ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Αυτή.
Θα έρθεις αύριο στη Φλεγκρέα;
Παίζουν οι Massive Attack.
-Ποιος έχει λεφτά για εισιτήριο; -Θα πηδήξουμε την περίφραξη.
-Δεν γουστάρω. -Γιατί, δεν σ' αρέσουν;
Δεν γουστάρω, είπα. Γεια.
Περίμενε λίγο.
Άσ' την, Ντον.
Δεν τη βλέπεις; Σίγουρα τραβάει μαλακία σε άλλους.
Ακούς; Προσβλήθηκες που είπα ότι τραβάς μαλακία;
Τι λες;
Αλήθεια, πώς το κάνεις; Με τα δύο χέρια; Πες την αλήθεια.
-Τι μαλακισμένη! -Είστε ηλίθιοι.
Κι οι δύο, όχι μόνο εσύ.
Είστε ηλίθιοι.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 ΠΙΚΡΙΑ
ΥΠΟ ΕΠΙΘΕΣΗ
-Γεια, Βιντσέντζο. -Γεια.
-Γεια.
-Γιατί με περιμένεις πάντα; -Για να περνάμε χρόνο μαζί.
-Ποιο είναι το πρόβλημα; -Κανένα.
Θα έρθεις στη Ροζάνα;
-Δεν είναι κλειστά; -Όχι, μας περιμένει.
-Μα πεινάω. -Πέντε λεπτά θα κάνουμε.
ΕΘΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΕΧΝΗΣ
-Τίνος είναι αυτή; -Δικιά μου.
-Ξέρεις να οδηγείς; -Μαθαίνω.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Λοιπόν; Πώς σου φαίνεται;
Φαίνεσαι γελοία.
Ήταν μια μικρή αλλαγή.
Ποιον θα συναντήσεις;
Ποιον να συναντήσω;
Κανέναν. Ένα φόρεμα είναι.
Φαίνεσαι τρελή.
Να το. Το βρήκα.
Αυτό το ύφασμα δημιουργεί υπέροχη γραμμή.
Όμορφο.
Θα έρθω άλλη φορά που θα 'χω χρόνο.
Ναι, μην ανησυχείς. Θα σου το κρατήσω.
Ναι.
Πάντα τόσο εκνευριστική είσαι;
Γιατί φέρεσαι έτσι;
Επειδή σ' αγαπάω.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Λοιπόν,
πρέπει να καταλάβουμε ότι η ελευθερία ίσως εμφανιστεί ως χαλασμένη Vespa.
Όλοι έχουν εμμονή με την ελευθερία τελευταία.
Είναι παντού.
Ελευθερία εδώ, ελευθερία εκεί.
-Έγινε και Κόμμα Ελευθερίας. -Ωραία.
Πες μου κάτι. Τι την κάνεις αυτήν την ελευθερία;
Βάζεις μπρος τη Vespa
και πού πας;
Στο σχολείο.
Στο πολιτιστικό κέντρο.
Στη Βιτόρια.
Στη θεία Βιτόρια.
-Αντρέα, ηρέμησε. -Το ήξερα.
Θέλω να τη γνωρίσουν η Άντζελα κι η Ίντα.
Αγάπη μου, είσαι σίγουρη; Η θεία Βιτόρια δεν είναι ευπαρουσίαστη.
Δεν είναι;
Ακούγεσαι σαν τα σκατένια μυθιστορήματα που διορθώνεις.
Εσύ δεν είσαι ευπαρουσίαστη!
Τζοβάνα,
ασκώντας την ελευθερία σου,
αποφάσισες ότι θες να επισκέπτεσαι την κυρία που λέγεται Βιτόρια,
η οποία, εντελώς τυχαία, είναι θεία σου.
Θεία εξ αίματος.
Κι αποφάσισες να μοιραστείς την εμπειρία με τις φίλες σου.
Αλλά δεν ξέρω αν κατάλαβα αυτό που είπες.
Τι είπες στη μαμά σου; Ότι ακούγεται
σαν τα σκατένια μυθιστορήματα που διορθώνει;
Ναι.
Μην ξαναμιλήσεις έτσι στη μητέρα σου, γιατί, μα τον Θεό,
θα ξεχάσω ότι είμαι καθηγητής και θα σε πλακώσω!
Άντε στο δωμάτιό σου.
Νομίζω ότι υπερβάλλεις κάθε φορά που αναφέρει τη Βιτόρια.
Η Τζοβάνα είναι παιδί.
Είναι φυσιολογικό να 'ναι λίγο αγενής.
-Νέλα; Τέτοια ώρα; -Ναι, τέτοια ώρα.
Εσύ γιατί τη φοβάσαι τόσο;
Τι να φοβηθώ;
Είναι φίδι.
Αντρέα, το σκέφτηκα. Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω.
Το βραχιόλι που υποτίθεται ότι της έδωσε η Βιτόρια…
Άντε πάλι μ' αυτό το βραχιόλι! Γαμώ το κέρατό μου!
Τι απέγινε;
Καλώς, ας τα πούμε όλα.
Αν κάποιος έχει κάτι να κρύψει, αυτή είσαι εσύ.
-Εγώ; -Ναι, εσύ.
Μαζί σου είναι θυμωμένη η Τζοβάνα.
Σε υποψιάζεται. Σε παρακολουθεί.
Δεν είναι χαζή.
Για να κάνει έτσι, κάποιος λόγος υπάρχει.
Τι λόγος; Για πες μας, Σέρλοκ Χολμς.
Ποιος είναι ο λόγος;
-Καλύτερα να μην πω. -Πες.
Έχεις γλώσσα. Πες.
Ποιον ωφελεί να μην το πεις;
Καλύτερα για μένα.
Ο άνεμος φυσά κι η καταιγίδα μαίνεται
Τα παπούτσια μας χάλασαν Αλλά πρέπει να συνεχίσουμε
Για να κατακτήσουμε την κόκκινη άνοιξη
Όπου ανατέλλει ο ήλιος του μέλλοντος
Για να κατακτήσουμε την κόκκινη άνοιξη
Όπου ανατέλλει ο ήλιος του μέλλοντος
Κάθε περιοχή είναι πατρίδα επαναστάτη
Κάθε γυναίκα αναστενάζει γι' αυτόν…
Καλησπέρα, σύντροφοι! Και χρόνια πολλά, γαμώτο!
Το μπουκάλι ανυπομονεί. Να το ανοίξω;
Άνοιξέ το.
Ανυπομονεί, αλλά δεν ανοίγει.
Πάλι ψηλά ποτήρια;
Έλεος, Μαριάνο. Δεν έχεις άλλα;
Αυτό είναι καλό…
-Με έκανες ντους! -Συγγνώμη.
Το βραβείο σου, ένα γυαλισμένο ποτήρι. Ορίστε.
-Συγγνώμη, Νέλα. -Δεν πειράζει.
Ευχαριστώ.
-Είναι γούρι. -Ένα, δύο…
-Σειρά σου. -Ευχαριστώ. Ελπίζω να ισχύει.
Να κάνουμε μια πρόποση, κυρία μου;
Βεβαίως.
Ας την κάνουμε όπως στους γάμους. Παντρεμένοι είμαστε κι οι δύο.
Καθόλου άσχημη.
Κορίτσια, πηγαίνετε την Τζοβάνα να δει τα παιδιά.
Η ίδια ιστορία κάθε φορά που βρίσκονταν.
Μα μου φαίνεται πια ανυπόφορο.
-Θες χαβιάρι; -Πάμε.
Από παιδιά, έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες.
Για τη φτώχεια, την ανισότητα,
την ταξική σύγκρουση, τους περιθωριοποιημένους,
για το σφυρί και το δρεπάνι που άρχιζαν να ξεφτίζουν.
Και τώρα ήταν εκεί, με σαμπάνια, χαβιάρι…
Αυτά είναι τα παιδιά;
Είναι σμέρνες.
Ωραίες, έτσι;
Σαν αρχαία θαλάσσια τέρατα είναι.
Αυτό είναι.
Λοιπόν; Πότε θα πάμε;
-Το σχεδιάζω. -Να είναι κι ο Τονίνο εκεί.
Τη θεία Βιτόρια θα δούμε. Τι σχέση έχει ο Τονίνο;
-Δεν ξέρω αν θα είναι εκεί. -Δεν τον αγαπάς πια;
Δεν ξέρω.
Αυτός σ' αγαπάει;
Δεν ξέρω.
Δεν με νοιάζει κιόλας.
Τι ανόητο που ωραιοποιούσα τις ιστορίες για τη Βιτόρια
κι επινόησα τον έρωτα για τον Τονίνο.
Τώρα η Άντζελα δεν σταματά να με βασανίζει.
Κουκουλώσου, κάνει κρύο.
Θεία.
Ξέρω ότι είναι αργά.
Μα ήθελα να σου μιλήσω.
Δεν ήμουν διαθέσιμη τελευταία, γιατί δεν νιώθω καλά.
Όλο θέλω να κλαίω. Αλλά σε σκέφτομαι συνέχεια.
Έκανα ό,τι μου είπες.
Πρόσεξα ό,τι ακριβώς μου είπες. Και τώρα φοβάμαι.
Η μαμά κι ο μπαμπάς λένε ότι γίνομαι σαν εσένα.
Σε θεωρούν άσχημη και κακιά.
Εγώ όχι.
Για την ακρίβεια, χαίρομαι που σου μοιάζω.
Γιατί δεν μοιάζω σ' αυτούς.
Αν όντως σου μοιάζω, ίσως κάποτε να αγαπήσω όπως εσύ.
-Θεία; -Τζανί, ωραία τα λες.
Με βαριές λέξεις.
Αλλά δεν κατάλαβα τίποτα.
Είσαι όμορφη όταν γελάς.
Άντε! Κουνήσου!
Άναψέ μου ένα τσιγάρο.
Εγώ;
Άναψέ το. Φυσικά.
Άντε.
Τι είναι αυτό; Εκτελεστικό απόσπασμα;
Να πάρει, και στο σπίτι αυτό φορούσε;
Εντάξει, κάτσε εδώ. Θα τις φέρω εγώ.
Καλησπέρα.
Χαίρω πολύ.
Κούκλες. Είστε πανέμορφες.
-Σαν τη μητέρα σας. -Ευχαριστώ.
Υπέροχο.
Θεέ μου. Είναι υπέροχο.
Τόσος χρυσός, τόσα κοσμήματα.
Θεέ μου, είστε σαν την Παναγία της Καμάρας!
Κι αυτό είναι όμορφο.
Ναι, κι εμένα μ' αρέσει πολύ.
Σας αρέσει πολύ;
Ναι, μ' αρέσει πολύ. Το έχω πολλά χρόνια.
Να προσέχετε, τότε.
Είναι τόσο όμορφο,
που μπορεί κάποιος
να το κλέψει.
Πάμε.
Κορίτσια, φρόνιμες. Να μην ανησυχώ.
Μην ανησυχείτε.
Έφερες τα λεφτά;
Ναι.
-Δεν σ' τα έδωσαν; -Μήπως τα άφησες στο τραπέζι;
-Το ήξερα. Ηλίθια! Είσαι ηλίθια! -Σταμάτα.
Εσύ θα τα έφερνες. Γιατί δεν τα έφερες;
-Όλο τα ίδια! -Αρκετά!
Σκάστε! Τι στο καλό;
Έλεος. Με έπιασε πονοκέφαλος.
Φωτιά.
Ούτε εσείς βαφτιστήκατε;
-Όχι. -Αλίμονο.
Αν το θελήσουμε, μπορούμε και μεγαλύτερες.
Κι αν πεθάνετε πριν;
-Θα καταλήξετε στη λίμπο. -Δεν υπάρχει λίμπο.
Τι;
-Δεν υπάρχει λίμπο. -Ούτε παράδεισος, καθαρτήριο, κόλαση.
Τέλεια.
Ποιος σας τα έμαθε αυτά τα υπέροχα; Ο μπαμπάς σας;
Και σύμφωνα με τον πατέρα σας,
πού βάζει ο Θεός τους αμαρτωλούς και τους μη;
-Δεν υπάρχει Θεός. -Ούτε αμαρτίες.
-Σας το είπε ο πατέρας σας κι αυτό; -Ναι.
Μάλιστα, κατάλαβα. Ο πατέρας σας είναι μαλάκας.
Υπάρχουν αμαρτίες.
Όταν δεν υπάρχει φιλία, αγάπη,
ο κόσμος απατά και καταστρέφει κάθε καλό.
Το ακούσατε;
Η Τζανίνα τα καταλαβαίνει όλα. Εσείς δεν καταλαβαίνετε τίποτα.
-Οδήγα. -Εγώ;
Έλα. Δεν οδηγώ άλλο.
-Τζοβά, σε παρακαλώ! -Μόνο γκάζι θα πατάω.
-Όχι… -Τζοβά, σε παρακαλώ!
-Κοίτα μπροστά! -Ευθεία!
Ωραία. Έλα. Τέλεια.
-Να κοιτάς μπροστά! -Κοίτα μπροστά!
-Όχι, δεν μπορώ… -Άντε.
-Με κλειστά μάτια; -Άντε. Όχι με κλειστά μάτια.
Μπορείτε να σταματήσετε;
Σας παρακαλώ, θα σταματήσετε;
-Πιο γρήγορα, άντε! -Πατάω γκάζι.
Μπορούμε να πούμε ότι η αμαρτία είναι σαν πικρία;
Δηλαδή, όταν κάτι που σ' αρέσει πολύ πέφτει και σπάει;
Πικρία…
Μπράβο, δεσποινίς. Πικρία είναι.
Πάμε.
Αυτή είναι η εκκλησία;
Όσοι έρχονται εδώ έχουν πίστη.
Άρα, δεν είναι εκκλησία, είναι καθεδρικός!
Τι σκύλα!
Τσιγάρο!
Άναψέ το μου.
Πάμε, κορίτσια.
-Γεια, Φλόρενς. -Γεια.
Κάντε τον σταυρό σας.
Άντε.
-Στο όνομα… -Του Πατρός…
-Του Υιού. -Και του Αγίου Πνεύματος.
Στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
-Εσύ. -Πατρός, Υιού, Αγίου Πνεύματος.
Εντάξει. Με κάνατε να αργήσω.
Περιμένετε εδώ. Επιστρέφω.
Άντζελα, μην αγγίζεις.
Έλα να κάτσεις εδώ.
Δεν είναι συμπαθητική.
Κι είναι κακάσχημη.
-Δεν είναι. -Είναι.
-Λέει ότι μοιάζουμε. -Τι; Δεν μοιάζετε καθόλου.
Έτσι είμαστε εμείς.
Με καλές σκέψεις, ομορφαίνουμε. Με κακές, ασχημαίνουμε.
Πρέπει να τις ξεχάσουμε.
Ελάτε.
Η Τζανίνα, η ανιψιά μου.
Κι αυτές είναι κάποιες φίλες της.
Τζάκομο.
Πάτερ Τζάκομο.
-Είσαι ο ιερέας; -Ναι.
Δεν λέμε προσευχές.
Και; Κανείς προσεύχεται και χωρίς να λέει προσευχή.
-Μόνο στην εκκλησία προσευχόμαστε; -Όχι, παντού.
-Κι ο Θεός ακούει; -Φυσικά.
Όχι, είναι αδύνατον.
Θα 'πρεπε να έχει δισεκατομμύρια αυτιά.
-Αρκετά. -Βιτόρια.
Ο Ιησούς θα θύμωνε και με τους Αποστόλους αν φέρονταν άσχημα στα παιδιά.
Ξέρετε τι έλεγε;
"Μην απομακρύνετε τα παιδιά. Φέρτε τα σ' εμένα".
Δεν καταλαβαίνω. Ο ιερέας νομίζει ότι είμαστε παιδιά;
Σταμάτα.
Ο Ρομπέρτο διαβάζει κάθε βδομάδα αυτό το κομμάτι απ' το Ευαγγέλιο.
Ο Ρομπέρτο να το βουλώνει όταν έρχεται εδώ.
-Καλά τα λέει. -Ποιος είναι ο Ρομπέρτο;
Μα δεν σκέφτεται τις συνέπειες.
Βιτόρια, γι' αυτό τα λέει καλά.
Πώς είναι ο Ρομπέρτο; Όμορφος;
Πώς είναι ο Ρομπέρτο;
Έχει την ομορφιά της πίστης.
Πάμε τώρα, ελάτε.
Ελάτε, θα σας συστήσω στα παιδιά μου.
Μαργκερί!
Γεια, Βιτό.
Θεέ μου, τι όμορφα κορίτσια!
-Ελάτε. Από εδώ ο Τονίνο. -Γεια.
Αυτός είναι ο Κοράντο. Έλα να συστηθείς.
Κι αυτή είναι η Τζουλιάνα. Εσάς πώς σας λένε;
-Άντζελα. -Ίντα.
Να σας πω τι θα κάνετε;
Μία θα πάει με την Τζουλιάνα να δουλέψει στον πάγκο.
-Έλα μαζί μου. -Άντζελα, θα πας με τον Τονίνο.
Χαίρω πολύ.
Τζοβά, εσύ με τον Κοράντο.
Ας δούμε αν θα πουλήσουμε τίποτα. Έλα.
Είναι καλή πραμάτεια.
Ακόμα κι αν επιμένουν, μην κάνεις σκόντο.
Γι' αυτά, μπορείς να βγάλεις περίπου 500 λιρέτες.
Για τα γυαλιά, 1.500.
Κατάλαβες; Με παρακολουθείς;
-Ναι. -Ωραία.
Αυτά κάνουν 10.000 λιρέτες. Είναι χειροποίητα.
Είναι πολύτιμα.
-Ορίστε. -Ευχαριστώ.
Μας πήρα ζωμό χταποδιού.
Για να ζεσταθούμε λίγο.
Μπράβο.
-Την είδες; -Ποια;
-Ήρθε η χήρα. -Πού;
Τώρα όλα είναι πιθανά.
-Βιτόρια. -Γεια.
-Πώς είμαι; -Σαν ηθοποιός.
Σ' τα δίνω για 10.000 λιρέτες.
-Εντάξει; -Ναι.
-Θα μου τα τυλίξεις; -Ναι.
-Για να τα βάλω κάτω απ' το δέντρο. -Φυσικά.
Τζανί, τύλιξέ τα.
Ευχαριστώ.
-Ευχαριστώ. Καλά Χριστούγεννα. -Επίσης. Γεια, κούκλα.
Λοιπόν; Θα μου πεις για εκείνο;
Ποιο;
Γι' αυτό που σε τρόμαξε.
Γιατί πρόσεξες αυτό που σου είπα.
Αν σου πω, ορκίσου να μην το πεις πουθενά.
Όχι, δεν ορκίζομαι ποτέ.
Ο μόνος όρκος που έχω δώσει ήταν στον Έντζο, κι αυτό φτάνει.
-Αν δεν ορκιστείς, δεν σου λέω. -Άντε γαμήσου, τότε. Τι να σου πω;
Τα άσχημα που δεν λες σε κανέναν
σε επηρεάζουν
και κατατρώνε το μυαλό σου
τα βράδια
ενώ κοιμάσαι.
-Η μαμά κερατώνει τον μπαμπά. -Τι;
Η μαμά κερατώνει τον μπαμπά.
Γαμώτο.
Με τον Μαριάνο.
Τους είδα να χαϊδεύονται κάτω απ' το τραπέζι.
Μην το πεις στον μπαμπά.
Στον μπαμπά;
Και νομίζεις ότι ο πατέρας σου θα νοιαστεί
που η μαμά σου κι ο Μαριάνο χαϊδεύονταν κάτω απ' το τραπέζι;
-Κοράντο. -Γεια.
-Όλα καλά; -Ναι.
-Τι κάνεις; -Χριστουγεννιάτικο παζάρι.
Κοίτα τον.
Είναι πολύ κοινωνικός.
Σαν τον πατέρα του.
Περνάς καλά;
Κορά!
Τον νου σου στον πάγκο!
Δώσ' μου δύο λεπτά.
-Σ' αρέσει; -Ναι.
Αν δεν σου κοπεί το γέλιο, θα σου κόψω τα μπαλάκια.
Γελάς, Ροζάριο.
-Τολμάς να γελάς; -Όχι.
Ναι, γελάς.
Γιατί πιστεύεις ότι ο πατέρας σου, ο δικηγόρος, θα σε προστατεύσει;
Κάνεις λάθος. Δεν θα σε προστατέψει κανείς από μένα.
Άσε ήσυχο τον Κοράντο. Πόσες φορές πρέπει να το πω;
-Κατάλαβα. -Όχι, δεν κατάλαβες.
Πιστεύεις ότι δεν μπορώ να σου κάνω τίποτα.
Έτσι; Αλλά κάνεις λάθος!
Κοίτα εδώ!
Βιτόρια!
-Βιτόρια, σταμάτα! Τρελάθηκες; -Θεία, σταμάτα!
Κατάλαβες τώρα;
-Άσ' τον ήσυχο. -Ξεκουμπίσου!
-Φεύγω. -Πάρε το ψαλίδι.
Άντε, ξεκουμπίσου.
Μην κουνηθείς!
-Δεν το κάνει επίτηδες. -Αλήθεια;
Είχε το θράσος να γελάει μπροστά μου!
Κανείς δεν γελά μπροστά μου!
-Δεν το έκανε επίτηδες. -Χάσιμο χρόνου.
Σκάσε! Μην ακούσω άλλη λέξη, Κορά!
Ποιος είναι; Συγγνώμη, πάτερ Τζάκομο.
Πάμε. Δεν νιώθει καλά η Βιτόρια.
-Να πάω να ετοιμαστώ; -Ναι.
Πάμε.
Τζοβά!
-Ήρθε ο Ρομπέρτο. -Πού είναι;
Δεν τον βλέπω.
Είναι όλοι πάνω του. Δίνει λέξεις.
Λέξεις;
Το κάνει όποτε έρχεται.
Δίνει μια λέξη σε όποιον γνωρίζει.
Όχι τυχαία. Διαλέγει άλλη για τον καθένα.
Κοίτα. Μου έδωσε μία για σένα.
Για μένα;
Ναι, του είπα ποια είσαι. Σου διάλεξε μια λέξη.
-Ποια λέξη; -Πού να ξέρω; Άνοιξε να δεις.
"Αναστολές".
-Τι σημαίνει; -Δεν ξέρω.
Μα ξέρω ότι είμαι ερωτευμένη μαζί του.
Θα τον φωνάξω να σε συστήσω.
Καλά Χριστούγεννα.
Ευχαριστώ.
Παντοδύναμε Κύριε της Βασιλείας των Ουρανών,
κάνε τη Βιτόρια να σταματήσει,
να με πάει σπίτι…
και να μην πει τίποτα στον μπαμπά.
Λοιπόν;
Βγες.
Ναι.
Αλλά μην το πεις σε κανέναν.
Τζανί,
αν θες να μεγαλώσεις, αν θες να γίνεις γυναίκα,
πρέπει να βαρέσεις το κεφάλι, πρέπει να χτυπήσεις.
Αλλιώς, θα μείνεις πάντα παιδί, όπως η μαμά σου, ο μπαμπάς σου.
Όπως όλοι οι χαμένοι εδώ.
Πρέπει να κάνω κάτι σημαντικό τώρα.
Μα να θυμάσαι κάτι.
Αν πεις "Βιτόρια, έλα",
θα έρθω αμέσως. Δεν θα σ' αφήσω ποτέ μόνη.
Ποτέ.
-Να φύγω; -Ναι, φύγε.
-Γεια. -Γεια.
Κούκλα είσαι.
Μου δίνεις μια τζούρα;
Η θεία μου εκδικήθηκε.
Αλλά δεν χρησιμοποίησε ό,τι της είπα. Δεν πήρε τον πατέρα μου.
Τηλεφώνησε στη μητέρα μου. Κατέστρεψε την οικογένεια με λίγες λέξεις.
Θεέ μου, εγώ φταίω, το ξέρω.
Μ' έπιασε εμμονή με την αλήθεια.
Τώρα θα διαλυθούν όλα. Η οικογένεια θα διαλυθεί μες στο σπίτι.
Το σπίτι θα καταρρεύσει πάνω στη Σαν Τζάκομο ντέι Κάπρι.
Αυτή θα καταρρεύσει πάνω στο Βόμερο, το Βόμερο πάνω στην πόλη.
Κι η πόλη θα καταλήξει στη θάλασσα.
Ορίστε. Είμαι έτοιμη.
Αυτό είναι δικό σου.
Δώρο;
Δεν είναι δώρο.
Σου το επιστρέφει.
Νόμιζα ότι ήταν δικό μου, αλλά…
έκανα λάθος.
Δικό σου είναι.
Ωραία.
Ξέρεις πώς να φύγεις.
Συγγνώμη.
Δεν καταλαβαίνω.
Τι έγινε; Γιατί μου έδωσε η Κοστάντζα το βραχιόλι;
Ξέρεις ποιο βραχιόλι είναι;
Ναι.
Ο μπαμπάς;
Είναι εκεί που έπρεπε να 'ναι.
Νόμιζα ότι εσύ τον απατούσες.
Λάθος νόμιζες.
Μα δεν φταις εσύ.
Οι ψεύτες κάνουν τους άλλους να φαίνονται ψεύτες.
Τζοβά, σταμάτα.
Ήθελα να ζητήσω συγγνώμη.
Ήμουν πολύ αγενής τις προάλλες. Δεν ήξερα πώς να το κάνω.
Τώρα ξέρω.
Αν θέλεις,
δώσ' μου το τηλέφωνό σου. Να βγούμε. Κανένα πρόβλημα.
Δεν θέλω.
Άντε, δώσ' μου το τηλέφωνό σου.
Και κατσούφα που 'σαι,
θα σου βάλω μαξιλάρι στη μούρη και θα σε πηδήξω.
-Αλήθεια; -Ναι.
Εντάξει.
Επτά.
Πέντε.
Ηλίθιε.
Πάρε με, ναι;
Τι έγινε;
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΑΝΤΕ
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη