‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เป็นอะไรไป แม่หนู
‎มันไม่ยุติธรรมเลย
‎ในที่สุดหนูก็ได้เจอคนที่เหมือนมีอยู่จริงสำหรับหนู
‎คนที่ไม่ดูถูกหนู
‎ไม่ทำเหมือนหนูเป็นเด็กที่ต้องชักนำ ‎เป็นวัตถุที่ต้องการตัวแบบ
‎แต่ตอนนี้คุณบอกว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว
‎แล้วหนูจะทำยังไง
‎หนูรู้สึกอัปลักษณ์
‎มีนิสัยที่น่ารังเกียจ
‎แต่หนูคิดว่าหนูก็อยากเป็นที่รัก
‎- ไง เจียนนี ‎- สวัสดี คอร์รา
‎อยากไปนั่งรถเล่นไหม
‎ใจเย็นเถอะ คอร์รา
‎เธอยุ่งงั้นเหรอ
‎ตอนที่ลูกยังเล็ก ทุกอย่างจะดูใหญ่ไปหมด
‎เมื่อลูกโต ทุกอย่างก็ดูเหมือนเล็ก
‎(บทที่ 5 ความรัก)
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎จากนั้นเขาก็มองผมแล้วพูดว่า
‎"คุณดูเหมือนปลาต้มเลย"
‎ไม่มีใครรู้
‎ฉันว่าเหมือนปลาทาเนยมากกว่า
‎มันดูเยิ้มๆ สกปรก เขาทำงานได้แย่มาก
‎- ใครเป็นคนตัด ‎- ลีโนเหมือนทุกครั้ง
‎แหงล่ะ ช่วยให้เข้าใจขึ้นเยอะเลย
‎- ไงพ่อ ‎- ไงโจวา
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ
‎ใช่จ้ะ
‎แม่ไม่มีความเคารพตัวเองหน่อยเลยเหรอ
‎ไม่ขยะแขยงเขาหรือไง
‎อย่าเพิ่งคิดเองเออเอง แม่แค่ชงกาแฟให้เขา
‎- แม่ยังขยะแขยงเขาอยู่ ‎- ดีใจที่ได้รู้นะ ขอบคุณทั้งคู่จริงๆ
‎แค่บางจังหวะแม่ก็ลืมไปว่าเกลียดเขา
‎แม่มีความสุขก็ดีแล้ว หนูไปก่อนนะ
‎- ไปไหนล่ะ ลูกเพิ่งกลับมาเองนี่ ‎- นี่ เดี๋ยวก่อน โจวา
‎- สั้นเนอะ ‎- อะไร
‎ผมพ่อไง
‎โทษนะ หนูไม่สนใจเรื่องทรงผมพ่อ
‎พ่อเริ่มแก่แล้ว
‎สำหรับหนู พ่อดูหนุ่มขึ้น
‎ตอนหนูยังเด็ก พ่อดูแก่กว่านี้
‎ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เราเด็กลง
‎บางทีพ่ออาจยังเจ็บปวดไม่พอ
‎โจวานนา ปราณีเขาหน่อยเถอะ
‎หนูอยากอ่านพระวรสาร
‎ลูกพยายามทำให้เขาโมโหสินะเนี่ย
‎ทำไมถึงอยากอ่าน
‎มีผู้ชายคนหนึ่งพูดถึงมันไว้อย่างน่าสนใจ
‎และลูกก็ตกหลุมรัก
‎เปล่า หนูอยากเป็นเพื่อนกับเขา
‎เขาชื่ออะไร
‎โรแบร์โต มาเตเซ
‎ชื่อเหมือนนักอุดมการณ์หนุ่มชาวคริสต์คนหนึ่งเลย
‎งั้นก็คงเป็นเขานั่นแหละ
‎ลูกเจอเขาที่ปาสโกเนใช่ไหม
‎ใช่ เขามาจากย่านนั้น แต่เขาย้ายไปมิลานแล้ว
‎วิตตอเรียแนะนำให้เรารู้จักกัน
‎พ่อดีใจนะ
‎ใช่
‎คนบางคนก็ควรค่าให้เรารู้จักอย่างถ่องแท้มากขึ้น
‎ส่วนเรื่องพระวรสาร
‎จำเอาไว้ว่ามันมีเพื่อศึกษา
‎เข้าใจไหม มันไม่ได้มีไว้เพื่ออ่านเฉยๆ
‎เดี๋ยวพ่อจะพาไปดู
‎(พระวรสาร)
‎นี่ไง
‎ถ้าอ่านแบบปล่อยใจ มันจะปลุกเร้าความรู้สึก
‎มันเต็มไปด้วยความอยุติธรรม
‎ขอบคุณค่ะ
‎โจวา นายมาเตเซคนนี้เป็นคนยังไง
‎เขาจะมองตาเราตลอด
‎- บาย ‎- ลาก่อนนะ
‎สวัสดี เนลโล
‎ผมไปก่อนนะ
‎- ฉันจะเดินไปส่ง ‎- ไม่เป็นไร บาย
‎("กลางเมืองและชานเมือง")
‎(โกลเด้นคิวบ์ ‎13 ตุลาคม 1996 เวลา 21:00 น.)
‎รอเดี๋ยวนะ ฉันจะจับเธอไว้
‎ไม่ โตนิโน
‎ฉันไม่อยากอยู่ใกล้เธอ
‎- โจวา ช่วยอะไรฉันหน่อย ‎- ว่าไปสิ
‎- เธอต้องเอาโตนิโนกลับไป ‎- เขาเป็นของฉันตอนไหน
‎เอาเขากลับไปเลย ฉันไม่ต้องการเขาแล้ว
‎ไม่ล่ะ เธอเก็บเขาไว้เถอะ
‎ฉันเอาเขามาเพราะคิดว่าเธอชอบเขา
‎อะไรนะ
‎โจวา ตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว ‎อะไรที่เธอชอบ ฉันจะต้องชอบด้วย
‎แต่ตอนนี้เธออายุ 16 แล้วนะ
‎ถึงเวลาที่เธอต้องเลือกเองว่าเธอชอบอะไร
‎และโตนิโนก็ดูจะเป็นคนดีด้วย
‎คนที่ไปไหนด้วยได้
‎โตนิโนน่ะไร้ประโยชน์
‎- เธอก็พูดเว่อร์ไป ‎- ฉันเปล่านะ
‎ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน กางเกงเขาจะตุงขึ้นมา
‎ฉันรู้สึกได้เพราะฉันชอบมัน ฉันเลยขยับเข้าใกล้
‎แต่เขาทำอะไรรู้ไหม เขาถอยออกไป ‎และพูดว่า "ไม่ ฉันให้เกียรติเธอ"
‎เขามันใจเสาะสุดๆ เลย
‎เวลาเราไปเที่ยวด้วยกัน ‎ฉันจะอยู่กับจูเลียนาตลอด
‎อย่างน้อยฉันก็หัวเราะกับเธอได้ ‎ไม่งั้นมันคงน่าเบื่อมากๆ เลย
‎- จูเลียนาบอกว่าเธอเป็นคนที่พิเศษ ‎- ฉันเหรอ
‎ใช่แล้ว และฉันก็ภูมิใจ
‎อันที่จริงคนพูดคือโรแบร์โต แต่จูเลียนาเห็นด้วย
‎ไปกันเถอะ โรแบร์โตมาแล้ว
‎โรแบร์โตนั่น โรแบร์โตนี่ ‎เธอตกหลุมรักเขาเหรอ
‎ดูสิ โจวา
‎ฉันพยายามจะจริงจัง ‎แต่สิ่งที่ได้รับคือการโดนสงสัย
‎- ฉันสงสัยสุดๆ เลยล่ะ ‎- เห็นไหม
‎ฉันจะไปซื้อเครื่องดื่มนะ
‎มันคือผีร้ายจากวัยเด็ก
‎มันคือภาพเงาร่าง
‎แบบบางและบ้าคลั่ง
‎มันเป็นเรือนร่างที่ยุ่งเหยิง กำลังซุ่มซ่อน
‎ในมุมต่างๆ ของบ้าน ยามราตรีปกคลุม
‎ฉันพลิกกายครั้งแล้วครั้งเล่าถอนหายใจ
‎คืนแล้วคืนเล่าที่ไม่อาจหลับใหล
‎ได้แต่ชื่นชมความงดงามของเธอ
‎มองดูค่ำคืนผ่านไปจนกระทั่งรุ่งสาง
‎บัดนี้ เป็นเพราะเธอ
‎ฉันจึงมิอาจข่มตาหลับ
‎ใจที่เจ็บปวดของฉันมิอาจพบความสงบ…
‎เอาเถอะ โตนิโน ฉันว่ามันไม่ผิดอะไร ‎ที่เราจะชื่นชมใครสักคน ตรงกันข้ามด้วย
‎คนอื่นๆ ไม่เข้าใจโรแบร์โต แต่ฉันเข้าใจ
‎เวลาที่เขาอยู่ใกล้ๆ
‎เขาจะทำให้เรารู้สึกว่าเราสำคัญ
‎- เขาเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า ‎- ใช่
‎ที่ต้องปกป้องเอาไว้
‎นายเคยรู้สึกว่ามีคนเข้าใจหรือเปล่า
‎อย่างหนึ่งที่ฉันแน่ใจ ฉันจะไม่ยอมถูกขังไว้ในกรง
‎ฉันไม่อาจกะระยะทางได้อีกต่อไป ‎ฉันชนเข้ากับสิ่งต่างๆ
‎ฉันเป็นคนเดียวที่สูญเสียการมองเห็นอย่างนั้นหรือ
‎ฉันเป็นสิ่งที่จริงแท้มากกว่า ‎ตอนที่ฉันมองเห็นอะไรๆ ชัดเจน
‎หรือว่าตอนนี้…
‎ตอนที่ความรู้สึกอันแรงกล้าข้นคลั่ก
‎ความเกลียดชัง ความรัก…
‎ทำให้ฉันตาบอด
‎ถ้อยคำของเธอไพเราะมาก เก่งมาก
‎สวัสดี
‎เจอกันจนได้
‎คุณดูดีนะ
‎เป็นยังไงบ้าง
‎คอสตา นั่งเถอะ
‎ฉันอยากโทรหาคุณมาสักพักแล้ว แต่ฉันไม่กล้าพอ
‎- ฉันอยากคุยด้วย อยากอธิบาย ‎- อธิบายเหรอ
‎มาตอนนี้ดันอยากอธิบาย อธิบายอะไร
‎ฉันไม่เข้าใจอะไรอีกแล้ว
‎บางทีคุณอาจจะอยากร้องไห้
‎โชคดีจริงๆ เลย
‎เห็นได้ชัดว่าคุณยังร้องไห้ไม่มากพอ
‎น้ำตาฉันแห้งเหือดหมดแล้ว
‎เนลลา อย่าใจร้ายกันเลย คุณก็รู้ว่าฉันรักคุณ
‎ทุกคนในเมืองนี้ก็เอาแต่บอกว่า ‎พวกเขารักกันและกันมากแค่ไหน
‎โกหกทั้งเพ และไม่ใช่คำโกหกที่ดีด้วย
‎คุณพูดถูก
‎เราถมคำโกหกเอาไว้เรื่องแล้วเรื่องเล่า
‎และเราก็คิดว่าพอมันรวมกันเป็นคำโกหกกองโต
‎พวกมันจะกลายเป็นความจริง
‎เพียงเพราะในที่สุดเราก็เชื่อคำพูดพวกนั้น
‎ฉันแค่ทำไปตามความรู้สึก ไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณ
‎คุณทำตามความรู้สึกเหรอ
‎ทำตามสัญชาตญาณน่ะนะ
‎ใช่
‎เหมือนกับสัตว์
‎งั้นช่วยตอบฉันมาหน่อย เพราะฉันสับสนแล้วล่ะ
‎คุณเป็นผู้หญิงหรือสัตว์กันแน่
‎ฉันคิดถึงคุณ
‎คิดถึงมื้อค่ำของเรา
‎ทำไมไม่มาหาฉันที่โปซิลลีโปเลย
‎ในรูหนูที่คุณเรียกว่าบ้าน ‎เหนือท่อน้ำที่คุณเรียกว่าชายหาดน่ะเหรอ
‎ฉันจะไม่มีวันไปเหยียบที่นั่นอีก
‎สวัสดี คอสตา
‎สวัสดี เนลลา
‎เจอกันสักที
‎เรายังเป็นทีมที่ดีนะ จริงไหม
‎เรามาดื่มฉลองกันดีกว่า
‎แด่ทุกคนที่เกลียดชังเรา
‎ผมว่าไม่เข้าท่าหรอก
‎แด่พวกเราทั้งสี่คน
‎แด่การที่เราได้มาที่นี่อีกครั้ง
‎พร้อมหน้ากัน
‎ดื่ม
‎ให้ตาย ไวน์นี่รสชาติชวนแหวะตลอด
‎เอาเถอะ
‎(ตะวันแห่งอนาคต)
‎สายลมโหมพัด พายุกระหน่ำซัด
‎รองเท้าเราสึกพัง กระนั้นเรายังต้องไปต่อ
‎เพื่อพิชิตวสันตฤดูสีแดง
‎ที่ซึ่งตะวันแห่งอนาคตจะฉายแสง
‎เพื่อพิชิตวสันตฤดูสีแดง
‎ที่ซึ่งตะวันแห่งอนาคตจะฉายแสง
‎ทุกเขตคามคือมาตุภูมิของกบฏ
‎หญิงทุกนางถอนหายใจให้แก่เขา
‎ดวงดารานำทางเขาไปตลอดคืน
‎แข็งแกร่งคือจิตใจและท่อนแขนของเขาที่ฟาดฟัน
‎ดวงดารานำทางเขาไปตลอดคืน
‎แข็งแกร่งคือจิตใจและท่อนแขนของเขาที่ฟาดฟัน
‎หากเราเผชิญความตายที่ทารุณ
‎เหล่าสหายจะล้างแค้นอย่างดุดัน
‎ชะตากรรมอันเลวร้ายได้ถูกกำหนด
‎สำหรับเหล่าฟาสซิสต์คิดคดชั่วร้าย
‎ชะตากรรมอันเลวร้ายได้ถูกกำหนด
‎สำหรับเหล่าฟาสซิสต์คิดคดชั่วร้าย
‎สายลมหยุดพัด และพายุก็สงบ
‎เหล่าสหายผู้ภาคภูมิกลับสู่มาตุภูมิพวกเขา
‎ธงสีแดงของเขาโบกสะบัดในสายลม
‎ในที่สุดเราก็เป็นชัยและเป็นไท
‎ธงสีแดงของเขาโบกสะบัดในสายลม
‎ในที่สุดเราก็เป็นชัยและเป็นไท
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องชานเมือง
‎แต่พลังงานที่น่าประทับใจของชาติเรา
‎ล้วนมาจากภายนอก จากต่างจังหวัด
‎คาร์โล เลวี, อิตาโล คัลวีโน, ปาโซลินี…
‎โตเลียตติ, แบร์ลีนกูแอร์, อินกราโอ
‎อันที่จริงแล้ว แม้แต่พระเยซูก็มาจากต่างจังหวัด
‎พวกแม่ช่างอัปลักษณ์จนแทบจะดูงดงามเลย
‎งั้นคุณก็กำลังบอกเราว่า
‎โครงสร้างคู่ขนาน ‎ไม่ได้มีอยู่แค่กลางเมืองกับชานเมือง
‎แต่รวมถึงกลางเมืองกับต่างจังหวัดเหรอคะ
‎ผมกำลังจะบอกว่ามันมีเขตกลางเมือง ‎ที่ซึ่งทุกคนมองว่ามีพลัง มีความคิด
‎แต่ไม่มีใครอยากยอมรับว่าที่สิ่งเหล่านั้นมีอยู่ได้
‎เป็นเพราะพลังงานที่มาจากภายนอก
‎จากแรงกดดันของเขตชานเมือง ‎ซึ่งนำแนวทางใหม่ๆ มาสู่สิ่งต่างๆ นึกออกไหม
‎- ความเปลี่ยนแปลง ‎- ใช่ครับ
‎พระเยซูก็มีแนวทางใหม่ๆ
‎พลังทางจริยธรรมของคนที่ไม่เพียงไม่เห็นแก่ตัว
‎หากแต่ยังนำมาซึ่งพลังงานใหม่
‎เป้าหมายคือการกำหนดจุดเชื่อมโยง ‎ระหว่างคนข้างในกับข้างนอก
‎เพราะนั่นคือหัวใจหลักของทุกอย่าง
‎ไม่ใช่แค่ความยากลำบากของชานเมือง
‎แต่ยังรวมถึงศักยภาพ ‎ทางการสร้างสรรค์ของความบริสุทธิ์
‎ผมมาจากปาสโกเน ไม่แน่ใจว่าคุณรู้จักที่นั่นไหม
‎มันคือที่ที่การจะก้าวออกมา ‎จากที่นั่นเป็นส่วนที่ยากที่สุด
‎แต่ไม่ว่าเราไปที่ไหน ‎มันจะติดตัวเราไปด้วยเสมอ
‎ผมไม่คิดว่าเราควรจะสนใจ
‎พลังงานใหม่ของชานเมืองมากเกินไป
‎แต่เราควรสนใจปัญหาของคนจน
‎ผมหมายถึงถ้ามันจะมีฉันทามติ
‎ระหว่างคอมมิวนิสต์ที่ดี ‎ซึ่งเป็นคำที่เราเรียกพวกเขาในปัจจุบัน
‎กับคาทอลิกที่ดี มันก็คือ…
‎ความสามารถที่จะใส่ใจคนยากจน
‎ผมคิดว่านี่อาจจะเป็นฉันทามติที่ดีระหว่างเรา
‎เราต้องเสนอวิธีแก้ปัญหา
‎ยกตัวอย่างนะ
‎ผมมีคำถาม มาเตเซที่รัก
‎ตอนที่พระเยซูไล่พวกพ่อค้าออกจากวิหาร
‎เขาแค่ไม่พอใจหรือว่าเขามีแผนการ
‎มันเป็นธรรมดาที่จะผลุนผลันเรียกเราว่าคาทอลิก
‎อย่างที่คนว่ากัน
‎"หากพระเจ้ามีจริง ‎ทำไมพระองค์ไม่แก้ปัญหาต่างๆ ของโลก"
‎โดยพื้นฐานแล้ว นั่นคือคำถาม
‎ชาวรัสเซียมีสุภาษิตหนึ่ง
‎"พระเจ้ารู้ความจริง แต่พระองค์ไม่พูดทันที"
‎นั่นคือความแตกต่าง ‎ระหว่างคาทอลิกกับผู้ที่ไม่ศรัทธา
‎พวกเราชาวคาทอลิกมีแผนระยะยาว
‎และถ้าคุณอ่านพระวรสารอย่างปล่อยใจ ‎แผนนั้นก็จะชัดเจนขึ้นมา
‎เยี่ยมมาก
‎ขอบคุณ
‎- เก่งมาก โรแบร์โต ‎- ก็มันจริงนี่นา ไง
‎เธอยอดมาก
‎- เธอได้ยินใช่ไหม ‎- ทุกคำเลย เธอยอดมาก
‎ฉันก็อ่านพระวรสารนะ
‎ทั้งสี่เล่มเลย
‎- แล้วเธอคิดว่าไง ‎- มันใช้ไม่ได้
‎เธอคิดเหมือนพ่อของเธอ
‎หมายความว่ายังไง บอกฉันหน่อย
‎พระเยซูคือบุตรพระเจ้า ‎แต่ปาฏิหาริย์ของเขาไร้ประโยชน์
‎เขาถูกทรยศและถูกตรึงกางเขน
‎ไม่ใช่แค่นั้นด้วย เขาขอให้พระบิดา ‎ช่วยเขาไว้จากการตรึงกางเขน
‎แต่พระองค์ไม่ได้ทำอะไร ‎เพื่อบรรเทาความทรมานนั้น
‎- ก็จริงแฮะ ‎- ทำไมพระองค์ไม่ลงมาทุกข์แทน
‎ตามพระวรสาร ‎พระเจ้าสร้างโลกที่ใช้การไม่ได้ขึ้นมา
‎จากนั้นก็โยนความล้มเหลวนี้ ‎ให้พระบุตรเป็นผู้รับผิดชอบ
‎ด้วยเหตุผลอะไรกัน
‎พระเจ้านั้นไม่ง่าย
‎ถ้าอยากให้ฉันเข้าใจ ‎พระองค์ก็ควรง่ายขึ้นหน่อย
‎- เธอชอบบทกวีไหม ‎- อืม
‎- ได้อ่านบ้างไหม ‎- ก็อ่านบ้าง
‎บทกวีเรียงร้อยขึ้นมาจากถ้อยคำ ‎ถ้อยคำที่เราใช้พูดคุยกัน
‎ถ้ากวีหยิบถ้อยคำที่ไม่สำคัญของเรา ‎มาปลดปล่อยจากบทสนทนาของเรา
‎พวกมันก็จะถูกปลดปล่อย ‎จากพลังงานที่คาดไม่ถึงและไม่สัมพันธ์กัน
‎พระเจ้าก็สำแดงตนในแบบเดียวกัน
‎พระเจ้าไม่ใช่กวี
‎พระองค์ก็แค่คนอย่างเราที่รู้วิธีเขียนบทกวี
‎แต่การรู้วิธีเขียนมัน ‎คือสิ่งที่เบิกตาเธอ ทำให้เธอแปลกใจ
‎- ถ้าพระองค์เก่งล่ะก็ใช่ ‎- มันจะทำให้เธอสั่นสะท้าน ทำให้ทึ่ง
‎ทำไมฉันถึงควรเชื่อในการสั่นสะท้าน
‎- ไว้คราวหน้าเถอะ ‎- เพื่อจิตวิญญาณทางศาสนา
‎จิตวิญญาณทางศาสนาคืออะไร
‎ลองคิดถึงการสืบสวนในนิยายอาชญากรรมสิ
‎มีเพียงปริศนาที่จะยังหลงเหลือเป็นปริศนา
‎นั่นแหละจิตวิญญาณทางศาสนา
‎สืบต่อไป สืบต่อไปเรื่อยๆ ‎จนกว่าสิ่งที่เหลืออยู่จะถูกเปิดเผย
‎ฉันไม่ได้ยิน
‎อย่าเพิ่งใช้มันจนหมด โจวา ให้เวลามันหน่อย
‎สิ่งที่พระวรสารบอกมีมากกว่าที่เธอได้อ่าน
‎โรแบร์โต เธอต้องไปแล้วนะ ‎มันสายแล้ว ไปเถอะ
‎ลูกรัก
‎ลูกยอดเยี่ยมมาก
‎อัจฉริยะตัวจริง เก่งมาก
‎เยี่ยมเลย จริงๆ นะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎"ถ้าอยากให้ทุกสิ่งคงอยู่อย่างนั้น ‎พวกมันจะเปลี่ยนแปลง"
‎ดีมาก เราไปกันได้แล้วล่ะ ‎มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนอีก
‎เราจะหลับไปพร้อมกับเดอะ เลพเพิร์ด
‎พ่อเปิดเดอะ เลพเพิร์ดเพื่อให้ตัวเองหลับ
‎เราก็ไปกันเถอะ
‎- เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม ‎- เธอยอดมาก
‎ฉันก็บอกแล้ว ฉันภูมิใจจริงๆ สาบานได้เลย
‎เธอสุดยอด
‎ฉันเข้าใจ
‎รอแป๊บหนึ่งนะ
‎คำพูดเธอทรงพลังมากเลยล่ะ
‎แต่ของคุณทรงพลังกว่า
‎แล้วเจอกันเร็วๆ นี้
‎เขาต้องไปแล้ว ไม่งั้นเขาจะตกรถไฟไปมิลาน
‎- ไปนะ อันเจลา โตนิโน ‎- จูเลียนา จะไปได้หรือยัง
‎- ไปเถอะ ‎- บาย
‎- เร็วเข้า จูบลาแล้วรีบไปซะ ‎- บาย
‎- ลาก่อน ที่รัก ‎- ลาก่อน
‎ตอนเธอมามิลาน พาโจวานนามาด้วยนะ
‎ตกลง
‎เธอทำให้เขาตะลึงไปเลย
‎- แต่ก็สงสารจูเลียนา ‎- ทำไมล่ะ
‎ดูก็รู้ว่าเธอเบื่อ ‎แต่เธอเสแสร้งเพื่อรักษาสถานะที่เธออยู่
‎- บายค่ะ วิตตอเรีย บายค่ะแม่ ‎- บาย
‎- จะทำอะไรกันต่อ ‎- นังเด็กเจ้าเล่ห์
‎แล้วยังกล้าตีหน้าว่าเป็นเพื่อนเธออีก
‎- วิตตอ พูดอะไรน่ะ ‎- เงียบเลย
‎ทำไมต้องเข้าไปแทรกกลาง ‎ระหว่างจูเลียนากับแฟนด้วย เธอสำส่อนเหรอ
‎- หุบปากเลยนะ วิตตอ ‎- ขอร้องล่ะ
‎- หนูเปล่าเข้าไปแทรก ‎- เปล่ากะผีน่ะสิ!
‎- แม่ ช่วยห้ามเธอหน่อย ‎- ใจเย็นๆ ก่อน
‎ไปหาคนของตัวเองซะไป
‎เธอโอ้อวด
‎รำแพนหางเหมือนนกยูง
‎ใช้คำพูดสวยๆ งามๆ เต็มไปหมด
‎พอไอ้โง่นั่นฟังเธอ เขาก็ทึ่ง
‎เธอเผชิญหน้ากับเขา และตอนนี้เขาก็ชอบเธอ
‎ตอนนี้โรแบร์โตอาศัยอยู่ที่มิลาน
‎ต่อให้เธอไม่เข้ามายุ่ง มันก็ลำบากพออยู่แล้ว
‎ก็จริงที่โรแบร์โตอยู่ไกล ‎แต่ความรักของพวกเขาใสสะอาด
‎ตอแหลซะดูดีเชียว
‎เจียนนี เธอมันไม่รู้อะไรเลย
‎ความรักน่ะไม่ใสสะอาด มันสกปรก
‎เหมือนกับหน้าต่างห้องน้ำ
‎ระวังล่ะ จูเลีย เธอเป็นแค่เด็กสาวซื่อๆ
‎ส่วนยัยนี่เป็นหมาป่าในคราบลูกแกะ
‎พอเถอะ
‎ไปกัน ก่อนที่ฉันจะตบนังนั่น
‎วิตตอ
‎- โอเค ‎- อย่าวิ่ง เดี๋ยวเราตกบันได
‎มาเถอะ ซอร์รี่ ฟอร์ เดอะ ดีเลย์จะฉายแล้ว ‎อย่างน้อยเราก็จะได้ฮากัน
‎นังสำส่อนนั่นต้องรู้ซะบ้างว่าควรทำตัวยังไง
‎ไปกัน
‎มารดา โสเภณี หรือบุรุษที่ถอดแบบมาห่วยๆ
‎นี่คือสตรีในส่วนนี้ของโลก
‎ชีวิตเธอถูกกำหนดมาแบบนี้ตั้งแต่เกิด
‎หากหัวใจใครอื่นเข้าควบคุม เธอก็เป็นอันจบสิ้น
‎มารดา โสเภณี หรือบุรุษที่ถอดแบบมาห่วยๆ
‎เธอต้องการมากกว่านี้จากส่วนนี้ของโลก
‎ไม่เพียงถูกยกย่องชมเชย ‎เพราะลูกชายที่เธอให้กำเนิด
‎เพราะร่างกายอันงดงาม
‎หรือการถูกทุบตีที่ฉันได้รับ
‎เพียงเพราะฉันเกิดมาเป็นผู้หญิง
‎ฉันไม่เคยคล้องกุญแจหัวใจไว้
‎เพียงเพราะฉันเกิดมาเป็นผู้หญิง
‎เพียงเพราะฉันเป็นผู้หญิง
‎อย่าได้ลืมเลือน อย่าได้ลืมไป
‎อย่าได้ลืม เพราะชีวิตกำลังผ่านไป
‎อย่าได้ลืมตัวเธอเอง
‎- หลีกไปให้พ้นทางเลย ‎- นี่
‎หลีกทางไปสิวะ มีอะไร
‎หลีกไปซะ ไม่งั้นฉันขับรถทับแน่
‎นี่ ไอ้หัวฟู ได้ใช้ยาสระผมบ้างไหม
‎ไง เจียนนี เธอก็อยู่ในรูหนูนี่เหรอ
‎พวกนายมาทำอะไรที่นี่
‎ใช่ จริงๆ แล้วเรามาก่อความวุ่นวาย
‎- โรแบร์โตพูดจบไปแล้ว ‎- ให้ตายสิวะ
‎โรซาริโอ เราคลาดกับเขา บอกแล้วไงว่าให้รีบ
‎เจียนนี เธอคิดว่าเธอดีเลิศกว่าเราเหรอ ‎ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นใคร
‎ฉันกลัวตายแหละ คอร์รา
‎อย่าอวดดีนักนะ โรซาริโอหลงรักเธออยู่
‎โรซาริโอบอกเองไม่ได้หรือไง ‎หรือเขาต้องมีพ่อสื่อคุยให้
‎เขาเป็นคนขี้อาย ถึงจะดูไม่เหมือนนัก
‎เธอกล้าขัดขืนเขา เขาก็เลยหลงรักเธอ
‎เขาหยุดคิดเรื่องหน้าอกเธอไม่ได้เลย
‎- ฉันชอบคนอื่นแล้ว ‎- ใครล่ะ
‎ฉันบอกไม่ได้
‎เธอนี่มันแรดชะมัด
‎ถ้าฉันอยากแรด ฉันก็แรด
‎ช่างเถอะ โรซาริโอ ไปดีกว่า ‎ที่นี่มีแต่พวกคอมมิวนิสต์
‎- ก็จริง ‎- ทำไมไม่ไปสักที
‎- ทำไมเราไม่ไปด้วยกันล่ะ ‎- ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแหละ
‎เจียนนี ฉันชอบเธอจริงๆ นะ จากใจเลย
‎ฉันกำลังมีความรัก
‎ขนาดนมของรูปปั้นในวังกาแซร์ตา ‎ก็ยังไม่เหมือนกับของเธอ
‎ส่วนนายก็มีฟันเหมือนบีเวอร์ดอน ชัค
‎- แต่ฉันก็มีสาวๆ ตามกรี๊ดอยู่ ‎- งั้นทำไมไม่ไปจูบพวกนั้นซะล่ะ
‎อย่าใจร้ายสิ มันไม่ยุติธรรมเลย เดี๋ยวนะ
‎นั่นจูเลียนานี่
‎ลองถามเธอเรื่องบ้านสวยๆ ‎ที่มองเห็นวิวทะเลของฉันสิ
‎- โรซาริโอ ฉันพอแล้ว ‎- ไม่เอาน่า
‎เธอตกหลุมรักโรแบร์โต มาเตเซเหรอ
‎นายบ้าหรือไง
‎ไม่ต้องสนเธอ คุยกับฉัน
‎- อยากให้ฉันเอาตัวเขามาที่นี่ไหมล่ะ ‎- นายจะทำเหรอ
‎- ฉันพร้อมทำตามคำสั่งเธอ ‎- แล้วเขาจะมาเหรอ
‎คงไม่สมัครใจหรอก แต่ฉันจะโน้มน้าวเขาจนได้
‎โรซาริโอ นายมันงี่เง่า
‎โรแบร์โตไม่มีทางทำสิ่งที่เขาไม่อยากทำ
‎ก็อยู่ที่ว่าจะใช้กำลังกันแค่ไหน
‎- จูเลียนา ‎- ไปกัน
‎อย่าไปคุยกับไอ้งั่งนั่น
‎หนูเปล่า เขามาคุยกับหนูเอง
‎คุณเคยนอนกับเขาเหรอ
‎มันก็มีบางครั้ง ‎ที่เราอยากจะทำอะไรให้มันจบๆ ไป
‎- เขาทำให้หนูกลัว ‎- ใคร โรซาริโอ ซาร์เจนเตเหรอ
‎ไม่ต้องกลัวหรอก เชื่อฉันสิ เขาเป็น อง.
‎- อง. คืออะไร ‎- ไอ้งั่ง
‎อย่าสนใจวิตตอเรียเลยนะ
‎ป้าก็เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ
‎วิตตอเรียพูดจาร้ายๆ ก็จริง แต่มันไม่ไร้สาระ
‎และเธอก็เป็นคนรู้จักพูดจริงๆ ‎แต่บางครั้งเธอก็ควรเงียบ
‎- แต่ว่า… ‎- เงียบเลย
‎รอเดี๋ยว
‎โตนิโน ไม่
‎- คนสวย ‎- นี่ คนสวย
‎(โรงภาพยนตร์เมดิเตอร์เรเนียน)
‎- ไปเถอะ ‎- ฉันหยิบนี่ให้
‎- เอาสิ ‎- ขอบใจ
‎- ด้วยความยินดี ‎- ไปกันเลยไหม
‎มาเถอะ อันเจลา
‎มัสซีโม โตรอีซีเป็นนักแสดงคนโปรดของฉัน
‎เห็นแม่สาวนี่ไหม
‎สวัสดี
‎คนสวย ทำไมไม่มานั่งกับเราล่ะ
‎เราจะให้เธอดูหนังดีๆ
‎อะไร เธอจะหัวเราะเหรอ มานี่สิ
‎มาหัวเราะใส่จู๋นี่
‎ผมสวยจัง เหมือนผ้าไหมเลย
‎พวกนี้ก่อกวนเรา เธอจะทำอะไรไหม
‎อันเจลา ช่างมันเถอะ
‎ไปด้านหน้ากันเถอะ ‎ตรงนี้มองไม่เห็น ไปกัน อันเจลา
‎โตนิโน ฉันพอแล้ว เราจบกัน
‎เด็กดี ทิ้งไอ้โง่นั่นเถอะ มานี่มา
‎(เมาโร เบราร์ดีขอเสนอ)
‎(ภาพยนตร์โดยมัสซีโม โตรอีซี)
‎(ซอร์รี่ ฟอร์ เดอะ ดีเลย์)
‎มาเถอะ ไปกัน
‎- นี่ ‎- หุบปากน่า
‎ถอยไปซะ เขยิบไป
‎- หลบไป ‎- อย่ามาขวางทาง
‎พวกเราอีกแล้ว คิดถึงกันไหม
‎เธอยอมให้ไอ้สวะนี่สั่งเธอเหรอ ‎เราอยากดูหนังกับเธอนะ
‎- ได้ยินไหม มันเรียกเธอว่าสวะ ‎- ไอ้สวะ
‎โตนิโน ได้ยินนั่นไหม
‎ตื่นสักที โตนิโน
‎พาเขาออกไปจากที่นี่
‎ไอ้พวกโง่
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว พวกแกมันก็แค่ไอ้สถุลสามตัว
‎ว้าว เรากลัวจังเลย ‎นายก็ได้แต่ลงกับผู้หญิงเท่านั้นแหละ
‎ฉันจะฆ่าแกซะ
‎หยุดนะ ใจเย็นก่อน
‎- นี่ ‎- มาเถอะ ไปเร็ว
‎โตนิโน หยุดนะ
‎พอได้แล้ว หยุดนะ
‎- พอแล้ว ‎- หยุด โตนิโน
‎หยุด
‎ดูสิ่งที่พวกนั้นทำสิ
‎ดีแล้วล่ะ พวกมันหาเรื่องเอง
‎ตำรวจมา
‎เรารีบเผ่นกันเถอะ
‎- เธอมันเส็งเคร็งสิ้นดี ‎- กล้าดียังไง
‎เธอมันเห็นแก่ตัว เธอไม่สนใจใครเลย
‎เธอเอาแต่ทำตัวแรดๆ แล้วตอนนี้คิดจะหนีเหรอ
‎เธอกล้าดียังไง นังตัวแสบ
‎หุบปากซะ อันเจลา ‎ไม่งั้นฉันกระชากผมเธอหลุดแน่
‎ก็ลองดูสิ
‎- ฉันจะข่วนหน้าเธอซะ ได้ยินไหม ‎- หยุดเลยนะ
‎- อันเจลา เธอทำเกินไป ‎- ทำเกินไปเหรอ แล้วนังนี่ล่ะ
‎"นังนี่" เหรอ เก็บไว้เรียกน้องสาวโน่น
‎- ไปกัน โตนิโน ‎- ตำรวจมา นายทำเกินไป
‎- ฉันล่ะ ‎- มาสิ เร็ว
‎เจียนนี หยุดก่อน
‎เธอเป็นไรไหม
‎มีอะไร
‎เจียนนี ฉันจะไปแล้วล่ะ
‎- นายจะไปไหน ‎- เวนิส
‎อยู่ที่นี่ฉันก็ได้แต่ทำชีวิตตัวเองพัง เธอก็เห็นแล้ว
‎- นายจะไปเมื่อไหร่ ‎- เดี๋ยวนี้เลย
‎จูเลียนารู้ไหม
‎ไม่ เธอไม่รู้
‎- ไม่มีใครรู้ ‎- โรแบร์โตก็ด้วยเหรอ
‎ไม่ ถ้าเขารู้ว่าคืนนี้ฉันทำอะไรลงไป ‎เขาคงไม่มีวันมองหน้าฉันอีกเลย
‎- นายจะส่งที่อยู่มาให้ฉันไหม ‎- พอมีแล้วจะส่งมาให้นะ
‎ทำไมนายถึงบอกฉัน
‎เพราะเธอเข้าใจฉัน
‎ลาก่อน เจียนนี
‎ทุกอย่างระหว่างเราหล่นหายไปหมดแล้ว
‎เธอไม่ได้รักฉันอีกแล้ว
‎ไม่ได้มีอะไรหล่นหายหรอก มันแค่จบลง
‎งั้นก็จูบฉันสิ
‎เราไม่ใช่เด็กๆ อีกแล้ว
‎โรแบร์โตเสนอให้เธอไปมิลานกับฉัน
‎(สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกัน ‎ของเอเลนา แฟร์รานเต)
‎ตอนที่ลูกยังเล็ก ทุกอย่างจะดูใหญ่ไปหมด
‎เมื่อลูกโต ทุกอย่างก็ดูเหมือนเล็ก
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์