ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
ENERO
PEBRERO
MARSO
ABRIL
MAYO
MAGWAWALA AKO
HUNYO
HULYO
AGOSTO
SETYEMBRE
Bakit ayaw mong magdahilan? Magdahilan ka.
Ano ba'ng gusto mo? Ano pa'ng gusto mo sa'kin?
Ngayon gusto mong magdahilan ako.
-Ayos. -Oo na.
-Diyos ko naman. -Oo nga naman!
Ang Posillipo ang mahal mo, hindi si Costanza.
-At naniwala naman 'yong isa. -Ano ka ba?
'Di ka nagwawasto ng nobela. Nagsusulat ka. Nag-iimbento ka.
Sinungaling ka nga. Tama ang tatay ko.
Ano ba naman, tama na!
Walang aalis sa tahanang ito!
Kahit pin. Kahit medyas. Wala!
Walang aalis dito!
Lahat ng nandito ay pag-aari nating dalawa.
Paalam.
'Pag bata ka, para bang malaki ang lahat ng bagay.
'Pag tumanda ka na, lumiliit naman ang mga bagay.
-Kanya-kanya ang lahat. -Galit ka ba?
Hindi.
Salamat naman.
Lahat sila sa bahay, galit.
Umiiyak. Umiiyak silang lahat. Si Ida, Si Mama…
Kahit si Papa umiyak din.
No'ng gabing umalis siya,
bitbit niya ang maleta niya at lumuluha ang mga mata.
At sinigawan niya si Mama.
Sabi niya, "Malay ko ba kung anak ko ang dalawang 'yan o sa hayop na 'yon!"
"Anak ba sila ng hayop na 'yon?"
Tatay mo ang tinutukoy.
-Kalokohan 'yan. -'Di mo rin masasabi.
May pagkasira-ulo ang tatay mo.
Umiyak din ba siya?
Hindi. Nagbabasa lang siya.
May balak silang magpakasal.
May sasabihin ako. Mangako kang wala kang pagsasabihan.
Alam kong kayo na ni Tonino.
Alam mo?
Hindi ka ba galit?
Baliw ka ba?
Salamat naman. Akala ko talaga magagalit ka.
-Magagalit saan? -'Di ko alam.
Sabi mo mahal mo siya, tapos biglang hindi. 'Di ko na alam.
Masaya ako na naging kayo. Magpakasaya kayo.
Nasa inyo ang suporta ko.
-Kumusta ang tag-araw mo? -Ayos naman.
Malungkot si Mama dahil lumayas na si Papa.
Tapos bagsak pa ako.
Nabalitaan ko nga.
No'ng nalaman nila, nahinto sila sa pag-aaway,
para lang pag-usapan na wala dapat makaalam.
Mga mapagkunwari.
Ayos lang. Babawi na lang ako sa susunod.
-Ikakasal ang mga magulang natin. -Oo. Magdiwang dapat tayo.
'Wag kayong masabik ni Ida.
Kahit magpakasal pa sila, tatay mo pa rin si Mariano.
Tatay ko pa rin si Andrea.
Saan ka pupunta?
Iniwan niya na ako.
Giannì, naririnig kita.
Ayaw mo bang buksan?
Ayaw ni Mama na binubuksan ko 'pag mag-isa ako.
Kaya nga binuksan ko eh. Tuloy.
Hi, Nello.
"Hi, Nello."
Pasaway ka.
-Tuloy. -Pasaway ka talaga, 'no?
-Tama ba? -Oo.
Ano'ng gusto mo?
'Wag na, nagkape na ako.
Sige.
-Puwede mo bang hinaan 'yong tugtog? -Puwede naman.
-Corrà? -Bakit?
Bilisan mo.
-Ang ganda naman ng bahay ninyo. -Salamat.
Ang daming libro.
-Palabasa ako. -Talaga?
-Ikaw ba? -Hindi. Nakakabagot. 'Di ko natatapos.
Gusto mo ng cookie?
Busog pa ako. Salamat.
Kumusta ang mga kapatid mo?
Sino? 'Yong dalawang tanga?
Nakakatawa naman 'yon.
Tanga 'yong kapatid ko kasi niligawan niya si Angela, na mas tanga pa sa kanya.
Tinanong ko siya, "Tonino, nahalikan mo na ba siya sa labi?"
Sabi niya, "Ilang beses na."
"Nahawakan mo na ba ang dibdib o ari niya?"
"Hindi, nirerespeto ko siya."
"Ay, tanga ka nga talaga."
"Tanga ang nakikipag-date sa nirerespeto niya."
"Bakit mo pala siya dine-date?"
Kung 'di tanga si Angela, dapat sabihin niya,
"Tonino, mahal kita, pero 'wag mo na akong irespeto."
Nakikipag-date naman si Giuliana kay Roberto.
-Kilala mo si Roberto? -Oo.
Kaibigan ni Tonino.
Nagkagustuhan sila no'ng mga bata pa sila. Ngayon, sila na.
Ayos lang naman talaga. Mabuti nga 'yon.
Pero nabaliw si Giuliana.
Talagang naging tanga na siya.
Sasabihin niya, "Si Roberto ang pinakaguwapo,
pinakamabait, pinakamatalino, at pinakamahusay sa lahat."
At napakarelihiyoso.
Sa katunayan nga, sinabihan siya mismo ni Hesus mula sa krus,
"Roberto, lagi kang nandito sa simbahan."
"Mas naniniwala ka pa sa aking Ama kaysa sa akin!"
-Nakuha mo? -Totoo 'yan.
Gusto mong makita?
Akin na ang kamay mo. Ipapahawak ko sa'yo.
Hawakan mo.
'Wag mong diinan. Masakit.
Ganyan nga, mahusay.
Ngayon ka lang ba nakahawak?
Tama na. Baka dumating si Mama.
Ipapahawak ko rin sa kanya. Ano'ng problema ro'n?
Gusto mo bang isubo?
-Corrà, ayos ka lang? -Oo. Tama na.
Ah, Giannì, kailangan ko nang umalis.
Masaya naman, 'di ba?
-Magkita tayo ulit? -Kailangan ko pang mag-aral.
Bakit pa? Sobrang talino mo.
"Sobrang talino"? Bumagsak ako!
Ibinagsak nila ako dahil nanaksak ako ng pen.
Ihahatid na kita.
Oo nga pala!
Nakalimutan ko bakit ako pumunta.
-Ano? -Diyos ko.
Lagot ako kay Vittoria 'pag nakalimutan ko. Magagalit 'yon.
-Si Vittoria? -Oo.
Bakit daw?
Wala lang. Pinapakuha lang niya 'yong pulseras.
-'Yong pulseras? -Oo.
Bakit?
Sabi niya…
Naging salbahe ka raw.
Hindi ka raw tumatawag. Kung gano'n ka raw, maglaho ka na lang.
'Di mo raw mahal ang kamag-anak mo.
At sinabi rin niya na tulad ka lang din ng tatay mo.
Sige. Kakausapin ko na lang siya.
-'Wag na. Akin na 'yong pulseras. -Hindi.
Sabihin mo sa kanya, "Si Giovanna mismo ang mag-aabot ng pulseras."
Desidido ka talaga, 'no?
Sige na nga.
-May magagawa pa ba ako? -Wala.
Sige na, umalis ka na.
Sige na!
-Ihahatid na kita. -Salamat.
Ang bait mo naman. Saan ba 'yong pinto?
'Di ko mahanap ang daan!
Kumusta ang pag-aaral mo?
Ayos lang po.
Nag-aaral ka ba?
Siyempre naman po.
-Kumusta ang mga bago mong kaklase? -Ewan.
Iisipin ko pa.
Puwede kang tumawa kung gusto mo.
Tinatakot n'yo ako.
"Tinatakot"?
Opo.
Nakakatakot 'yong kabaitan ninyo.
Salamat.
Nakausap ko 'yong punong-guro. Nakumbinsi ko siya na tama ka.
Tama lang na matusok ng pen ang mapang-api na 'yon.
'Di naman kailangan.
Isang aral 'yon.
Nakukuha mo ang atensyon ng sino man.
Magiging kakampi mo siya sa high school.
Kayo ang kakampi niya, 'di ako.
'Di mo nagustuhan ang ginawa ko?
Sa totoo lang, nagustuhan ko.
'Pag niyaya mo siyang makapag-date sa'yo, papayag siya.
Hayop na 'yan.
Ano ba dapat ang ginawa ko?
'Di ka na lang nakialam?
Nang-iwan ka.
May iba ka nang asawa. Ibang mga anak.
Hayaan mo na kami ni Mama.
Pinapahalagahan namin ang isa't isa.
At ikaw ang nag-iisa kong anak.
Kalokohan.
'Yon ang totoo.
Minsan magsisinungaling ka para…
protektahan ang mga mahal mo.
Heto na naman tayo.
Kalokohan ng mga magagaling magsinungaling.
Tinatawag kitang "croquette" noon, 'di ba?
Croquette.
'Pag tapos ka na, alis na tayo. Ihatid na ba kita sa bahay?
Linawin po ninyo.
'Yong "bahay," 'yong sa akin o 'yong sa'yo?
Kung saan mo gusto.
Nagagawa n'yong pumasok sa isip ng mga tao.
Pero 'pag nakapasok na kayo,
at nagawa n'yo silang pasunurin sa gusto n'yo, ano'ng napapala ninyo?
Tara na.
Ikumusta mo ako kay Mama.
Binisita ako ni Corrado no'ng nakaraan.
-Sinong Corrado? -Anak ni Margherita.
Bakit daw?
Hinawakan ko lang ang ari niya. Paalam.
PAGKAKAISA
Kinumusta ka ni Papa.
-Kumain ba kayo? -Opo.
-Ano'ng kinain n'yo? -Panzerotti, pritong masa, at croquette.
-Lagi na lang 'yon ang kinakain ninyo. -Opo.
Tumatanda na siya. Masama na 'yon sa kanya.
Tingnan mo 'to.
May artikulo siya sa front page ng Pagkakaisa.
"Bayan at paligid nito,
marupok na balanse sa gilid ng kailaliman."
Ikakatuwa niya 'ito. Nabanggit niya ba 'to?
Ano'ng sabi niya?
Wala po.
'Di bale, heto, gusto mo bang basahin?
Ayaw ko.
Bakit n'yo ba binabasa 'yan?
'Di ba kayo nahihiya?
BUKAS
At ano naman 'to?
Para sa'yo 'yan.
Nakita ko 'yan sa isang Italian na diksyunaryo.
-Si Tita Vittoria 'to. -Ang guwapo ng tatay mo riyan.
Mukha silang masaya rito.
Sino 'tong babae?
'Yong lola mo.
-Mabait ba siya? -Masama siya.
Bakit naman?
Inuuna pa niya ang ibang tao kaysa sa mga anak niya.
Suot niya ang pulseras ko.
'Di ko napansin.
Nakita ko kaagad.
Talaga? Ipinapakita ko sa'yo ang tatay mo, pero 'di mo tiningnan.
Tiningnan ko. 'Di naman siya gano'n kaguwapo.
Sobrang guwapo niya.
Pero masyado ka pang bata
para makita ang kagandahan ng matalinong lalaki.
Kamukha siya ni Tita Vittoria.
Ako ang iniwan niya, 'di ikaw.
Pareho tayong iniwan.
Galit ako sa kanya.
-Ako ang dapat magalit. -'Di ka nagagalit, kaya ako na lang.
Alam kong galit ka.
Pero tapat siyang tao.
At tapat siya sa mahal niya.
Sa haba ng panahon, si Costanza ang tunay na minahal niya.
Kaya magugulat pa ba tayo
kung bakit sa kanya niya ibinigay ang pulseras?
May nangyari ba?
Ipagdidiwang namin ang kaarawan ni Ida.
Tara.
Sige na, Giovanna. Pagbigyan mo na.
Bukang-bibig ka lagi ni Ida.
Adriana?
-Ano? -Puwede mo bang iuwi ang Vespa ko?
Dahan-dahan ka lang sa clutch.
-Sige, ako na. -Salamat.
Rino.
Napanaginipan ka nga pala ni Angela.
May hinahanap siyang sapatos. 'Di raw niya mahanap.
Ikaw daw ang nakahanap.
Wala naman akong kasalanan.
Tama ka.
Groom, yakapin mo ang bride. 'Wag gagalaw.
Sandali lang, Salvato. Gusto ko naman walang tungkod.
Sige lang.
Uy! Dahan-dahan! Ayos ka lang?
-Oo. -Sigurado ka? Ayos ka lang?
-Ayos. Isang ngiti. -Nandito na tayo.
Isa pa ulit, at isa pa.
Nag-aalala sa'yo ang tatay mo.
'Di siya makatulog. Kinakapos siya ng hininga sa gabi.
Miss ka na niya, kahit sina Angela at Ida.
Nami-miss din kita.
Pati si Mariano.
Walang may kasalanan. Lahat tayo nagkakamali.
'Di natin sinasadyang makasakit.
Matalino ka.
Hindi. Nagbabasa lang ako ng mga nobela.
Alam mo bang umiiyak ako?
Hindi.
Oo nga pala, puwede ba akong humingi ng pabor?
Oo.
Siyempre naman.
Lahat kayo sinungaling.
'Yan. Tumingin kayo sa isa't isa.
'Wag kayong gagalaw. Isang halik naman.
Binabati ko kayo.
-Salamat. -Salamat.
May pasalubong ako sa inyo.
-Maligayang kaarawan. -Salamat.
Espesyal na tao si Tonino.
Bihira at mabagal siyang magsalita.
Pero laging may laman.
Lagi niya akong sinusundo sa paraalan.
Siya ang pinakaguwapo sa lahat.
No'ng isang gabi, kumain kami ng pizza kasama sina Giuliana at Roberto.
'Di ko alam ano'ng nagustuhan ni Giuliana sa kanya.
Mukha lang naman siyang… normal na lalaki.
Natutuwa rin sa kanya si Tonino.
Matalino raw siya, pero para sa'kin, mas matalino si Tonino.
Angela, 'wag mo masyadong binabanggit si Tonino.
Kapag nalaman nilang magkarelasyon kayo, siguradong lagot ka.
-'Di puwedeng malaman ni Mama. -Eh si Mariano?
Lalo na siya.
Kapag nalaman ni Papa 'yan--
Sino ba siya? 'Di niya ako puwedeng diktahan.
Tama si Angela. Si Mariano ang tatay namin.
Pero ngayon, 'di na kami anak ng kahit na sino.
Kahit ng nanay namin.
Isa siyang bayaran. Bayaran ng tatay mo.
Dinuraan ko ang larawan ng tatay ko. Kaya n'yo ba 'yon?
-Duduraan ko 'yong kay Mama. -'Di ko gagawin. Kahit kanino.
-Iihian ko 'yong kay Papa. -Sabay nating gawin.
-Sige, isusulat ko kayo. -Ano?
-Sa pag-ihi n'yo sa larawan ni Andrea. -Isang kuwento?
Oo.
Kung gusto mo ng ganyan, may sasabihin ako.
Bakit, ano ba 'yon?
Mas bayaran ako kaysa sa nanay mo.
May nobyo ka ba?
'Di naman kailangan ng nobyo.
Puwedeng gawin sa kahit sino.
At ginawa mo 'yon?
Ibinababa nila ang zipper nila at magpapahawak.
'Di ka ba nandidiri?
Nandidiri. Amoy pampublikong palikuran.
Maganda makipaghalikan.
'Di ko alam. Nababagot sila sa mga halikan.
Mali ka. Hinahalikan ako lagi ni Tonino.
-Hinahalikan ka, tapos? Ano pa? -Nirerespeto niya ako.
Ano naman kung irespeto ka?
Ibig sabihin, mahal niya ako! Wala sigurong nagmamahal sa'yo!
Bumagsak ka nga eh.
Totoo ba 'yon?
-Oo, totoo. Ano naman ngayon? -'Di namin ipagsasabi.
Gumising nga kayo!
Ang mga tulad n'yo lang na nag-aaral ang nirerespeto at pumapasa!
'Di ako nirerespeto, 'di nag-aaral, at bayaran ako.
Tatlo, apat… maligayang kaarawan!
-Binabati kita! -Salamat.
Yehey!
Dalaga na ako. Mga hayop.
Ida, umayos ka!
Bakit 'di pumunta si Mariano?
Giovanna, pakiusap. 'Wag kang bastos. Tigilan mo 'yan.
-Ano ba'ng mali sa sinabi ko? -Alam mo na 'yon.
Excuse lang. Pupunta lang ako sa palikuran.
Maligayang kaarawan.
-Kay Mama 'yang pulseras ah? -Ibinigay niya 'to.
Ba't ibinigay n'yo sa kanya? Gusto ko 'yon!
Gusto ko nga rin 'yon.
-Isauli mo 'yang pulseras, Giovà. -'Di puwede.
Kay Giovanna 'yon. Bigay ko sa kanya.
Bakit ibinigay n'yo?
-Dahil mabait siya, masipag mag-aral. -Tumigil ka na.
"Mabait"? "Masipag mag-aral"? May sinaksak ako at bumagsak ako!
Ibalik mo kay Costanza 'yang pulseras, Giovà.
Hindi. Kay lola ito. 'Di ko ito ibibigay.
Alam ko kung kanino 'yang pulseras. Isauli mo na 'yan ngayon!
Iniinis mo ako!
Kay Giovanna ang pulseras na 'to. Ayaw ko nang makarinig ng kahit ano.
Maligayang kaarawan.
Dalhan mo ng cake ang nanay mo.
Sige po.
Natakot ka ba?
Dahil 'di na ako tulad ng dati.
Siguro nga tama ka.
Puwede bang ihinto n'yo?
Mahal kita.
Mahal kita, Giovà. Mahal ko rin ang nanay mo.
Mahal kita.
Pagmamahal ba ang ibig sabihin ng pananakit mo sa amin?
'Di mo ba ako nauunawaan?
Subukan mo naman
na magkaroon ng awa at makita kung gaano ako nasasaktan!
Hindi ko kayang magpakita ng awa.
Buong buhay ko, akala ko matino kayo.
Hayaan n'yo muna akong maintindihan ang totoong katauhan ninyo.
Pasensya na kung galit kayo.
'Di ka talaga nakakaunawa.
Hindi ako galit.
Matino ako.
Naiintindihan mo?
Para 'di kayo masaktang dalawa, pinuwersa n'yo akong magsinungaling.
Minahal ko ang nanay mo.
At nahulog ang loob ko sa ibang babae.
Nahulog ako kay Costanza, at 'di ako nahihiya.
Kinuha ko lang ang gusto ko.
Excuse me. Bakit binigyan mo ako ng flute na baso?
Alam ko, pero 'di lang ako mahilig sa gano'n.
May iba pa ba kayong mga baso?
Salamat.
-Tungkol saan 'yon? -Wala lang.
Palagi na lang silang nagkakamali ro'n sa mga baso.
Sabihin mo nga.
'Di ka ba naiilang sa bathrobe mo?
Oo nga 'no?
Gusto mo ng mga kasinungalingan?
Nakipagkalabitan talaga ng paa ang nanay mo.
Pero hindi naman niya itinodo.
'Di siya gano'n katapang para pumili. Ako, pumili ako.
Alam ko ang gusto ko.
Sasabihin ko na sa'yo ang totoo.
Mas mahal kita kaysa sa buhay ko.
Pero 'wag n'yo na akong inisin ng nanay mo.
Sino ang nagsabing iiwan kita?
Mas gugustuhin ko pang mamatay Kaysa masaktan nang ganito
Namamatay ako, namamatay
Hininga ng puso ko Ikaw ang mahal ko
Namamatay ako, namamatay
Hininga ng puso ko Ikaw ang mahal ko
Sino ang nagsabi sa'yo niyan, mahal ko?
Nadudurog ang puso ko, unti-unti
Namamatay ako, namamatay
Hininga ng puso ko Ikaw ang mahal ko
Namamatay ako, namamatay
Hininga ng puso ko Ikaw ang mahal ko
Sa'yo ako unang beses na nakipagtalik
At ikaw na walang utang na loob Kinakalimutan mo na ako
Magbati na tayo, mahal ko Hininga ng puso ko…
-Mama? -Oh?
Mama, kayo ba…
Ano?
Wala po.
Mahal ko po kayo.
Marunong ka na.
Salamat po.
Nagme-makeup din ba ang mga kaklase mo?
Kung alam n'yo lang.
-Paano ka pupunta sa Caserta? -Sakay ng tren.
May sasama bang mga guro?
Wala. Kami-kami lang ang nagplano no'n.
-Sige. 'Wag kang magpapagabi. -Hindi po.
Hi.
Hindi, dito ka uupo sa tabi ko, cutie.
'Di na, dito ako uupo.
Bingi ka ba? Sabi ko, dito ka umupo.
Paano si Rosario? Drayber ba natin siya?
Drayber? Pagmamay-ari kita. Uupo ka sa tabi ko.
"Pagmamay-ari kita," mo mukha mo. Napakahina mo!
Uupo ako kung saan ko gusto.
Tanga.
Latin na umiibig.
Sa'yo 'tong sasakyan?
Siyempre.
-Ibig sabihin, mayaman ka? -Oo.
-Pupunta tayo sa Parco della Rimembranza? -Kahit saan mo gusto.
Pero susunod ka sa gusto ko.
Corrà, kumalma ka kaya muna?
Matanda na si Giannina. Gagawin niya ang gusto niya. Tama?
Hawakan ko ang gear stick?
Sige lang.
-Puwede mo ba akong turuan? -Oo naman.
Alisin mo 'tong bandana mo. Iusog mo lang. Sige na.
Ayaw ko.
-Buksan mo 'to nang kaunti. -Tumigil kayo.
Uy, Giannì.
'Di n'yo ba nakikitang nandidiri ako sa inyo?
Nandidiri ako sa sarili ko.
Giannì, hihintayin ka namin dito.
-Doon sa may kurba. -Sige.
'Wag mong sasabihin na kasama mo kami.
Bilisan mo lang! Sige na!
-Uy, Vittoria. -Uy, hi.
-Gusto mo ng inihaw na chestnut? -Salamat. Salamat talaga.
'Yong nanay mo? Nasa ospital pa rin?
Oo, bibisitahin ko siya.
Ihalik mo ako.
Salamat.
Nagkamali ako.
Hindi tayo magkadugo.
Isa kang estranghero.
Ibalik mo ang pulseras ko.
'Di 'yon nararapat sa'yo.
Ayaw kong ibalik dahil akala ko akin 'yon.
Pero naisip ko…
na sa'yo 'yon.
Heto.
Ibinigay ko sa'yo 'to.
Sapat nang mahalin mo ako.
Tara na. Male-late na tayo.
-Saan? -Sa simbahan.
Si Roberto ang magsasalita.
Kakain tayo kina Margherita pagkatapos. Tara.
-Ayaw kong makaabala. -Tumahimik ka. Akin na ang kamay mo.
Ano 'yon? May problema ba?
Ang ganda ng araw, 'no?
Ah, kasama mo sina Corrado at 'yong isa?
-Hindi po. -Hindi?
Mga tanga!
Ako ngayon ang harapin ninyo!
Dito lang kayo! Mga sira!
Mga hayop!
Pambihira talaga.
Sinungaling ka talaga, 'no?
Opo.
Opo?
'Di bale na.
Lahat naman nagsisinungaling paminsan-minsan.
Ayos lang 'yon. Wala namang kaparusahan 'yon.
-Pakinggan natin si Roberto? -Opo.
Sige.
Grabe itong nangyayari.
Natatakot ako kay Vittoria. Galit ako kina Corrado at Rosario.
Kahit pagtayo, 'di ko na kaya. Sobrang pagod na ako.
-Handa ka na? -Oo.
-Tara na? -Saglit lang.
Kakausapin ko si Giovanna.
Sige.
Pero si Roberto, oo, siya,
umupo siya sa tabi ko at kinausap ako nang mahinahon.
Kinausap niya ako. Para bang mahalaga ako.
Basahin ko?
"Pagsisisi."
Makapangyarihan ang salitang 'to.
Sakit at pagsisisi.
Alisin natin ang masasamang kahulugan.
'Yong pag-ugnay natin sa kayabangan,
mapagkunwaring pag-uugali, at kasinungalingan.
Parang karayom na may sinulid ang pagsisisi.
Na tumatahi sa magulong buhay natin.
Pinapangasiwaan no'n ang mga sarili natin.
Parang kutsilyo na hihiwa sa konsensya natin
para mapanatiling gising.
Sige na. Kilos na.
Pasensya na, hinihintay ka na nila.
'Di ka sasama, Giovà?
Mga kapatid, makinig po tayong lahat.
Si Roberto Matese ang panauhin ng simbahan natin.
Gusto tayong makausap ng binatang ito,
at mahusay siyang magsalita. Bubuksan niya ang mga puso natin.
Natakot ako.
Dahil sa unang pagkakataon,
naisip kong makipagtalik sa isang tao.
Ngayon, pag-usapan natin ang pagsisisi.
Parang karayom na may sinulid na tumatahi sa damit.
Giannì!
Kaluluwa natin 'yong damit.
At 'yong sinulid…
Uy, Giannì! Sakay na, sige na!
-Bakit mag-isa ka lang? -Sumama ka sa amin!
Buwisit!
HANGO SA KAPANGALAN NA NOBELA NI ELENA FERRANTE
'Pag bata ka, para bang malaki ang lahat ng bagay.
'Pag tumanda ka na, lumiliit naman ang mga bagay.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: John Vincent Lunas Pernia