ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΑΝΤΕ
Πριν φύγω απ' το σπίτι,
ο πατέρας μου είπε στη μαμά ότι είμαι άσχημη.
Δεν το είπε ευθέως, έκανε μια παρομοίωση.
Το είπε χαμηλόφωνα, αλλά τον άκουσα.
Λοιπόν;
Από πού αρχίζουμε;
Γλώσσα;
Πήρε πέντε στα δέκα.
Γυμναστική; Δεν παίρνει καν φόρμες.
Μάλιστα.
-Ελληνικά; -Τέσσερα συν.
Κι είναι αλαζόνας.
Μάλιστα. Γεωγραφία;
"Γεωγραφία; Ντροπή. Ποιος τη μαθαίνει πια;"
Και σκράπας κι αλαζόνας.
Μα το αριστούργημα είναι τα μαθηματικά. Ένα με δύο πλην.
Πιο χαμηλά γίνεται;
Ένα με δύο πλην. Αυτό είναι αναλγησία, όχι βαθμός.
Αντρέα, έχει πρόβλημα. Δεν μελετάει. Θα μείνει στην ίδια τάξη.
Καταλαβαίνω.
Πρέπει να στρωθεί. Θα τη στρώσω με το ζόρι.
Όχι, δεν είναι αυτό.
-Τι είναι; Η εφηβεία; Δεν… -Δεν είναι η εφηβεία.
Το έχω καταλάβει.
Άρχισε να μοιάζει στην αδερφή μου.
Στη Βιτόρια;
Ναι, στην αδερφή μου. Φτυστή είναι.
Τι λες; Αυτή είναι τέρας!
-Νέλα. -Τι;
Είναι φτυστή.
Θεέ μου, ας ελπίσουμε πως όχι.
Μια λέξη αποδοκιμασίας απ' τον πατέρα
με έκανε πάντα να κλαίω.
Μου έλεγε πάντα ότι είμαι όμορφη.
Τι είχε δει τώρα που δεν το έβλεπα εγώ;
Τι μου συνέβαινε;
Έκτοτε, ήταν όλα ακίνητα.
Η Νάπολη.
Το κρύο του Φεβρουαρίου.
Η μητέρα μου.
Κι εκείνες οι λέξεις.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Όχι σ' εμένα.
Βρέθηκα σε μια ιστορία που δεν ήταν δική μου.
Που δεν άρχισε ποτέ.
Που κανείς δεν της έβαλε ένα τέλος.
Και γλίστρησα σ' έναν περίπλοκο πόνο.
Χωρίς εξιλέωση.
-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.
-Κούκλες είστε! -Ευχαριστούμε.
-Καλησπέρα, καθηγητή. -Σιγά την καλή!
-Μου έλειψες, Μαριάνο. -Πάμε.
-Γιατί έχει μούτρα η μικρή; -Δεν έχω μούτρα!
Δεν είναι προσβολή. Τη διάθεση περιγράφει.
-Δεν καταλαβαίνεις; Τι διάολο; -Μαριάνο, μόλις ήρθες.
-Εννοεί ότι φαίνεσαι θυμωμένη. -Πάμε κάπου αλλού.
-Πάνε να καπνίσουν. -Όχι!
-Πάνε να καπνίσουν. -Όχι, είπα. Μην καπνίσετε!
Με ψάχνει ο τύπος απ' το οικονομικό τμήμα.
-Μάντεψε γιατί. -Για πες.
Για να προτείνει τον τύπο απ' την Banco di Napoli.
Έλεος!
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Είδα πριν κάτι τύπους εκεί να χορεύουν μπρέικ ντανς.
-Αλήθεια; -Ναι.
Πώς ήταν;
Μ' άρεσε ο χορός τους. Δεν μ' αρέσουν τα αγόρια.
Καινούρια;
-Τα παπούτσια; -Ναι.
Όχι.
Γιατί;
Δεν τα θυμόμουν.
Μου συμβαίνει κάτι;
Όχι. Γιατί;
Αν τώρα παρατήρησες τα παλιά παπούτσια, κάτι πρέπει να έχω.
Τζοβάνα, φέρεσαι παρανοϊκά.
Μην ακούς τον ηλίθιο πατέρα μου. Όταν μιλά, χαμήλωνε τον ήχο.
Έτσι κάνουμε κι εμείς.
Με κοιτάζετε λίγο;
Σας φαίνομαι περίεργη; Ασχημαίνω;
Πείτε μου την αλήθεια.
Ίσως λίγο. Αλλά όχι σωματικά.
Όχι, είσαι όμορφη.
Ίσως ασχημαίνεις λίγο επειδή έχεις έννοιες.
Μόνο γι' αυτό.
Κορίτσια!
Η Άντζελα κι η Ίντα ήταν σαν ξαδέρφες μου.
Είχαμε την ίδια αριστερή ανατροφή,
μόνο βιβλία και κριτική σκέψη.
Εγώ διάβαζα, η Ίντα έγραφε
κι η Άντζελα ήταν η αστεία πολυλογού που λάτρευα.
Οι καθηγητές Γκάλγουεϊ και Ντίλερ του Χάρβαρντ
δημοσίευσαν μια μελέτη, στην οποία αποδεικνύουν,
βάσει επιστημονικών στοιχείων, ότι ο επιφανής πρωθυπουργός μας
είναι ένας άχρηστος μαλάκας.
Βλέπεις; Τι ωραία!
Ορίστε. Αφού είπαμε προσευχή, ας φάμε.
Η ζωή μας περιστρεφόταν γύρω απ' το Βόμερο.
Δεν ξέραμε την πόλη.
Κάθε παράκαμψη ήταν δελεαστική και συναρπαστική.
Θεέ μου. Τι ήταν αυτό;
-Όλα καλά; -Ναι.
Συνεχίστε το φαγητό.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Τι συμβαίνει;
Κοιλόπονος.
-Έχεις περίοδο; -Μάλλον θα έρθει.
Έχει παυσίπονα στο ντουλάπι.
Τελειώσατε;
-Θες τη θερμοφόρα; -Όχι.
Άντε να ξαπλώσεις λίγο. Άντε.
Το πρόσωπο της θείας Βιτόρια τον αηδίαζε τόσο,
που το αφαίρεσε απ' όλες τις φωτογραφίες.
Τι κάνεις;
Σαν αποκριάτικη μάσκα είναι. Θέλει δουλειά.
Θα μου μάθεις να βάφομαι όπως εσύ;
Δεν υπάρχει μακιγιάζ που να ταιριάζει σε όλους.
Κάθε πρόσωπο είναι αλλιώς.
Έλα εδώ.
Ας δοκιμάσουμε αυτό.
Κλείσε τα μάτια.
Βλέπεις;
Θέλει ελαφρύ χέρι.
Και τη σβήνεις με το δάχτυλο.
Στα πλάγια, βλέπεις μέχρι πού πας.
Μην το παρακάνεις.
Κάθε σημάδι αλλάζει το πρόσωπό σου.
Μετά σταματάς, κοιτάς τον εαυτό σου.
Και συνεχίζεις.
Φεύγω. Έχω συνέδριο για τον Λούθηρο.
Κυριακάτικα;
Τι όμορφες που είστε!
Δεν έχω ξαναδεί άλλες σαν εσάς. Γεια.
Τι καραγκιόζης!
-Γιατί κοιτούσες τις φωτογραφίες; -Ο μπαμπάς λέει μαλακίες.
Με θεωρεί άσχημη.
Ότι γίνομαι φτυστή η αδερφή του, το τέρας.
Δική της φωτογραφία έψαχνες;
Θέλω να δω πώς είναι.
Το θέμα δεν είναι η εμφάνιση.
Θυμάμαι πως όταν ήταν κοντά, ένιωθα ότι έχω σαύρα στο πόδι.
Δεν της μοιάζεις καθόλου.
Εμείς λέμε "θεία Βιτόρια" για πλάκα.
Αν ο πατέρας σου είναι κακός, του λέω "Πρόσεχε. Μοιάζεις στη Βιτόρια".
Είναι τόσο απαίσια;
Είναι ζηλιάρα.
Αλλά, κυρίως, δεν άντεχε την επιτυχία του πατέρα σου.
Δηλαδή;
Παίρνει τους πάντες και τα πάντα ως προσωπική επίθεση.
Αλλά την προσβάλλει κυρίως η ύπαρξη του πατέρα σου.
-Και σκέψου ότι αυτός την έσωσε. -Από τι;
Ξέχνα το. Όχι τώρα.
Ίσως δεν ήθελε να σωθεί.
Ίσως έπρεπε να κοιτάει τη δουλειά του ο μπαμπάς.
Κανείς δεν πρέπει, όταν κάποιος κινδυνεύει.
Κι εκείνη του το ξεπλήρωσε με κακία.
Δεν μπορούν να τα βρουν;
Μόνο αν ο πατέρας σου γίνει μέτριος κατά τη γνώμη της.
Όπως όλοι οι άλλοι που ξέρει.
Εφόσον αυτό δεν γίνεται, έστρεψε την οικογένεια εναντίον του.
Έχεις χρόνια να τη δεις.
Όταν ήσουν μικρή, την επισκεπτόμασταν πότε πότε.
Δεν το θυμάσαι;
-Όχι, δεν το θυμάμαι. -Έχει περάσει πολύς καιρός.
-Τι δουλειά κάνει; -Είναι υπηρέτρια κάποιου.
Και γι' αυτό ο μπαμπάς σου φταίει.
-Γιατί; -Θέλω να δω πώς είναι.
Θέλω να τη δω.
Καλά.
-Ξέρεις τη Βία Μιράλια; -Όχι.
Τη Βία Στραντέρα;
Όχι.
Ποτζορεάλε, πλατεία Νατσιονάλε. Εκεί μένει.
Αρενάτσια; Η βιομηχανική περιοχή.
-Το Ιλ Πιάντο; -Όχι.
-Δεν ξέρεις το Ιλ Πιάντο; -Όχι.
Διάβασε, τότε.
Ο χάρτης της πόλης σου.
Όταν θα 'σαι έτοιμη να το πεις στον μπαμπά, άντε να δεις τη θεία.
Πάρε.
ΠΟΤΖΟΡΕΑΛΕ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ
ΝΕΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ
ΣΑΝΤΑ ΜΑΡΙΑ ΝΤΕΛ ΠΙΑΝΤΟ
Σκεφτόμουν τους άγνωστους δρόμους που ανέφερε η μαμά.
Ειδικά το Ιλ Πιάντο.
Πρέπει να 'ναι θλιβερό μέρος,
όπου ένιωθες πόνο ή ίσως σ' έκανε να υποφέρεις.
Εκεί έμενε η θεία μου.
ΒΙΤΟΡΙΑ ΒΙΒΙΑΝΑ ΚΑΙ ΑΡΜΑΝΤΟ
ΟΙΚΙΑ ΚΑΖΕΡΤΑ ΤΡΑΝΤΑ ΒΙΤΟΡΙΑ
Εμπρός.
-Γεια, Νέλο. -Γεια, μπαμπά.
Γεια.
Τι κάνεις;
Τίποτα.
-Η μαμά; -Στο υπνοδωμάτιο.
-Έκανες τα μαθήματά σου; -Τα ξανακοιτάζω.
-Υπάρχει κάτι που δεν κατάλαβες; -Τίποτα.
-Κάτι που θες να σου εξηγήσω; -Όχι.
Μην τ' αφήνεις εδώ.
Δεν μοιάζεις με την αδερφή μου.
Έτσι είπες.
Να θυμάσαι ότι της αρέσει να μου κάνει κακό.
Θα σε χρησιμοποιήσει για να με βλάψει.
Θα πασχίσει να μου στερήσει την αγάπη σου. Αυτό για μένα είναι αβάσταχτο.
Έλα εδώ.
Όταν τη δεις,
κάνε όπως ο Οδυσσέας με τις Σειρήνες.
Βάλε κερί στα αυτιά, μην την ακούς.
Θα με πας, δηλαδή;
Ναι.
Τι είναι;
Τίποτα. Μυρίζεις περίεργα.
-Κατάλαβες; -Ναι.
Ωραία. Μπράβο.
Δεν είχα καταλάβει τίποτα.
Για πού το βάλατε; Έκαναν κατάληψη στο σχολείο.
-Αλήθεια; Ποιος; -Ο Πέπε Ο Ντραγκόνε κι οι φίλοι του.
-Ο Πέπε Ο Ντραγκόνε; Έλα. -Τακτοποιηθήκαμε!
Πάω στο Officina. Έχει συναυλία.
Θέλετε να έρθετε;
Ελάτε.
Ελάτε μαζί μου.
Δώσε μου ένα δεκάρι μαύρο, φίλε.
Ο Άγιος Αντώνιος είναι εχθρός του διαβόλου
Φασίστες κι αστυνομία είναι ο διάβολος
Έλα, Άγιε Αντώνιε, πάρ' τους μακριά
Πρέπει να τα κάψεις όλα
Τράβα μία.
Σ' αυτήν την πόλη, τη γεμάτη προβλήματα
Στην Ιταλία, όπου όλοι είναι ηλίθιοι
Τζοβά, μπλέξαμε.
Δεν κάνουμε μαύρο, δεν παίρνουμε πίπες.
Ούτε κιθάρα δεν ξέρουμε.
Η κιθάρα είναι σοβαρή υπόθεση.
Πρέπει να τα κάψεις όλα
Το μέλλον έρχεται Φασίστες κι επιχειρηματίες
Όσο πλησιάζουν Τόσο μοιάζουν στους δυνάστες
Άνθρωποι που ξεπουλιούνται Για ένα πιάτο ζυμαρικά
Πρέπει να ανάψεις τη φλόγα Που κάνει τους αφέντες να τρέμουν
Πρέπει να τα κάψεις όλα
Θρήνος, αίμα και δάκρυα πικρά
Ποια είναι η ψωνισμένη;
Ξέρεις ότι τα ρούχα σου κάνουν όσο ο ετήσιος μισθός εργάτη;
Γιατί, οι εργάτες πρέπει να ντύνονται με κουρέλια;
Τι θέλει εδώ η φασίστρια;
Ποια είπες φασίστρια; Διάβασα το μανιφέστο.
Εσύ διαβάζεις μόνο οδηγίες χρήσης για σύριγγες;
Ποιος σε έβαλε μέσα κωλοφασίστρια;
Τι σκατά θες;
Τι διάολο κάνεις;
Πρέπει να τα κάψεις όλα
Πίεσέ το στο μάτι, αλλιώς θα πρηστεί.
Ευχαριστώ.
Πονάς;
Εσύ;
Θέλω να πάω εκεί.
-Γιατί; -Να συναντήσω κάποια.
Θα σου εξηγήσω μετά.
Πες τα μου όλα μετά.
Πρόσεχε.
-Καλησπέρα, καθηγητή. -Καλησπέρα σας.
Περίμενε.
-Πονάει ακόμα; -Ναι.
Καλώς, άκου τι θα κάνουμε.
Δώσ' μου το μάτι σου, θα πάω να το φτιάξω
και θα σ' το φέρω σαν καινούριο.
Εντάξει.
Συγγνώμη, ήθελα να σε ρωτήσω κάτι.
Το σκεφτόμουν όλη μέρα.
Ποια είναι η πιο όμορφη στη Νάπολη;
-Δεν ξέρω. -Έλα τώρα!
Προσπάθησε να θυμηθείς. Ποια;
Εγώ;
Μπράβο. Σωστή απάντηση.
Το φαντάστηκα.
Θυμάσαι το τραγούδι που λέγαμε στις διαδηλώσεις;
Ποιος σου είπε ότι πρέπει να σ' αφήσω; Προτιμώ…
Βάλε δευτέρα.
…να πεθάνω απ' το να νιώθω αυτόν τον πόνο
Τρίτη ταχύτητα.
-Εντάξει; -Εντάξει.
Πεθαίνω
Έλα, τραγούδα.
Ανάσα της καρδιάς μου
-Είσαι η αγάπη μου -Η αγάπη μου
Πεθαίνω, ανάσα της καρδιάς μου
Πεθαίνω
Ανάσα της καρδιάς μου
Είσαι η αγάπη μου
Μπράβο.
Εδώ ήταν;
Στάσου, έχω κάνει λάθος.
Βλέπεις πώς είναι εδώ;
Εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα. Εδώ ήταν το σπίτι μου.
Κι εδώ μένει ακόμα η Βιτόρια. Να η εξώπορτα.
Άντε. Θα σε περιμένω.
Θες κράκερ;
Ορίστε.
Τι συμβαίνει;
Μην πας πουθενά.
Άντε. Δεν θα κουνήσω ρούπι.
Κι αν με καθυστερήσει;
Αν κουραστείς, πες της "Πρέπει να φύγω, εντάξει;"
Κι αν δεν με αφήσει;
Εντάξει. Το πολύ μια ώρα. Μετά θα έρθω να σε σώσω.
Όχι.
Μείνε εδώ. Θα γυρίσω μόνη μου.
Γαμώ το κέρατό μου! Έλεος!
Δεν καταλαβαίνει.
Δεν υπάρχει ομορφιά δίχως πόνο.
-Μου φαίνεται σωστό. -Είδες;
-Ομορφούλα είναι. -Ναι, σαν κούκλα.
Συγγνώμη. Η Τράντα;
Εκείνη η πόρτα. Στον πρώτο όροφο.
Άντε, σε περιμένει.
ΤΡΑΝΤΑ
Τι στον διάολο; Βιάζεσαι;
Μια στιγμή!
Τι έγινε; Είσαι άρρωστη; Θες να κατουρήσεις;
Όχι.
Τότε;
Γιατί χτυπάς έτσι;
-Είμαι η Τζοβάνα, θεία. -Ξέρω ποια είσαι.
Αλλά αν με ξαναπείς "θεία", στρίβε και δίνε του.
Θα με κεράσετε έναν καφέ, κύριε;
Τι θες; Προχώρα.
Εντάξει, κατάλαβα. Τι φρικτοί τρόποι!
-Άχρηστε. -Άντε χάσου!
Λοιπόν, πώς πήγε;
Καλά.
Αυτό μόνο; Έλα, πες μου.
Μου πρόσφερε πορτοκαλάδα γεμάτη κουκούτσια,
οπότε τα έφτυσα.
Με ρώτησε αν έχω φίλες. Της είπα για την Άντζελα και την Ίντα.
Μάλιστα.
-Για μένα ρώτησε; -Όχι.
-Τίποτα; -Τίποτα.
Για τη μαμά σου;
Μπα.
-Τι ήταν η μουσική; -Ποια μουσική;
Κάποια στιγμή άκουσα δυνατή μουσική.
Όχι, δεν την άκουσα.
Ήταν ευγενική;
Ας πούμε.
Είπε τίποτα κακό;
Είναι λίγο αντιπαθητική.
Τι σου έλεγα;
Ικανοποίησες την περιέργειά σου;
Κατάλαβες ότι δεν σου μοιάζει καθόλου;
-Ναι. -Ωραία.
Δώσ' μου ένα φιλί.
Με συγχώρησες;
Σε συγχώρησα.
Όχι! Με γρατζουνάει το μούσι σου!
Φαντάσου πόσο θα γρατζουνάει η θεία σου μ' αυτό το μουστάκι!
Δεν έχει μουστάκι.
-Έχει. -Όχι.
Καλά, δεν έχει.
Άσε μη θελήσεις να γυρίσεις για να δεις αν έχει μουστάκι.
Δεν θέλω να την ξαναδώ.
-Είμαι η Τζοβάνα, θεία. -Ξέρω ποια είσαι.
Αλλά αν με ξαναπείς "θεία", στρίβε και δίνε του.
Τι είναι αυτό;
-Πονάει; -Όχι.
Θες έναν χυμό;
Όχι, μη σε βάλω σε κόπο.
Θέλεις ή όχι;
-Εντάξει. -Πάμε.
Ορίστε.
Πρόσεχε. Αυτή είναι σπασμένη.
Εδώ κάτσε.
Βγάλε το μπουφάν.
Προς τι η βιασύνη;
-Ορίστε. -Εσύ θα τη φτιάξεις;
Όχι, η αδερφή σου.
Τζανί, δεν έβαλες το βραχιόλι σου;
Ποιο βραχιόλι;
Αυτό που σου έκανα δώρο όταν γεννήθηκες.
Ίσως μου το έβαζε η μαμά.
Μέχρι που έγινα δύο, μετά δεν μου έκανε.
Είσαι έξυπνη, Τζανί.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Με φοβάσαι;
Ναι.
Καλά κάνεις!
Ο φόβος σ' έχει σε εγρήγορση.
Βρήκες γρήγορα αφορμή για να σώσεις το τομάρι του πατέρα σου.
Μπράβο, Τζανί.
Αλλά έτσι, δεν έσωσες το δικό σου.
Δεν σου δώρισα βραχιόλι για μωρά.
Ήταν για μεγάλους. Ένα πολύτιμο βραχιόλι.
Εμπρός.
Σου κάνει καλό.
Δεν είμαι σαν τον πατέρα σου.
Κολλημένη στα λεφτά, στα υλικά.
Αδιαφορώ για τα αντικείμενα.
Οι άνθρωποι με νοιάζουν.
Κάποτε είχα ένα πράγμα, ένα μόνο.
Εκείνο το βραχιόλι.
Κι όταν γεννήθηκες, σκέφτηκα
"Όταν γίνει δεσποινίδα, μπορεί να το φορέσει".
Το έγραψα και στην κάρτα.
Ποια κάρτα;
Στην κάρτα που άφησα στο γραμματοκιβώτιο μαζί με το βραχιόλι.
"Να της το δώσετε όταν μεγαλώσει".
Κακώς το άφησες εκεί. Ίσως το έκλεψαν κλέφτες.
Τι κλέφτες;
Γιατί μιλάς αφού δεν ξέρεις;
Άντε, πιες τον χυμό σου.
Η μαμά σου ούτε αυτό δεν έκανε.
Άντε, άναψε, ρε γαμώτο!
Άναψε. Ωραία.
Το άφησα στο γραμματοκιβώτιο,
γιατί αν έμπαινα μέσα, ο πατέρας σου θα με έδιωχνε.
Όχι, δεν διώχνει ποτέ κανέναν.
Ο πατέρας σου είναι μαλάκας.
Νομίζει ότι τα ξέρει όλα.
Δεν δέχεται ότι είναι κι άλλοι ικανοί.
Αν του πεις ότι κάνει λάθος, σε διαγράφει.
Διέγραψε και τον Έντζο.
Τον Έντζο μου.
Ο μπαμπάς σου διαγράφει όποιον είναι καλύτερός του.
Πάντα έτσι έκανε.
Ακόμα κι όταν ήταν μικρός.
Νομίζει ότι είναι έξυπνος, μα δεν ήταν ποτέ έξυπνος.
Ένα κάθαρμα είναι μόνο.
Θα κάνει τα πάντα για να πιστέψεις ότι δεν μπορείς μακριά του.
Όταν ήμασταν μικρά,
όταν έφευγε, ήταν σαν να χανόταν ο ήλιος.
Σκεφτόμουν "Θα πεθάνω".
Κι έτσι έκανα ό,τι ήθελε.
Εκείνος αποφάσιζε τι ήταν σωστό και τι λάθος.
Μέχρι που μ' έκανε να πιστέψω ότι δεν υπάρχει Θεός.
Μέχρι εκεί έφτασε.
Αλλά άλλαξα αμέσως γνώμη
μόλις γνώρισα τον Έντζο.
Ανάθεμα!
Για τον πατέρα σου, έχεις δικαίωμα να υπάρχεις
μόνο αν κρατάς ένα βιβλίο.
Το κάθαρμα.
Τον μαλάκα.
Τον λεχρίτη.
Και τον Έντζο μου
πρώτα τον έπεισε ότι ήταν φίλοι,
μετά έκλεψε την ψυχή του.
Την έκανε κομμάτια.
Τζανί, έλα εδώ!
Τζανί!
Τι κάνεις, κοιμάσαι; Έλα!
Θέλω να το ακούσει ο σκύλος, για να θυμηθεί!
Όταν γνώρισα τον Έντζο,
ήμασταν σ' ένα πάρτι.
Χορεύαμε έτσι αυτό το τραγούδι.
-Πάει πολύς καιρός; -Νιώθω σαν να ήταν χθες.
-Πού είναι τώρα ο Έντζο; -Δεν μεγαλώνεις σωστά.
Πιστεύεις τα ψέματα πιο πολύ απ' την αλήθεια. Έτσι;
Πάω στοίχημα, ούτε να χορεύεις δεν ξέρεις!
-Ξέρω μπρέικ ντανς. -Μπρέικ ντανς; Χριστέ μου!
Φέρε το χέρι σου.
Ένα, δύο…
Ακολούθησέ με.
Έλα, κούνα τους γοφούς!
Τι συμβαίνει;
Θέλω να γνωρίσω τον Έντζο.
-Αλήθεια; -Ναι.
Εντάξει. Θα πάμε να τον δούμε μια μέρα.
Πού είναι;
Είναι στο κοιμητήριο.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη