SERIAL NETFLIX
Po spotkaniu z Vittorią ciągle o niej myślałam.
Czy była brzydka?
Czy była piękna?
Nie wiedziałam.
Ale jeśli byłam jak ona, to gdzie miałam jej energię?
Jeśli było we mnie światło, które rozświetlało jej oczy,
to gdzie się kryło?
Giovanna!
Co ty tam robisz?
Czemu nie jesteś w szkole?
Myślałam też o tej tajemniczej bransoletce.
Wmówiłam sobie, że gdybym nosiła ją na nadgarstku,
czułabym się silniejsza.
ROZDZIAŁ 2 PODOBIEŃSTWO
Giova, gdzie byłaś?
Nic. Zero odpowiedzi.
Więc tak, skarbie.
Rano pytałam też tatę.
Vittoria nie dała nam żadnych prezentów.
Nikomu z nas.
Czyli kłamie?
Oczywiście. To krętaczka.
Wybierz, którą chcesz, i mama ci ją da.
Nie chcę twoich rzeczy. Chcę bransoletkę od cioci Vittorii.
Ta bransoletka nie istnieje. Nie wiem, co mam powiedzieć.
Nie jesteś jeszcze gotowa? Chodź, spóźnimy się.
Może już jedź? Mogę iść sama.
Pierwszy raz okłamałam rodziców.
Plan był taki.
Nie pójdę do szkoły.
Potajemnie spotkam się z ciocią i pojedziemy na grób Enza.
Nie wiedziałam jeszcze, że Vittoria nie trzyma się planów.
Dzień dobry.
Przyszłam po Gianninę.
- Hej. - Hej.
No chodź, spóźnimy się.
Vittoria, co ty tu robisz?
Już mówiłam.
Zapomniałam, że jesteś trochę głuchy.
Przyszłam po Gianninę.
Dziś obchodzimy z Enzem rocznicę. Dwudziestą trzecią.
To niemożliwe. Giovanna musi iść do szkoły.
Najwidoczniej miałyście plany. Chcesz iść?
Oczywiście, że chce. Co innego robiłaby tu twoja siostra?
To prawda, mamy plany.
No to idź.
- Pa. - Pa.
- O której ją przywieziesz? - Kiedy będzie miała dość.
- Ma wrócić na obiad. - Dobra. Będzie o pierwszej.
No chodź.
Pośpiesz się!
Przepraszam. Nie… Wybacz, to idiotki.
Co to jest? Wyglądasz jak policjant.
Kiedy zobaczyłam dziś znowu Andreę,
pomyślałam, że też się zestarzał.
Jest wymęczony.
Szkoda. Kiedyś był przystojny.
Byłaś kiedyś na cmentarzu?
- Nie. - Oczywiście. Wiedziałam.
Twój ojciec za bardzo się boi.
Zawsze taki był. Boi się choroby i śmierci.
To sami aroganci, Giannì.
Udają, że śmierć nie istnieje.
Twój ojciec, kiedy twoja babcia,
niech spoczywa w pokoju, odeszła,
ledwo poszedł na pogrzeb.
To samo zrobił z twoim dziadkiem.
Dwie minuty i już go nie było.
No co?
Co ty, kurwa, wyprawiasz? Dziwka!
Dziwki to twoja matka i siostra!
Biorą w dupę, usta i uszy!
Taki już jest. Zrobił to samo z twoim dziadkiem.
Nie chciał widzieć go martwego, żeby nie myśleć o własnej śmierci.
Martwi ludzie są jak zepsute przedmioty.
Jak radio, telewizor, mikser.
Mikser?
Trzeba pamiętać, jacy byli, kiedy działali.
Pamięć to jedyne dobre miejsce spoczynku.
Ja pierdolę.
Powtarzasz tylko bzdury, które gada twój ojciec.
Twoja mama robi to samo.
Co ty na to? Ja też taka byłam.
W dzieciństwie.
Ale kiedy poznałam Enza,
wyrzuciłam z głowy twojego ojca.
Wyrzuciłam go.
Proszę pani! Dokąd to?
- No co? - Tędy nie da się przejechać.
Musi pani zaparkować za tamtym autem.
„Pani” to twoja babcia, ta gruba pizda.
Chce pani przekazać darowiznę?
- Z drogi. - Spierdalaj.
Dzień dobry, Giggino.
Dzień dobry, Vittoria.
Dziś mam dziesięć chryzantem za 8000 lirów.
Co lubisz, dziewczynko?
Daj mi te.
Dobrze. Proszę bardzo.
A te?
Jeszcze jedna.
Proszę bardzo.
- Prawie za darmo. - Dziękuję.
Miłego dnia.
Daj mi je.
Weź, co trzeba.
Wszystko gra? Co się stało?
Nic.
Za mocne wrażenia?
Nie.
To tutaj.
To mój Enzo.
Powiedz prawdę.
Czyż nie był przystojny?
Najpiękniejszy.
Proszę. No dobrze.
Weź to.
Tam jest kran z wodą.
Na prawo. Idź.
O co chodzi? No co?
Na co się gapisz? Jest brudno.
Lepiej to posprzątaj. No już!
Święty Antoni jest wrogiem diabła
Święty Antoni…
Enzo, widziałeś, kogo ci przyprowadziłam?
Ma na imię Giovanna.
Ale ja nazywam ją Giannina.
Bo jest mała.
Widziałeś, jaka jest ładna?
Kiedy żyłeś, nie było jej na świecie.
Dlatego jej nie znasz.
Mogłaby być naszą córką.
Co tak na mnie patrzysz?
Nigdy nie widziałaś płaczu?
Tak. Postaw swoje kwiaty tam, a ja postawię swoje tutaj.
Chusteczka.
No dobrze.
Trzymaj.
Dobrze.
Tutaj.
Ładnie.
Cholera.
Ojciec opowiadał ci, jak kłóciliśmy się o moje mieszkanie?
O rezydencję, w której mieszkam.
Twój tata powtarzał:
„To mieszkanie rodziców.
Chcę dostać swoją część. Musimy je sprzedać”.
Powiedziałam mu: „Wiem, Andrea.
Ale wy się już ustatkowaliście.
Ja nie mam gdzie się podziać, a ta nora jest nic niewarta”.
Dyskutowaliśmy o tym bez końca.
Nie mogliśmy znaleźć rozwiązania,
więc Enzo postanowił mnie ochronić.
Zaangażował się, żeby mi pomóc.
Andrea.
Twoja siostra cię nie wykupi. Skąd ma wziąć pieniądze?
Lepiej się zamknij.
Jesteś nikim. Po co się wtrącasz? Nie masz nic do gadania.
Dobrze.
Ile jest warte to mieszkanie?
Zapłacę ci sam i będziecie kwita.
A co ty masz? Jesteś policjantem. Nic nie masz.
Skąd weźmiesz pieniądze, gołodupcu?
Masz pieniądze? Powiedz mi. Masz?
Czyli jesteś złodziejem.
Wplątałeś się w coś brudnego, co?
Jesteś łajdakiem, nie?
No powiedz.
No powiedz!
Co za idiota.
Jeśli jeszcze raz mnie obrazisz, to cię zastrzelę.
Pani Margherito.
Mogę prosić na słowo?
Nie zauważyła pani, że pani mąż pieprzy moją siostrę
tuż pod pani nosem?
A teraz chce wypieprzyć mnie z domu.
- Czy to sprawiedliwe? - O czym pan mówi?
Do tego się posunął.
Wziął na siebie tę odpowiedzialność.
A potem?
Żona mu wybaczyła.
Ale nie mógł beze mnie żyć.
A potem…
kilka miesięcy później…
umarł.
Umarł z bólu?
Tak.
A ty czemu nie umarłaś?
Bo życie noszę na szyi.
Jak medal z dwiema stronami.
Po jednej jest miłość. Miłość do Enza.
Miłość do jego dzieci, do Margherity.
A po drugiej nienawiść do twojego ojca.
Taka nienawiść,
która trzyma nas przy życiu, nawet jeśli chcemy umrzeć.
Jego żona wybaczyła ci, że ukradłaś jej męża?
Ukradłam go jej. Właśnie.
Dobrze to ujęłaś.
Właśnie to zrobiłam. A to nie jest dobra rzecz.
Ale nasza miłość była taka silna, że nie mogłam na to nic poradzić.
Wiesz, co robią ze sobą mężczyźni i kobiety?
Tak.
Tak mówisz,
bo może czasem się dotykałaś
i masturbowałaś.
Ale tak naprawdę nie wiesz. Uprawiają seks.
Rozumiesz?
Enzo i ja uprawialiśmy seks 11 razy.
Nigdy więcej tego nie robiłam. Z nikim.
Enzo mnie dotykał, całował i lizał. Wszędzie.
Ja też go dotykałam i całowałam.
A potem wsadzał we mnie kutasa…
łapał mnie obiema rękami za tyłek,
jedną tutaj, a drugą tutaj,
i pieprzył mnie tak mocno…
że aż krzyczałam.
Jeśli przez całe swoje życie nie zrobisz tego tak jak ja,
z taką samą pasją i miłością, to po co, kurwa, masz w ogóle żyć?
Powiedz to swojemu ojcu.
„Ciocia Vittoria mi powiedziała,
że jeśli choć raz nie będę kochać się tak, jak ona z Enzem,
to moje życie nie ma sensu”.
Dokładnie tymi słowami.
Chodźmy.
Bardzo ładnie.
Teraz palisz?
Wracaj do sprzątania!
Co za dupek.
- Hej. - Cześć.
Umieram, umieram, umieram
Hej.
Umyj ręce, jedzenie gotowe.
Nie jesteś głodna?
Trochę mi niedobrze.
- Dlaczego? - Vittoria kiepsko prowadzi.
Mam nadzieję, że jej tego nie powiedziałaś.
Nie, nic nie mówiłam.
Czemu się kłóciliście?
Kłóciliśmy się, bo ktoś o imieniu Enzo,
ojciec trójki dzieci,
przyjaciel
mojej siostry, nazwijmy to, chciał przejąć nasze mieszkanie.
Vittoria zostałaby z niczym.
Był policjantem.
Ale pod mundurem krył się łajdak.
Groził, że mnie zastrzeli.
Żeby go powstrzymać przed zniszczeniem twojej ciotce życia,
musiałem powiedzieć jego żonie o ich romansie.
Musiałeś powiedzieć jego żonie o romansie?
Właśnie tak. A teraz jedz.
Wziąłeś na siebie dużą odpowiedzialność.
Mówi o całej rodzinie. Wymienia dziadka, a także dom i łódź.
Ale dla wioski najważniejsze
są dobra Malavogliów i władza głowy rodziny.
Dobrze przygotowałaś się z lektur, ale w gramatyce wciąż masz luki.
Masz luki, łapiesz?
Trzy plus.
Chodź tu.
Podobała ci się ta powieść, co?
Tak. Wszystkie mi się podobają.
Musisz uczyć się też tego, co ci się nie podoba.
Możesz iść.
Ty głuptasie. Nie umiesz tego robić.
Chcecie wiedzieć, jak tam jest, czy nie?
Powiedz nam.
Nazywa się Il Pianto.
To bolało!
Ale ludzie się tam śmieją.
Jest w Neapolu, ale jakby na innej planecie.
Wydaje się, że jest brudno, ale jest tylko biednie.
Mieszkańcy ciągle tam sprzątają.
Mają obsesję na punkcie czystości.
Gdyby zepsuła się tam kanalizacja, i tak pachniałoby praniem.
Ciotka powiedziała, że kochała tylko jednego mężczyznę.
Odkąd umarł, nie chciała nikogo innego. Nigdy.
Taka miłość jest piękna.
Byłam jak opętana.
Spontanicznie naśladowałam szorstkość Vittorii.
Jej niepokojące reakcje.
Uprawiali seks 11 razy i sprawiał, że krzyczała.
Powiedziała mi, że w trakcie seksu trzeba krzyczeć.
I to tak naprawdę.
Że jeśli pieprzysz się i nie krzyczysz, to po co w ogóle żyć?
Moi rodzice nigdy nie krzyczą.
Raz słyszałam krzyk mojej mamy,
ale był krótki,
jakby mój ojciec pociągnął ją za włosy.
W filmach porno wszyscy krzyczą.
Skąd wiesz?
Oglądaliśmy jeden u Gioacchino w Boże Narodzenie.
Był tam strażnik więzienny.
Wkurzał się po neapolitańsku na policjantkę z drogówki,
bo dała mu mandat.
Wziął ją na pieska i zaczął krzyczeć:
„Bierz ten wielki gwizdek i kontroluj ruch!”
- Arcydzieło. - Nawet nie wiesz.
Musisz rozumieć to, czego się uczysz.
Inaczej jesteś tylko nadęta jak balon.
Zrozumiano?
Tak jest.
Weź psa, dobrze?
Słuchaj,
twój ojciec nadal jest skąpy?
Czemu zawsze o nim mówisz? Masz obsesję.
Mam go przyprowadzić, żebyście mogli spędzić razem czas?
- Chodź tu, proszę. - Giannì, jesteś już duża.
Powinnaś się buntować.
Inaczej cię zniszczą.
Dobrze przyglądaj się rodzicom
albo się zgubisz.
Przepraszam. Nie jestem na ciebie zła.
Czekaj.
- Proszę. - Co to jest?
Pieniądze. A jak myślisz?
Ale dlaczego mi je dajesz?
Weź je. To niewiele.
Giannì, nie mam nic, ale niczego nie potrzebuję.
Możesz kupić sobie auto
i do mnie przyjeżdżać,
żebym nie musiała jeździć wte i wewte obwodnicą.
Dobrze.
Vittò, masz ognia?
Uważaj, bo podpalisz sobie wszystkie cztery włosy na klacie.
Jak leci, Vittò?
Spadaj albo ci przywalę.
- Vittò. - Chodź.
Co to za dziewczyna?
Patrzcie, jak się puszą.
- Ładna jest. - Cześć, Vittò.
Cześć, skarbie.
Jestem zmęczona.
Siedemdziesiąt jeden, „gówniarz”. Chodź i wywieś pranie.
Dzień dobry.
Sześć, „ten, co gapi się w ziemię”. Vittò!
Giovanna też tu jest! Zobaczcie, jak wyładniała!
Cześć.
- Ale jest ładna. - Zagrajcie z nami.
- Chcesz zagrać? - Może w bingo?
- Nie mogę. - Możemy zagrać potem.
- Ruszaj się. - Niedługo, bo ja też chcę grać.
- Lody się topią. - Nie martw się, Giovà.
- Jaki był numer? - Nie twoja sprawa. Wieszaj pranie.
Boże, ale jesteście wredne.
Sześćdziesiąt cztery, „szybki numerek”.
Nie wiem, czy zrobiła to celowo, ale o dziwo,
pokazała mi wspaniałe relacje, jakie miała
z żoną i dziećmi byłego kochanka.
Ale miła niespodzianka!
Zapraszam! Ale się cieszę.
- Miło panią poznać. - Co?
Poznałyśmy się już na podwórku.
Depilowałam Giulianę.
Przyniosłyśmy lody!
- Giuliana! - Wyciągnijcie wszystko.
Serwetki. Vittoria przyniosła lody.
- Ale tu gorąco. - Idę.
- Dobrze? - Tak.
- Usiądź. - Dziękuję.
Tu są miseczki.
A to łyżka. Weźmiemy też łyżeczki.
Piękna!
To jest Giuliana.
To jest Corrado.
A to jest Tonino.
- Usiądź. - Dzięki.
Łyżeczki.
Chodź tu.
Otwórz to. Weź łyżkę.
Proszę. Rozdaj wszystkim serwetki.
Pistacjowe, stracciatella i orzechowe. Pycha!
- Ja chcę stracciatellę. - A ja wszystkie.
Zaczął robić pizzę. Ciągle tylko je.
- Bolą mnie uda. - Jesteś zmęczona?
Nie wzięłaś czekoladowych?
- Wiesz, że je lubię. - Cicho bądź. Zjesz prawie wszystko.
Ciągle tylko je.
- Jaki chcesz smak? - Stracciatellę.
- I już? - Orzechowe też.
Dzięki, ciociu.
To przemiła niespodzianka.
Jest taka ładna i dobrze wychowana.
Niewiele trzeba, by przewyższać w tym ciebie.
Giovà, nie słuchaj jej. Dobrze mnie wychowano.
Dzięki za lody. Nie bądź dla niej zbyt surowa.
Wcale nie jestem. Uczę ją, jak się zachować.
Najpierw nauczyłam ją tego: „Kiedy idziesz do czyjegoś domu, pukaj…”.
Ty skończ.
- „Stopami”. - Właśnie!
Masz rację.
Wiesz, co to znaczy?
Nie przychodź z niczym.
- Bardzo ładnie. - Ale jesteś mądra.
Zwykle potrzeba tłumacza, żeby zrozumieć ciocię.
Jesteś bystra, co?
Patrz, ale nie dotykaj.
Właśnie. Nie bądź taki zuchwały. Zostaw dziecko w spokoju.
„Dziecko”?
Nie wygląda mi na dziecko.
Czujesz się jak dziecko?
Corra, przestań.
Co z wami? Mam sobie iść?
Boże, Corrà.
Ale z ciebie łobuz.
Proszę bardzo.
- Ciociu? - Słucham.
- Wieczorem przyjdzie Roberto. - Tak?
Nie wiem, jak może żyć w Mediolanie.
To piękne miasto.
Wszędzie lepiej niż tutaj.
Nawet w Casalpusterlengo.
Powiedziałem mu, że może tu spać.
Dlaczego?
Jesteś mu winien przysługę?
Nie.
No to dlaczego?
Co ci to przeszkadza, mamo? Jest inteligentny, szanowany.
No i przystojny.
Giovà, nie słuchaj jej. Jest upierdliwy.
Uważaj, jak mówisz o Roberto.
Właśnie. Jest lepszy od twoich kumpli.
Moi kumple mu wleją, jeśli powtórzy to, co powiedział.
A kim są twoi kumple?
Mówisz o Rosariu Sargente?
O synu tego prawnika Sargente?
O nikim nie mówię, ciociu.
Jeśli spotkasz tego „nikogo”,
i choćby się z nim przywitasz,
to ci nakopię, Corrà.
Czy to jasne?
Wyjechał do Mediolanu. Nie ma prawa mówić nam, jak mamy się zachowywać.
Zamknij się już, rozumiesz?
Godzinami słuchałabym Roberto. Zawsze ma rację.
A nie dlatego, że się zabujałaś?
Przestań, Corrà! Wystarczy. Przesadzasz.
Roberto to złoty chłopak.
Co mam zrobić, Vittò?
Tu nie ma miejsca.
No i jest tu Giuliana. Tak nie można.
Dobra, zrobimy tak. Może spać u mnie.
Co byśmy zrobili bez cioci?
- Przestań. - Pogódźmy się.
- Nie. - Tak.
- Co robisz? - Chcę buziaka.
- Przestań. - O rany.
- Boże, nie! - Tylko jednego!
Ty przylepo!
Kocham cię.
Jak kobieta gotowa się podzielić
Tak cię pragnę, że aż drżę
To jakie są dzieci Margherity?
I Vittorii.
Tak, ale jakie są?
Giuliana jest piękna i słodka.
Corrado odgrywa twardziela, ale jest głuptasem.
Jest jeszcze Tonino.
Jest nieśmiały.
- Nieśmiały? - Tak.
Nie mówisz mi prawdy. Trochę się w nim zakochałaś, co?
Angela.
Robisz to tymi wielkimi ustami, nie?
Co?
Loda.
- Może poprosisz o loda mamę? - Mamę?
Bierze w dupę, usta i uszy!
- Zabiję cię! - Uspokój się.
Chyba tak. Podoba mi się.
Wiedziałam!
Ale nerwy.
Zobaczmy.
I co?
Obie zdałyście.
- A ty? - Też.
To dobrze.
Głupia jesteś!
„Tonino!”
Przysięgnij, że nas sobie przedstawisz.
Przysięgam. Idiotka!
- Wszystko gra? - Tak, a co?
- Dobrze się bawiłyście? - Co?
Całowałyście się?
- Oszalałaś? - Widziałam.
Co widziałaś? Idiotka. Łap ją!
Zaraz cię złapiemy!
Ida była taka od podstawówki.
Ciągle tylko pisała.
Traktowała wszystko i wszystkich jako temat na historię.
Suka!
Nie wyrażaj się, do cholery!
Krewetki kosztowały 15 000 lirów za kilo, a okoń 25 000.
Zdzierstwo. Byłeś na stoisku z tyłu targu?
Tak.
No to cię oszukali. 15 000 lirów za krewetki to zdzierstwo.
- Idź tam jutro i je kup. - Pójdę.
Nawet nie mogę ich jeść. Mam problem z woreczkiem żółciowym.
- To tylko ryby. Nie zaszkodzą ci. - Nie ryby, tylko skorupiaki.
Skorupiaki strasznie śmierdzą.
A ty ciągle z tym łazisz? Boże.
Dom w Posillipo był piękny.
Należał do Costanzy, której rodzina była bardzo bogata.
Moja mama była nauczycielką i harowała jako korektorka.
Costanza była urodzoną damą, tak jak jej córki.
Jemy?
Przez tę wilgoć boli mnie szyja.
Boże, Mariano. Zawsze musisz mieć jakiś problem?
Włącz jakąś muzykę. A może masz też zapalenie ucha?
Gnojek!
Dawaj, Giovà.
NAJWIĘKSZE HITY PEPPINO
Tak!
Mówiłem ci, że miłość może ranić
Nie chciałaś się zgodzić Twierdziłaś, że wiesz, co robisz
I co teraz?
Kocham cię
Twoje księżycowe oczy Doprowadzają mnie do szaleństwa
Kocham cię
I co teraz?
Boję się
Śnić dziś w nocy bez ciebie
Boję się
Nino, Ninetto, jeśli to nie miłość
To powiedz mi, co to jest
Nino, Ninetto, chcę o tobie zapomnieć
Powiedz mi, co mam robić
Ale dlaczego? Dlaczego?
Dlaczego tracę dla ciebie czas i zmysły
Ale dlaczego? Dlaczego?
Jeśli to koniec, nie chcę wiedzieć
A teraz co?
Co? „A teraz co?”
- A teraz co? - Co?
O nie.
Skończyło się wino.
Mam to gdzieś. Napijmy się limoncello.
Robię korektę pewnej powieści,
ale nie bardzo wiem, jak opisać jej fabułę.
Nie za wiele się dzieje.
Opowiada z grubsza o kobiecie, która zgubiła psa
i żeby go znaleźć, musi zmienić całe swoje życie.
Nieważne. Nie wiem, jak to opisać.
Nie wiem dlaczego, ale zrobiła na mnie wrażenie.
Przeczytam ją!
Ale od lat czytasz tylko eseje.
To było śmieszne, nie?
Ja pierdolę.
- Powiedzieć ci coś? - Co?
Twoja ciocia nie istnieje.
Jasne, że istnieje.
No to nie jest taka, jak mówisz. Dlatego nie pozwalasz nam jej poznać.
Akurat. Jest nawet lepsza, niż mówię.
Nie umiem jej dobrze opisać.
No to zróbmy tak.
Zabierz nas do niej,
żebym ją zobaczyła, a potem sama ją opiszę.
Odkąd Vittoria powiedziała mi, żebym przyglądała się rodzicom,
ich najzwyklejsze gesty zdawały się bramą do strasznych tajemnic.
To weźmiesz nas czy nie?
Zostaw ją w spokoju. Jest zakochana.
- Tak? W tobie? - Skończyłaś już?
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Wejdźmy do środka.
Szybko, dziewczynki!
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Napisy: Marzena Falkowska