ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ
ΜΑΡΤΙΟΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ
ΜΑΪΟΣ
ΘΑ ΣΚΙΣΩ
ΙΟΥΝΙΟΣ
ΙΟΥΛΙΟΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Γιατί δεν λογικεύεσαι; Λογικέψου.
Μα τι θες; Τι σκατά θες από μένα;
Τώρα θες να λογικευτώ, αυτό μου ζητάς.
-Ναι. -Ναι, σωστά.
-Για όνομα του Θεού! -Αλίμονο.
Με το Ποζίλιπο είσαι ερωτευμένος εσύ.
-Κι αυτή η ηλίθια σε πιστεύει. -Τι λες;
Δεν κάνεις επιμέλεια σε μυθιστορήματα, τα γράφεις!
Είσαι ψεύτης, μου το έλεγε ο πατέρας μου.
Έλα, φτάνει πια!
Δεν φεύγει τίποτα απ' το σπίτι! Ούτε καρφίτσα. Ούτε κάλτσα. Τίποτα!
Δεν φεύγει τίποτα!
Όλα εδώ είναι δικά μας. Τέλος.
Γεια σου.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 ΜΟΝΑΞΙΑ
Ο καθένας με την οπτική του.
-Μου θύμωσες; -Όχι.
Πάλι καλά.
Στο σπίτι είναι όλοι πάντα θυμωμένοι.
Και κλαίνε, όλοι κλαίνε. Η Ίντα, η μαμά…
Ακόμα κι ο μπαμπάς έκλαψε.
Το βράδυ που έφυγε,
είχε τη βαλίτσα στο χέρι και δάκρυα στα μάτια.
Και φώναξε στη μητέρα μου. Είπε
"Και ποιος ξέρει
αν αυτές οι δύο είναι κόρες μου ή αυτού του μαλάκα;
Αυτού του σπάνιου μαλάκα;"
Τον πατέρα σου εννοούσε.
-Τι τρέλα! -Όχι και τόσο.
Ο πατέρας σου είναι λίγο μαλάκας.
Κλαίει κι εκείνος;
Όχι. Διαβάζει.
Θα παντρευτούν μετά το διαζύγιο.
Πρέπει να σου πω κάτι. Υποσχέσου ότι δεν θα το πεις πουθενά.
Ξέρω ότι βγαίνεις με τον Τονίνο.
Το ξέρεις;
Και δεν θύμωσες;
Είσαι τρελή;
Πάλι καλά. Φοβόμουν ότι θα γινόσουν έξαλλη.
-Γιατί να γίνω έξαλλη; -Δεν ξέρω.
Είπες ότι τον αγαπούσες, μετά όχι. Δεν ξέρω πια.
Χαίρομαι που είστε μαζί. Να περνάτε καλά.
Έχετε την ευχή μου.
-Πώς πέρασες το καλοκαίρι; -Καλά, μάλλον.
Η μαμά είναι χάλια επειδή έφυγε ο μπαμπάς.
Κι εγώ έμεινα στο σχολείο.
Το έμαθα.
Όταν το έμαθαν, σταμάτησαν για λίγο τον καβγά,
για να συμφωνήσουν ότι δεν θα το μάθει κανείς.
Τι υποκρισία!
Δεν παραπονιέμαι. Του χρόνου θα 'ναι καλύτερα.
Οι γονείς μας θα παντρευτούν.
Ναι. Θα κάνουμε μεγάλη γιορτή.
Μην ενθουσιάζεστε με την Ίντα.
Ακόμα κι αν παντρευτούν, ο Μαριάνο είναι ο πατέρας σας.
Κι ο Αντρέα είναι δικός μου.
Πού πας;
Με άφησε μόνη.
Τζανί, σε ακούω.
Δεν ήθελες να ανοίξεις;
Όχι, δεν μ' αφήνει η μαμά όταν είμαι μόνη.
Γι' αυτό άνοιξα. Έλα.
Γεια, Νέλο.
"Γεια, Νέλο".
Είσαι ζιζάνιο.
Πέρασε.
-Σ' αρέσει να 'σαι ζιζάνιο; -Ναι.
Θέλεις κάτι;
Όχι, μόλις ήπια καφέ.
Εντάξει.
-Χαμηλώνεις λίγο τη μουσική; -Ναι.
-Κορά; -Ναι;
Προχώρα.
-Έχεις ωραίο σπίτι, το ξέρεις; -Ευχαριστώ.
Πολλά βιβλία.
-Διαβάζω. -Ναι;
-Εσύ; -Όχι, βαριέμαι.
Ξεκινάω, μα δεν τελειώνω.
Θες μπισκότο;
Όχι, ευχαριστώ. Δεν πεινάω.
Τι κάνουν τα αδέρφια σου;
Ποια; Τα δύο ζαβά;
Αυτή η λέξη με κάνει να γελώ.
Ο αδερφός μου είναι ζαβός, γιατί βγαίνει με την Άντζελα,
που είναι ακόμα πιο ζαβή.
Τον ρώτησα "Τονίνο, την έχεις φιλήσει στο στόμα;"
Απάντησε "Μερικές φορές".
"Της έχεις πιάσει τα βυζιά ή το μουνί;"
"Όχι, γιατί τη σέβομαι".
"Τότε, είσαι ζαβό.
Μόνο ένα ζαβό βγαίνει με κάποια που σέβεται.
Γιατί βγαίνεις μαζί της αφού τη σέβεσαι;"
Αν η Άντζελα δεν ήταν τόσο ζαβή, θα του έλεγε
"Τονίνο, σ' αγαπώ, αλλά αν με σέβεσαι, θα σε παρατήσω".
Η Τζουλιάνα, η ακόμα πιο ζαβή, βγαίνει με τον Ρομπέρτο.
-Τον ξέρεις; -Ναι.
Διανοούμενος φίλος του Τονίνο. Ερωτεύτηκαν μικρά, τώρα τα έχουν.
Δεν πειράζει, να πάρει. Είναι τέλειο.
Αλλά η Τζουλιάνα τρελάθηκε.
Είναι στ' αλήθεια ζαβή.
Λόγου χάρη, λέει "Ο Ρομπέρτο είναι ο πιο όμορφος,
ο πιο καλός, ο πιο έξυπνος, ο καλύτερος απ' όλους".
Κι είναι και θρήσκος.
Μάλιστα, μια φορά τον ρώτησε ο Ιησούς απ' τον σταυρό
"Ρομπέρτο, συνέχεια στην εκκλησία είσαι.
Πιστεύεις πιο πολύ από μένα στον Πατέρα μου;"
-Το 'πιασες; -Ισχύει.
Θες να δεις κάτι;
Φέρε το χέρι. Θα σ' αφήσω να το πιάσεις.
Κράτα το.
Όχι τόσο σφιχτά. Με πονάς.
Έτσι μπράβο.
Δεν έχεις πιάσει άλλο, έτσι;
Σταμάτα. Θα γυρίσει η μαμά.
Θα την αφήσω κι αυτή να το πιάσει, σιγά.
Θες να το βάλεις στο στόμα;
-Κορά, όλα καλά; -Ναι. Φτάνει.
Πρέπει να φύγω, Τζανί. Είναι αργά.
Αλλά ωραία περάσαμε, έτσι;
-Μπορώ να σε ξαναδώ; -Δεν μπορώ. Έχω διάβασμα.
Γιατί; Αφού είσαι τόσο έξυπνη.
"Τόσο έξυπνη"; Αφού έμεινα!
Κάρφωσα ένα μολύβι σε κάποιον, και με άφησαν στην ίδια τάξη.
Θα σε ξεπροβοδίσω.
Ναι!
Ξέχασα γιατί ήρθα.
-Δηλαδή; -Θεέ μου.
Ποιος θα άκουγε τη Βιτόρια. Θα γινόταν έξαλλη.
-Η Βιτόρια; -Ναι.
Τι θέλει;
Τίποτα. Με έστειλε να πάρω το βραχιόλι.
-Το βραχιόλι; -Ναι.
Γιατί;
Λέει ότι…
Λέει ότι παρεκτράπηκες.
Ότι δεν τηλεφωνείς. Ότι όταν δεν σε βολεύει, εξαφανίζεσαι.
Ότι δεν αγαπάς τους συγγενείς.
Και λέει ότι είσαι ίδια ο πατέρας σου.
Καλά. Θα της μιλήσω.
-Όχι. Δώσε μου το βραχιόλι. -Όχι.
Πες της "Η Τζοβάνα θα σου φέρει το βραχιόλι".
Είσαι αποφασιστική, έτσι;
Εντάξει, λοιπόν.
-Τι να πω; -Τίποτα.
Πρέπει να φύγεις.
Άντε!
-Θα σε ξεπροβοδίσω. -Ευχαριστώ.
Τι ευγενική! Πού είναι η πόρτα;
Δεν βρίσκω τον δρόμο!
Πώς πάει το σχολείο;
Καλά.
Διαβάζεις;
Φυσικά.
-Οι νέοι συμμαθητές; -Δεν ξέρω.
Πρέπει να το σκεφτώ.
Αν θες να γελάσεις, γέλα.
Με τρομάζεις.
Σε τρομάζω;
Ναι.
Με τρομάζει η καλοσύνη σου.
Ευχαριστώ.
Μίλησα στη διευθύντρια.
Την έπεισα ότι είχες εσύ δίκιο.
Άξιζε στον νταή ένα στιλό στον μηρό.
Δεν ήταν ανάγκη.
Δες το σαν μάθημα.
Μπορείς να τους κάνεις όλους να σταθούν προσοχή.
Θα 'ναι στο πλευρό σου εφεξής.
Όχι στο δικό μου, στο δικό σου.
Δεν σ' άρεσε η συμπεριφορά μου;
Όχι, βασικά, καλά τα πήγες.
Αν της ζητούσες να βγείτε, θα δεχόταν.
Σκατόφατσα.
Τι έπρεπε να κάνω;
Να κοιτάς τη δουλειά σου;
Έφυγες.
Έχεις άλλη σύζυγο. Άλλες κόρες.
Άσε ήσυχες εμένα και τη μαμά.
Είμαστε κοντά με τη μαμά σου.
Κι εσύ είσαι η μοναχοκόρη μου.
Μαλακίες.
Όχι, είναι η αλήθεια.
Κάποια ψέματα τα λες μόνο
για να προστατέψεις όσους αγαπάς.
Ορίστε.
Η απόλυτη μαλακία του επαγγελματία ψεύτη.
Θυμάσαι που σε έλεγα "Κροκέτα" όταν ήσουν μικρή;
Κροκέτα.
Όταν τελειώσεις, πάμε. Να σε πάω στο σπίτι;
Εξήγησέ μου κάτι. Όταν λες "σπίτι", εννοείς το δικό μου ή το δικό σου;
Όπου θες εσύ.
Μπορείς να μπαίνεις στο μυαλό των άλλων.
Αλλά αφού μπεις
και τους βάλεις να κάνουν ό,τι θες, τι ευχαρίστηση παίρνεις;
Πάμε.
Χαιρετίσματα στη μαμά.
Ήρθε ο Κοράντο τις προάλλες.
-Ποιος είναι αυτός; -Ο γιος της Μαργκερίτα.
Τι ήθελε;
Τίποτα. Του τράβηξα μια μαλακία, κι έφυγε. Γεια.
Χαιρετίσματα απ' τον μπαμπά.
-Φάγατε; -Ναι.
Τι φάγατε;
Παντσερότι, τηγανητή ζύμη, κροκέτες.
-Όλο τα ίδια τρώτε. -Ναι.
Γερνάει. Δεν του κάνουν καλό αυτά.
Δες εδώ.
Άρθρο του είναι στο πρωτοσέλιδο της l'Unità.
"Κέντρο και προάστια,
μια ασταθής ισορροπία στην άκρη της αβύσσου".
Θα χαρεί πολύ. Δεν σ' το είπε;
Τι συζητάτε;
Τίποτα.
Τέλος πάντων. Πάρε. Θες να το διαβάσεις;
Όχι. Δεν καταλαβαίνω γιατί το διαβάζεις.
Δεν ντρέπεσαι;
ΑΥΡΙΟ
Κι αυτή;
Για σένα την έβαλα εκεί.
Τακτοποιούσα τα βιβλία. Τη βρήκα στο λεξικό.
-Είναι η θεία Βιτόρια. -Ο πατέρας σου είναι όμορφος.
Φαίνονται χαρούμενοι εδώ.
Ποια είναι αυτή;
Η γιαγιά σου.
-Πώς ήταν; -Απεχθής.
Γιατί;
Νοιαζόταν για τους ξένους, όχι για τα παιδιά της.
Φοράει το βραχιόλι μου.
Δεν το είχα προσέξει.
Εγώ το είδα αμέσως.
Σ' την έδωσα για να δεις τον πατέρα σου, κι ούτε που τον κοίταξες.
Τον κοίταξα. Δεν είναι όσο όμορφος λες.
Είναι κούκλος.
Αλλά είσαι πολύ μικρή
για να καταλάβεις την ομορφιά ενός έξυπνου άντρα.
Είναι ίδιος η θεία Βιτόρια.
Άκου, εμένα άφησε, όχι εσένα.
Μας άφησε και τις δύο.
-Και τον μισώ. -Δική μου δουλειά είναι αυτό.
Αφού δεν το κάνεις εσύ, θα το κάνω εγώ.
Είσαι θυμωμένη, το καταλαβαίνω.
Μα ο πατέρας σου είναι τίμιος.
Και πιστός, με τον τρόπο του.
Όλα αυτά τα χρόνια, η Κοστάντζα ήταν η αληθινή του αγάπη.
Άρα, γιατί να μας εκπλήξει
που της έδωσε το βραχιόλι της μητέρας του;
Έγινε κάτι;
Κάνουμε ένα παρτάκι για τα γενέθλια της Ίντα.
Έλα.
Έλα, Τζοβάνα. Κάνε μια προσπάθεια.
Η Ίντα πάντα ρωτά για σένα.
Αντριάνα;
-Τι είναι; -Θα γυρίσεις τη Vespa σπίτι;
Πρόσεχε τον συμπλέκτη.
-Έγινε, θα την πάω. -Ευχαριστώ.
Ρίνο.
Η Άντζελα σε είδε στον ύπνο της.
Έψαχνε ένα παπούτσι. Δεν το έβρισκε πουθενά.
Και της το βρήκες εσύ.
Δεν φταίω εγώ που δεν βλεπόμαστε.
Έχεις δίκιο.
Γαμπρέ, αγκάλιασε τη νύφη. Ακίνητοι.
Περίμενε, Σαλβατό. Να βγάλουμε μία χωρίς την πατερίτσα.
Εμπρός.
Πρόσεχε! Όλα καλά;
-Ναι. -Σίγουρα; Όλα καλά;
-Τέλεια. Χαμογελάστε. -Φτάσαμε.
Άλλη μία. Κι άλλη μία.
Ο πατέρας σου υποφέρει. Ανησυχεί για σένα. Δεν κοιμάται. Έχει δύσπνοια τα βράδια.
Του λείπεις. Και στην Άντζελα και την Ίντα.
Κι εμένα μου λείπετε.
Μου λείπει κι ο Μαριάνο.
Δεν φταίει κανείς. Απλώς κάνουμε λάθη καμιά φορά.
Πληγώνουμε άθελά μας τον άλλον.
Είσαι σοφή.
Όχι. Διαβάζω πολλά μυθιστορήματα.
Φαίνεται ότι έκλαιγα;
Όχι.
Να σου πω. Θα μου κάνεις μια χάρη;
Ναι.
Φυσικά.
Λέτε όλοι πολλά ψέματα.
Τέλεια. Κοιταχτείτε.
Ακίνητοι. Ένα φιλί.
Τέλεια!
Συγχαρητήρια.
-Ευχαριστούμε. -Ευχαριστούμε.
Δείτε ποια σας έφερα.
-Χρόνια πολλά. -Ευχαριστώ.
Ο Τονίνο είναι ξεχωριστός.
Μιλάει λίγο και αργά.
Μα λέει σημαντικά πράγματα.
Με παίρνει κάθε μέρα απ' το σχολείο.
Είναι πιο όμορφος απ' όλους.
Τις προάλλες, πήγαμε για πίτσα με την Τζουλιάνα και τον Ρομπέρτο.
Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο ερωτευμένη μαζί του.
Φαίνεται πολύ συνηθισμένος τύπος.
Κι ο Τονίνο τον συμπαθεί πολύ.
Λέει ότι είναι πολύ έξυπνος, μα ο Τονίνο είναι καλύτερος.
Άντζελα, πρόσεχε. Μη μιλάς συνέχεια για τον Τονίνο.
Αν μάθουν ότι είστε μαζί, θα γίνει χαμός.
-Δεν πρέπει να το μάθει η μαμά. -Κι ο Μαριάνο;
-Ακόμα χειρότερα. -Αν το μάθει ο πατέρας μου, θα…
Ο πατέρας σου δεν μπορεί να μου λέει τι να κάνω!
Έχει δίκιο η Άντζελα. Ο Μαριάνο είναι πατέρας μας.
Αλλά αποφασίσαμε ότι δεν είμαστε κόρες κανενός.
Ούτε της μητέρας μας.
Είναι πόρνη. Η πόρνη του πατέρα σου.
Έφτυσα τη φωτογραφία του πατέρα μου. Εσείς θα το κάνατε;
Θα έφτυνα της μητέρας μου.
Εγώ όχι. Κανενός.
-Εγώ θα κατουρούσα του πατέρα μου. -Ας το κάνουμε.
-Αν το κάνετε, θα το γράψω. -Τι;
-Ότι κατουρήσατε φωτογραφία του Αντρέα. -Σε ιστορία;
Ναι.
Αν σ' αρέσουν αυτά, θα σου πω τι έκανα.
Γιατί, τι έκανες;
Είμαι μεγαλύτερη πόρνη απ' τη μητέρα σας.
Έχεις αγόρι;
Δεν χρειάζεσαι αγόρι για να 'σαι πόρνη.
-Οι πόρνες το κάνουν με όποιον να 'ναι. -Αυτό κάνεις κι εσύ;
Ανοίγουν το παντελόνι και θέλουν να το πιάσω.
Και δεν αηδιάζεις;
Ναι, αηδιάζω. Μυρίζει σαν δημόσια τουαλέτα.
Μα τα φιλιά είναι ωραία.
Πού να ξέρω; Τα αγόρια βαριούνται τα φιλιά.
Όχι. Μου δίνει πολλά φιλιά ο Τονίνο.
Σε φιλάει. Και μετά; Τι άλλο;
Με σέβεται.
Τι να το κάνεις που σε σέβεται;
Σημαίνει ότι μ' αγαπάει! Ίσως εσένα δεν σ' αγαπάει κανείς!
Έμεινες και στο σχολείο.
Είναι αλήθεια;
-Ναι, είναι. Και τι έγινε; -Δεν θα το πούμε πουθενά.
Ξυπνήστε, να χαρείτε!
Σκύλες σαν εσάς μελετάνε, τις σέβονται και περνάνε τις εξετάσεις.
Εμένα δεν με σέβονται, δεν διαβάζω κι είμαι πόρνη.
Τρία, τέσσερα… Χρόνια πολλά!
Χρόνια πολλά!
-Ευχαριστώ. -Ζήτω!
-Μεγάλωσα πια. Άντε γαμηθείτε. -Ίντα, μη μιλάς έτσι!
Γιατί δεν ήρθε ο Μαριάνο;
Τζοβάνα, σε παρακαλώ. Μην είσαι αγενής. Σταμάτα.
Είπα κάτι κακό;
Ξέρεις τι εννοώ.
Με συγχωρείτε. Πάω τουαλέτα.
Χρόνια πολλά, καλή μου.
-Γιατί φοράς το βραχιόλι της μαμάς; -Μου το έδωσε.
Γιατί της το έδωσες; Το ήθελα!
Βασικά, εγώ το ήθελα.
-Δώσε πίσω το βραχιόλι, Τζοβά. -Με τίποτα.
Ανήκει στην Τζοβάνα. Εγώ της το έδωσα.
Γιατί της το έδωσες;
-Γιατί είναι καλή, μελετηρή. -Ας κόψουμε τις μαλακίες.
"Καλή"; "Μελετηρή"; Μαχαίρωσα κάποιον κι έμεινα!
Δώσε το βραχιόλι στην Κοστάντζα.
Ήταν της γιαγιάς. Δεν θα το δώσω σε μια ξένη.
Ξέρω σε ποιον ανήκει το βραχιόλι. Δώσ' το πίσω τώρα!
Με νευρίασες!
Το βραχιόλι ανήκει στην Τζοβάνα.
Μην ακούσω λέξη γι' αυτό.
Χρόνια πολλά, αγάπη μου.
Θα σου δώσω τούρτα για τη μαμά σου.
Εντάξει.
Φοβήθηκες;
Δεν φαίνομαι πια ο ίδιος άνθρωπος.
Ίσως έχεις δίκιο.
Μπορείς να σταματήσεις λίγο;
Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ, Τζοβά. Όπως αγαπώ και τη μαμά σου.
Σ' αγαπώ.
Δεν σου φαίνεται γελοίο που αυτός ο πόνος σημαίνει ότι μας αγαπάς;
Δεν με καταλαβαίνεις;
Προσπάθησε έστω
να δείξεις λίγη συμπόνια, να καταλάβεις πόσο πονάω, γαμώτο!
Όχι, δεν μπορώ να δείξω συμπόνια.
Όλη μου τη ζωή πίστευα ότι ήσουν υπέροχος.
Δώσε μου λίγο χρόνο να προσαρμοστώ σ' αυτό που όντως είσαι.
Λυπάμαι αν στενοχωριέσαι.
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Δεν στενοχωριέμαι.
Μια χαρά είμαι.
Κατάλαβες;
Εσύ κι η μητέρα σου με αναγκάσατε να σας πω ψέματα για να μη σας πληγώσω.
Αγαπούσα τη μητέρα σου.
Μετά ερωτεύτηκα κάποια άλλη.
Ερωτεύτηκα την Κοστάντζα και δεν ντρέπομαι.
Πήρα αυτό που ήθελα.
Συγγνώμη. Γιατί μου στείλατε ψηλά ποτήρια;
Το ξέρω, απλώς δεν μου αρέσουν.
Έχετε άλλα ποτήρια;
Ευχαριστώ.
-Τι έλεγες; -Τίποτα.
Πάντα κάνουν λάθος με τα αναθεματισμένα ποτήρια.
Πες μου κάτι.
Σε ενοχλεί αυτή η ρόμπα;
Ναι.
Θέλουμε να μιλήσουμε για ψέματα;
Η μητέρα σου χαϊδευόταν κάτω απ' το τραπέζι.
Αλλά δεν το πήγε μέχρι τέρμα.
Δεν είχε το κουράγιο να επιλέξει. Ενώ εγώ επέλεξα.
Γιατί είμαι παθιασμένος.
Τώρα μπορώ να σου πω την αλήθεια.
Σ' αγαπώ πιο πολύ απ' τη ζωή.
Μα εσύ κι η μάνα σου σταματήστε να με νευριάζετε.
Ποιος σου είπε ότι έπρεπε να σ' αφήσω;
Προτιμότερος ο θάνατος απ' αυτόν τον πόνο
Πεθαίνω
Ανάσα της καρδιάς μου
Είσαι η αγάπη μου
Πεθαίνω
Ανάσα της καρδιάς μου
Είσαι η αγάπη μου
Ποιος σ' το είπε, αγάπη μου;
Η καρδιά μου ραγίζει λίγο λίγο
Πεθαίνω
Ανάσα της καρδιάς μου
Είσαι η αγάπη μου
Πεθαίνω
Ανάσα της καρδιάς μου
Είσαι η αγάπη μου
Μαζί σου έκανα έρωτα πρώτη φορά
Κι εσύ, αχάριστη, με ξεχνάς
Ας τα βρούμε, αγάπη μου Ανάσα της ψυχής μου…
-Μαμά; -Ναι;
Μαμά, εσύ…
Τι;
Τίποτα.
Σ' αγαπώ.
Έμαθες.
Ευχαριστώ.
Βάφονται κι οι φίλες σου έτσι για την εκδρομή;
Δεν έχεις ιδέα.
-Πώς θα πάτε στην Καζέρτα; -Με τρένο.
Θα έρθουν και καθηγητές;
Όχι. Εμείς την οργανώσαμε.
-Εντάξει. Μην αργήσεις. -Όχι.
Γεια.
Όχι, κούκλα. Δίπλα μου θα κάτσεις.
-Θα κάτσω εδώ, ευχαριστώ. -Κουφή είσαι; Εδώ, είπα.
Κι ο Ροζάριο θα κάνει τον σοφέρ μας;
Τι σοφέρ; Μου ανήκεις. Μαζί μου θα κάτσεις.
Άσε τα "Μου ανήκεις", βρε ανθρωπάκι.
Όπου θέλω θα κάτσω.
Ζαβέ.
Λατίνε εραστή.
Δικό σου το αμάξι;
Φυσικά.
-Είσαι πλούσιος; -Ναι.
Πάμε στο Πάρκο ντέλα Ριμεμπράντζα μετά;
Θα πάμε όπου θες.
Αλλά θα κάνεις ό,τι σου λέω.
Κορά, δεν ηρεμείς λίγο;
Η Τζανίνα είναι γυναίκα. Ό,τι θέλει θα κάνει. Σωστά;
Να βάλω το χέρι στον λεβιέ;
Φυσικά.
-Θα μου μάθεις; -Φυσικά.
Βγάλε το κασκόλ. Κάν' το λίγο στην άκρη.
Όχι.
-Άνοιξέ το λίγο να δω. -Σταμάτα.
Έλα, Τζανί.
Δεν βλέπετε πόσο με αηδιάζετε;
Πόσο με αηδιάζω εγώ.
Άντε, Τζανί. Θα περιμένουμε εδώ.
-Λίγο πιο πέρα, στη στροφή. -Εντάξει.
Αλλά μην της πεις ότι ήρθες μαζί μας.
Γρήγορα, σε παρακαλώ! Άντε!
-Γεια, Βιτόρια. -Γεια.
Θες ψητό κάστανο;
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ πολύ.
Η μαμά σου; Ακόμα στο νοσοκομείο;
Ναι, θα πάω να τη δω σήμερα.
Τα φιλιά μου.
Ευχαριστώ.
Έκανα λάθος.
Δεν είσαι αίμα μου.
Είσαι μια ξένη.
Δώσ' μου το βραχιόλι.
Δεν σου αξίζει.
Δεν ήθελα να το φέρω, νόμιζα ότι ήταν δικό μου.
Μα μετά κατάλαβα
ότι είναι δικό σου.
Ορίστε.
Σου το χάρισα.
Μου αρκεί που μ' αγαπάς.
Έλα. Θα αργήσουμε.
-Πού; -Στην εκκλησία.
Μιλάει ο Ρομπέρτο σήμερα.
Μετά θα πάμε για φαγητό στης Μαργκερίτα. Έλα.
-Δεν θέλω να ενοχλήσω. -Πάψε. Δώσε μου το χέρι σου.
Τι είναι; Όλα καλά;
Ωραία μέρα, έτσι;
Ήρθες με τον Κοράντο και τον άλλον μαλάκα;
-Όχι. -Όχι;
Γαμημένοι ηλίθιοι!
Έχετε να κάνετε μ' εμένα τώρα!
Μην κουνηθείς! Μαλάκα!
Αλήτη!
Γαμώ το κέρατό μου.
Είσαι ψεύτρα, έτσι;
Ναι.
Τέλος πάντων.
Όλοι λέμε ψέματα καμιά φορά.
Δεν έγινε κάτι. Δεν είναι για θανατική ποινή.
-Θες να ακούσεις τον Ρομπέρτο; -Ναι.
Εντάξει.
Τι φρικτό χάλι! Φοβάμαι τη Βιτόρια και την αδιαφορία της.
Σιχαινόμουν τον Κοράντο και τον Ροζάριο. Ούτε εμένα δεν άντεχα πια.
Ήμουν εξουθενωμένη.
-Έτοιμος; -Ναι.
-Πάμε; -Σ' ένα λεπτό.
Να πω κάτι στην Τζοβάνα.
Εντάξει.
Αλλά μετά ο Ρομπέρτο, ναι, αυτός,
κάθεται δίπλα μου και μου μιλά ήρεμα.
Σ' εμένα. Σαν να με νοιαζόταν.
Να διαβάσω;
Αναστολές.
Πολύ δυνατή λέξη.
Σημαίνει "πόνος", "μετάνοια".
Πρέπει να αφαιρέσουμε την κακή σημασία.
Αυτήν που τη συσχετίζει με την επίδειξη,
την υποκριτική στάση,
το ψέμα.
Οι αναστολές είναι σαν βελόνα που κουβαλά μια κλωστή.
Μέσα απ' την αραιή ύφανση της ύπαρξής μας.
Μια ακραία μορφή επιτήρησης του εαυτού μας.
Είναι σαν μαχαίρι που πληγώνει τη συνείδησή μας
για να μην κοιμάται.
Πήγαινε. Άντε.
Συγγνώμη. Σε περιμένουν.
Δεν θα έρθεις, Τζοβά;
Την προσοχή σας, αδέρφια.
Μαζί μας σήμερα, ο Ρομπέρτο Ματέζε.
Είναι ένας νέος που θα ήθελε να μας μιλήσει.
Είναι καλός με τα λόγια. Μπορεί να ανοίξει τις καρδιές μας.
Φοβήθηκα.
Γιατί, για πρώτη φορά στη ζωή μου,
ήθελα να κάνω έρωτα με κάποιον.
Θέλω να σας μιλήσω για τις αναστολές.
Φανταστείτε μια βελόνα που περνάει την κλωστή σ' ένα ρούχο.
Τζανί!
Το ρούχο είναι η ψυχή μας.
Κι η κλωστή…
Τζανί! Γεια! Έλα, μπες μέσα!
-Τι κάνεις εδώ μόνη σου; -Έλα μαζί μας!
Να πάρει!
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΑΝΤΕ
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη