BİR NETFLIX DİZİSİ
OCAK
ŞUBAT
MART
NİSAN
MAYIS
AKLIMI KAÇIRACAĞIM
HAZİRAN
TEMMUZ
AĞUSTOS
EYLÜL
Niye anlaşmak istemiyorsun? Anlaşalım.
Ne istiyorsun? Benden ne istiyorsun lan?
Şimdi de anlaşmak istediğin tuttu.
-Evet. -Aynen.
-Yüce Tanrı'm. -Tabii!
Posillipo'ya âşıksın sen, Costanza'ya değil.
-O salak da sana inanıyor. -Ne diyorsun?
Sen roman kontrol etmiyorsun. Yazıyorsun. Uyduruyorsun.
Doğuştan yalancısın. Babam hep öyle derdi.
Yeter ama!
Bu evden hiçbir şey çıkamaz!
Bir iğne, bir çorap bile. Hiçbir şey!
Hiçbir şey çıkmayacak!
Buradaki her şey senin ve benim, o kadar.
Hoşça kal.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM YALNIZLIK
Herkesin hayatı kendine.
-Bana kızgın mısın? -Hayır.
Çok şükür.
Evdeki herkes sürekli sinirli.
Ağlıyorlar da. Hepsi. Ida, annem…
Babam bile ağladı.
Gittiği gece
elinde valizi, gözlerinde de yaşlar vardı.
Ve anneme bağırdı. Dedi ki
"Bu ikisinin benim mi yoksa o pezevengin çocuğu mu olduğunu
kim bilecek?
O katıksız pezevengin."
Babanı kastediyordu.
-Çok saçma. -Çok da saçma değil aslında.
Baban biraz göt.
O da ağlıyor mu?
Hayır. Okuyor.
Boşanınca evlenecekler.
Sana bir şey söylemem gerek. Kimseye söylemeyeceğine söz ver.
Tonino'yla çıktığını biliyorum.
Biliyor musun?
Ve kızmadın mı?
Delirdin mi?
Çok şükür. Kuduracağından korktum.
-Niye kudurayım ki? -Bilmem.
Önce âşık olduğunu, sonra olmadığını söyledin. Bilemedim.
Birlikte olduğunuza sevindim. Keyfinize bakın.
Arkanızdayım.
-Yazın nasıldı? -İyiydi galiba.
Babam gittiği için annem depresyonda.
Bir de sınıfta kaldım.
Duydum.
Öğrendiklerinde kavga etmeyi bıraktılar,
kimseye söylememekte anlaşana kadar.
İkiyüzlüler.
Şikâyet etmiyorum. Gelecek yıl daha iyi olacak.
Babamla annen evlenecek gibi.
Evet. Büyük bir kutlama yapacağız.
Ida'yla sen çok heyecanlanmayın.
O iki uyumsuz evlense de babanız hep Mariano olacak.
Andrea da benim babam olacak.
Nereye gidiyorsun?
Beni yalnız bıraktı.
Giannì, seni duyabiliyorum.
Açmak istemedin mi?
Hayır. Annem yalnızken açmamı istemiyor .
O yüzden açtım. Gel.
Selam Nello.
"Selam Nello."
Serseri.
-Gel. -Serserilik hoşuna mı gidiyor?
-Öyle mi? -Evet.
Bir şey ister misin?
Hayır, kahve içtim.
Tamam.
-Müziğin sesini kısar mısın? -Tabii.
-Corrà? -Evet?
Hadi ya.
-Eviniz çok güzel, biliyor musun? -Sağ ol.
Bir sürü kitap var.
-Okumayı severim. -Öyle mi?
-Sen? -Yok, sıkılıyorum. Başlayıp bitirmiyorum.
Kurabiye ister misin?
Yok, sağ ol. Aç değilim.
Kardeşlerin nasıl?
Kim? O iki dingil mi?
Komik bir kelime o.
Kardeşim ondan bile salak olan dostun Angela'yla çıktığı için tam dingil.
Dedim ki "Tonino, dudağından öptün mü?"
"Birkaç kez" dedi.
"Memelerine ya da amına dokundun mu?"
"Hayır, ona saygı duyuyorum."
"Dingilin önde gidenisin o zaman.
Anca dingiller saygı duyduğu kızlarla çıkar.
Saygı duyuyorsan niye çıkıyorsun?"
Angela da dingil olmasaydı ona derdi ki
"Tonino, seni seviyorum ama bana saygı duyma
yoksa seni terk ederim."
Salak kız kardeşim Giuliana da Roberto'yla çıkıyor.
-Tanıyor musun? -Evet.
Tonino'nun entelektüel dostu. Küçükken âşık oldular, şimdi çıkıyorlar.
İyi, orası güzel. Harika.
Ama Giuliana aklını kaçırdı.
Tam bir dingil.
Mesela diyor ki
"Roberto'dan yakışıklısı, kibarı, akıllısı, iyisi yok."
Çok da dindar o.
Hatta bir keresinde İsa çarmıhtan ona seslenmiş,
"Roberto, hep buraya, kiliseye geliyorsun.
Oğlu benim ama babama benden çok inanıyorsun."
-Anladın mı? -Doğru.
Bir şey göstereyim mi?
Elini ver. Dokunmana izin vereceğim.
Tut.
Çok sıkma. Canım acıyor.
İşte böyle, güzel.
İlk kez mi dokunuyorsun?
Hayır, dur. Annem gelebilir.
Ona da elletirim. Ne olacak?
Ağzına almak ister misin?
-Corrà, iyi misin? -Evet. Yeter.
Gitmem lazım Giannì. Geç oldu.
Ama eğlendik, değil mi?
-Tekrar görüşebilir miyiz? -Olmaz. Ders çalışmam lazım.
Niye ki? Çok zekisin.
"Çok zeki" mi? Sınıfta kaldım!
Birinin bacağına kalem soktum, sınıfta kaldım.
Seni geçireyim.
Dur ya!
Gelme sebebimi unuttum.
-Yani? -Tanrım.
Unutsam Vittoria beni fena yapardı, aklını kaçırırdı.
-Vittoria mı? -Evet.
Ne istiyormuş?
Hiç. Beni bileziği almaya yolladı.
-Bileziği mi? -Evet.
Niye?
Dedi ki…
Kötü davranıyormuşsun.
Hiç aramıyormuşsun, bir şey sana uymazsa kayboluyormuşsun.
Dediğin gibi akrabalarını sevmiyormuşsun.
Aynı baban gibi olduğunu da söyledi.
Peki. Onunla konuşurum ben.
-Yok. Bileziği ver, hadi. -Olmaz.
Ona de ki "Giovanna bileziği bizzat getirecekmiş."
Çok ısrarcısın.
Pekâlâ.
-Ne diyeyim? -Hiç.
Hadi git artık.
Yürü!
-Seni geçireyim. -Sağ ol.
Ne kadar naziksin. Kapı nerede?
Yolumu bulamıyorum!
Okul nasıl gidiyor?
İyi.
Çalışıyor musun?
Tabii.
-Yeni sınıf arkadaşların nasıl? -Bilmem.
Düşünmem lazım.
Gülmek istiyorsan gülebilirsin.
Beni korkutuyorsun.
Korkutuyor muyum?
Evet.
Sevilesiliğinden korkuyorum.
Teşekkürler.
Müdireyle konuştum.
Sonunda onu haklı olduğuna ikna ettim.
O kabadayı kalemi hak etmişti, değil mi?
Gerek yoktu.
Sana ders olsun.
Herkesi hizaya getirebilirsin.
Lise boyunca hep yanında olacak o.
Benim yanımda değil. Senin yanında.
Yaptıklarımı beğenmedin mi?
Hayır, aslında iyi yapmışsın.
Çıkma teklif etsen kabul ederdi o kadın.
Sikik.
Sence ne yapmalıydım o zaman?
Kendi işine baksaydın.
Bizi bıraktın.
Başka bir karın, kızların vardı.
Beni ve annemi rahat bırak.
Annenle birbirimizi önemsiyoruz.
Ve benim tek kızım sensin.
Hadi oradan.
Hayır, gerçek bu.
Bazı yalanlar sadece sevdiklerini …
…korumak için söylenir.
Başladık yine.
İşi yalan söylemek olan birinden yalanın âlâsı.
Küçükken sana "Kroket" derdim, hatırlıyor musun?
Kroket.
Yemeğin bitince gideriz. Seni eve götüreyim mi?
Bir şeyi açıkla.
Ev derken kastettiğin benim evim mi, senin evin mi?
Hangisini istersen.
İnsanların aklına girebiliyorsun baba.
Ama akıllarına girip istediğini yaptırmaktan ne zevk alıyorsun?
Gidelim.
Annene selam söyle.
Geçen Corrado beni görmeye geldi.
-Corrado kim? -Margherita'nın oğlu.
Ne istiyormuş?
Hiç. Ona elle muamele yaptım, gitti. Hoşça kal.
BİRLİK
Babam selam söyledi.
-Yemek yedin mi? -Evet.
Ne yedin?
Panzerotto, kızarmış hamur, kroket.
-Hep aynı şeyleri yiyorsun. -Evet.
Yaşlanıyor. Ona zararlı bunlar.
Şuna bak.
Makalelerinden biri Birlik'in ilk sayfasında.
"Merkez ve banliyöler, uçurumun kenarında sallanan bir denge."
Çok sevinecek. Sana söylemedi mi?
Ne konuştunuz?
Hiç.
Neyse, okumak ister misin?
Hayır.
Sen niye okuyorsun anlamıyorum.
Utanmıyor musun?
YARIN
Ya bu?
Senin için koydum.
Kitapları düzenliyordum. İtalyanca sözlükte buldum.
-Vittoria hala. -Baban ne kadar yakışıklıymış.
Mutlu görünüyorlar.
O kadın kim?
Babaannen.
-Nasıl biriydi? -Nefret dolu.
Neden?
Yabancıları çocuklarından, benden çok önemserdi.
Bileziğimi takıyor.
Fark etmemiştim.
Hemen gördüm.
Öyle mi? Babana bak diye verdim fotoğrafı. Ona bakmadın bile.
Baktım. Dediğin kadar yakışıklı değil.
Çok yakışıklı.
Ama sen çok akıllı bir adamın güzelliğini anlamak için fazla küçüksün.
Vittoria halama çok benziyor.
Baban beni terk etti, seni değil.
İkimizi de terk etti.
-Ondan nefret ediyorum. -O bana düşer.
Madem sen nefret etmiyorsun, ben ederim.
Kızgınsın, anlıyorum.
Ama baban dürüst bir adam.
Ve kendince de sadık.
Bunca yıldır Costanza onun gerçek aşkıydı.
Yani annesinin bileziğini
ona vermek istemesine şaşırmalı mıyız?
Bir şey mi oldu?
Ida'nın doğum günü için küçük bir parti veriyoruz.
Gelsene.
Hadi Giovanna. Biraz çaba göster.
Ida hep seni soruyor.
Adriana?
-Ne? -Vespa'mı eve götürebilir misin?
Debriyaja nazik davran. Hassas.
-Tabii, hallederim. -Sağ ol.
Rino.
Angela seni rüyasında görmüş.
Ayakkabısını arıyormuş, hiçbir yerde bulamamış.
Sen bulmuşsun.
Görüşmememiz benim suçum değil.
Haklısın.
Damat, geline sarıl. Kıpırdamayın.
Dur Salvato. Değneksiz de çektirelim istiyorum.
Tamam.
Hey! Dikkat edin! İyi misin?
-Evet. -Emin misin? Her şey yolunda mı?
-Harika. Gülümseyin. -Geldik.
Bir tane daha, bir daha.
Baban üzülüyor. Senin hakkında endişeli. Uyumuyor. Gece nefes darlığı çekiyor.
Seni özlüyor. Angela ve Ida da öyle.
Ben de sizi özlüyorum.
Mariano'yu da.
Kimsenin suçu değil. Bazen herkes hata yapar.
İstemeden birbirimizi üzeriz.
Akıllısın.
Hayır. Çok roman okuyorum.
Ağladığım belli mi?
Hayır.
Bana bir iyilik yapar mısın?
Evet.
Tabii.
Hepiniz çok yalan söylüyorsunuz.
Mükemmel. Birbirinize bakın.
Kıpırdamayın. Bir öpücük.
Tebrikler.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Bakın kimi getirdim.
-Mutlu yıllar. -Sağ ol.
Tonino özel biri.
Az ve yavaşça konuşuyor.
Ama hep önemli şeyler diyor.
Beni her gün okuldan alıyor.
Herkesten daha yakışıklı.
Geçen Giuliana ve sevgilisi Roberto'yla beni pizza yemeye götürdü.
Giuliana ona niye bu kadar âşık hiç anlamıyorum
Son derece normal birine benziyor.
Tonino da onu çok seviyor.
Çok akıllı olduğunu söylüyor ama bence Tonino daha iyi.
Angela dikkat et, Tonino'dan çok bahsetme.
Beraber olduğunuzu öğrenirlerse ortalık karışır.
-Annem de öğrenemez. -Peki Mariano?
Daha beter olur.
Babam öğrenirse…
Baban kim be? Bana laf edemez o.
Angela haklı. Bizim babamız Mariano.
Ama artık kimsenin kızı olmadığımıza karar verdik.
Annemizin bile.
O bir orospu. Babanın orospusu.
Geçen gün babamın fotoğrafına tükürdüm. Bunu yapar mıydınız?
Anneminkine tükürürdüm.
Ben ikisine de tükürmezdim.
-Babamınkinin üstüne işerdim. -Birlikte yapalım.
-Yaparsanız sizi yazarım. -Nasıl?
Fotoğrafın üstüne işemenizi yazarım.
Hikâye gibi mi?
Evet.
Öyle hikâyeleri seviyorsan yaptığımı anlatayım.
Neden, ne yaptın?
Annenden kaşarım ben.
Sevgilin mi var?
Kaşar olmak için sevgiliye gerek yok.
Rastgele adamlarla takılırlar.
Sen de öyle mi yaptın?
Pantolonlarını açıp tutmamı istiyorlar.
İğrenmiyor musun?
Evet, iğreniyorum. Umumi tuvalet gibi kokuyor.
Ama öpmek güzel.
Pek anlamam. Öpmekten sıkılıyorlar.
Doğru değil. Tonino beni çok öpüyor.
Seni öpüyor, peki sonra?
Saygı duyuyor.
Sana saygı duysa ne olacak?
Yani beni seviyor! Belki de seni kimse sevmiyordur Giovà!
Sınıfta bile kaldın.
Doğru mu?
-Evet, doğru. Ne olmuş? -Kimseye söylemeyiz.
Uyanın artık!
Sırf sizin gibi haspalar ders çalışır, saygı görür, sınavlarını geçer!
Ben saygı görmüyorum, çalışmıyorum ve kaşarım.
Üç, dört… Mutlu yıllar!
-Mutlu yıllar! -Teşekkürler.
Yaşasın!
Artık büyüdüm. Siktir git.
Ağzını topla!
Mariano neden gelmedi?
Giovanna, lütfen. Kabalık etme. Kes şunu.
Ne dedim ki?
Sen beni anladın.
Affedersiniz. Tuvalete gidiyorum.
Mutlu yıllar tatlım.
-Niye annemin bileziği sende? -O verdi.
Niye ona verdin? Ben istiyordum!
Asıl ben istiyordum.
-Bileziği geri ver Giovà. -Hayatta olmaz.
Giovanna'nın bileziği o. Ona verdim.
Niye ona verdin?
-Çünkü iyi, çalışkan bir kız o. -Kes zırvayı.
"İyi" mi? "Çalışkan" mı? Birine kalem saplayıp sınıfta kaldım!
Bileziği Costanza'ya ver Giovà.
Hayır. Babaanneminmiş. Bir yabancıya vermem.
Kime ait olduğunu biliyorum. Geri ver hemen!
Deli ediyorsun beni!
Bilezik Giovanna'nın.
Tek kelime daha duymak istemiyorum.
Mutlu yıllar canım.
Annen için sana bir dilim pasta vereceğim.
Tamam.
Korktun mu?
Artık aynı kişi gibi görünmediğim için.
Belki de haklısın.
Bir saniye durur musun?
Seni seviyorum.
Seni seviyorum Giovà.
Anneni sevdiğim gibi.
Seni seviyorum.
Bu acının bizi sevdiğin anlamına gelmesi absürt değil mi?
Beni anlayamıyor musun?
En azından
biraz şefkat göstermeye, ne kadar acı çektiğimi anlamaya çalış!
Hayır, şefkat gösteremem.
Hayatım boyunca harika biri olduğuna inandım.
Gerçek hâline alışmam için bana biraz zaman vermelisin.
Üzüldüysen özür dilerim.
Bir bok anlamıyorsun.
Üzgün değilim.
Harikayım.
Anladın mı?
Annenle sen incinmeyin diye beni bir sürü yalan söylemeye zorladınız.
Anneni sevdim.
Sonra başka bir kadına âşık oldum.
Costanza'ya âşık oldum ve utanmıyorum.
İstediğimi aldım.
Affedersiniz. Bana neden ince kadeh gönderdiniz?
Biliyorum. Sevmiyorum sadece.
Başka kadehiniz var mı?
Teşekkürler.
-Ne diyordun? -Hiç.
Lanet kadehleri hep karıştırıyorlar.
Bir şey soracağım.
O bornoz rahatsız değil mi?
Evet.
Yalanlardan mı konuşalım?
Annen masanın altından oynaşmayı reddetmedi.
Ama sonuna kadar gitmedi.
Seçecek cesareti yoktu. Ama ben seçtim.
Çünkü tutkuluyum.
Artık gerçekleri söyleyebiliyorum.
Seni hayattan çok seviyorum.
Ama annenle sen beni sinirlendirmeyi kesin.
Kim dedi seni bırakmam gerektiğini?
Bu acıyı hissedeceğime ölmeyi yeğlerim
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum
Kalbimin nefesi Aşkımsın sen benim
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum
Kalbimin nefesi Aşkımsın sen benim
Kim söyledi bunu sana bir tanem?
Kalbim parçalanıyor, parça parça
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum
Kalbimin nefesi Aşkımsın sen benim
Ölüyorum, ölüyorum, ölüyorum
Kalbimin nefesi Aşkımsın sen benim
İlk kez seninle tattım sevişmeyi
Ama nankörlük ediyor, unutuyorsun beni
Barışalım aşkım Ruhumun nefesi…
-Anne. -Efendim?
Anne, sen…
Ne?
Hiç.
Seni seviyorum.
İyi öğrenmişsin.
Sağ ol.
Arkadaşların okul gezisinde böyle makyaj yapıyor mu?
Hem de nasıl.
-Caserta'ya nasıl gideceksiniz? -Trenle.
Öğretmen olacak mı?
Hayır. Bizim düzenlediğimiz bir şey bu.
-Peki. Eve geç gelme. -Gelmem.
Selam.
Hayır, tatlım. Yanıma otur.
Burada oturacağım.
Sağır mısın? Buraya otur dedim.
Rosario yalnız mı kalsın? Şoförümüz mü o?
Ne şoförü? Sen benimsin. Yanıma otur.
Hadi lan oradan. Ezik seni!
İstediğim yere otururum.
Dingil.
Latin âşık.
Araba senin mi?
Tabii.
-Zenginsin yani? -Evet.
Sonra Rimembranza Parkı'na gider miyiz?
İstediğin yere gideriz.
Ama ben ne dersem yapacaksın.
Corrà, biraz sakin olsana sen.
Giannina koca kadın olmuş. İstediğini yapar, değil mi?
Vitesi tutabilir miyim?
Tabii.
-Bana öğretir misin? -Elbette.
Atkını çıkar. Kenara al biraz. Hadi.
Hayır.
-Biraz aç da görelim ya. -Kesin şunu.
Giannì.
Beni ne kadar iğrendirdiğinizi görmüyor musunuz?
Kendimi de iğrendiriyorum.
Hadi Giannì. Seni bekleriz.
-Biraz ileride, virajda. -Tamam.
Bizimle geldiğini söyleme ama. Tamam mı?
Çabuk ol lütfen. Hadi!
-Selam Vittoria. -Selam.
Kestane yer misin?
Sağ ol. Çok teşekkürler.
Annen nasıl? Hastanede mi hâlâ?
Evet, bugün gideceğim.
Benim için öp.
Sağ ol.
Yanılmışım.
Sende benim kanım yok.
Sen bir yabancısın.
Bileziğimi geri ver.
Hak etmiyorsun.
Benim olduğunu sandığım için vermek istemedim.
Ama sonra fark ettim ki
sana aitmiş.
Buyur.
Bunu sana hediye ettim.
Beni sevmen yeterli.
Hadi. Geç kalacağız.
-Nerede? -Kiliseye.
Bugün Roberto konuşacak.
Sonra da Margherita'larda yemek yiyeceğiz.
-Sana rahatsızlık vermeyeyim. -Sus be. Ver elini.
Ne? Bir şey mi oldu?
Hava ne güzel, değil mi?
Corrado ve şu diğer yavşakla mı geldin?
-Hayır. -Hayır mı?
Geri zekâlılar!
Şimdi sıçtım ağzınıza!
Kaçma! Yavşak!
Göt!
Hay sikeyim.
Yalancı mısın sen?
Evet.
Neyse ne.
Herkes arada yalan söyler.
Önemli değil, idamlık suç değil sonuçta.
-Roberto'yu dinleyelim mi? -Evet.
Tamam.
Ne berbat bir durum.
Vittoria'dan ve nefretinden korkuyorum. Corrado ve Rosario'dan tiksindim.
Artık kendime bile katlanamıyordum. Çok yorulmuştum.
-Hazır mısın? -Evet.
-Girelim mi? -Bir saniye.
Giovanna'ya bir şey diyeceğim.
Tamam.
Ama sonra o, evet, Roberto
yanıma oturdu ve sakince konuştu.
Benimle. Onun için önemliymişim gibi.
Okuyabilir miyim?
Vicdan.
Çok güçlü bir sözcük.
Acı, pişmanlık demek.
Ama ona verdiğimiz kötü anlamlardan kurtulmalıyız.
Gösterişle, ikiyüzlülükle, yalanla ilişkilendiriyoruz vicdan azabını.
Vicdan, ipliği taşıyan bir iğne gibidir.
Varlığımızın ince örgüleri arasından.
Kendimizi kontrol etmenin çok güçlü bir şekli.
Vicdan azabı,
vicdanımız uyumasın diye onu yaralayan bir bıçak gibidir.
Hadi. Git.
Pardon. Seni bekliyorlar.
Gelmiyor musun Giovà?
Kardeşlerim, dikkatinizi verir misiniz?
Kilisemizin bugünkü konuğu Roberto Matese.
Roberto, bizimle konuşmak isteyen genç bir arkadaşımız.
Ve çok güzel konuşuyor. Kalplerimizi açabiliyor.
Korktum.
Çünkü hayatımda ilk kez
biriyle sevişmeyi istediğimi düşündüm.
Bugün vicdan azabından konuşacağım.
Bir iğnenin, kumaşın örgüleri içinden ipliği geçirişini düşünün.
Giannì!
O kumaş bizim ruhumuz.
Ve iplik de…
Giannì, hop! Atla hadi!
-Burada bir başına ne yapıyorsun? -Bizimle gel!
Kahretsin!
ELENA FERRANTE'NİN AYNI İSİMDEKİ ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış