BİR NETFLIX DİZİSİ
Şu.
Yarın Flegrea'ya geliyor musun?
Massive Attack sahne alacak.
-O bilete para mı yeter? -Ne bileti? Duvardan tırmanırız.
-İstemiyorum. -Onları sevmiyor musun?
İstemiyorum dedim. Hoşça kal.
Bir saniye.
Bırak onu Don.
Muameleci o, görmüyor musun? Kesin herkese elle muamele yapıyordur.
Duydun mu? Muameleci dememe kızdın mı?
Ne diyorsun sen?
Nasıl yapıyorsun peki? Doğru söyle, iki elle mi?
-Orospuya bak. -Berbatsınız.
İkiniz de. Sırf sen değil.
Berbatsınız.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM BURUKLUK
SALDIRI ALTINDA
-Selam Vincenzo. -Merhaba.
-Selam. -Selam.
-Niye hep beni bekliyorsun? -Seninle vakit geçirmek istiyorum.
-Sorun ne? -Hiç.
Benimle Rosanna'ya gelsene.
-Kapalı değil mi? -Hayır, bizi bekliyor.
-Ama açım. -Beş dakika sürer.
ULUSAL SANAT ENSTİTÜSÜ
-Bu kimin? -Benim.
-Kullanmayı biliyor musun? -Öğreniyorum.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Ne dersin?
Çok komik görünüyorsun.
Ufak bir değişiklik sadece.
Kiminle buluşacaksın?
Kiminle mi buluşacağım?
Kimse. Elbise bakıyorum sadece.
Delilere benzedin.
İşte burada. Buldum.
Bu kumaş harika bir silüet oluşturuyor.
-Çok güzel. -Değil mi?
Başka zaman gelirim.
Evet, merak etme. Senin için saklarım.
Evet.
Hep böyle gıcık mısın sen?
Neden böyle yapıyorsun?
Çünkü seni seviyorum.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
O zaman
özgürlüğün hurda bir Vespa olarak da gelebileceğini anlamamız gerek.
Bu aralar herkes özgürlüğe takmış.
Her yerde.
Aman özgürlük, aman özgürlük.
-Özgürlük Partisi bile var. -Güzel.
Anlat bakalım, bu özgürlükle ne yapacaksın?
Vespa'na binip
nereye gideceksin?
Okula?
Şehir kulübüne.
Vittoria'ya.
Vittoria halaya.
-Andrea, sakin ol. -Biliyordum.
Angela ve Ida'yla tanıştıracağım.
Canım emin misin? Vittoria halan pek tanışılası biri değil.
O ne demek?
O nasıl bir laf? Kontrol ettiğin boktan romanlar gibi konuştun.
Sen tanışılası değilsin!
Giovanna,
özgürlüğünü kullanarak
Vittoria adlı bir kadını ziyaret etmek istediğine karar verdin
ki o da şans eseri halan oluyor.
Basbayağı halan.
Hatta bu deneyimi arkadaşlarınla paylaşmaya da karar verdin.
Ama ne dediğini tam anlamadım.
Annene ne dedin? Neye benzettin onu…
"Kontrol ettiği boktan romanlara" mı?
Evet.
Annenle öyle konuşmaya cüret etme
yoksa Tanrı şahidim olsun
profesör olduğumu unutup ağzına sıçarım senin!
Odana git.
Vittoria'dan her bahsettiğinde aşırı tepki veriyorsun bence.
Giovanna daha çocuk.
Biraz kaba olması normal.
-Nella, bu saatte mi? -Evet, bu saatte.
Neden ondan bu kadar korkuyorsun?
Neyinden korkacağım?
Yılan o.
Andrea, bunu düşündüm.
Hâlâ anlamadığım bir şey var.
Vittoria'nın Giovanna'ya verdiğini söylediği bilezik…
Yine mi o bilezik konusu? Hay sikeyim ya!
Ona ne oldu?
Artık her şey açığa çıksın o zaman.
Birisi bir şey saklıyorsa o da sensin.
-Ben mi? -Evet, sen.
Giovanna sana kızgın.
Senden şüphe duyuyor. Seni takip ediyor.
O aptal değil.
Bunu yapıyorsa bir sebebi olmalı.
Neymiş? Söyle bakalım Sherlock Holmes.
Ne olabilir?
-Söylemesem daha iyi. -Söyle.
Dilin var. Söyle.
Söylememen kimin yararına?
Benim yararıma.
Rüzgâr esiyor Fırtına hiddetleniyor
Pabuçlar yırtık ama durmak olmaz
Kızıl baharı fethetmek için
Gelecek güneşinin doğduğu yerde
Kızıl baharı fethetmek için
Gelecek güneşinin doğduğu yerde
Her yer vatandır devrimciye
Kadınlar can atar onun için
İyi akşamlar yoldaşlar! Bayramınız kutlu olsun ulan!
-Şişe beklemez. Açayım mı? -Aç.
Beklemez dedik ama açılmıyor.
Yine mi bu borular?
Ah be Mariano, başka kadehin yok mu?
Bu kadeh olsa…
-Duşa soktun bizi be! -Pardon.
Al sana cillop gibi bir kadeh. Buyur.
-Pardon Nella. -Sorun değil.
Sağ ol.
-Şans getirir. -Bir, iki…
-Senin sıran. -Sağ ol. Umarım öyledir.
Kadeh kaldıralım mı hanımefendi?
Tabii.
Düğünlerdeki gibi yapalım. İkimiz de evliyiz sonuçta.
Fena değil.
Kızlar, Giovanna'yı götürsenize, yavruları gösterin.
Her görüştüğümüzde aynı hikâyeydi.
Ama artık katlanamıyordum.
-Havyar yer misin? -Gidelim.
Çocukluğumuzdan beri çok hikâye anlattılar.
Yoksulluk, eşitsizlik,
sınıf çatışması, marjinalleştirilen insanlar,
çıkmak üzere olan orak ve çekice dair.
Ama ellerinde şampanya, havyar olurdu…
Yavruları bunlar mı?
Müren balığı bunlar.
Güzel, değil mi?
Eski deniz canavarlarına benziyorlar.
Öyleler.
Peki ne zaman gidiyoruz?
-Ayarlıyorum. -Tonino da orada olsun ama.
Vittoria halayı göreceğiz. Tonino ne alaka?
-Orada olur mu bilmiyorum. -Artık âşık değil misin?
Bilmiyorum.
O sana âşık mı?
Bilmiyorum.
Umurumda da değil.
Vittoria'ya dair hikâyelerimi süslemem ve Tonino'ya âşık olduğumu uydurmam
ne kadar aptalcaydı.
Şimdi de Angela bana işkence etmeyi bırakmıyordu.
Sıkı giyin. Hava soğuk.
Hala.
Geç olduğunu biliyorum.
Ama bekleyemedim. Konuşmak istedim.
Bu aralar iyi hissetmiyorum, o yüzden müsait değildim.
Sürekli ağlayasım geliyor. Ama hep seni düşünüyorum.
Dediğini yaptım.
Bakmamı söylediğin yere baktım ve şimdi korkuyorum.
Annemle babam sana benzemeye başladığımı söylüyor.
Seni çirkin ve kaba buluyorlar.
Ben öyle bulmuyorum.
Hatta senin gibi olduğum için mutluyum.
Çünkü bu, onlar gibi değilim demek.
Gerçekten senin gibiysem belki bir gün senin gibi sevebilirim.
-Hala? -Giannì, ne güzel konuşuyorsun.
Afili sözler ediyorsun.
Ama bir bok anlamadım.
Gülünce güzel oluyorsun.
Hadi be! Yürüsene!
Bana bir sigara yak.
Ben mi?
Yak. Tabii sen.
Hadi.
Bu ne? İdam mangası mı?
Tanrım, evde de onu giyiyordu?
Tamam, sen kal. Ben onları getireyim.
İyi günler.
Çok memnun oldum.
Bu ne güzellik, harikasınız yahu.
-Aynı anneniz gibi. -Teşekkür ederim.
Muhteşem.
Tanrım. Harika.
Bir sürü altın, mücevher.
Tanrım, Meryem Ana'ya benziyorsunuz.
O çok güzelmiş.
Evet, ben de çok seviyorum.
Çok mu seviyorsunuz?
Bayılırım. Yıllardır takarım.
Dikkatli olun o zaman.
O kadar güzel ki…
…birisi…
…çalmasın.
Gidelim.
Kızlar, uslu olun. Beni endişelendirmeyin.
Merak etmeyin.
Parayı getirdin mi?
Evet.
-Sana vermediler mi? -Belki masada bırakmışsındır.
-Biliyordum. Salak! Aptalsın sen! -Kes şunu.
Sen getirecektin. Niye getirmedin?
-Hep böylesin! -Hop! Yeter!
Susun! Ne oluyor lan?
Aman be! Başımı ağrıttınız.
Yak hadi.
Siz de mi vaftiz edilmediniz?
-Hayır. -Tabii.
İstersek büyüyünce oluruz.
Ya ondan önce ölürsen?
-Arafta kalırsın. Haberin var mı? -Araf diye bir şey yok.
Ne?
-Araf diye bir şey yok. -Cennet veya cehennem de.
Ne güzel.
Bu harika bilgileri kimden aldınız? Babanızdan mı?
Peki babanıza göre
Tanrı, günahkârları ve masumları nereye gönderiyor?
-Tanrı da yok. -Günah diye bir şey de yok.
-Bunu da mı babanız dedi? -Evet.
Peki, anladım.
Babanız götün teki.
Günah diye bir şey var.
Dostluk ve sevgi olmadığında
insanlar kötü şeyler yapıp iyi şeyleri mahveder.
Duydunuz mu?
Gianna her şeyi anlıyor.
Siz bir boktan anlamıyorsunuz.
-Sen sür. -Ben mi?
Hadi. Yeter kullandığım.
-Lütfen Giovà! -Debriyaja basarım.
-Hayır, ben… -Lütfen Giovà!
-Önüne bak! -Yola bak!
Güzel. Hadi. Mükemmel.
-Önüne bakmalısın! -Yola bak!
-Gözümü kapatayım mı? -Hadi. Tamam. Gözünü kapatma.
Şunu keser misiniz?
Lütfen şunu keser misiniz?
-Daha hızlı, hadi! -Basıyorum.
Günah işlemenin burukluk hissettirdiğini diyebilir miyiz?
Mesela çok sevdiğin bir şey düşüp kırıldığındaki gibi?
Burukluk…
Bravo, doğru. Burukluk budur.
Hadi.
Kilise burası mı?
Buraya gelen insanlar inançlı.
O yüzden kilise değil, katedral burası!
Vay kaltak.
Sigara!
Yaksana.
Hadi kızlar.
-Selam Florence. -Selam.
Istavroz çıkarın.
Hadi.
-Baba. -Baba, Oğul ve…
-Oğul. -Ve Kutsal Ruh.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına.
-Sen de. -Baba, Oğul, Kutsal Ruh.
Sizin yüzünüzden geciktim.
Burada bekleyin. Geliyorum.
Angela, dokunma.
Gel otur.
Halan pek hoş değil.
Çok da çirkin.
-Hayır, değil. -Öyle.
-Benzediğimizi söylüyor. -Ne? Hiç benzemiyorsunuz.
Biz öyleyiz.
Güzel düşüncelerle güzelleşiyor, çirkin düşüncelerle çirkinleşiyoruz.
Onları kafamızdan çıkarmalıyız.
Gelin.
Yeğenim Giannina.
Bunlar da arkadaşları.
Giacomo.
Peder Giacomo.
-Rahip sen misin? -Evet, benim.
Biz dua okumayız.
Ne olmuş? Kitaptan okumadan da dua edebilirsiniz.
-Sadece kilisede mi dua edebiliriz? -Her yerde.
-Tanrı duyar mı? -Tabii ki.
Hayır, imkânsız.
Milyarlarca kulağı olması gerekir.
-Yeter. -Vittoria.
Vittoria, İsa bile müritleri, çocuklara kötü davranınca kızardı.
Ne derdi biliyor musunuz?
"Çocukları geri çevirmeyin. Bana getirin."
Anlamadım. Bu rahip bizi çocuk mu sanıyor?
Kes şunu.
Unutma Vittò, Roberto her hafta İncil'in bu kısmını okuyor.
Roberto buraya geldiğinde ağzını hiç açmasın.
-İyi konuşuyor. -Roberto kim?
Ama sonuçlarını düşünmüyor.
Vittoria, o yüzden iyi konuşuyor.
Roberto nasıl biri? Yakışıklı mı?
Roberto nasıl mı?
Roberto'da inancın güzelliği var.
Hadi gelin.
Hadi. Sizi çocuklarımla tanıştırayım.
Margherì!
Hey, Vittò.
Tanrım, ne güzel kızlarsınız siz!
-Hadi. Bu Tonino. -Selam.
Bu da Corrado. Gel de kendini tanıt.
Bu da Giuliana. Sizin adlarınız ne?
-Ben Angela. -Ida.
Çalışmaya hazır mısınız?
Biriniz Giuliana'yla onun tezgâhında çalışsın.
-Gel bakalım. -Angela, sen de Tonino'yla git.
Memnun oldum.
Giovà, sen Corrado'ylasın.
Bakalım satış yapabilecek misin. Gel.
Hepsi kaliteli bunların.
O yüzden ısrar etseler de indirim yapma.
Mesela bunlar yaklaşık 500 liret.
Gözlükler de 1.500.
Gio, anladın mı? Tamam mı?
-Tabii. -Güzel.
Bunların da tanesi 10.000 liret. El yapımı.
Değerli bunlar.
-Buyurun. -Teşekkürler.
Ahtapot suyu getirdim.
Biraz içimiz ısınsın diye.
Sağ ol.
-Onu gördün mü? -Kimi?
-Dul geldi. -Nerede?
Artık her şey olabilir.
-Vittoria. -Selam.
-Nasıl oldu? -Aktris gibi oldun.
Onları 10.000 lirete verebilirim.
-Tamam mı? -Tamam.
-Hediye paketi. -Tabii.
-Noel ağacının altına koyacağım. -Tabii.
Giannì, şunu paketle.
Teşekkürler.
-Teşekkürler. Mutlu Noeller! -Sana da. Hoşça kal güzellik.
Bana onu anlatmak istiyor musun?
Neyi?
Seni korkutan şeyi.
Çünkü bakmanı söylediğim yere baktın.
Ama kimseye söylemeyeceğine yemin et.
Hayır, ben asla yemin etmem.
Tek yeminim Enzo'yaydı ve o kadarı yeter.
Yemin etmezsen söylemem.
Siktir git o zaman. Ne diyeyim?
Kimseye söyleyemediğin şeyler
nihayetinde kafana girer,
ve geceleri
sen uyurken
ve içini kemirir.
-Annem, babamı aldatıyor. -Ne?
Annem, babamı aldatıyor.
Siktir.
Mariano'yla.
Masanın altından ayaklarını sürtüyorlardı.
Lütfen babama söyleme.
Babana mı?
Sence baban, annenle Mariano'nun
masanın altından oynaşmasını umursar mı?
-Corrado. -Selam.
-Her şey yolunda mı? -Yolunda.
-Neler yapıyorsun? -Noel pazarı.
Şuna bak.
Fazla sosyal.
Aynı babası.
Eğleniyor musun?
Corrà!
Tezgâhına bak!
İki dakika müsaade.
-Beğendin mi? -Evet.
Gülmeye devam edersen taşaklarını keserim.
Gülüyorsun Rosario.
-Gülmeye cüret mi ediyorsun? -Hayır.
Evet, gülüyorsun.
Avukat babanın seni koruyacağını düşündüğün için mi?
Yanılıyorsun. Kimse seni benden koruyamaz.
Corrado'yu rahat bırak.
Kaç kere söylemem gerek?
-Anladım. -Hayır, anlamadın.
Sana bir şey yapamayacağımdan eminsin.
Öyle mi? Yanılıyorsun!
Bana bak!
Vittoria!
-Vittoria, dur! Delirdin mi? -Hala dur!
Şimdi anladın mı?
-Onu rahat bırak. -Bas git!
-Gidiyorum. -Makası al.
Hadi bas git.
Dur yerinde!
-Kasıtlı olarak yapmıyor. -Hadi ya?
Yüzüme gülmeye cüret etti! Yüzüme gülmeye!
Kimse yüzüme gülemez!
-Bilerek yapmadı. -Laftan anlamıyor.
Kapa çeneni! Tek kelime daha duymak istemiyorum Corrà!
Kim bu? Rahip Giacomo, pardon.
Gidelim. Vittoria iyi değil.
-Hazırlanayım mı? -Evet.
Gidelim.
Giovà!
-Roberto geldi. -Nerede?
Onu göremiyorum.
Herkes başına üşüştü. Sözcüklerini söylüyor.
Sözcüklerini mi?
Her geldiğinde yapıyor bunu.
Gördüğü herkese bir sözcük veriyor.
Rastgele değil. Herkes için bir sözcük seçiyor.
Bak. Sana iletmem için verdi.
Benim için mi?
Evet, seni anlattım, o da sana bir sözcük seçti.
-Ne sözcüğü? -Ben ne bileyim? Aç bak işte.
Vicdan.
-Ne demek bu? -Bilmem.
Ama ona âşık olduğumu biliyorum.
Tamam, getireyim de seninle tanıştırayım.
Mutlu Noeller.
Teşekkürler.
Göklerin Egemenliği'ndeki Yüce Tanrı'm,
Vittoria'nın çalmasını durdur
ve beni evime götürsün,
babama da bir şey söylemesin.
E?
Çık hadi.
Evet.
Ama lütfen kimseye söyleme.
Giannì,
büyümek istiyorsan, kadın olmak istiyorsan
acı çekmek, kendi canını yakmak zorundasın.
Yoksa hep annen gibi, baban gibi bir çocuk kalacaksın.
Buradaki tüm ezikler gibi.
Gidip bir işe bakmam lazım.
Ama şunu unutma,
"Vittoria, gel!" dersen
hemen yanında olacağım, seni asla yalnız bırakmam.
Asla.
-Gideyim mi? -Evet, hadi.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
Çok güzelsin.
Bir nefes alabilir miyim?
Halam misilleme yaptı.
Ama ona dediklerimi kullanmadı. Babamı aramadı.
Annemi aradı ve ailemizi birkaç kelimeyle mahvetti.
Tanrı'm, hata bende, biliyorum.
Gerçeklere kafayı taktım.
Şimdi her şey sırayla yıkılacak.
Bu aile, bu evin üstüne yıkılacak. Ev de San Giacomo dei Capri'nin üstüne.
San Giacomo dei Capri, Vomero'nun üstüne. Vomero da şehrin üstüne.
Bütün şehir denizi boylayacak.
Hadi bakalım. Hazırım.
Bu senin.
Hediye mi?
Sana hediye etmiyor.
Sana geri veriyor.
Benim sanmıştım ama…
Yanılmışım.
Seninmiş.
Güzel.
Kapının yerini biliyorsun.
Üzgünüm.
Gerçekten anlamıyorum.
Ne oldu? Costanza bu bileziği bana neden verdi?
Hangi bilezik olduğunu biliyor musun?
Evet.
Babam nerede?
Olması gereken yerde.
Onu aldattığını sanıyordum.
Yanlış düşünmüşsün.
Ama suç sende değil.
Yalancılar başkalarını yalancı gibi göstermekte iyidir.
Hey, Giovà. Dur.
Özür dilemek istedim.
Sana çok kaba davrandım. Bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum.
Ama artık bilmiyorum.
İstersen
bana numaranı ver.
Takılabiliriz. Sorun değil.
İhtiyacım yok.
Hadi, numaranı ver.
Surat yapsan bile
yüzüne yastık koyup yine de sikerim.
-Hadi ya? -Evet.
Peki.
Yedi.
Beş.
Geri zekâlı.
Ara beni, tamam mı?
Ne oldu?
ELENA FERRANTE'NİN AYNI İSİMDEKİ ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış