SERIAL NETFLIX
O ten.
Giovà, idziesz jutro do Flegrei?
Gra Massive Attack.
- Kto ma kasę na bilet? - Po co? Przeskoczymy przez płot.
- Nie mam ochoty. - Nie lubisz ich?
Mówię, że nie mam ochoty. Pa.
Zaczekaj.
Zostaw ją, Don.
Na pewno trzepie chłopakom kapucyna.
Słyszysz? Obraziłaś się, bo mówię, że trzepiesz?
O co ci chodzi?
Jak to robisz, na dwie ręce? Powiedz szczerze.
- Co za suka! - Ale z was chujki.
Obaj, nie tylko ty.
Jesteście do dupy.
ROZDZIAŁ 3 GORYCZ
ATAKUJĄ NAS
- Cześć, Vincenzo. - Cześć.
- Hej. - Hej.
- Czemu zawsze na mnie czekasz? - Chcę spędzić z tobą czas, a co?
Nic.
Pójdziesz ze mną do Rosanny?
- Nie jest zamknięte? - Nie, czeka na nas.
- Ale jestem głodna. - To zajmie pięć minut.
NARODOWY INSTYTUT SZTUKI
- Czyje to jest? - Moje.
- Umiesz prowadzić? - Uczę się.
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
I co? Jak myślisz?
Wyglądasz śmiesznie.
Chciałam tylko lekkiej zmiany.
Z kim się spotykasz?
Z kim się spotykam?
Z nikim. To tylko sukienka.
Wyglądasz jak wariatka.
Oto i ona. Znalazłam.
Ten materiał cudownie obrysowuje sylwetkę.
- Piękna. - Prawda?
Wrócę innym razem.
Nie martw się. Zachowam ją dla ciebie.
Dobrze.
Zawsze jesteś taka wkurzająca?
Czemu taka jesteś?
Bo cię kocham.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Więc tak.
Musimy zaakceptować, że wolność może przyjąć formę zniszczonej vespy.
Ostatnio wszyscy mają obsesję na punkcie wolności.
Jest wszędzie.
Wolność tu, wolność tam.
- Jest nawet Partia Wolności. - Nieźle.
Powiedz mi jedno. Co robisz z tą swoją wolnością?
Odpalasz vespę
i dokąd jedziesz?
Do szkoły.
Do domu kultury.
Do Vittorii.
Do cioci Vittorii.
- Andrea, uspokój się. - Wiedziałem.
Chcę, żeby Angela i Ida ją poznały.
Kochanie, jesteś tego pewna? Ciocia Vittoria nie ma dobrej prezencji.
Nie ma prezencji?
Kto tak mówi? Bohaterki gównianych powieści, które poprawiasz?
To ty nie masz prezencji!
Giovanna,
korzystając z prawa do wolności,
postanowiłaś odwiedzać kobietę o imieniu Vittoria,
która czystym przypadkiem jest twoją ciotką.
Rodzoną ciotką.
Zdecydowałeś się nawet podzielić tym doświadczeniem z przyjaciółkami.
Ale chyba cię nie zrozumiałem.
Co powiedziałaś mamie? Że mówi jak…
„bohaterki gównianych powieści, które poprawia”?
Tak.
Nie waż się pyskować matce, bo przysięgam,
zapomnę, że jestem profesorem i złoję ci dupę!
Idź do siebie.
Myślę, że przesadnie reagujesz za każdym razem, gdy wspomina o Vittorii.
Giovanna to dziecko.
To normalne, że bywa niegrzeczna.
- Nella, o tej porze? - Tak.
Czemu tak się jej boisz?
Czego mam się niby bać?
Ale to żmija.
Andrea, przemyślałam to. Wciąż czegoś tu nie rozumiem.
Ta bransoletka, którą Vittoria rzekomo jej dała…
A ty znowu z tą bransoletką? Kurwa mać.
Co się z nią stało?
Dobra, wyrzućmy z siebie wszystko.
Jeśli ktoś tu coś ukrywa, to raczej ty.
- Ja? - Tak, ty.
Giovanna jest na ciebie zła.
Jest podejrzliwa. Węszy, śledzi cię.
Nie jest głupia.
Na pewno ma jakiś powód.
Niby jaki? Słucham, Sherlocku Holmesie. Jaki to powód?
- Lepiej, żebym tego nie mówił. - Powiedz to.
Masz język. Powiedz to.
Dla kogo lepiej, żebyś nie mówił?
Lepiej dla mnie.
Wieje wiatr i szaleje burza
Nasze buty są zepsute, ale musimy iść
Podbić czerwoną wiosnę
Gdzie wschodzi słońce przyszłości
Podbić czerwoną wiosnę
Gdzie wschodzi słońce przyszłości
Każdy okręg jest ojczyzną rebelianta
Każda kobieta za nim wzdycha…
Dobry wieczór, towarzysze! Wesołych, kurwa, Świąt!
- Butelka nie może czekać. Mam otworzyć? - Otwórz.
Nie chce się otworzyć.
Znowu te wysokie kieliszki? Boże, Mariano, nie masz innych?
Możesz wziąć ten…
- Robisz mi prysznic! - Wybaczcie.
Nagroda to ręcznie polerowany kieliszek. Proszę bardzo.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Dziękuję.
- To przynosi szczęście. - Raz, dwa…
- Twoja kolej. - Dziękuję. Mam nadzieję, że to prawda.
Możemy wznieść toast, droga pani?
Oczywiście.
Zróbmy to tak, jak na weselach. Ty masz męża, a ja żonę.
Nawet niezłe.
Dziewczynki, może pokażecie Giovannie dzieci?
Zawsze tak było, kiedy się spotykali.
Ale teraz nie mogłam tego znieść.
- Chcesz kawioru? - Chodź.
Od dzieciństwa słyszałyśmy od nich historie
o biedzie, nierównościach,
walce klas, ludziach zepchniętych na margines,
sierpie i młocie, wyrzuconych na śmietnik historii.
A tymczasem sami raczyli się szampanem, kawiorem…
To są te dzieci?
To mureny.
Ładne, nie?
Wyglądają jak starożytne morskie potwory.
Są nimi.
To co, kiedy jedziemy?
- Przygotowuję to. - Tonino też musi być.
Jedziemy do cioci Vittorii. Co Tonino ma do tego?
- Nie wiem, czy tam będzie. - Już go nie kochasz?
Nie wiem.
A on ciebie?
Nie wiem.
I tak mam to gdzieś.
Głupio postąpiłam, ubarwiając opowieści o Vittorii
i wymyślając miłość do Tonino.
Teraz Angela nie przestawała mnie dręczyć.
Opatul się. Jest zimno.
Ciociu.
Wiem, że jest późno.
Ale nie mogę czekać. Musimy porozmawiać.
Ostatnio się nie odzywałam, bo niedobrze się czuję.
Ciągle chce mi się płakać. Ale zawsze o tobie myślę.
Zrobiłam tak, jak mówiłaś.
Popatrzyłam dokładnie tam, gdzie miałam, i teraz się boję.
Rodzice mówią, że staję się taka jak ty.
Myślą, że jesteś brzydka i wredna.
Ale ja tak nie myślę.
Cieszę się, że upodabniam się do ciebie.
To znaczy, że jestem inna niż oni.
Jeśli naprawdę cię przypominam, może też kiedyś kogoś tak pokocham.
- Ciociu? - Giannì, ładnie mówisz.
Używasz wielkich słów.
Ale gówno zrozumiałam.
Jesteś piękna, gdy się śmiejesz.
No dalej! Ruchy!
Zapal mi papierosa.
Ja?
Pewnie. Zapal.
No już.
Co to jest? Pluton egzekucyjny?
Boże, w domu też to nosi?
Dobra, zostań tutaj. Pójdę po nie.
Dobry wieczór.
Bardzo miło was poznać.
Obie jesteście przepiękne.
- Jak wasza mama. - Dziękuję.
Fantastycznie.
Boże. Ale cudowne.
Tyle złota, tyle klejnotów.
Boże, wygląda pani jak Matka Boska!
To też jest piękne.
Mnie też się podoba.
Jest dla pani cenna?
Bardzo. Mam ją od wielu lat.
Proszę więc uważać.
Jest taka piękna…
że ktoś…
może ją ukraść.
Chodźmy.
Bądźcie grzeczne. Żebym się nie martwiła.
Spokojnie.
Wzięłaś pieniądze?
Tak.
- Tobie ich nie dali? - Może zostawiłaś na stole?
- Wiedziałam. Idiotka! - Przestań.
Czemu ich nie wzięłaś?
- Zawsze taka jesteś! - Dość!
Zamknijcie się! Co to ma być?
Dobry Boże. Rozbolała mnie głowa.
Ogień.
Wy też nie jesteście ochrzczone?
- Nie. - No jasne.
Jeśli będziemy chciały, możemy się ochrzcić jako dorosłe.
A jeśli najpierw umrzecie?
- Traficie do otchłani, wiecie? - Otchłań nie istnieje.
Co?
- Otchłań nie istnieje. - Niebo, czyściec i piekło też nie.
Świetnie.
Kto nauczył was tych pięknych rzeczy? Wasz ojciec?
I według waszego ojca
dokąd Bóg posyła tych, którzy grzeszyli i tych, którzy nie grzeszyli?
- Bóg też nie istnieje. - Ani grzech.
- To też powiedział wam ojciec? - Tak.
No tak, rozumiem.
Wasz ojciec to dupek.
Grzech istnieje.
Kiedy nie ma przyjaźni ani miłości,
ludzie zdradzają i niszczą to, co dobre.
Słyszałyście?
Giannina wszystko rozumie.
A wy gówno rozumiecie.
- Ty prowadź. - Ja?
Dawaj. Ja już nie prowadzę.
- Proszę! - Wciskam tylko sprzęgło.
- Nie… - Giovà, proszę!
Patrz przed siebie!
Dobrze. Idealnie.
Musisz patrzeć przed siebie!
- Nie mogę… - Dalej.
- Mam zamknąć oczy? - Nie zamykaj.
Możecie, proszę, przestać?
Przestańcie, proszę!
- Szybciej. Dawaj! - Przyspieszam.
Czy można powiedzieć, że grzech jest jak gorycz?
Jak wtedy, kiedy coś, co bardzo lubimy, spada na podłogę i się psuje?
Gorycz…
Brawo, panienko. To gorycz.
Chodźcie.
Czy to kościół?
Ludzie, którzy tu przychodzą, wierzą.
To nie kościół, tylko katedra!
Mała suka.
Papieros!
Zapal mi go.
Chodźmy, dziewczynki.
- Cześć, Florence. - Cześć.
Przeżegnajcie się.
No już.
- W imię… - W imię Ojca…
- …Syna… - …i Ducha Świętego.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
- W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. - Dobra, jestem spóźniona.
Poczekajcie tu. Zaraz wracam.
Angela, nie dotykaj.
Usiądź tutaj.
Nie jest zbyt miła.
I jest maszkarą.
- Wcale nie. - Tak.
- Mówi, że jesteśmy do siebie podobne. - W ogóle.
Takie już jesteśmy.
Przez dobre myśli piękniejemy, ale przez złe brzydniemy.
Powinnyśmy się ich pozbyć.
Chodźcie.
Giannina, moja bratanica.
A to są jej przyjaciółki.
Giacomo.
Ojciec Giacomo.
- Jesteś księdzem? - Tak, jestem księdzem.
My nie odmawiamy modlitw.
No i? Można się modlić bez odmawiania modlitw.
- Modli się tylko w kościele? - Nie, wszędzie.
- I Bóg nas wysłucha? - Oczywiście.
To niemożliwe.
Musiałby mieć miliardy uszu.
- Dość tego. - Vittoria.
Pamiętaj, że Jezus był zły na apostołów, kiedy źle traktowali dzieci.
Wiecie, co mówił?
„Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie”.
Nie rozumiem. Ten ksiądz myśli, że jesteśmy dziećmi?
Przestań.
Vittò, pamiętajmy, że Roberto co tydzień czyta ten fragment ewangelii.
Roberto powinien siedzieć cicho, kiedy tu przychodzi.
- Mówi dobrze. - Kto to Roberto?
Ale nie myśli o konsekwencjach.
Właśnie dlatego dobrze mówi.
Jaki jest Roberto? Przystojny?
Jaki jest Roberto?
Roberto ma w sobie piękno wiary.
A teraz chodźmy.
Chodźcie. Przedstawię was moim dzieciom.
Margherì!
Cześć, Vittò.
Boże, jakie piękne dziewczynki!
- Chodźcie. To jest Tonino. - Cześć.
To jest Corrado. Chodź i się przedstaw.
A to Giuliana. Jak macie na imię?
- Ja Angela. - Ida.
Gotowe na trochę pracy?
Która chce pomóc Giulianie na jej stoisku?
- Chodź ze mną. - A ty, Angela, idź z Tonino.
Miło cię poznać.
Giovà, tobie przypadł Corrado.
Zobaczymy, czy uda ci się coś sprzedać.
To wszystko jest dobre.
Nawet jeśli będą nalegać, nie dawaj zniżek.
Te możesz sprzedać za jakieś 500 lirów.
Te okulary za 1500.
Rozumiesz, Gio? Nadążasz?
- Tak. - Dobrze.
Te są po 10 000 lirów za sztukę. Ręczna robota.
To cenny towar.
- Proszę. - Dziękuję.
Hej, przyniosłam bulion z ośmiornicy.
Trochę się rozgrzejemy.
Świetnie.
- Widziałaś ją? - Kogo?
- Wdowę. - Gdzie jest?
Teraz wszystko może się zdarzyć.
- Vittoria. - Hej.
- Jak wyglądam? - Jak aktorka.
Mogę je sprzedać za 10 000 lirów.
- Pasuje? - Tak.
- Zapakujesz je? - Jasne.
- Położę je pod choinką. - Oczywiście.
Giannì, zapakuj je.
Dziękuję.
- Dziękuję. Wesołych Świąt. - Wzajemnie. Pa, kochana.
No i? Opowiesz mi o tym?
O czym?
O tym, co cię przestraszyło.
Bo popatrzyłaś tam, gdzie ci mówiłam.
Ale przysięgnij, że nikomu nie powiesz.
Nie. Nigdy nie przysięgam.
Jedyną przysięgę złożyłam Enzowi i to wystarczy.
- Jeśli nie przysięgniesz, to nie powiem. - No to się wal. Co mam ci powiedzieć?
Złe rzeczy, których nikomu nie mówisz,
zmieniają się we wściekłe psy,
które gryzą cię w głowę.
W nocy,
kiedy śpisz.
- Mama zdradza tatę. - Co?
Mama zdradza tatę.
O kurwa.
Z Marianem.
Widziałam, jak dotykali się stopami pod stołem.
Proszę, nie mów tacie.
Tacie?
Myślisz, że twojego ojca obejdzie,
że twoja mama i Mariano dotykają się stopami?
- Corrado. - Hej.
- Jak tam? - Spoko.
- Co robisz? - Sprzedaję na świątecznym jarmarku.
Patrz na niego.
Jest zbyt towarzyski.
Tak jak jego tata.
Dobrze się bawisz?
Corrà!
Zajmij się stoiskiem!
Dwie minutki i wracam.
- Podoba ci się? - Tak.
Śmiej się dalej, a urwę ci jaja.
Śmiejesz się, Rosario.
- Masz czelność się śmiać? - Nie.
Tak, śmiejesz się.
Myślisz, że twój ojciec prawnik zawsze będzie cię chronił?
Mylisz się. Nikt cię przede mną nie ochroni.
Zostaw Corrada w spokoju. Ile razy mam to powtarzać?
Ile razy mam ci to mówić?
- Rozumiem. - Nie, nie rozumiesz.
Myślisz, że nic nie mogę ci zrobić.
Prawda? Ale się mylisz!
Patrz tutaj!
Vittoria!
- Przestań! Oszalałaś? - Ciociu, przestań!
Teraz rozumiesz?
- Zostaw go. - Spieprzaj!
- Już idę. - Weź nożyczki.
No dalej, spieprzaj.
A ty się nie ruszaj!
- On nie robi tego specjalnie. - Naprawdę?
Miał czelność śmiać mi się w twarz!
Nikt nie śmieje mi się w twarz!
- Nie zrobił tego celowo. - To strata czasu.
Zamknij się. I ani słowa więcej, Corrà!
Kto to? Ojcze Giacomo, przepraszam.
Chodźmy. Vittoria źle się czuje.
- Mam się przygotować? - Tak.
Chodźmy.
Giovà!
- Przyszedł Roberto. - Gdzie jest?
Nie widzę go.
Wszyscy go otoczyli. Rozdaje swoje słowa.
„Swoje słowa”?
Robi to za każdym razem.
Każdemu, kogo spotyka, daje słowo.
Ale nie przypadkowe. Dla każdego wybiera inne.
Patrz. Dał mi słowo dla ciebie.
Dla mnie?
Powiedziałam mu, kim jesteś, i je wybrał.
- Jakie słowo? - Nie wiem. Otwórz i zobacz.
„Skrucha”.
- Co to znaczy? - Nie wiem.
Ale wiem, że go kocham.
Dobra, pójdę po niego i cię przedstawię.
Wesołych Świąt.
Dziękuję.
Drogi Boże, Panie Wszechmogący,
niech Vittoria przestanie grać, zabierze mnie do domu…
i niczego nie mówi tacie.
No co?
Wysiadaj.
Dobrze.
Ale proszę, nie mów nikomu.
Giannì,
jeśli chcesz dorosnąć i zostać kobietą,
musisz dostać po głowie, dać się zranić.
Inaczej zawsze będziesz dzieckiem, tak jak twoja mama i twój tata.
Jak wszyscy frajerzy stąd.
Muszę teraz jechać i czymś się zająć.
Ale pamiętaj o jednym.
Jeśli powiesz: "Vittoria, przyjedź!”,
to zaraz tu będę i nigdy cię nie zostawię.
Nigdy.
- Mam już iść? - Tak, idź.
- Pa. - Pa.
Jesteś piękna.
Mogę się sztachnąć?
Ciocia się zemściła.
Ale nie użyła tego, co jej powiedziałam. Nie zadzwoniła do mojego ojca.
Zadzwoniła do mojej matki i zniszczyła naszą rodzinę paroma słowami.
Boże,
wiem, że to moja wina.
Miałam obsesję na punkcie cholernej prawdy i teraz wszystko się zawali.
Ta rodzina zawali się na ten dom, ten dom na San Giacomo dei Capri.
San Giacomo dei Capri na Vomero, a Vomero na miasto.
Potem miasto wpadnie do morza.
Proszę bardzo. Jestem gotowa.
To twoje.
To prezent?
To nie jest prezent.
Oddaje ci ją.
Myślałam, że jest moja, ale…
myliłam się.
Jest twoja.
Dobrze.
Wiesz, jak wyjść.
Przepraszam.
Nic nie rozumiem.
Dlaczego Costanza dała mi tę bransoletkę?
Wiesz, co to za bransoletka?
Tak.
Gdzie tata?
Tam, gdzie powinien być.
Myślałam, że to ty go zdradzasz.
Źle myślałaś.
Ale to nie twoja wina.
Kłamcy umieją sprawiać, że inni wychodzą na kłamców.
Hej, Giovà. Zatrzymaj się.
Chciałem cię przeprosić.
Byłem dla ciebie niegrzeczny. Nie wiedziałem, jak to zrobić.
Ale teraz już wiem.
Jeśli chcesz,
daj mi swój numer i możemy się spotkać.
Nie ma potrzeby.
No weź, daj mi swój numer.
Nawet jeśli zrobisz taką minę, przykryję ci twarz poduszką i cię zerżnę.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra.
Siedem.
Pięć.
Kretyn.
Zadzwoń, dobra?
Co się stało?
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI ELENY FERRANTE POD TYM SAMYM TYTUŁEM
Napisy: Marzena Falkowska