BİR NETFLIX DİZİSİ
Ne oldu küçüğüm?
Adil değil.
Sonunda hakiki görünen biriyle tanıştım.
Bana tepeden bakmayan.
Bana şekillendirilecek bir nesne gibi, yönlendirilecek bir çocuk gibi davranmadı.
Şimdi de dönmeyeceğini söylüyorsun.
Ben ne yapacağım?
Çirkin hissediyorum.
Kişiliğim de çirkinmiş gibi.
Ama sevilmek istiyorum galiba.
-Selam Giannì. -Selam Corrà.
Gezelim mi?
Sal beni Corrà.
Meşgul müsün?
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
BEŞİNCİ BÖLÜM AŞK
Herkesin hayatı kendine.
Sonra bana baktı ve dedi ki
"Haşlanmış balığa benziyorsun."
Kimse bilmiyor.
Bence yağda balığa benziyorsun.
Yağlı. Pis görünüyor. Berbat yapmış.
-Saçını kim kesti? -Her zamanki gibi Lino.
Tabii. Belli işte.
-Selam baba. -Selam Giovà.
Her şey yolunda mı?
Evet.
Kendine hiç saygın yok mu?
İğrenmiyor musun?
Aklına bir şeyler gelmesin. Sadece kahve içiyoruz.
-Hâlâ ondan iğreniyorum. -İyi bari. İkinize de çok teşekkürler.
Arada bir ona olan nefretimi unutuyorum.
Siz mutlu olun da. Ben kaçtım.
-Nereye? Yeni eve geldin. -Hey. Dur. Giovà.
-Kısa, değil mi? -Ne?
Saçım.
Pardon da saçın umurumda değil.
Yaşlanıyorum.
Bana genç görünüyorsun.
Ben küçükken daha yaşlı duruyordun.
Acı insanı yaşlı gösterir.
Belki yeterince acı çekmiyorsundur.
Giovanna, onu rahat bırak lütfen.
İncil okumak istiyorum.
Şimdi inadına yapıyorsun ama.
Nasıl yani?
Bir adam benimle konuştu, ilgimi çekti.
Ve âşık oldun.
Hayır, arkadaşı olmak istiyorum.
Adı ne?
Roberto Matese.
Roberto Matese mi?
O isimde Hristiyanlık eğitimli genç bir ideolog var.
Odur o zaman.
Pascone'de mı tanıştınız?
Evet, oralı ama Milano'ya taşınmış.
Vittoria tanıştırdı.
Sevindim.
Evet.
Bazı insanları yakından tanımaya değer.
İncil'e gelirsek de
unutma, o çalışılacak bir şey.
Anladın mı? Öylece okumak yetmez.
Sana bir şey göstereyim.
İNCİL
İşte burada.
Sorgulamadan okursan, kendini verirsen seni çok heyecanlandırır.
Adaletsizlikle dolu.
Teşekkürler.
Giovà. Matese nasıl biri?
İnsanın gözünün içine bakıyor.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
Selam Nello.
Ben gidiyorum.
-Seni geçireyim. -Yok, hoşça kal.
"MERKEZ VE BANLİYÖ"
GOLDEN CUBE 13 EKİM 1996, SAAT 21.00
Dur, seni yakalayacağım!
Hayır, Tonino!
Yanıma bile yaklaşma!
-Giovà, bana bir iyilik yap. -Söyle.
-Tonino'yu geri al. -Hiç benim oldu mu ki?
Geri al. İstemiyorum onu.
Sağ ol, sende kalsın.
Hoşlandığını sandığım için aldım.
Ne?
Giovà, küçüklüğümüzden beri senin her beğendiğinde gözüm olurdu.
Artık 16 yaşındasın.
Kendi seçimlerini yapma vaktin geldi.
Tonino da iyi birine benziyor.
Birlikte bir yerlere varılabilecek biri.
Tonino işe yaramaz.
-Abartıyorsun. -Hayır.
Sürekli pantolonunda çadır kuruyor.
Hissediyorum, hoşuma da gidiyor, o yüzden yaklaşıyorum.
Ama sonra geri çekilip diyor ki "Hayır! Sana saygı duyuyorum!"
Omurgasız ya.
Beraber çıkınca Giuliana'yla takılıyorum.
En azından onunla gülebiliyorum! Yoksa çok sıkılırdım.
-Olağanüstü olduğunu söylüyor. -Benim mi?
Evet. Çok gurur duyuyorum.
Aslında Roberto diyor onu. O da katılıyor tabii.
Gidelim. Roberto geliyor.
Roberto kadar taş düşsün başına. Âşık mısın Roberto'ya?
Gördün mü Giovà?
Ciddi olmaya çalışıyorum ama tek karşılığı şüphe.
-Çok şüpheliyim aslında. -Gördün mü?
İçecek bir şey alacağım.
Çocukluktan bir öcüydü.
Bir silüetti.
Zayıf ve çılgın.
Karmakarışık bir figürdü, dolaşırdı.
Gece çökerken evlerin köşelerinde.
Dönüp iç çekiyorum tekrar tekrar
Geceleri uyku görmüyor gözüm
Güzelliğine hayranım
Şafağa kadar gecenin geçişini izliyorum
Artık senin yüzünden
Uyku görmüyor gözlerim
Yaralı kalbimde huzur kalmadı…
Neyse Tonino.
Bence birine hayran olmak yanlış değil, hatta tam tersi.
Diğerleri Roberto'yu anlamıyor ama ben anlıyorum.
O yanındayken
insanı önemli hissettiriyor.
-Hazine gibi biri. -Evet.
Korunması lazım.
Anlaşılmış hissediyor musun?
Bir şey kesin, kafese kapatılmayacağım.
Artık mesafeleri ölçemiyorum. Eşyalara çarpıyorum.
Tek göremeyen ben miyim?
Her şeyi açıkça görebildiğimde daha mı gerçektim?
Yoksa şimdi…
…en güçlü, en ağır hislerim,
nefret, sevgi…
…beni kör mü ediyor?
Sözlerin çok güzeldi. Bravo.
Merhaba.
Geldik.
İyi görünüyorsun.
Nasılsın?
Costà, otur.
Bir süredir seni aramak istiyordum ama cesaret edemedim.
-Konuşmak, açıklamak istedim. -Açıklamak mı?
Açıklamak istiyormuş. Neyi?
Artık hiçbir şeyi anlamıyorum.
Ağla istersen.
Ne şanslısın.
Yeterince ağlamamışsın, belli.
Bende gözyaşı kalmadı.
Nella acımasız olma. Seni sevdiğimi biliyorsun.
Bu şehirdeki herkes birbirini çok sevdiğini söylüyor.
Yalan bu. Hem de inanılır gibi değil.
Haklısın.
Yalanlar üstüne yalanlar koyuyor,
koca bir yığın içinde karışırlarsa gerçek olacaklarını sanıyoruz.
Sırf onlara inandığımız için.
İstediğimi yaptım. Sana zarar vermek için yapmadım.
İstediğini mi yaptın?
İçgüdülerini mi dinledin?
Evet.
Hayvanlar gibi.
O zaman şu sorumu cevapla çünkü kafam karıştı.
Sen kadın mısın, hayvan mısın?
Seni özledim.
Yemeklerimizi özledim.
Posillipo'da beni görmeye gelsene.
Sahil dediğin o kanalizasyondaki ev dediğin o bok çukuruna mı?
Oraya bir daha ayak basmam.
Selam Costà.
Selam Nella.
Geldik bakalım.
Hâlâ iyi bir ekibiz, değil mi?
Kadeh kaldıralım.
Tüm düşmanlarımıza.
Hiç sanmıyorum.
Dördümüze.
Tekrar burada olmamıza.
Hep beraber.
Şerefe.
Tanrım, bu şarap hep iğrenç oluyor.
Neyse ne.
GELECEK GÜNEŞİ
Rüzgâr esiyor Fırtına hiddetleniyor
Pabuçlar yırtık ama durmak olmaz
Kızıl baharı fethetmek için
Gelecek güneşinin doğduğu yerde
Kızıl baharı fethetmek için
Gelecek güneşinin doğduğu yerde
Her yer vatandır devrimciye
Kadınlar can atar onun için
Yıldızlar ona rehberlik eder geceleri
Yüreği ve bileği kuvvetlidir çarpışırken
Yıldızlar ona rehberlik eder geceleri
Yüreği ve bileği kuvvetlidir çarpışırken
Yüzleşirsek acımasız bir ölümle
Sert olur partizanın intikamı
Acı kaderi mühürlendi artık
Aşağılık, hain faşistin
Acı kaderi mühürlendi artık
Aşağılık, hain faşistin
Rüzgâr durdu Ve fırtına dindi
Partizan dönüyor evine gururla
Kızıl bayrağı dalgalanıyor rüzgârda
Zafer bizimdir, özgürüz sonunda
Kızıl bayrağı dalgalanıyor rüzgârda
Zafer bizimdir, özgürüz sonunda
Konu sırf banliyöler değil.
Ülkenin ifadeci enerjisinin tamamı
dışarıdan, ufak ilçelerden geliyor.
Carlo Levi, Italo Calvino, Pasolini…
Togliatti, Berlinguer, Ingrao.
Hatta İsa bile ufak bir ilçedendi.
Öyle gülünçsünüz ki neredeyse güzelsiniz.
Yani paralellik sadece
şehir merkezi ve banliyö arasında değil, merkez ve ilçeler arasında da mı var?
Herkesin güç ve fikirlerin bulunduğunu düşündüğü şehir merkezleri var.
Ama kimse bunun dışarından gelen enerji sayesinde var olduğunu
kabullenmek istemiyor.
Yeni görüşler getiren banliyönün baskısından. Anlıyor musunuz?
-Değişim yani. -Evet.
İsa da yeni görüşler getirdi.
Kendini düşünmemenin yanında yeni bir enerji getiren ahlaki bir güç.
Asıl hedef içeridekilerle dışarıdakiler arasında bir bağ kurmak.
Çünkü asıl olay bu.
Sırf banliyölerin zorlukları değil, saflığın yenilikçilik potansiyeli de.
Ben Pascone'liyim. Biliyor musunuz, emin değilim.
Yetişmeye çalıştığın yer en zor kısmı.
Ama insan bunu hep yanında taşıyor.
Bence banliyölerin yeni enerjisi yerine
yoksulların sorunlarına
daha çok odaklanmalıyız.
Yani günümüzdeki anlamıyla
iyi bir komünist ile
iyi bir Katoliğin anlaştığı bir nokta var, aslında…
O da yoksulları önemsemek.
Bence bu anlaşacağımız iyi bir nokta olabilir.
Çözüm önermeliyiz.
Mesela sevgili Matese'ye bir sorum var.
İsa, tüccarları tapınaktan kovduğunda
sadece sinirli miydi yoksa bir planı var mıydı?
Biz Katoliklere değinilmesi sık olan bir şey.
Mesela "Tanrı varsa neden dünyanın sorunlarını çözmüyor?" deniyor.
Evet, soru kısaca bu.
Bir Rus atasözü vardır.
"Tanrı gerçeği bilir ama hemen söylemez."
Katoliklerle inançsızlar arasındaki fark da bu.
Bizim uzun vadeli bir planımız var.
İncil'i sorgulamadan okuduğunuzda o planı netçe görüyorsunuz.
Bravo.
Teşekkürler.
-Bravo Roberto. -Doğru olan bu, değil mi? Selam.
Harikaydın.
-Beni duyabildin mi? -Her kelimeni. Harikaydın.
İncil'i okudum.
Dört kısmını da.
-Ne düşünüyorsun? -İşe yaramıyorlar.
Babası gibi düşünüyor.
Nasıl yani? Anlat bana.
İsa, Tanrı'nın oğlu ama boş mucizeler yapıyor.
İhanete uğrayıp çarmıha geriliyor.
Bununla kalmayıp babasından onu çarmıhtan kurtarmasını istiyor
ama babası acısını dindirmiyor.
-Doğru. -Neden onun yerine geçmedi?
İncil'e göre Tanrı işlemeyen bir dünya yaratmış
ve bu başarısızlığın sorumluluğunu oğluna yüklemiş.
Neden?
Tanrı'yı anlamak zor.
Anlamamı istiyorsa kolay olmalı.
-Şiir sever misin? -Evet.
-Okur musun? -Bazen.
Şiir kelimelerden oluşur. Şu anki sohbetimiz gibi.
Bir şair sıradan kelimelerimizi sohbetimizden alıp özgürleştirerek
alakasızlıklarından beklenmedik bir enerji çıkar.
Tanrı da kendini böyle gösterir.
Tanrı şair değil.
Sadece bizim gibi şiir yazmayı bilen biri.
Ama yazmayı bilmesi gözümüzü açan, bizi şaşırtan şey.
-Yetenekliyse evet. -İnsanı sarsar, şaşırtır.
Sırf sarstı diye mi tapayım?
-Hadi, başka zaman. -İnanç ruhu.
İnanç ruhu ne?
Polisiyelerdeki soruşturmalar gibi.
Sadece gizem olduğu için ilginç.
İnanç ruhu da budur.
Durmadan ilerlemek, her şey açığa çıkana kadar durmamaktır.
Duyamıyorum.
Yazık etme Giovà. Zaman tanı.
İncil'de okuduğundan fazlası var.
Roberto, bence gitmelisin. Geç oldu. Hadi.
Canım.
Olağanüstüydün.
Dâhiyane konuştun. Bravo.
Cidden muhteşemdi.
Teşekkürler.
"Her şey aynı kalsın istiyorsak her şey değişmeli."
Güzel. Gidelim. Geç oldu. Yarın okul var.
Leopar izlerken uyuruz.
Uyumak için Leopar filmini açıyor.
Biz de gidelim.
-Dediğimi duydun mu? -Harikaydın.
Dedim ya. Çok gurur duydum, gerçekten.
Harikaydın.
Anlıyorum.
Bir saniye.
Sözlerin çok kuvvetli.
Seninkiler kadar değil.
Görüşür müyüz?
Gitmesi lazım yoksa Milano trenini kaçıracak.
-Angela, Tonino, görüşürüz. -Giuliana, yürü hadi.
-Gidelim. -Hoşça kalın.
-Hadi öpüşün de gidin artık. -Hoşça kalın.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
Milano'ya Giovanna'yı da getir.
Tamam.
Onu çok etkiledin.
-Zavallı Giuliana. -Neden?
Sıkıldığı belli. Yerinden olmamak için rol yapıyor.
-Vittoria, anne, görüşürüz. -Hoşça kal.
-Ne yapıyorsun? -Seni sinsi kaltak.
Bir de dostu gibi davranıyorsun.
-Vittò, ne diyorsun? -Kes şunu.
Giuliana'yla erkeğinin arasına neden giriyorsun? Orospu musun sen?
-Sus Vittò! -Lütfen.
-Araya girmiyorum. -Hadi oradan!
-Anne lütfen sustur şunu. -Sakin olun.
Kendine başkasını bul!
Gösteriş yapıyordun,
tavus kuşu gibi tüylerini gösteriyordun,
afili sözler kullanıyordun.
O aptal da seni dinledi, etkilendi.
Ona karşı çıktın, şimdi senden hoşlanıyor.
Roberto zaten Milano'da yaşıyor.
Sen karışmadan da zaten zor ilişkileri!
Doğru. Roberto uzakta. Ama aşkları tertemiz.
Yalancısın sen.
Giannì, hiçbir şey bilmiyorsun.
Aşk temiz değil, kirlidir.
Tuvalet camları gibi.
Dikkatli ol Giulià. Sen basit bir kızsın.
O da kuzu postuna bürünmüş bir kurt.
Yeter artık.
Tokadı patlatmadan gidelim.
Vittò!
-Peki. -Koşma, merdivenden düşmeyelim.
Gidelim. Scusate il Ritardo başlayacak. En azından güleriz.
O küçük kaşarın adap öğrenmesi lazım!
Gidelim.
Anne, fahişe veya sahte bir adam
Dünyanın bu kısmında kadın budur
Kaderi buydu bu kadının Doğduğundan beri
Başka kalpler veriyorsa kararları Mahkûmdur kaderine
Anne, fahişe veya sahte bir adam
Dünyanın bu kısmından Umdu daha fazlasını
Sırf doğurduğu oğullar için Takdir görmemeyi
Sırf bu güzel vücut için
Sırf attığım dayaklar için
Sırf kadın doğduğum için
Kalbime kilit vurmadım asla
Sırf kadın doğduğum için
Sırf kadın olduğum için
Unutma, unutma
Unutma çünkü hayat geçiyor
Asla unutma kendini
-Çekil yoldan! -Hey!
Çekil yoldan ya. Ne?
Çekil yoksa ezerim.
Hop, saçlı! İyice yıkadın mı kafanı?
Hop, Giannì! Sen de mi bu boktan yerdesin?
Ne arıyorsunuz burada?
Evet. Aslında olay çıkarmaya geldik.
-Roberto konuştu bile. -Kahretsin!
Rosario, kaçırmışız. Acele et demiştim.
Giannì, sence o bizden daha mı iyi? Bizi tanımıyor musun?
Altıma sıçıyorum Corrà!
Ukalalık etme. Rosario sana âşık.
Rosario dilsiz mi? Aracıya mı ihtiyacı var?
Belli etmese de utangaç.
Ona yüz vermedin, şimdi âşık oldu.
Memelerini anlatmadan duramıyor.
-Gönlüm başkasında. -Kim?
Söyleyemem.
Yani kaşarsın.
İstersem öyleyim.
Boş ver Rosario. Gidelim. Burası komünist dolu.
-Harbi. -Niye gitmiyorsunuz?
-Gel kaçalım buralardan. -Tam da öyle diyecektim!
Giannì, senden çok hoşlanıyorum. Cidden.
Gerçekten, âşık oldum.
Caserta Sarayı'ndaki heykellerde bile sendeki memeler yok!
Sende de kunduz gibi diş var.
-Ama benim alıcım çok. -Git onları öp o zaman.
Üzme beni. Adil değil. Dur.
Giuliana var.
Ona deniz manzaralı harika evimi sor.
-Rosario, yeter artık. -Hadi ama!
Roberto'ya mı âşıksın yoksa?
Deli misin sen?
Boş ver onu. Benimle konuş.
-Gidip onu getireyim mi? -Getirir misin?
-Emrin olur. -Gelecek yani?
Hemen değil ama ikna ederim diyelim.
Rosario, saçmalıyorsun.
Roberto istemediği hiçbir şeyi yapmaz.
Ne kadar güç kullanıldığına bağlı.
-Giuliana. -Gidelim.
Şu salakla konuşma.
Konuşmuyorum. O benimle konuşuyor.
Gerçekten onunla yattın mı?
Bazen bir an geliyor, bitsin de kurtulayım diyorsun.
-Beni korkutuyor o. -Kim, Rosario mu?
Korkma. Güven bana. Süzme o.
-Süzme ne? -Süzme salak.
Vittoria'yı dinleme sen.
Zırvalıyor hep.
Vittoria kaba konuşur ama zırvalamaz.
Sen de konuşmayı biliyorsun ama bazen susmalısın.
-Ama… -Sus.
Bekle.
Tonino, hayır!
-Şirin şey. -Selam tatlım!
AKDENİZ SİNEMASI
-Buyur. -Bu benden olsun.
-Buyur. -Teşekkürler.
-Rica ederim. -Geçelim mi?
Hadi Angela.
Massimo Troisi en sevdiğim oyuncu.
Şu kızı gördün mü?
İyi akşamlar.
Selam güzeller. Bizimle otursanıza.
Size güzel bir film izletiriz.
Ne? Öyle gülecek misiniz? Hadi.
Gelin de bu sike gülün.
Saçın ne güzelmiş, ipek gibi.
Bizi rahatsız ediyorlar. Bir şey yapsana.
Boş ver Angela.
Öne geçelim. Buradan görünmüyor zaten. Hadi Angela.
Tonino, bıktım. Bitti.
Aferin sana, bırak o malı. Gel.
MAURO BERARDI SUNAR
BİR MASSIMO TROISI FİLMİ
Hadi gidelim.
-Hop. -Kes!
Hop, yürü. Kay.
-Yürü. -Siktir git lan buradan.
Geldik. Bizi özlediniz mi?
Bu götün lafını mı dinliyorsunuz? Sizinle izlemek istiyoruz.
-Duydun mu? Sana göt dedi. -Göt.
Tonino, duydun mu?
Uyan Tonino!
Çıkarın onu buradan!
Geri zekâlılar!
Tepemi attırdınız! Dalyaraklar!
Çok korktuk! Hıncını kızdan çıkarıyorsun.
Lan! Gebertirim lan seni!
Yeter! Sakin ol!
-Hey! -Hadi! Yürü!
Tonino dur!
Yeter! Kes artık!
-Yeter. -Tonino dur.
Dur.
Bak ne yaptılar.
Aferin ona. Kaşındılar.
Polis!
Gidelim buradan!
-Ne boktan bir kadınsın. -Bu ne cüret?
Bencil kaltak. Kimse sikinde değil.
Baştan beri kaşarlık ettin, şimdi mi kaçıyorsun?
Bu ne cüret, orospu?
Angela, susmazsan saçını yolarım.
Dene de gör!
-Yüzünü çizerim, duydun mu? -Durun.
-Angela, fazla ileri gidiyorsun. -Ben mi? Bu ne yapıyor?
"Bu" mu? "Bu" bacındır!
-Hadi Tonino. -Polis. Çok ileri gittin.
-Ben mi? -Hadi, yürüyün!
Giannì, dur!
İyi misin?
Ne?
Giannì, ben gidiyorum.
-Nereye gidiyorsun? -Venedik.
Kalırsam hayatım mahvolacak. Sen de gördün.
-Ne zaman gidiyorsun? -Şimdi sayılır.
Giuliana biliyor mu?
Hayır. Bilmiyor.
-Kimse bilmiyor. -Roberto bile mi?
Hayır. Bu akşam yaptığım şeyi bilse bir daha yüzüme bakmaz.
-Adresini bana yollar mısın? -Adresim olunca yollarım.
Neden bana söyledin?
Çünkü beni anlıyorsun.
Hoşça kal Giannì.
Aramızdaki her şey yok oldu.
Artık beni sevmiyorsun.
Hiçbir şey yok olmadı. Sadece bitti.
O zaman öp beni.
Artık çocuk değiliz.
Roberto benimle Milano'ya gelmeni önerdi.
ELENA FERRANTE'NİN AYNI İSİMDEKİ ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış