถูกขังคุกนาน 30 ปี
‎โอเค
‎(เมื่อไม่มีประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง ‎เดลจึงไม่ได้รับการเสนองาน)
‎(เขายังคงถูกกักตัวอยู่ในบ้านต่อไป)
‎ฆ่าเขาซะ เขาพยายามจะฆ่าฉัน
‎- ผมจัดการเอง ‎- โอเค
‎ยิงแม่น
‎เยี่ยม
‎โอ๊ะ! มีตัวหนึ่งที่คุณต้องฆ่า
‎ต้องฆ่าเธอ
‎โอเค คุณฆ่าพวกเขาหมดสามคนแล้ว
‎มันรุนแรง
‎ฉันถึงได้บอกว่าถ้าเขาไม่อยากเล่นมัน เราก็
‎เปลี่ยนไปเล่นเกมอื่นได้
‎แต่ใช่ค่ะ มัน...
‎มีความรุนแรงอยู่ในเกมเยอะมาก
‎ทุกคนในสังคมถึงได้พูดถึงวิดีโอเกม
‎- ว่ามันทำให้เด็กๆ แย่ลง ‎- ลูกๆ พวกเขา ใช่
‎- พวกเด็กๆ ‎- ใช่
‎เทคโนโลยีเป็นสิ่งที่เยี่ยมมาก แต่มันก็ยาก
‎แม้แต่เกมยังยากเลย
‎เวลาเราเล่นเลเวลสูงขึ้น เราต้องเล่น
‎ทุกเลเวลให้เก่งเพื่อจะได้แข็งแกร่งขึ้น
‎สำหรับเลเวลต่อไป
‎มัน...
‎มันสับสนจริงๆ
‎เพราะผมถูกกักตัวอยู่ในบ้าน
‎เทคโนโลยีจึงสำคัญกับผมมาก
‎คุณต้องติดต่อหางาน หาการจ้างงาน
‎นั่นคือวิธีที่ผมติดต่อกับโลกภายนอก
‎สำหรับปีหน้า
‎แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยากจนบอกไม่ถูกจริงๆ
‎กำลังตรวจสอบปัญหา...
‎ปัญหาก็คือเทคโนโลยีมันยากเกินไป
‎โอเค "ตรวจสอบดูว่า ‎ปัญหาได้รับการแก้ไขหรือยัง"
‎- โอเค ‎- คุณ...
‎มันบอกว่า "คลิกเพื่อดูว่า ‎ปัญหาได้รับการแก้ไขหรือยัง"
‎ผมเลยคลิกมัน
‎- มันแก้ไขหรือยัง ‎- ไม่ มันยังไม่แก้ไขเลย
‎ทุกอย่างมีมาตรการความปลอดภัยอยู่ด้วย
‎มันต้องการแบ็คอัพสำหรับแบ็คอัพ ‎และมันก็ใช้อีเมลของคุณ
‎เบอร์โทรศัพท์ของคุณ รหัสผ่าน
‎ถ้ามันไม่ได้ผล ก็ใช้อีเมลของคุณเป็นรหัสผ่าน
‎พอลองทำมัน มันก็ยังคงเชื่อมต่อไม่ได้
‎คุณก็พูดว่า "มีเหตุผลอะไร ‎ที่ถามอีเมลเพื่อตรวจสอบ
‎เบอร์โทรศัพท์
‎ถ้าในเมื่อผมให้มันแล้ว ‎มันก็ยังไม่ให้ผมเข้าใช้งาน"
‎เมื่อมันมาถึงจุด
‎ที่...
‎คุณหงุดหงิดกับมัน
‎สิ่งที่ดีที่สุดที่ควรทำคือ
‎ลุกไปจากมันสักพักแล้วค่อยกลับมาทำมันใหม่
‎คุณต้องเลิกปล่อยให้มันทำให้คุณหงุดหงิด
‎มันเป็นแค่คอมพิวเตอร์
‎มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย
‎ที่ผ่านมา...
‎สักสามหรือสี่วันได้
‎เดลหงุดหงิดมาก
‎สำหรับเขา
‎โลกเหมือนหยุดนิ่งตอนที่เขาถูกขังคุก
‎ขณะที่ข้างนอกนี่ เราแค่ตามมันให้ทัน
‎เราเรียนรู้เทคโนโลยี ฉะนั้นเขา
‎ต้องเรียนรู้มันทั้งหมด
‎แต่มันต้องใช้เวลา
‎มันรู้สึกเหมือน
‎เขาอยากทำทุกอย่างก่อนถึงวันพรุ่งนี้
‎และคุณก็ทำอย่างนั้นไม่ได้
‎วันหนึ่งๆ มันมีเวลาไม่มากพอ
‎ตอนนี้การเงินตึงมาก
‎เพราะมีคนมาอยู่ในบ้านเพิ่มอีกคน
‎บิลค่าใช้จ่ายสูงขึ้น และก็ยังไม่มีเงินเพิ่ม
‎เข้ามาเลย
‎แต่เราจะอยู่ได้
‎เราจะอยู่ได้
‎พอเขาได้งานทำ ทุกอย่างก็จะดีเอง
‎ส่วนจะได้งานทำไหม
‎ฉันก็ไม่รู้ เพราะเขาไม่มีประสบการณ์อะไรเลย
‎และฉันก็บอกเขาว่า
‎เขาต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ‎พยายามอย่าทำอะไรมากจนเกินไปนัก
‎การที่ผมไปไหนมาไหนไม่ได้
‎มันยากมากจริงๆ
‎ผมรอมาสามสิบปีเพื่อได้ชีวิตผมกลับคืนมา
‎เพื่อสร้างผลกระทบ เพื่อทำสิ่งที่ถูกต้อง ‎และเกี่ยวข้องกับคนอื่น
‎เพื่อพระเจ้า
‎และมันก็น่าหงุดหงิด
‎คนอื่นไม่เข้าใจหรอก
‎เมื่อคุณอยากชดใช้
‎อยากรักคนอื่น
‎และก็อยากอยู่ใกล้ๆ คนอื่น
‎มันถึงได้ทำให้ผมไม่สบายใจมาก ‎ที่ผมไม่สามารถ...
‎พบปะผู้คน
‎ทำงานในชุมชนและได้รู้จักกับคนอื่น
‎ผมถูกจำกัดมากๆ เลย
‎เข้าใจไหม
‎และ...
‎ผมก็รู้ว่าสิ่งต่างๆ มันมีแต่จะดีขึ้น
‎แต่มันแค่น่าหงุดหงิด
‎(สัปดาห์ที่สามของการปล่อยตัว)
‎(เดลออกจากบ้านไปรายงานตัวกับ ‎เจ้าหน้าที่คุมประพฤติสัปดาห์ละครั้ง)
‎อยากได้อะไรระหว่างทางกลับบ้านไหม
‎หรืออยากกลับบ้านเลย
‎เราซื้อ...
‎บาร์บีคิวก็ได้
‎มีพิซซ่า
‎เมื่อวานแฮมเบอร์เกอร์ลดครึ่งราคา
‎- แต่ฉันลืม ‎- ผมจะบอกอะไรบางอย่างกับคุณ
‎- ที่คุณอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ‎- เมื่อไหร่
‎- ตอนนี้เหรอ ‎- คุณเห็นป้ายตรงนั้นไหม
‎- ป้ายอะไร ‎- ป้ายซับเวย์นั่นน่ะ
‎ซับเวย์เหรอ เห็น
‎ตลอดชีวิตของผม
‎ทุกครั้งที่ผมเห็นป้ายนั่น
‎มันทำให้ผมนึกถึงคืนนั้น
‎อ้อ จริงเหรอ
‎สิ่งที่เราทำได้ยากที่สุดคือให้อภัยตัวเอง
‎ผมต้องหัดให้อภัยตัวเอง
‎ผมยังไม่เคยหัดทำอย่างนั้นเลย
‎เมื่อถึงเวลามันจะมาเอง
‎มันแค่ต้องใช้เวลา
‎สักพัก
‎ทุกครั้งที่ผมเห็นมัน มัน...
‎มันสะกิดแผลเก่าในใจผม
‎เดลรู้ว่าสิ่งที่เขาทำไปมันผิด
‎และก็... ไม่มีใครลงโทษเขา
‎ได้หนักเท่าที่เขาลงโทษตัวเอง
‎เขาสำนึกผิดกับมันอย่างมาก
‎และนั่นก็เป็นสิ่งที่จะอยู่กับเขา
‎ไปตลอดชีวิต
‎มันจะเป็นส่วนหนึ่งในดีเอ็นเอของเขา
‎ทุกอย่างนี้และทุกสิ่งที่ผมประสบมา
‎ก็เพราะการเลือกของผม
‎เพราะตัวตนที่ผมเคยเป็น
‎แต่ผมไม่ใช่คนคนนั้นอีกแล้ว
‎ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา
‎ผมถูกด่าว่าเป็น...
‎คนชั่วร้าย
‎ถูกเรียกว่าคนสารเลว
‎สัตว์ร้าย คนที่ไม่สมควรมีชีวิตอยู่
‎นั่นไม่เป็นความจริงเลย
‎ผมไม่ใช่สัตว์ร้าย
‎ผมไม่ใช่คนสารเลว
‎สิ่งที่คนทั่วไปไม่เข้าใจ
‎ก็คือเรื่องจริง
‎ในเดือนเมษายน
‎ปี 1990
‎พวกเขามองมันว่าเป็นการปล้นฆ่า
‎"โอเค เขาทำมันเพื่อเงิน" ‎แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‎(เมาน์เทนโฮม รัฐอาร์คันซอ)
‎(ภายใต้เงื่อนไขการพักการลงโทษ ‎ซิกเลอร์ถูกห้าม)
‎(ไม่ให้ติดต่อกับ ‎ครอบครัวเหยื่อฆาตกรรมของเขา)
‎(รายละเอียดที่ครอบครัวของ ‎จอห์น เซลต์เนอร์มีเกี่ยวกับการฆาตกรรม)
‎(มาจากข่าวการพิจารณาคดี ‎ในหนังสือพิมพ์เท่านั้น)
‎"พนักงานร้านอาหารในอาร์ลิงตัน ‎ถูกฆ่าในการปล้น
‎จอห์น ดับเบิลยู. เซลต์เนอร์ วัย 31 ปี ‎ชาวอาร์ลิงตันเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ"
‎- ฆาตกรรมที่ไร้เหตุผล ‎- ใช่
‎ไม่มีเหตุผลสำหรับมัน เขาแค่ทำมันไปอย่างนั้น
‎ตอนเขา
‎ฆ่าพี่ชายของผม
‎มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
‎เขาไม่ได้...
‎ไกปืน... เขาไม่ได้ทำปืนลั่น
‎นิ้วคุณไม่เหนี่ยวไกโดยบังเอิญถึงหกครั้งหรอก
‎มันเป็น... มันไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน
‎นั่นเป็นการบอกอะไรบางอย่าง
‎นั่นเป็นการบอกอะไรบางอย่าง เข้าใจไหม
‎ถ้าคุณอยากฆ่าอะไรสักอย่าง ‎ใช้กระสุนแค่นัดเดียวก็พอ
‎ถ้าคุณอยากบอกอะไรบางอย่าง
‎ยิงมันซ้ำอีกห้านัด
‎เป็นเวลาที่ยาวนานที่สุด ‎ที่ผมคิดว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น
‎เป็นเวลานานที่สุด
‎ผมคิดว่าเพราะเขาเป็นเกย์ ‎พวกเขาถึงได้อยากฆ่าเขา
‎ตอนปลายยุค 80 ต้นยุค 90
‎ผู้คนมีอคติ
‎ผมเลยคิดว่าอาจเป็นเพราะเหตุนั้น
‎คิดว่าเพราะเขาเป็นเกย์ ‎และเขาก็เปิดเผยเกี่ยวกับมัน
‎พวกเขาไม่ชอบมัน ผมคิดอย่างนั้น
‎แต่ผมคิดผิด
‎นั่นเป็นเพราะผมโกรธ
‎ปรากฏว่ามันแค่เพราะเงินเท่านั้น
‎(เคดเลค รัฐเท็กซัส)
‎คนเชื่อกันว่าพวกเขาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ในเดือนเมษายน ปี 1990
‎แต่ตลอดการพิจารณาคดี
‎ไม่มีใครรู้อย่างแท้จริงว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่มีใครรู้เรื่องราวทั้งหมด
‎เพราะผมไม่เคยบอกใคร
‎พูดตามตรง คนเดียวที่รู้จริงๆ
‎คือผู้ตาย พระเจ้า และผม
‎(ในปี 1990 เดล ซิกเลอร์เซ็นคำสารภาพ ‎ยอมรับการฆาตกรรม)
‎(ระหว่างการปล้นทรัพย์ที่อุกฉกรรจ์)
‎จนกระทั่งหลังจากที่พ่อผมตาย
‎ผมถึงได้รู้ว่า
‎เพื่อที่ผมจะได้เป็นศาสนาจารย์
‎ผมต้องเล่าเรื่องราว
‎ผมต้องโปร่งใสเต็มร้อย
‎คนเชื่อกันว่ามันเป็นการปล้นฆ่า
‎เพื่อเงิน
‎แต่นั่นมันห่างไกลความจริงที่สุด
‎(หลังการสารภาพผิด 25 ปี เดล ซิกเลอร์ ‎ก็เขียนจดหมายถึงคณะกรรมการพักการลงโทษ)
‎(บรรยายสิ่งที่เกิดขึ้นแตกต่างไปจากเดิม)
‎มันไม่เกี่ยวกับการปล้น
‎การปล้นก็เพื่ออำพราง ‎เจตนาที่แท้จริงของการฆาตกรรม
‎เหตุผลที่ผมเข้าไปในร้านนั้นก็เพื่อฆ่าจอห์น
‎ผมฆ่าเขาก็เพราะ...
‎เขาพยายามแบล็กเมล์ผม
‎ให้มีความสัมพันธ์รักร่วมเพศกับเขา
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง