SERIAL NETFLIX
STYCZEŃ
LUTY
MARZEC
KWIECIEŃ
MAJ
BĘDĘ TRZASKAĆ
CZERWIEC
LIPIEC
SIERPIEŃ
WRZESIEŃ
Czemu nie chcesz być rozsądna? Bądź rozsądna.
Czego ty, kurwa, ode mnie chcesz?
Potrzebujesz, żebym była rozsądna.
- Tak. - Jasne.
- Boże Wszechmogący. - Oczywiście!
Nie kochasz Costanzy, tylko Posillipo.
- A ta idiotka ci wierzy. - Co ty gadasz?
Masz redagować powieści, a nie je pisać. Zmyślasz.
Jesteś kłamcą. Mój ojciec zawsze tak mówił.
Dość tego!
Niczego stąd nie zabierzesz.
Ani szpilki, ani skarpetki, ani niczego!
Niczego stąd nie zabierzesz.
Wszystko tutaj jest nasze. I tyle.
Pa.
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją…
- Jesteś na mnie zła? - Nie.
Całe szczęście.
W domu wszyscy są cały czas źli.
I wszyscy płaczą. Ida, mama…
Nawet mój ojciec płakał.
Kiedy odchodził,
w ręku miał walizkę, a w oczach łzy.
Krzyczał do mamy tak:
„Kto mi powie,
czy to moje córki, czy córki tego gnoja?
Tego dupka, jakich mało?”.
Mówił o twoim ojcu.
- To głupie. - Nie do końca.
Twój ojciec jest trochę dupkiem.
On też płacze?
Nie. Czyta.
Po rozwodzie wezmą ślub.
Muszę ci coś wyznać. Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Wiem, że spotykasz się z Tonino.
Wiesz?
Nie jesteś zła?
Oszalałaś?
Całe szczęście. Bałam się, że się wściekniesz.
- Niby czemu? - Nie wiem.
Powiedziałaś, że go kochasz, a potem, że nie. Nie nadążam.
Cieszę się, że jesteście razem.
Bawcie się dobrze. Macie moje błogosławieństwo.
- Jak ci minęło lato? - Chyba dobrze.
Mama ma depresję, bo tata się wyprowadził.
A ja oblałam klasę.
Słyszałam.
Przestali się na chwilę kłócić, żeby ustalić,
że nikt nie może się dowiedzieć.
Co za hipokryzja.
Nie narzekam. Przyszły rok powinien być lepszy.
Nasi rodzice mają się pobrać.
Tak. Urządzimy wielkie przyjęcie.
Nie cieszcie się za bardzo z Idą.
Nawet jeśli się pobiorą,
Mariano zawsze będzie waszym ojcem, a Andrea moim.
Dokąd idziesz?
Zostawiła mnie.
Giannì, słyszę cię.
Nie chciałaś otworzyć?
Mama nie chce, żebym otwierała, kiedy jestem sama.
Dlatego otworzyłam. Wejdź.
Cześć, Nello.
„Cześć, Nello”.
Urwiska z ciebie.
- Wejdź. - Lubisz być urwiską?
- Co? - Tak.
Chcesz coś?
Nie, właśnie wypiłem kawę.
Dobra.
- Możesz ściszyć muzykę? - Jasne.
- Corrà? - Tak?
Pośpiesz się.
- Masz piękny dom, wiesz? - Dzięki.
Mnóstwo tu książek.
- Lubię czytać. - Tak?
- A ty? - Nie, nudzę się. Nigdy nie kończę.
Chcesz ciastko?
Nie, dzięki. Nie jestem głodny.
Jak tam twoje rodzeństwo?
Kto? Te dwa ciołki?
To słowo mnie rozśmiesza.
Mój brat to ciołek, bo chodzi z twoją przyjaciółką, Angelą,
która jest jeszcze głupsza.
Pytam go: „Tonino, całowałeś się z nią?”.
A on: „Kilka razy”.
„Dotykałeś jej cycków albo cipki?”
„Nie, bo ją szanuję”.
„W takim razie jesteś ciołkiem.
Tylko ciołek chodzi z dziewczyną, którą szanuje.
Po z nią chodzisz, jeśli ją szanujesz?”
Gdyby Angela nie była ciołkiem, powiedziałaby mu:
„Tonino, lubię cię, ale mnie nie szanuj, bo cię rzucę”.
Giuliana, moja głupia siostra, spotyka się z Robertem.
- Wiesz, kto to? - Tak.
To uczony kolega Tonina.
Zakochali się w sobie, gdy byli mali, a teraz się spotykają.
Na litość boską, to wspaniale.
Ale Giuliana zwariowała.
Jest prawdziwym ciołkiem.
Mówi na przykład, że Roberto jest najładniejszy,
najmilszy, najmądrzejszy i najlepszy.
Jest też bardzo religijny.
Pewnego razu sam Jezus powiedział mu prosto z krzyża:
„Roberto, cały czas spędzasz w kościele.
Wierzysz w mojego Ojca bardziej niż ja, jego Syn!”.
- Łapiesz? - Tak.
Chcesz coś zobaczyć?
Daj mi rękę. Pozwolę ci go dotknąć.
Potrzymaj go.
Nie tak mocno. To boli.
Tak jest dobrze.
To twój pierwszy raz, co?
Przestań, zaraz wróci moja mama.
Jej też pozwolę go dotknąć. Żaden problem.
Chcesz go włożyć do ust?
- Corrà, wszystko gra? - Tak. Wystarczy już.
Muszę iść, Giannì. Już późno.
Ale było fajnie, co?
- Zobaczymy się znowu? - Nie mogę. Muszę się uczyć.
Po co? Jesteś taka mądra.
Mądra? Oblałam klasę!
Wbiłam gościowi długopis w udo i mnie oblali.
Odprowadzę cię.
Zapomniałem, po co przyszedłem.
- Po co? - Boże.
Vittoria by się wściekła i na mnie nawrzeszczała.
- Vittoria? - Tak.
Czego chce?
Niczego. Wysłała mnie po bransoletkę.
- Bransoletkę? - Tak.
Dlaczego?
Powiedziała, że…
źle się zachowujesz.
Nigdy nie dzwonisz. Jeśli niczego nie chcesz, to znikasz.
Nie kochasz rodziny tak, jak mówiłaś.
Powiedziała też, że jesteś taka sama jak twój ojciec.
Dobrze. Ja z nią porozmawiam.
- Nie. Daj mi bransoletkę. - Nie.
Powiedz jej tak: „Giovanna sama przyniesie ci bransoletkę”.
Jesteś uparta, co?
No dobrze.
- Co mogę powiedzieć? - Nic.
Musisz już iść.
No idź!
- Odprowadzę cię. - Dzięki.
Jesteś bardzo miła. Gdzie są drzwi?
Nie mogę ich znaleźć!
Jak tam w szkole?
Dobrze.
Uczysz się?
Oczywiście.
- A jak tam nowa klasa? - Nie wiem.
Muszę się zastanowić.
Jeśli chcesz się śmiać, to możesz.
Boję się ciebie.
Boisz się?
Tak.
Twoja życzliwość mnie przeraża.
Dziękuję.
Rozmawiałem z dyrektorką.
W końcu przekonałem ją, że miałaś rację.
Ten łobuz zasłużył na długopis w udo, nie?
Nie trzeba było.
Potraktuj to jak lekcję.
Każdego można postawić na baczność.
Do końca liceum będzie po twojej stronie.
Nie po mojej. Po twojej.
Nie podoba ci się to, co zrobiłem?
Wręcz przeciwnie. Dobrze ci poszło.
Gdybyś poprosił ją o rękę, też by się zgodziła.
Kutas.
To co miałem zrobić?
Nie wtrącać się?
Odszedłeś.
Masz inną żonę. Inne córki.
Daj mnie i mamie spokój.
Zależy nam z mamą na sobie.
A ty jesteś moją jedyną córką.
Gówno prawda.
Nie. To prawda.
Czasem kłamie się tylko po to,
żeby ochronić bliskich.
No proszę.
Największa ściema tych, którzy żyją z kłamstwa.
Pamiętasz, jak nazywałem cię Krokiecikiem?
Krokiecik.
Kiedy skończysz jeść, idziemy. Zabrać cię do domu?
Wyjaśnij mi coś.
Mówiąc „dom”, masz na myśli mój dom czy twój?
To zależy od ciebie.
Umiesz wchodzić ludziom do głów, tato.
Ale kiedy już do nich wejdziesz
i sprawisz, że robią to, co chcesz, jaką daje ci to satysfakcję?
Chodźmy.
Pozdrów ode mnie mamę.
Niedawno był u mnie Corrado.
- Kto to jest? - Syn Margherity.
Czego chciał?
Niczego. Wytrzepałam mu i poszedł. Pa.
Tata cię pozdrawia.
- Jedliście coś? - Tak.
Co jedliście?
Panzerotti, smażone ciasto, krokiety.
- Zawsze jecie to samo. - Tak.
Starzeje się. To mu nie służy.
Patrz na to.
Jego artykuł jest na pierwszej stronie. „Centrum i przedmieścia,
niestabilna równowaga na skraju przepaści”.
Na pewno się cieszy. Nie mówił ci?
O czym rozmawiacie?
O niczym.
Tak czy siak, chcesz przeczytać?
Nie.
Nie rozumiem, po co to czytasz.
Nie wstyd ci?
MAMA, TATA I JA JUTRO
Co to jest?
Odłożyłam dla ciebie.
Układałam książki. Znalazłam to w słowniku włoskiego.
- Ciocia Vittoria. - Patrz, jaki tata jest przystojny.
Wyglądają na szczęśliwych.
Co to za kobieta?
Twoja babcia.
- Jaka była? - Okropna.
Dlaczego?
Kochała bardziej obcych niż własne dzieci. Albo mnie.
Ma moją bransoletkę.
Nie zauważyłam.
Od razu ją zobaczyłam.
Tak? Dałam ci to, żeby pokazać ci tatę. Nawet na niego nie spojrzałaś.
Spojrzałam. Wcale nie jest taki przystojny.
Jest bardzo przystojny.
Ale jesteś za młoda,
by dostrzec wyjątkowe piękno inteligentnego mężczyzny.
Wygląda jak ciocia Vittoria.
Zostawił mnie, a nie ciebie.
Zostawił nas obie.
Nienawidzę go.
To moje zadanie.
Nie wypełniasz go, więc cię zastąpię.
Jesteś zła i rozumiem to.
Ale twój ojciec jest uczciwy.
I na swój sposób wierny.
Przez wszystkie lata jego prawdziwą miłością była Costanza.
Czy powinnyśmy się dziwić,
że chciał jej dać bransoletkę swojej matki?
Czy coś się stało?
Urządzamy małe przyjęcie z okazji urodzin Idy.
Chodź.
Chodź, Giovanna. Postaraj się trochę.
Ida ciągle o ciebie pyta.
Adriana?
- Co tam? - Możesz zabrać moją vespę do domu?
Uważaj na sprzęgło. Jest czułe.
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
Rino.
Niedawno śniłaś się Angeli.
Szukała buta. Nie mogła go nigdzie znaleźć.
A tobie się to udało.
To nie moja wina, że się nie widujemy.
Masz rację.
Pan młody przytula pannę młodą. Nie ruszajcie się.
Czekaj, Salvato. Chcę mieć jedno bez kuli.
Pewnie.
Hej! Ostrożnie! Wszystko w porządku?
- Tak. - Na pewno? Wszystko gra?
- Świetnie. Uśmiech. - Jesteśmy.
I jeszcze jedno.
Twój ojciec cierpi. Martwi się o ciebie. Nie śpi. W nocy ma zadyszkę.
Tęskni za tobą. Angela i Ida też.
Ja też za wami tęsknię.
I za Marianem.
To niczyja wina. Czasem popełniamy błędy.
Niechcący się krzywdzimy.
Jesteś mądra.
Nie. Po prostu czytam dużo powieści.
Widać, że płakałam?
Nie.
Słuchaj, zrobisz coś dla mnie?
Tak.
Pewnie.
Wszyscy ciągle kłamiecie.
Idealnie. Popatrzcie na siebie.
Nie ruszajcie się. Pocałunek.
Gratulacje.
Dziękujemy.
Patrzcie, kogo przyprowadziłam.
- Sto lat. - Dzięki.
Tonino jest wyjątkowy.
Mówi mało i powoli.
Ale zawsze ważne rzeczy.
Codziennie odbiera mnie ze szkoły.
Jest najprzystojniejszy z wszystkich.
Niedawno zabrał mnie na pizzę z Giulianą i Robertem, jej chłopakiem.
Nie rozumiem, dlaczego Giuliana tak go kocha.
Wydaje się taki… normalny.
Tonino też go bardzo lubi.
Mówi, że jest bardzo mądry. Ale Tonino jest lepszy.
Angela, uważaj, żeby nie mówić za dużo o Tonino.
Jeśli się dowiedzą, że jesteście razem, zrobi się kolejny bałagan.
- Mama nie może się dowiedzieć. - A Mariano?
Tym bardziej.
Jeśli mój tata się dowie…
On jest nikim! Nie może mi mówić, co mam robić.
Angela ma rację. Naszym ojcem jest Mariano.
Ale nie jesteśmy już niczyimi córkami.
Nawet naszej matki.
Jest dziwką. Dziwką twojego ojca.
Niedawno oplułam zdjęcie mojego ojca. Zrobiłybyście to?
Oplułabym zdjęcie matki.
Ja nie. Ani jego, ani jej.
- Nasikałabym na zdjęcie ojca. - Zróbmy to razem.
- Wtedy o was napiszę. - Jak to?
Że nasikałyście na zdjęcie Andrei.
Opowiadanie?
Tak.
Jeśli lubisz historie, to coś ci opowiem.
Co zrobiłaś?
Jestem większą dziwką niż wasza matka.
Masz chłopaka?
Nie trzeba go mieć, żeby być dziwką.
Dziwki robią to z kimkolwiek.
I to właśnie robisz?
Chłopaki rozpinają spodnie i dają mi go potrzymać.
Nie obrzydza cię to?
Obrzydza. Śmierdzi jak w toalecie publicznej.
Ale pocałunki są miłe.
Skąd mam wiedzieć? Chłopaków nudzą pocałunki.
To nieprawda. Tonino często mnie całuje.
Całuje cię, a potem? Co jeszcze?
On mnie szanuje.
I po co ci taki chłopak?
To znaczy, że mnie kocha! Może ciebie nikt nie kocha, Giovà!
Nawet oblałaś klasę.
To prawda?
- Tak. I co z tego? - Nikomu nie powiemy.
Obudźcie się, proszę!
Tylko takie suki jak wy się uczą, są szanowane i zdają egzaminy.
Mnie nie szanują, nie uczę się i jestem dziwką.
Trzy, cztery… wszystkiego najlepszego!
- Sto lat! - Dzięki.
Niech żyje!
Jestem już duża. Spierdalaj.
Ida, wyrażaj się!
Dlaczego Mariano nie przyszedł?
Giovanna, proszę. Nie bądź niegrzeczna. Przestań.
Powiedziałam coś złego?
Wiesz, o co mi chodzi.
Przepraszam. Idę do łazienki.
Sto lat, malutka.
- Czemu masz bransoletkę mamy? - Dała mi ją.
Czemu jej ją dałaś? Ja chciałam ją mieć!
To ja chciałam ją mieć.
- Oddaj bransoletkę, Giova. - Nie ma mowy.
To bransoletka Giovanny. Dałam jej ją.
Dlaczego?
- Bo jest dobrą, pilną dziewczyną. - Dość tych bzdur.
„Dobrą”? „Pilną”? Dźgnęłam kogoś w udo i oblałam klasę!
Oddaj bransoletkę Costanzie, Giova.
Należała do mojej babci. Nie dam jej obcej.
Wiem, do kogo należy ta bransoletka. Natychmiast ją oddaj.
Wkurwiasz mnie!
Bransoletka należy do Giovanny.
Nie chcę o tym więcej słyszeć.
Sto lat, kochanie.
Dam ci kawałek tortu dla mamy.
Przestraszyłaś się?
Bo wydaję się inny niż wcześniej, tak?
Może masz rację.
Możesz się zatrzymać?
Kocham cię.
Kocham cię, Giova. Twoją mamę też kocham.
Kocham cię.
Nie sądzisz, że to śmieszne, że ból świadczy o miłości?
Nie rozumiesz mnie?
Spróbuj chociaż
okazać trochę współczucia i zobaczyć, jak bardzo cierpię.
Nie mogę okazać współczucia.
Całe życie myślałam, że jesteś wielki.
Daj mi trochę czasu, żebym przywykła do tego, jaki jesteś naprawdę.
Przykro mi, że ci źle.
Gówno rozumiesz, Giova.
Nie jest mi źle.
Czuję się świetnie.
Rozumiesz?
Ty i twoja matka zmusiłyście mnie do kłamania, żeby was nie ranić.
Kochałem twoją matkę,
ale potem zakochałem się w innej.
Zakochałem się w Costanzie i nie wstydzę się tego.
Wziąłem to, co chciałem.
Przepraszam. Czemu przysłaliście mi wysokie kieliszki?
Wiem, po prostu za nimi nie przepadam.
Macie jakieś inne?
Dziękuję.
- Co się dzieje? - Nic takiego.
Zawsze zawalają z tymi cholernymi kieliszkami.
Powiedz mi coś.
Nie przeszkadza ci ten szlafrok?
Przeszkadza.
Chcesz rozmawiać o kłamstwach?
Twoja matka nie odmówiła pieszczot pod stołem.
Ale nie poszła na całość.
Nie miała odwagi wybrać. Ja wybrałem.
Bo jestem namiętny.
Teraz mogę powiedzieć prawdę.
Kocham cię nad życie.
Ale ty i mama musicie przestać mnie wkurzać.
Kto powiedział, że muszę cię zostawić?
Wolałbym umrzeć, niż czuć ten ból
Umieram, umieram, umieram
Oddechu mojego serca Moją miłością jesteś ty
Umieram, umieram, umieram
Oddechu mojego serca Moją miłością jesteś ty
Kto ci to powiedział, kochana?
Moje serce pęka, kawałek po kawałku
Umieram, umieram, umieram
Oddechu mojego serca Moją miłością jesteś ty
Umieram, umieram, umieram
Oddechu mojego serca Moją miłością jesteś ty
Pierwszy raz kochałem się z tobą
A ty jesteś niewdzięczna Zapominasz o mnie
Pogódźmy się, moja kochana Oddechu mojego serca…
- Mamo? - Tak?
Mamo, ty…
Co?
Nic.
Kocham cię.
Dobrze się nauczyłaś.
Dzięki.
Twoje koleżanki też się malują na wycieczkę?
Nawet nie wiesz jak.
- Jak dojedziecie do Caserty? - Pociągiem.
Nauczyciele też jadą?
Nie. Sami to zorganizowaliśmy.
- Dobrze. Nie wracaj za późno. - Nie wrócę.
Cześć.
Nie, słodziutka. Siadasz obok mnie.
Usiądę tutaj, dzięki.
Głucha jesteś? Masz siedzieć tutaj.
Zostawimy Rosaria samego? Naszego kierowcę?
Co? Jesteś moja. Siadaj tam, gdzie ja.
„Twoja”, akurat. Mięczak z ciebie.
Usiądę tam, gdzie chcę.
Ciołek.
Latin lover.
To twoje auto?
Jasne.
- Czyli jesteś bogaty? - Tak.
Pojedziemy do Parco della Rimembranza?
Gdzie tylko zechcesz.
Ale zrobisz, co ci powiem.
Corrà, może się trochę uspokoisz?
Giannina to kobieta i zrobi, co zechce. Prawda?
Mogę położyć rękę na drążku?
Jasne.
- Nauczysz mnie? - Oczywiście.
Zdejmij szalik. Przesuń się trochę. No weź.
Nie.
- Odsłoń się trochę. Pokaż się. - Przestań.
Hej, Giannì.
Nie widzicie, jak bardzo mnie obrzydzacie?
Jak sama się obrzydzam.
Idź, zaczekamy tu na ciebie.
- Trochę dalej, na zakręcie. - Dobra.
Tylko jej nie mów, że przyjechałaś z nami.
Pośpiesz się, proszę!
- Hej, Vittoria. - Cześć.
Chcesz pieczonego kasztana?
Dzięki. Bardzo dziękuję.
Jak tam mama? Wciąż w szpitalu?
Tak. Dzisiaj do niej idę.
Daj jej buziaka.
Dzięki.
Myliłam się.
Nie masz mojej krwi.
Jesteś obca.
Oddaj mi moją bransoletkę.
Nie zasługujesz na nią.
Nie oddałam jej, bo myślałam, że jest moja.
Ale potem zrozumiałam,
że jest twoja.
Proszę.
Dałam ci ją.
Wystarczy, że mnie kochasz.
Chodź. Spóźnimy się.
- Dokąd? - Do kościoła.
Dziś przemawia Roberto.
Potem jemy u Margherity. Chodź.
- Nie chcę się narzucać. - Zamknij się. Daj mi rękę.
No co? Wszystko gra?
Ładnie dziś, prawda?
Przyjechałaś z Corradem i tym dupkiem?
- Nie. - Nie?
Jebane gnoje!
Teraz macie do czynienia ze mną!
Nie ruszaj się! Dupek!
Swołocz!
Kurwa mać.
Okłamałaś mnie, prawda?
Tak.
Nieważne.
Każdy od czasu do czasu kłamie.
To nic takiego. Nie zasługuje na karę śmierci.
- Chcesz posłuchać Roberta? - Tak.
Dobra.
Co za okropny bałagan.
Bałam się Vittorii i jej pogardy.
Nienawidziłam Corrada i Rosaria.
Nawet siebie nie mogłam już znieść. Byłam wykończona.
- Gotowy? - Tak.
- Idziemy? - Chwileczkę.
Powiem tylko coś Giovannie.
I nagle Roberto, nikt inny, tylko on,
usiadł obok i odezwał się do mnie spokojnie.
Do mnie. Jakbym była dla niego ważna.
Mogę przeczytać?
Skrucha.
To bardzo mocne słowo.
Oznacza ból, żal za grzechy.
Musimy oczyścić je ze złych znaczeń.
Ze skojarzeń…
z ostentacją, hipokryzją,
kłamstwem.
Skrucha jest jak igła prowadząca nić
przez rzadki splot naszej egzystencji.
To ekstremalna forma nadzoru nad sobą.
Jak nóż, który musi ranić nasze sumienie,
żeby nie zasnęło.
Rusz się. No idź.
Przepraszam. Czekają na ciebie.
Nie idziesz, Giova?
Bracia i siostry, proszę o uwagę.
Dziś naszym gościem jest Roberto Matese,
młodzieniec, który chce z nami porozmawiać.
Potrafi pięknie mówić i może otworzyć nasze serca.
Wystraszyłam się,
bo po raz pierwszy w życiu
pomyślałam, że chciałabym się z kimś kochać.
Dziś chciałabym powiedzieć o skrusze.
Wyobraźcie sobie igłę, która prowadzi nić przez sploty ubrania.
Giannì!
To ubranie to nasza dusza.
Natomiast nić…
Hej, Giannì! Wsiadaj!
- Co tu robisz sama? - Jedź z nami!
Cholera!
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI ELENY FERRANTE POD TYM SAMYM TYTUŁEM
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Napisy: Marzena Falkowska