‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(มกราคม)
‎(กุมภาพันธ์)
‎(มีนาคม)
‎(เมษายน)
‎(พฤษภาคม)
‎(ฉันชนเข้ากับ)
‎(มิถุนายน)
‎(กรกฎาคม)
‎(สิงหาคม)
‎(กันยายน)
‎ทำไมไม่ยอมใช้เหตุผลหน่อย เหตุผลน่ะ
‎คุณต้องการอะไร ยังต้องการอะไรจากฉันอีก
‎พออยากให้ฉันใช้เหตุผล คุณก็มาสั่งฉัน
‎- แบบนั้น ‎- ใช่ ใช่ไง
‎- ให้ตายเถอะ ‎- แหงล่ะ
‎คุณรักโปซิลลีโป ไม่ใช่คอสตันซา
‎- และนังโง่นั่นก็เชื่อคุณ ‎- พูดอะไรของคุณ
‎ที่คุณควรทำคือปรับแก้นิยาย ‎ไม่ใช่เขียน คุณแต่งเรื่องบ้าๆ ขึ้นมาทั้งเพ
‎สันดานคุณมันตอแหล พ่อฉันก็บอกตลอด
‎ไม่เอาน่า พอที!
‎ห้ามเอาอะไรไปจากบ้านหลังนี้
‎แม้แต่เข็มกลัดหรือถุงเท้า ห้ามเอาไป
‎ห้ามเอาอะไรไปจากบ้านหลังนี้
‎ทุกอย่างที่นี่เป็นของฉันกับคุณ แค่นั้น
‎ลาก่อน
‎ตอนที่ลูกยังเล็ก ทุกอย่างจะดูใหญ่ไปหมด
‎เมื่อลูกโต ทุกอย่างก็ดูเหมือนเล็ก
‎(บทที่ 4 ความเหงา)
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎- เธอโกรธฉันไหม ‎- ไม่
‎ขอบคุณสวรรค์
‎ที่บ้านฉัน ทุกคนโกรธอยู่ตลอดเลย
‎พวกเธอร้องไห้ ร้องกันหมด ทั้งอิด้า ทั้งแม่…
‎ขนาดพ่อยังร้องไห้เลย
‎คืนที่พ่อออกไป
‎พ่อถือกระเป๋าเดินทางในมือ น้ำตานองหน้า
‎แล้วพ่อก็ตะคอกใส่แม่ พ่อบอกว่า
‎"ใครจะไปรู้ว่า
‎นังเด็กสองคนนี่เป็นลูกสาวฉัน ‎หรือลูกสาวไอ้เศษสวะนั่น"
‎"ไอ้สวะหาตัวจับยากนั่น"
‎พ่อหมายถึงพ่อเธอ
‎- บ้าไปแล้วชัดๆ ‎- ไม่ขนาดนั้นหรอก
‎พ่อของเธอก็เฮงซวยจริงๆ
‎เขาร้องไห้ด้วยไหม
‎ไม่ เขาอ่านหนังสือ
‎พอหย่าแล้ว พวกเขาจะแต่งงานกัน
‎ฉันมีเรื่องต้องบอกเธอ สัญญานะว่าจะไม่บอกใคร
‎ฉันรู้แล้วว่าเธอคบกับโตนิโน
‎เธอรู้เหรอ
‎แล้วเธอไม่โกรธเหรอ
‎บ้าหรือไง
‎ขอบคุณสวรรค์ ฉันกังวลว่าเธอจะโกรธ
‎- โกรธเรื่องอะไรกันล่ะ ‎- ไม่รู้สิ
‎ก็เธอบอกว่ารักเขา จากนั้นก็ไม่รัก ‎แล้วเธอก็ไม่บอกอะไรฉันอีกเลย
‎ฉันดีใจที่พวกเธอคบกัน มีความสุขเถอะ
‎ฉันอวยพรให้พวกเธอ
‎- แล้วหน้าร้อนของเธอเป็นไง ‎- ก็ดีล่ะมั้ง
‎แม่ฉันซึมเศร้าเพราะพ่อไปจากบ้าน
‎ส่วนฉันก็ซ้ำชั้นปีนี้
‎ฉันรู้ข่าวแล้ว
‎พอพ่อแม่รู้ข่าว ‎พวกเขาก็หยุดทะเลาะกันไปแป๊บหนึ่ง
‎นานพอให้ตกลงกันว่าจะไม่ยอมให้ใครรู้เรื่องนั้น
‎ตอแหลกันจริงๆ
‎แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ‎ฉันคิดว่าปีหน้ามันจะดีขึ้น
‎นี่พ่อฉันกับแม่เธอจะแต่งงานกันสินะ
‎อืม เราจะจัดปาร์ตี้ใหญ่เลย
‎เธอกับอิด้าอย่าตื่นเต้นเกินไปเลย
‎ถึงคนเลวสองคนนั้นจะแต่งงานกัน ‎มาเรียโนก็ยังเป็นพ่อของเธออยู่ดี
‎อันเดรก็จะเป็นพ่อของฉันตลอดไป
‎เธอจะไปไหน
‎ทิ้งฉันไว้คนเดียวซะงั้น
‎เจียนนี ฉันได้ยินเสียงเธอนะ
‎เธอไม่อยากเปิดเหรอ
‎เปล่า แต่แม่ฉันไม่อยากให้เปิด ‎เวลาที่ฉันอยู่บ้านคนเดียว
‎เพราะงั้นฉันถึงเปิด เข้ามาสิ
‎สวัสดี เนลโล
‎"สวัสดี เนลโล"
‎เธอมันทะเล้นชะมัด
‎- เข้ามา ‎- เธอเป็นเด็กทะเล้นเหรอ
‎- ใช่ไหม ‎- อืม
‎จะเอาอะไรไหม
‎ไม่ล่ะ ฉันเพิ่งดื่มกาแฟมา
‎โอเค
‎- เบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหม ‎- ได้สิ
‎- คอร์รา ‎- อะไร
‎รีบเข้ามาสิ
‎- บ้านเธอสวยนะ รู้ไหม ‎- ขอบใจ
‎หนังสือเพียบเลย
‎- ฉันชอบอ่านหนังสือ ‎- เหรอ
‎- นายล่ะ ‎- ไม่ ฉันขี้เบื่อ
‎ฉันอ่านไม่เคยจบสักเล่ม
‎อยากกินคุกกี้ไหม
‎ไม่เป็นไร ฉันไม่หิว
‎พี่น้องนายเป็นไงบ้าง
‎ใคร พวกงั่งสองคนนั่นน่ะเหรอ
‎คำว่างั่งทำฉันฮา
‎น้องชายฉันมันงั่ง ‎เขาไปคบกับอันเจลา เพื่อนเธอ
‎ซึ่งงั่งยิ่งกว่าเขาซะอีก
‎ฉันถามเขาว่า "โตนิโน เคยจูบปากเธอหรือยัง"
‎เขาตอบว่า "สองสามครั้ง"
‎"แล้วนายเคยจับนมหรือจิ๋มเธอไหม"
‎"ไม่เคย เพราะฉันให้เกียรติเธอ"
‎"อ้อ งั้นนายมันก็งั่ง"
‎"มีแต่ไอ้งั่งที่ออกเดตกับสาวที่เขาให้เกียรติ"
‎"จะคบกับเธอทำไมถ้านายให้เกียรติเธอ"
‎ถ้าอันเจลาไม่ได้งั่งล่ะก็ ‎เธอคงบอกเขาไปแล้วว่า
‎"โตนิโน ฉันรักเธอนะ ‎แต่เลิกให้เกียรติฉันสักที ไม่งั้นฉันทิ้งเธอแน่"
‎จูเลียนา พี่สาวงี่เง่าของฉันคบกับโรแบร์โต
‎- รู้นะว่าโรแบร์โตเป็นใคร ‎- ฉันรู้
‎เพื่อนปัญญาชนของโตนิโน
‎พวกนั้นชอบพอกันมาตั้งแต่เล็กๆ ‎แล้วตอนนี้ก็คบกันแล้ว
‎ซึ่งเอาจริงๆ มันก็ดี มันเยี่ยมเลยล่ะ
‎แต่จูเลียนาเสียสติไปแล้ว
‎เธอมันงั่งของแท้เลย
‎ยกตัวอย่างนะ เธอเอาแต่พูดว่า ‎"โรแบร์โตเป็นคนที่หล่อที่สุด
‎ดีที่สุด ฉลาดที่สุด ยอดที่สุดไปหมดทุกเรื่อง"
‎และเขาก็เคร่งศาสนามาก
‎อันที่จริง ครั้งหนึ่งพระเยซู ‎เคยบอกเขาจากบนกางเขนด้วยว่า
‎"โรแบร์โต เจ้ามาที่โบสถ์นี่ประจำเลย"
‎"เจ้าเชื่อในพระบิดายิ่งกว่าข้าซะอีก ‎ทั้งที่ข้าเป็นพระบุตร"
‎- เข้าใจใช่ไหม ‎- ก็จริง
‎อยากเห็นอะไรหรือเปล่า
‎ยื่นมือมาสิ ฉันจะให้เธอจับ
‎กำไว้
‎อย่าแน่นเกินไป ฉันเจ็บ
‎แบบนั้นแหละ ดี
‎เธอไม่เคยจับไอ้นี่มาก่อนเหรอ
‎พอเถอะ แม่ฉันอาจจะกลับมาก็ได้
‎ฉันจะให้แม่เธอจับด้วย มีปัญหาตรงไหน
‎อยากเอาเข้าไปในปากไหมล่ะ
‎- คอร์รา ทุกอย่างโอเคหรือเปล่า ‎- อืม พอแล้วล่ะ
‎ฉันต้องไปแล้ว เจียนนี มันสายแล้ว
‎แต่เราก็สนุกกัน จริงไหม
‎- ฉันขอเจอเธออีกได้หรือเปล่า ‎- ไม่ได้ ฉันต้องอ่านหนังสือ
‎อ่านทำไม เธอฉลาดจะตายไป
‎"ฉลาด" งั้นเหรอ ฉันซ้ำชั้นนะ
‎ฉันเอาปากกาแทงขาผู้ชายคนหนึ่ง ‎พวกเขาเลยให้ฉันซ้ำชั้น
‎เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง
‎จริงสิ
‎ลืมจุดประสงค์ที่มาไปเลย
‎- อะไร ‎- ให้ตาย
‎ใครจะทนฟังวิตตอเรียไหว ‎เธอได้ตะคอกเป็นคนบ้าแน่ๆ
‎- วิตตอเรียเหรอ ‎- ใช่
‎ป้าต้องการอะไร
‎เปล่า ป้าเธอให้ฉันมาเอากำไลคืน
‎- กำไลเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎ทำไม
‎ป้าเธอบอกว่า…
‎เธอทำตัวไม่ดี
‎เธอไม่เคยโทรหา ‎พอมันไม่ได้ดั่งใจ เธอก็หายตัวไป
‎เธอไม่ได้รักญาติของเธออย่างที่เธอว่า
‎ป้าเธอยังว่าเธอน่ะเหมือนพ่อเธอไม่มีผิด
‎ตกลง งั้นฉันจะไปคุยกับป้าเอง
‎- ไม่ได้ เอากำไลมาให้ฉันเถอะ ‎- ไม่ล่ะ
‎บอกป้าไปว่า "โจวานนาจะเอากำไลมาให้เอง"
‎เธอเด็ดขาดนะเนี่ย
‎งั้นก็ตามนั้น
‎- ฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ ‎- ไม่มี
‎นายต้องไปได้แล้ว
‎ไปสิ
‎- ฉันจะเดินไปส่ง ‎- ขอบใจ
‎เธอใจดีจริงๆ ประตูอยู่ไหนนะ
‎ฉันหาทางไปไม่ถูก
‎ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง
‎ก็ดี
‎ได้เรียนหนังสือบ้างไหม
‎แน่นอน
‎- เพื่อนร่วมชั้นใหม่เป็นไง ‎- ไม่รู้สิ
‎เรื่องนั้นต้องคิดดูก่อน
‎ถ้าลูกอยากหัวเราะก็หัวเราะเถอะ
‎พ่อทำหนูกลัว
‎"กลัวเหรอ"
‎ใช่
‎ความเจ้าเสน่ห์ของพ่อทำหนูกลัว
‎ขอบคุณค่ะ
‎พ่อคุยกับครูใหญ่มาแล้ว
‎พ่อโน้มน้าวให้เธอคิดว่าลูกถูกได้จนได้
‎ไอ้ขี้แกล้งนั่นควรโดนปากกาแทงต้นขา จริงไหม
‎ไม่เห็นต้องลำบาก
‎ถือซะว่าเป็นบทเรียนเถอะ
‎ตอนนี้ใครๆ ก็จะยืนทำความเคารพลูก
‎ครูใหญ่จะอยู่ฝ่ายลูกไปจนกว่าลูกจะจบม.ปลาย
‎ไม่ใช่ฝ่ายหนู ฝ่ายพ่อต่างหาก
‎ลูกไม่ชอบวิธีที่พ่อทำตัวเหรอ
‎เปล่าเลย พ่อทำได้ดีแล้ว
‎ถ้าพ่อขอเธอคบ เธอต้องตกลงแน่
‎คนระยำเอ๊ย
‎แล้วลูกคิดว่าพ่อควรทำยังไง
‎อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น
‎พ่อไปแล้ว
‎พ่อมีเมียใหม่ มีลูกสาวคนใหม่
‎อย่ามายุ่งกับหนูและแม่
‎แม่ของลูกกับพ่อห่วงใยกันและกัน
‎และลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ
‎ไร้สาระ
‎ไม่เลย มันเป็นความจริง
‎คนเราโกหกก็เพียงเพื่อ…
‎ปกป้องคนที่เรารัก
‎เอาแล้ว
‎ที่สุดแห่งคำเพ้อเจ้อของคนที่โกหกเพื่อให้อยู่รอด
‎จำได้ไหมว่าตอนลูกยังเล็ก ‎พ่อเคยเรียกลูกว่า "ครอแกต"
‎ครอแกต
‎เดี๋ยวพอลูกกินเสร็จ เราจะกลับกัน ‎ให้พ่อไปส่งลูกที่บ้านไหม
‎ช่วยอธิบายหน่อย
‎"บ้าน" ที่ว่าหมายถึงบ้านหนูหรือบ้านพ่อ
‎ที่ไหนก็ได้ตามใจลูกเลย
‎พ่อเข้าไปอยู่ในหัวคนอื่นได้ก็จริง
‎แต่พอเข้าไปแล้ว
‎การบงการพวกเขาได้ตามใจต้องการ ‎มันทำให้พ่อมีความสุขยังไงเหรอ
‎ไปเถอะ
‎ฝากทักทายแม่ด้วยนะ
‎คอร์ราโดมาหาหนูเมื่อวันก่อน
‎- คอร์ราโดนี่ใคร ‎- ลูกชายของมาร์เกรีตา
‎เขาต้องการอะไร
‎ไม่มี หนูชักว่าวให้เขาแล้วเขาก็ไป บายนะ
‎(นสพ.ยูนิตี้)
‎พ่อฝากสวัสดี
‎- กินข้าวแล้วนะ ‎- ค่ะ
‎พวกลูกไปกินอะไรกันมา
‎ปันเซรอตโต แป้งทอด ครอแกต
‎- กินอะไรเดิมๆ ตลอดเลย ‎- ค่ะ
‎เขาอายุมากแล้ว มันไม่ดีกับเขา
‎ดูนี่สิ
‎บทความของเขาชิ้นหนึ่ง ‎ได้ลงหน้าหนึ่งของยูนิตี้ด้วย
‎"กลางเมืองและชานเมือง
‎สมดุลที่ไม่มั่นคงบนปากเหว"
‎เขาคงมีความสุขมาก เขาไม่ได้บอกลูกเหรอ
‎พวกลูกคุยอะไรกันบ้าง
‎ไม่มีอะไร
‎เอาเถอะ นี่ อยากอ่านหรือเปล่า
‎ไม่ค่ะ
‎หนูไม่เข้าใจ
‎แม่ไม่อายบ้างเหรอ
‎(วันพรุ่งนี้)
‎แล้วนี่อะไร
‎แม่เป็นคนเอาไปวางไว้เอง
‎แม่จัดหนังสือแล้วเจอมันในพจนานุกรมภาษาอิตาลี
‎- นั่นป้าวิตตอเรีย ‎- ดูสิว่าพ่อของลูกหล่อแค่ไหน
‎พวกเขาดูมีความสุขนะ
‎ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
‎ย่าของลูกไง
‎- ย่าเป็นคนยังไง ‎- น่ารังเกียจ
‎ทำไมล่ะ
‎เธอใส่ใจคนแปลกหน้า ‎มากกว่าลูกตัวเองหรือว่าแม่
‎ย่าใส่กำไลของหนู
‎แม่ไม่ทันสังเกต
‎หนูเห็นมันทันทีเลย
‎งั้นเหรอ แม่เอารูปให้ลูกดูเพื่อให้ลูกเห็นพ่อ ‎แต่ลูกไม่มองเขาเลยด้วยซ้ำ
‎หนูดูแล้ว หนูไม่คิดว่าพ่อหล่ออย่างที่แม่ว่า
‎เขาหล่อมากเลยล่ะ
‎แต่ลูกยังเด็กเกินไป
‎ที่จะเข้าใจความงดงามแสนพิเศษ ‎ของชายที่ชาญฉลาดมากๆ
‎พ่อดูเหมือนป้าวิตตอเรียเลย
‎ฟังนะ เขาทิ้งแม่ ไม่ใช่ลูก
‎เขาทิ้งเราไปทั้งคู่
‎และหนูเกลียดเขา
‎เกลียดเขาคือหน้าที่แม่
‎แต่ในเมื่อแม่ไม่ทำ หนูก็จะทำให้เอง
‎ลูกโกรธ แม่เข้าใจ
‎แต่พ่อของลูกเป็นคนจริงใจ
‎และเขาซื่อสัตย์ในแบบของเขา
‎ตลอดหลายปีมานี้ รักแท้ของเขาคือคอสตันซา
‎แล้วเราควรแปลกใจเหรอ
‎ที่เขาเอากำไลของแม่เขาให้กับเธอไป
‎มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ
‎เราจัดปาร์ตี้เล็กๆ ฉลองวันเกิดให้อิด้า
‎มาสิจ๊ะ
‎มาเถอะ โจวานนา ช่วยพยายามหน่อย
‎อิด้าถามถึงหนูตลอดเลย
‎อาเดรียนา
‎- อะไรเหรอ ‎- เอาเวสป้ากลับบ้านให้ฉันหน่อยได้ไหม
‎บีบคลัตช์เบาๆ ล่ะ มันละเอียดอ่อน
‎- ได้สิ ฉันดูแลให้เอง ‎- ขอบใจ
‎รีโน
‎เมื่อคืนก่อนอันเจลาฝันถึงหนู
‎เธอหารองเท้า แต่หายังไงก็หาไม่เจอ
‎แล้วหนูก็เป็นคนเจอมัน
‎ที่เราไม่เจอกันไม่ใช่ความผิดของหนู
‎หนูพูดถูก
‎เจ้าบ่าวกอดเจ้าสาวหน่อย อยู่นิ่งๆ นะครับ
‎รอแป๊บ ซัลวาโต ‎ฉันอยากถ่ายแบบไม่ถือไม้เท้าสักรูป
‎ได้เลย
‎เดี๋ยวๆ ระวัง โอเคหรือเปล่า
‎- ฉันไม่เป็นไร ‎- แน่ใจนะ คุณโอเคนะ
‎- เยี่ยม ยิ้มครับ ‎- ถึงแล้วล่ะ
‎อีกรูปนะครับ ขออีกรูป
‎พ่อของหนูกำลังปวดใจ เขาเป็นห่วงหนู
‎เขานอนไม่หลับ ตอนกลางคืนเขาหายใจไม่ออก
‎เขาคิดถึงหนู อันเจลากับอิด้าก็เหมือนกัน
‎หนูก็คิดถึงพวกคุณ
‎หนูคิดถึงมาเรียโนด้วย
‎มันไม่ใช่ความผิดใคร ‎บางครั้งเราก็แค่ทำพลาดไป
‎เราทำร้ายกันและกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
‎หนูฉลาดมาก
‎เปล่าหรอก หนูแค่อ่านนิยายเยอะ
‎ดูออกไหมว่าฉันร้องไห้
‎ไม่ค่ะ
‎นี่ ช่วยอะไรฉันหน่อยจะได้ไหมจ๊ะ
‎ได้ค่ะ
‎ได้
‎พวกคุณโกหกเยอะเหลือเกิน
‎วิเศษมาก มองตากันหน่อย
‎อยู่นิ่งๆ แล้วก็จูบเลย วิเศษมากครับ
‎ยินดีด้วยนะคะ
‎- ขอบคุณ ‎- ขอบคุณ
‎ดูสิว่าแม่พาใครมา
‎- สุขสันต์วันเกิด ‎- ขอบใจ
‎โตนิโนเป็นคนพิเศษ
‎เขาพูดน้อยแล้วก็ช้า
‎แต่สิ่งที่เขาพูดสำคัญเสมอเลย
‎เขามารับฉันที่โรงเรียนทุกวัน
‎เขาหล่อยิ่งกว่าใครๆ
‎เมื่อคืนก่อน เขาพาฉันไปกินพิซซ่า ‎กับจูเลียนาและโรแบร์โต แฟนของเธอ
‎ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมจูเลียนาถึงหลงรักเขา
‎เขาดูเป็นคนที่ธรรมดามากเลย
‎โตนิโนก็ชอบเขามากเหมือนกัน
‎เขาบอกว่าโรแบร์โตฉลาด ‎แต่ฉันคิดว่าโตนิโนฉลาดกว่า
‎อันเจลา ระวังหน่อย อย่าพูดถึงโตนิโนบ่อยเกิน
‎ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอคบกันล่ะก็ เรื่องต้องวุ่นแน่ๆ
‎- จะให้แม่รู้ไม่ได้ ‎- แล้วมาเรียโนล่ะ
‎ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
‎ถ้าพ่อฉันรู้เข้า เขาจะต้อง…
‎พ่อเธอไม่ได้สำคัญอะไรเลย ‎เขาไม่มีสิทธิ์มาบอกให้ฉันทำอะไร
‎อันเจลาพูดถูก มาเรียโนคือพ่อของเรา
‎แต่เราตกลงกันแล้วว่า ‎เราจะไม่เป็นลูกสาวของใครอีก
‎ไม่ใช่ลูกสาวของแม่ด้วย
‎แม่เป็นนังร่าน เป็นนังร่านของพ่อเธอ
‎เมื่อวันก่อน ฉันถ่มน้ำลายใส่รูปพ่อด้วย ‎พวกเธอจะทำไหม
‎ฉันจะถ่มใส่รูปแม่
‎ฉันไม่เอาล่ะ ไม่ทำทั้งคู่เลย
‎- ฉันจะฉี่ใส่รูปพ่อ ‎- มาทำด้วยกันเถอะ
‎- ถ้าทำจริง ฉันจะเขียนเรื่องเธอ ‎- ยังไง
‎ฉันจะเขียนเรื่องที่เธอฉี่ใส่รูปของอันเดร
‎เป็นเรื่องเล่าเหรอ
‎ใช่
‎ถ้าเธอชอบเรื่องพรรค์นั้น ‎ฉันจะเล่าสิ่งที่ฉันทำให้ฟัง
‎ทำไม เธอทำอะไร
‎ฉันน่ะร่านยิ่งกว่าแม่ของพวกเธออีก
‎เธอมีแฟนแล้วเหรอ
‎ไม่ต้องมีแฟนก็ร่านได้
‎คนร่านน่ะทำกับผู้ชายไม่เลือก
‎แล้วเธอทำอะไร
‎มีผู้ชายรูดซิปกางเกงลงและบอกให้ฉันจับมัน
‎เธอไม่ขยะแขยงเหรอ
‎ขยะแขยงสิ กลิ่นมันเหมือนห้องน้ำสาธารณะเลย
‎แต่การจูบก็ดีอยู่นะ
‎ฉันไม่ยักรู้ พวกผู้ชายเบื่อการจูบจะตายไป
‎ไม่จริงสักหน่อย โตนิโนจูบฉันบ่อยมาก
‎เขาจูบเธอ แล้วจากนั้นล่ะ เขาทำอะไรอีก
‎เขาให้เกียรติฉัน
‎เธอทำอะไรกับผู้ชายที่ให้เกียรติเธองั้นเหรอ
‎มันแปลว่าเขารักฉัน ‎ส่วนเธอน่ะคงไม่มีใครรักหรอก โจวา
‎เธอไม่ได้เลื่อนชั้นด้วยซ้ำ
‎จริงเหรอ
‎- ใช่ มันจริง แล้วไง ‎- เราจะไม่บอกใครหรอก
‎ลืมตาตื่นสักทีเถอะ
‎มีแต่นังตัวดีอย่างพวกเธอที่เรียนหนังสือ ‎มีคนให้เกียรติและได้ผ่านเลื่อนชั้น
‎ส่วนฉันไม่มีใครให้เกียรติ ‎ไม่เรียนหนังสือ และฉันก็เป็นนังร่าน
‎สาม สี่ สุขสันต์วันเกิด
‎- สุขสันต์วันเกิด ‎- ขอบคุณ
‎ไชโย
‎ทีนี้หนูก็โตแล้ว ไสหัวไปซะ
‎อิด้า พูดดีๆ หน่อย
‎ทำไมมาเรียโนถึงไม่มาล่ะ
‎โจวานนา ขอล่ะ อย่าเสียมารยาท หยุดได้แล้ว
‎หนูพูดอะไรผิดล่ะ
‎ลูกรู้ว่าพ่อหมายถึงอะไร
‎ขอโทษนะ หนูขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย
‎สุขสันต์วันเกิด แม่ตัวน้อย
‎- ทำไมเธอถึงใส่กำไลของแม่ ‎- แม่เธอให้ฉันมา
‎แม่ให้เธอไปทำไม หนูอยากได้มันนะ
‎จริงๆ ฉันต่างหากที่อยากได้
‎- เอากำไลคืนมา โจวา ‎- ไม่ได้หรอก
‎นั่นเป็นกำไลของโจวานนา ฉันให้เธอไปแล้ว
‎แล้วแม่ให้เธอทำไม
‎- เพราะเธอเป็นเด็กดี ขยันเรียน ‎- เลิกพูดเพ้อเจ้อเถอะ
‎"เป็นเด็กดี" "ขยันเรียน" ‎หนูแทงต้นขาคนก็เลยต้องซ้ำชั้น
‎คืนกำไลให้คอสตันซาไป โจวา
‎ไม่ มันเป็นของคุณย่า หนูไม่ให้คนแปลกหน้าหรอก
‎พ่อรู้ว่ากำไลนั่นเป็นของใคร คืนมันไปเดี๋ยวนี้
‎พ่อทำหนูเดือดแล้ว
‎กำไลเส้นนี้เป็นของโจวานนา
‎ไม่ต้องเถียงอะไรกันอีกแล้ว
‎สุขสันต์วันเกิดนะ ลูกรัก
‎ฉันจะตัดเค้กเสี้ยวหนึ่งฝากไปให้แม่ของหนู
‎โอเคค่ะ
‎ลูกกลัวหรือเปล่า
‎เพราะพ่อเหมือนไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว
‎บางทีลูกอาจจะพูดถูก
‎ช่วยจอดสักแป๊บได้ไหมคะ
‎พ่อรักลูกนะ
‎พ่อรักลูก โจวา เหมือนที่รักแม่ของลูก
‎พ่อรักลูก
‎มันบ้าไปหน่อยไหม ‎ที่ความเจ็บปวดนี้หมายความว่าพ่อรักเรา
‎ช่วยเข้าใจพ่อหน่อยได้ไหม
‎อย่างน้อยก็พยายาม
‎เวทนาและมองเห็นหน่อยว่าพ่อเจ็บปวดแค่ไหน
‎ไม่ หนูเวทนาไม่ลงหรอก
‎ตลอดทั้งชีวิต หนูเชื่อว่าพ่อเป็นคนที่ดีเลิศ
‎ขอเวลาหนูปรับตัวกับตัวจริงของพ่อหน่อยนะ
‎ขอโทษด้วยถ้าหนูทำให้พ่อโกรธ
‎ลูกไม่เข้าใจอะไรเลย โจวา
‎พ่อไม่ได้โกรธ
‎พ่อรู้สึกดีมาก
‎เข้าใจไหม
‎ลูกกับแม่ของลูกบีบให้พ่อ
‎ต้องโกหกมากมายเพื่อที่จะได้ไม่ทำร้ายลูก
‎พ่อเคยรักแม่ของลูก
‎แต่แล้วพ่อก็ตกหลุมรักผู้หญิงอื่น
‎พ่อตกหลุมรักคอสตันซา และพ่อก็ไม่ละอายด้วย
‎พ่อเอาสิ่งที่พ่อต้องการมา
‎ขอโทษนะ ทำไมพวกคุณส่งแก้วไวน์มาล่ะ
‎ผมรู้ ผมแค่ไม่ชอบพวกมัน
‎คุณมีแก้วแบบอื่นไหม
‎ขอบคุณ
‎- คุณคุยอะไรเหรอ ‎- เปล่าหรอก
‎พวกเขาทำพลาดเรื่องแก้วเฮงซวยนี่ประจำเลย
‎บอกอะไรผมหน่อยสิ
‎เสื้อคลุมอาบน้ำนั่นกวนใจคุณหรือเปล่า
‎อืม
‎เราอยากพูดเรื่องการโกหกกันใช่ไหม
‎แม่ของลูกก็เต็มใจใช้เท้าเขี่ยเท้าเขาใต้โต๊ะ
‎แต่แม่ของลูกไม่ยอมไปให้สุดทาง
‎เธอไม่กล้าพอที่จะเลือก ขณะที่พ่อเลือก
‎เพราะพ่อเป็นคนเอาจริง
‎ตอนนี้พ่อเลยบอกความจริงลูกได้
‎พ่อรักลูกมากกว่าชีวิตของพ่อเอง
‎แต่ลูกกับแม่ต้องเลิกทำให้พ่อหัวเสียได้แล้ว
‎ใครบอกเธอว่าฉันต้องจากเธอไป
‎ฉันขอยอมตายดีกว่าเจ็บปวดเช่นนี้
‎ฉันกำลังจะตาย กำลังจะตาย
‎ลมหายใจแห่งดวงหทัยฉัน เธอคือยอดรัก
‎ฉันกำลังจะตาย กำลังจะตาย
‎ลมหายใจแห่งดวงหทัยฉัน เธอคือยอดรัก
‎ใครบอกเธอกันเล่า ยอดรักของฉัน
‎หัวใจฉันกำลังแตกสลายทีละน้อย
‎ฉันกำลังจะตาย กำลังจะตาย
‎ลมหายใจแห่งดวงหทัยฉัน เธอคือยอดรัก
‎ฉันกำลังจะตาย กำลังจะตาย
‎ลมหายใจแห่งดวงหทัยฉัน เธอคือยอดรัก
‎เธอคือคนแรกที่ฉันได้ร่วมรัก
‎หากเธอช่างอกตัญญู ลืมเลือนฉันได้
‎กลับมาเถอะยอดรัก ‎ลมหายใจแห่งวิญญาณของฉัน…
‎- แม่ ‎- ว่าไง
‎นี่แม่…
‎อะไรเหรอ
‎ไม่มีอะไรค่ะ
‎หนูรักแม่นะ
‎ลูกเรียนรู้ได้ดี
‎ขอบคุณค่ะ
‎เพื่อนๆ ลูกก็แต่งหน้าแบบนี้ไปทัศนศึกษาเหรอ
‎แม่นึกไม่ถึงหรอก
‎- แล้วลูกจะไปคาร์เซตายังไง ‎- นั่งรถไฟไป
‎มีครูคนไหนไปด้วยไหม
‎ไม่มี งานนี้เราจัดกันเอง
‎- โอเค แต่อย่ากลับดึกล่ะ ‎- ค่ะ
‎ไง
‎ไม่ได้ ยาหยี มานั่งข้างๆ ฉัน
‎ฉันจะนั่งนี่ ขอบใจ
‎หูหนวกเหรอ เจียนนี ก็บอกให้มานั่งนี่ไง
‎แล้วให้โรซาริโอนั่งหน้าคนเดียวน่ะนะ ‎เขาเป็นคนขับรถเหรอ
‎คนขับรถอะไร ‎เธอเป็นของฉัน เธอก็ต้องนั่งกับฉัน
‎"เป็นของฉัน" กะผีน่ะสิ ไอ้คนอ่อนแอเอ๊ย
‎ฉันอยากนั่งตรงไหนก็จะนั่ง
‎เจ้างั่ง
‎ยอดรักละติน
‎รถคันนี้ของนายเหรอ
‎แหงสิ
‎- งั้นนายก็รวยสินะ ‎- ใช่
‎เราจะไปต่อที่ปาร์โก เดลลา รีเมมบรานซาสินะ
‎เธออยากไปไหน เราก็ไป
‎แต่เธอต้องทำตามที่ฉันบอก
‎คอร์รา ทำไมนายไม่ใจเย็นลงหน่อย
‎เจียนนีนาเป็นผู้หญิง ‎เธออยากทำอะไร เธอก็จะทำ จริงไหม
‎ฉันขอเอามือจับคันเกียร์ได้ไหม
‎ได้เลย
‎- จะสอนฉันไหม ‎- แน่นอน
‎ถอดผ้าพันคอออกเถอะ เอาออกหน่อย เร็วสิ
‎ไม่
‎- เปิดหน่อยสิ ขอดูหน่อย ‎- หยุดนะ
‎นี่ เจียนนี
‎ไม่เห็นเหรอว่าพวกนายทำฉันขยะแขยงแค่ไหน
‎และฉันขยะแขยงตัวเองแค่ไหน
‎ไปเลย เจียนนี เราจะรอเธอตรงนี้
‎- มันอยู่ข้างหน้านี่เอง ตรงหัวมุม ‎- เข้าใจแล้ว
‎แต่อย่าบอกป้าเธอล่ะว่าเธอมากับเรา
‎รีบๆ เข้าเถอะ ไปเร็ว
‎- ไง วิตตอเรีย ‎- อ้าว ว่าไง
‎เอาเกาลัดคั่วไหม
‎ขอบคุณ ขอบคุณมาก
‎แม่เธอล่ะ ยังอยู่โรงพยาบาลหรือเปล่า
‎ใช่ วันนี้ฉันจะไปเยี่ยมแม่
‎ฝากจูบแม่เธอด้วยนะ
‎ขอบใจ
‎ฉันคิดผิด
‎เธอไม่ได้มีสายเลือดฉัน
‎เธอเป็นคนแปลกหน้า
‎เอากำไลของฉันคืนมา
‎เธอไม่คู่ควรกับมัน
‎ที่หนูไม่อยากคืนให้เพราะหนูคิดว่ามันเป็นของหนู
‎แต่แล้วหนูก็เข้าใจ
‎มันเป็นของป้า
‎นี่ค่ะ
‎ฉันยกให้เธอ
‎แค่เธอรักฉันมันก็พอแล้ว
‎มาเถอะ เดี๋ยวเราจะสาย
‎- ไปไหนคะ ‎- ไปโบสถ์น่ะสิ
‎วันนี้โรแบร์โตขึ้นพูด
‎จากนั้นเราจะมากินข้าวที่บ้านมาร์เกรีตา มาสิ
‎- หนูไม่อยากรบกวนป้า ‎- หุบปากเลย ส่งมือมา
‎มีอะไร โอเคหรือเปล่า
‎อากาศดีเนอะวันนี้
‎อ้อ เธอมากับคอร์ราโดและไอ้สารเลวนั่นเหรอ
‎- เปล่าค่ะ ‎- เปล่าเหรอ
‎ไอ้พวกงี่เง่า!
‎พวกแกต้องเจอกับฉันแล้ว
‎อย่าไปนะ ไอ้ตูดหมึก
‎ไอ้สารเลว!
‎ให้ตายเถอะ
‎เธอโกหกสินะ ใช่ไหม
‎ใช่ค่ะ
‎ใช่
‎แต่ช่างมันเถอะ
‎ไม่ว่าใครก็โกหกกันบ้างทั้งนั้นแหละ
‎ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ‎โทษของมันไม่ได้ถึงขั้นประหาร
‎- อยากไปฟังโรแบร์โตไหม ‎- ค่ะ
‎ตกลง
‎มันปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดแล้ว
‎ฉันกลัววิตตอเรียและคำเหยียดหยามของเธอ
‎ฉันรังเกียจคอร์ราโดและโรซาริโอ
‎ฉันทนตัวเองไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ ‎ฉันเหนื่อยเหลือเกิน
‎- พร้อมไหม ‎- ครับผม
‎- ไปกันเลยไหม ‎- เดี๋ยวผมเข้าไปนะ
‎ฉันมีเรื่องต้องบอกโจวานนา
‎โอเค
‎แต่จากนั้นโรแบร์โต ใช่ เขานั่นแหละ
‎เขามานั่งข้างฉันและคุยกับฉันอย่างใจเย็น
‎จนฉันรู้สึกเหมือนฉันสำคัญกับเขา
‎ขออ่านได้ไหม
‎ความรู้สึกผิดต่อบาป
‎นี่เป็นคำที่ทรงพลังมาก
‎มันหมายถึงความเจ็บปวด การสำนึกผิด
‎เราต้องทิ้งความหมายแย่ๆ ที่เรามีให้กับมัน
‎เชื่อมโยงมันเข้ากับการโอ้อวด
‎ทัศนคติที่เสแสร้ง
‎คำโกหก
‎ความรู้สึกผิดต่อบาปก็เหมือนเข็มที่สนด้ายเอาไว้
‎ร้อยผ่านรอยถักทออันกระจัดกระจาย ‎ของการดำรงอยู่ของเรา
‎มันเป็นรูปแบบขั้นสูงสุดของการควบคุมตัวเอง
‎มันเหมือนมีดที่ต้องกรีดเฉือนมโนธรรมของเรา
‎เพื่อไม่ให้มันหลับใหล
‎ไปสิ ไปเร็ว
‎ขอโทษนะ พวกเขารอเธออยู่
‎มาด้วยกันสิ โจวา
‎เอาล่ะ พี่น้องทั้งชายหญิง โปรดฟังผมหน่อย
‎แขกของโบสถ์วันนี้คือโรแบร์โต มาเตเซ
‎โรแบร์โตคือคนหนุ่มที่อยากจะคุยกับเรา
‎และเขาเป็นคนที่พูดเก่งมาก ‎เขาทำให้จิตใจเราเปิดออกได้
‎ฉันกลัว
‎เพราะมันเป็นครั้งแรกในชีวิตฉัน
‎ที่ฉันรู้สึกอยากร่วมรักกับใครสักคน
‎วันนี้ ผมจะพูดเรื่องความรู้สึกผิดต่อบาป
‎ลองจินตนาการถึงเข็มที่ร้อยด้าย ‎ผ่านรอยถักทอของผืนผ้า
‎เจียนนี
‎ผืนผ้านั้นคือจิตวิญญาณของเรา
‎ส่วนด้าย…
‎เจียนนี เฮ่ ขึ้นมาสิ เร็วเข้า
‎- มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว ‎- มากับเราเถอะ
‎ปัดโธ่
‎(สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกัน ‎ของเอเลนา แฟร์รานเต)
‎ตอนที่ลูกยังเล็ก ทุกอย่างจะดูใหญ่ไปหมด
‎เมื่อลูกโต ทุกอย่างก็ดูเหมือนเล็ก
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์