BİR NETFLIX DİZİSİ
ELENA FERRANTE'NİN AYNI İSİMDEKİ ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
Babam evi terk etmeden önce
anneme çirkin olduğumu söylemişti.
Doğrudan söylemedi. Karşılaştırma yaptı.
Alçak sesle konuşuyordu ama onu duydum.
Pekâlâ. Nereden başlamak istersin?
İtalyanca?
İtalyanca mı? D almış.
Ya beden eğitimi? Eşofman bile götürmüyor.
Peki.
-Yunanca? -E+.
Burnu da havada.
Peki. Coğrafyası nasıl?
"Coğrafya mı? Kafama yazık. Coğrafya okuyan mı kaldı?"
Yapamıyor ama kibirli.
Ama asıl şaheser matematiği. F--.
Daha düşük not var mı ki?
F-- diye bir not yok artık.
Andrea, başı dertte.
Çalışmak istemiyor. Bu gidişle sınıfta kalacak.
Anlıyorum.
Kolları sıvaması lazım. Zorla da olsa anlayacak.
Hayır, sorun o değil.
-Ne peki? Ergenlik mi? Anlıyorum ama… -O da değil.
Ben işi çözdüm.
Halasına benzemeye başlıyor.
Vittoria'ya mı?
Evet, ona. Hık demiş burnundan düşmüş.
Ne diyorsun ya? Canavar o kadın!
-Nella. -Efendim?
Hık demiş burnundan düşmüş.
Tanrı aşkına, umarım öyle olmaz.
Babamın tek bir kötü sözü
beni hep ağlatırdı.
Bana hep güzel olduğumu söylerdi.
Yüzümde benim görmediğim neyi görüyordu?
Bana ne oluyordu?
Ondan beri her şey durdu.
Napoli.
Şubat soğuğu.
Annem.
Ve o sözler.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Benim için değil.
Kendimi benim olmayan bir hikâye içinde buldum.
Aslında hiç başlamamış olan.
Kimsenin de bitirmeye yeltenmediği.
Ve karmakarışık, darmaduman bir acı içine düştüm.
Hiçbir kurtuluş olmadan.
-İyi akşamlar. -İyi akşamlar!
-Ne güzel olmuşsunuz! -Sağ ol.
-İyi akşamlar Profesör. -Hadi oradan.
-Seni özledim Mariano. -Hadi.
-Küçük hanım neden suratsız? -Suratsız değilim!
Hakaret etmedim, keyifsiz duruyorsun.
-Neyini anlamıyorsun lan? -Mariano, daha yeni geldiniz.
-Sinirli görünüyorsun diyor. -Başka yere gidelim.
-Sigara içecekler. -Olmaz.
-Sigara içecekler. -Olmaz dedim. İçmeyin!
Finans departmanındaki o herif bana ulaşmaya çalışıyor.
-Sence neden? -Nedenmiş?
Bankadaki adamı önermek için.
Öf be!
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Bu sabah şurada breakdans yapanlar vardı.
-Hadi ya? -Evet.
Nasıl tiplerdi?
Danslarını seviyorum. Erkeklere ilgim yok.
Yeni mi bunlar?
-Ayakkabılarım mı? -Evet.
Hayır. Niye?
Tanıdık gelmedi de.
Bende bir sorun mu var?
Hayır. Neden?
Hep giydiğim ayakkabılarımı yeni fark ettiysen bir sorun vardır.
Giovanna, paranoyaksın sen.
Aptal babamı dinleme.
O konuşurken sesini kıs.
Biz hep öyle yapıyoruz.
Bana bakar mısınız bir saniye?
Sizce garip miyim? Çirkinleşiyor muyum?
Dürüst olabilirsiniz.
Belki biraz. Ama fiziksel olarak değil.
Hayır, çok güzelsin.
Endişelerin yüzünden biraz çirkinleşiyor olabilirsin.
Ama hepsi bu.
Kızlar!
Angela ve Ida kan kardeşim gibiydi.
Üçümüz de solcu evlerde yetişmiştik, kitaplar ve eleştirel düşünceyle dolu.
Çok okurdum. Ida da çok güzel yazardı.
Angela da bizi hep güldüren, çok sevdiğimiz bir gevezeydi.
Neyse, Harvard Üniversitesi'nden Profesör Galway ve Dealer
yayımladıkları araştırmada bilimsel kanıtlara dayanarak
meşhur başbakanımızın
hiçbir boka yaramayan bir beceriksiz olduğunu göstermiş.
İşe bak. Ne güzel.
Hadi bakalım.
Duamızı ettiğimize göre yiyebiliriz.
Hayatlarımız Vomero'yla sınırlıydı. Şehre dair hiçbir şey bilmiyorduk.
Her çıkışımız bizi heyecanlandırır, cezbederdi.
Tanrım. Ne oldu?
-İyi misin? -Evet.
Yemeye devam edin.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Hey. Ne oldu?
Karnım ağrıyor.
-Regl mi? -Gelmiş olabilir.
Dolapta ağrı kesici var.
Susacak mısınız?
-Sıcak su torbası ister misin? -Hayır.
Biraz yat, dinlen. Hadi.
Babam, Vittoria halanın suratından o kadar iğrenmiş ki
her fotoğrafından yüzünü kazımış.
Ne yapıyorsun?
Palyaço makyajı gibi olmuş. Üzerinde çalışman lazım.
Senin gibi yapmayı öğretsen?
Her makyaj herkese yakışmaz.
Herkesin yüzü farklı.
Gel bakalım.
Bunu deneyelim.
Gözlerini kapat.
Gördün mü?
Elin hafif olmalı.
Sonra da parmaklarınla yedir.
Yanlara ne kadar uzatabildiğine bak.
Asla abartma.
Her dokunuş yüzünün görünüşünü değiştirir.
Sonra da durup kendine bakacaksın.
Ve devam edeceksin.
Ben çıkıyorum. Luther konferansım var.
Pazar günü mü?
Ne kadar güzelsiniz.
Sizin gibisini görmedim. Görüşürüz.
Soytarı.
Niye bu fotoğraflara bakıyordun?
Babam saçmalıyor.
Çirkin olduğumu düşünüyor.
Gulyabani kardeşine benzemeye başladığımı.
Onun fotoğrafını mı arıyordun?
Yüzünü görmek istiyorum.
Mesele görünüşü değil.
O kadın yanımdayken bacağıma yılan sarılmış gibi hissederdim.
Ona hiç benzemiyorsun.
Bizim için Vittoria hala bir espri sadece.
Baban bana kötü davrandığında "Dikkat et, Vittoria gibi oldun" diyorum.
O kadar mı kötü?
Kıskanç biri.
Ama en önemlisi babanın başarısını kaldıramamış olması.
Yani?
Herkesi ve her şeyi ona karşı kişisel bir saldırı sanıyor.
Ama onu en çok kızdıran babanın var olması.
-Ve babanın onu kurtarmış olması. -Neden?
Boş ver gitsin. Sırası değil.
Belki de kurtarılmak istemiyordu.
Belki de babam karışmamalıydı.
Birinin başı beladayken karışmamak olmaz.
O da borcunu kötü davranarak ödedi.
Barışamazlar mı?
Baban onun gözünde vasat biri olursa anca.
Tanıdığı herkes gibi.
Bu imkânsız olduğu için babanın ailesini babana düşman etti.
Sen onu görmeyeli yıllar oldu.
Ama küçükken arada ziyaret ederdik.
Hatırlamadın mı?
Hayır, hatırlamıyorum.
Uzun zaman oldu.
-Ne iş yapıyor? -Birinin hizmetkârı.
Bu da babanın suçuymuş.
-Ne oldu? -Onu görmek istiyorum.
Onu görmem gerek.
Peki.
-Via Miraglia'yı biliyor musun? -Yok.
Via Stradera?
Yok.
Poggioreale, Piazza Nazionale. Halan burada.
Peki Arenaccia, sanayi bölgesi?
-Peki ya Il Pianto? -Hayır.
-Il Pianto'yu bilmiyor musun? -Hayır.
O zaman çalış.
Bu, şehrinin haritası.
Babana söylemeye hazır olduğunda tek başına gidip halanı gör.
Al.
POGGIOREALE ANIT MEZARLIĞI
YENİ MEZARLIK ŞEFKAT MEZARLIĞI
SANTA MARIA DEL PIANTO KİLİSESİ
Annemin söylediği yabancı sokak isimleri hâlâ aklımdaydı.
Özellikle de Il Pianto.
Hüzünlü bir yer olmalıydı,
acı hissedilen veya insana ızdırap çektiren.
Halam da orada oturuyordu.
VITTORIA, VIVIANA VE ARMANDO, VANNI
Alo?
-Selam Nello. -Selam baba.
Selam.
Ne yapıyorsun?
Hiç.
-Annen? -Yatak odasında.
Ödevini yaptın mı?
Kontrol ediyorum.
Anlamadığın bir yer var mı?
Hiç yok.
-Ya da açıklamamı istediğin? -Yok.
Bunu ortalıkta bırakma.
Kardeşime hiç benzemiyorsun.
Benzediğimi söyledin.
O beni üzmekten keyif alıyor, bunu unutma.
Beni üzmek için seni kullanacak.
Beni sevginden mahrum etmeye kalkacak, buna dayanamam.
Gel bakalım.
Onu gördüğünde
Ulysses'in sirenlere yaptığını yapmalısın.
Kulaklarını tıka ve dinleme.
-Beni sen mi götüreceksin yani? -Evet.
Sorun ne?
Hiç. Garip kokuyorsun.
-Anladın mı? -Evet.
Peki. Aferin.
Hiç anlamamıştım.
Kızlar, nereye gidiyorsunuz? Okulu kapattılar.
-Hadi ya? Kim kapatmış? -Peppe O Dragone ve dostları.
-Peppe O Dragone mi? Hadi oradan. -Demek öyle.
Officina'ya gidiyorum. Konser var.
Gelmek ister misiniz?
Atlayın.
Gelin.
Onluk kara kubar ver.
Aziz Antonio şeytanın düşmanıdır
Faşistler ve polis şeytandır
Aziz Antonio gel buraya Hepsini götür uzaklara
Hepsini, hepsini Yakman lazım hepsini
Hepsini, hepsini Yakman lazım hepsini…
Bir fırt çek.
Sorunlarla dolu bu şehirde
Aptallarla dolu İtalya'da
Giovà, başımız belada.
Biz ot içmeyiz, sakso çekmeyiz.
Gitar bile çalamıyoruz.
Gitar önemli tabii.
Hepsini, hepsini Yakman lazım hepsini
Gelecek yakında Faşistler ve iş adamları
Onlar yaklaştıkça Daha da belli oluyor zorbalıkları
Bir tabak makarna için Kendilerini satanlar
Efendileri korkudan titreten Bir ateş yakmak gerek
Hepsini, hepsini Yakman lazım hepsini
Keder, kan ve acı gözyaşları…
Senin havan kime?
Üstündekiler bir işçinin yıllık maaşı ediyor, haberin var mı?
Niye, işçi olmak için paçavra mı giymek gerek?
Bu faşist burada ne arıyor?
Kime faşist diyorsun? Manifestoyu okudum. Sen ne anlarsın? Tek bildiğin kafa çekmek.
Seni kim içeri aldı lan faşist köpeği?
-Hop! -Ne istiyorsun lan?
Ne yapıyorsun lan?
Yakman lazım hepsini
Gözüne bastır yoksa şişer.
Sağ ol.
Acıyor mu?
Seninki?
Şuraya gitmem lazım.
-Neden? -Biriyle tanışmak için.
Sonra açıklarım.
Her şeyi anlat ama.
Dikkatli ol.
-İyi akşamlar Profesör. -Size de iyi akşamlar.
Dur bakalım.
-Hâlâ acıyor mu? -Evet.
Tamam, bak ne diyeceğim.
Sen bana gözünü ver, tamir ettireyim,
yeni gibi geri getiririm.
Olur.
Sana bir şey soracaktım.
Bütün gün bunu düşündüm.
Napoli'nin en güzel kızı kim?
-Bilmem. -Hadi ama!
Hatırlamaya çalış. Kim?
Ben mi?
Bravo. Doğru cevap.
Tahmin etmiştim.
Protestolarda söylediğimiz şarkıyı hatırlıyor musun?
Kim dedi seni bırakmam gerektiğini? Bu acıyı hissedeceğime…
İkinci vitese tak.
…ölmeyi yeğlerim…
Üçüncü vites.
-Oldu mu? -Oldu.
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum
Hadi söyle.
Kalbimin nefesi
-Aşkımsın sen benim -Aşkım
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum Kalbimin nefesi
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum
Kalbimin nefesi
Sen benim aşkımsın
Bravo.
Burası mıydı?
Dur, yanlış yere girdim.
Buraları görüyor musun?
Ben burada doğup büyüdüm. Evim buydu.
Vittoria da hâlâ burada oturuyor. Ön kapı şurada.
Sen git, ben bekliyorum.
Kraker ister misin?
Al bakalım.
Ne oldu?
Bir yere gitme.
Git hadi. Hiçbir yere gitmem.
Ya beni oyalarsa?
Ondan sıkılınca de ki "Gitmem lazım. Tamam mı?"
Ya bırakmazsa?
Tamam. En fazla bir saat kalırsın, gelip kurtarırım.
Hayır. Burada kal. Kendim gelirim.
Hay amına koyayım! Oha!
Anlamıyor tabii.
Biraz acı olmadan güzellik olmaz ki.
-Doğru diyorsun. -Gördün mü?
-Tatlıymış. -Evet, şirin kız.
Affedersiniz. Trada nerede?
Şuradaki kapı. Birinci kat.
Hadi. Seni bekliyor.
Ne var lan? Alacaklı mısın?
Bekle!
Ne oldu?
Hasta mısın? Çişin mi var?
Hayır.
Ne o zaman?
Niye öyle bakıyorsun?
Hala, ben Giovanna.
Biliyorum.
Ama bana bir daha hala diyeceksen yıkıl karşımdan.
Bana bir kahve ısmarlar mısınız?
Ne istiyorsun? Yürü.
Anladım. Terbiyesiz herif.
-Boş adam seni. -Bas git!
Nasıl geçti?
İyi.
O kadar mı? Anlatsana.
Bana çekirdek dolu portakal suyu verdi,
çekirdekleri tükürdüm.
Arkadaşın var mı, diye sordu. Angela ve Ida'yı anlattım.
Peki.
-Beni sordu mu? -Hayır.
-Hiç mi? -Hiç.
Peki anneni?
Sormadı.
-O müzik neydi? -Ne müziği?
Bir ara çok yüksek sesli müzik duydum.
Ben duymadım.
Kibar mıydı?
Öyle diyelim.
Kötü bir şey söyledi mi?
Biraz nahoştu.
Sana dememiş miydim?
Merakını giderdin mi?
Senin gibi olmadığını anladın mı?
-Evet. -Güzel.
Bir öpücük ver.
Affedildim mi?
Affedildin.
Hayır! Sakalın batıyor!
Halanın da bıyığı batıyordur.
Bıyığı yok.
-Var. -Yok.
Tamam ya, yok.
Aman, şimdi bıyığı var mı diye dönüp bakmak isteme de.
Onu bir daha görmek istemiyorum.
-Hala, ben Giovanna. -Biliyorum.
Ama bana bir daha hala diyeceksen yıkıl karşımdan.
Bu ne?
-Acıyor mu? -Hayır.
Meyve suyu içer misin?
-Yok, zahmet olmasın. -İçer misin, içmez misin?
-Olur. -Gel.
Hadi bakalım.
Dikkat et. O kırık.
Buraya otur.
Montunu da çıkar.
Bu acele ne be?
-Pekâlâ. -Sen mi sıkacaksın?
Yok, kardeşin sıkacak!
Giannì, bileziğini takmadın mı?
Ne bileziği?
Doğduğunda hediye ettiğim.
Belki bir iki yaşına kadar annem taktırmıştır,
sonra da küçük gelmiştir.
Akıllısın Giannì.
Gerçek bu.
Benden korkuyor musun?
Evet.
Korkmalısın!
Korku insanı tetikte tutar.
Hemen babanı kurtaracak bir bahane buldun.
Aferin Giannì.
Ama böylece kendine yazık ettin.
Sana bebek bileziği vermedim.
Sana verdiğim yetişkin bileziğiydi. Değerli bir bilezikti.
İç hadi.
İyi gelir.
Ben baban gibi değilim.
Paraya ve maddi şeylere çok bağlı o.
Benim umurumda değil.
Ben insanları önemsiyorum.
Eskiden bir şeyim vardı, tek bir şey.
O bilezik.
Sen doğduğunda düşündüm ki
"Büyüdüğünde, genç bir kadın olduğunda takar."
Bunu karta bile yazdım.
Ne kartı?
Bileklikle birlikte posta kutusuna bıraktığım kart.
"Büyüdüğünde bunu ona verin."
Belki de orada bırakmamalıydın. Hırsızlar çalmıştır.
Ne hırsızı?
Bir bildiğin yoksa ne konuşuyorsun?
Hadi, iç meyve suyunu!
Annen onu bile yapamaz.
Hadi be, yan amına koyayım!
Yan. Güzel!
Posta kutusuna bıraktım.
Çünkü içeri girseydim baban kovardı.
Hayır, babam kimseyi kovmaz.
Baban götün teki.
Her şeyi bildiğini sanıyor.
Başkalarının da aklı olduğunu anlamıyor.
Hatalısın diyeni hayatından atıyor.
Enzo'yu da hayatından attı.
Enzo'm.
Baban ondan daha iyi olan herkesi hayatından atıyor.
Hep öyle yaptı.
Küçükken bile.
Kendini zeki sanıyor ama hiç zeki olmadı.
Piçin teki o sadece.
Onsuz yaşayamayacağını düşündürmek için elinden geleni yapar.
Biz küçükken o ne zaman gitse sanki güneş batmış gibi olurdu.
"Şu an öleceğim" derdim.
O yüzden ne isterse yapardım.
Neyin doğru, neyin yanlış olduğuna o karar verirdi.
Beni Tanrı'nın olmadığına bile inandırdı.
O kadar ileri gitti.
Ama Enzo'mla tanışınca
hemen fikrimi değiştirdim.
Kahretsin!
Babana göre elinde kitap yoksa
var olmaya hakkın yok demektir.
Piç kurusu.
Boktan herif.
Pislik.
Enzo'mu bile önce arkadaş olduklarına inandırdı
sonra da ruhunu çaldı.
Parçalara ayırdı.
Giannì, gelsene!
Giannì!
Uyuyor musun? Hadi!
O itin bunu duyup hatırlamasını istiyorum!
Enzo'yla ilk tanıştığımda
bir dans partisindeydik.
Bu şarkıya böyle dans ettik.
-Uzun zaman önce miydi? -Daha dün gibi geliyor.
-Şimdi Enzo nerede? -Sen düzgün büyümüyorsun.
Gerçeklerden çok yalanlara inanıyorsun, değil mi?
Dans etmeyi bile bilmiyorsundur!
-Breakdans yapabiliyorum. -Breakdans mı? Aman tanrım!
Elini ver.
Bir, iki…
Bana uy.
Hadi ama. Oynat ufak kalçalarını!
Ne oldu?
Enzo'yla tanışmak istiyorum.
-Gerçekten mi? -Evet.
Tamam. Yakın bir gün ona gidebiliriz.
Nerede?
Enzo… Mezarlıkta.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış