ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Έχεις μια καραμέλα;
Στο στόμα μου. Τη θες;
Γεια.
-Ορίστε. -Ευχαριστώ.
Σε θαυμάζω.
Γιατί;
Δεν προσαρμόζεσαι. Νιώθεις καλά όπως είσαι.
Δεν είναι αλήθεια.
Είσαι πολύ έξυπνη.
Κι έχεις μεγάλη αντίληψη.
Σταμάτα.
Μη γελάτε.
Ο Ρομπέρτο επέμενε να έρθεις μαζί μου.
Φυσικά. Για να έχεις συντροφιά και να μην ανησυχεί.
Τζοβά, άσ' τα αυτά.
-Πρέπει να ξεκουραστούμε. -Δεν μπορώ.
Αλήθεια, είμαι πολύ ενθουσιασμένη.
Να το βάλω;
Γιατί όχι;
Πάντα ανησυχώ.
Η Βιτόρια θυμώνει όταν δεν το φοράω.
Και γκρινιάζει, γιατί νομίζει ότι το έχασα.
Να προσέχεις.
-Σ' αρέσει; -Όχι.
Γιατί;
-Δεν ξέρεις; -Όχι.
Ο πατέρας μου το έκλεψε απ' τη γιαγιά μου και το έδωσε στη μαμά της Βιτόρια.
Απ' τη μαμά της μαμάς μου, ήταν άρρωστη.
Ο μπαμπάς σου, ο Έντζο;
Ναι, της το έκλεψε.
-Το ξέρει η θεία Βιτόρια; -Φυσικά και το ξέρει.
-Η μαμά σου; -Εκείνη μου το είπε.
Δεν είχαμε ποτέ πολλά λεφτά,
κι ο πατέρας μου ήθελε να κάνει επίδειξη σε αγνώστους.
Μα δεν τον ένοιαζε που πλήγωνε όσους τον αγαπούσαν.
Η μαμά μου υπέφερε πολύ εξαιτίας του.
Κι η Βιτόρια.
Η Βιτόρια;
Η Βιτόρια δεν υποφέρει, Τζανί. Κάνει τους άλλους να υποφέρουν.
Το βραχιόλι για μένα συμβολίζει εκείνες τις άσχημες εποχές.
Τον πόνο.
Με αγχώνει.
Και φέρνει γρουσουζιά.
Τα αντικείμενα δεν σχετίζονται με την τύχη. Εμένα μ' αρέσει.
Το ήξερα. Και στον Ρομπέρτο αρέσει.
Με βοηθάς;
Ευχαριστώ.
-Γεια! -Γεια!
-Να βοηθήσω. Φέρε τις βαλίτσες. -Ευχαριστώ.
-Τι στο καλό; -Το παράκανα.
-Γεια. -Γεια.
Πάμε.
Πώς ήταν το ταξίδι;
Μια χαρά.
Λίγο αργό, αλλά κρατήσαμε συντροφιά η μία στην άλλη.
-Να πάρω την τσάντα; -Όχι.
-Την παίρνω ευχαρίστως. -Δεν είναι βαριά.
-Καλά. -Ευχαριστώ.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 ΑΛΗΘΕΙΑ
-Καλημέρα, κε καθηγητή. -Γεια, Βιντσέντζο.
Καλημέρα.
Περίμενε! Πάρε με μαζί!
-Καλημέρα, κε καθηγητή. -Γεια σας.
Εδώ είμαστε.
-Ρομπέ, είναι χάλια. -Ναι, το ξέρω. Έχω πολλή δουλειά.
Τι είναι όλα αυτά τα χαρτιά;
Ασκήσεις για βαθμολόγηση, κείμενα.
Ρομπέρτο. Έχω κάτι να σου πω. Με συγχωρείτε. Να έρθω αργότερα;
Όχι, πες.
Ο πρύτανης είναι έξαλλος. Φώναξε τον Ρινάλντι και τον Μπράλια.
-Κορίτσια, μου δίνετε ένα λεπτό; -Πρέπει να φύγεις;
-Ναι, για λίγο. Συγγνώμη. -Συγγνώμη.
-Εντάξει. -Ευχαριστώ.
Μισό λεπτό.
Καλημέρα.
Εδώ είναι, λοιπόν, το κρυφό λημέρι.
Δες τα βιβλία. Λες κι είναι στη φυλακή.
Βαρέθηκα. Είπε "Μισό λεπτό". Τι θα κάνουμε τώρα;
Θα περιμένουμε.
Πάμε στο σπίτι;
Κάπνισες εδώ μέσα;
Δεν το ήξερα.
Δεν υπήρχε τασάκι;
Τι ψείρας που είσαι!
Όλα είναι εγκαταλελειμμένα εδώ.
Παραμένει όμορφο.
Τι όμορφο;
Χάλια είναι. Δεν βλέπεις;
Θυμάσαι; Εδώ ήταν ο φούρνος για την πίτσα.
-Τι; -Εδώ. Ο φούρνος για την πίτσα.
Το παγωτατζίδικο. Θυμάσαι;
Δεν θυμάμαι.
Σου έχω μια προσφορά.
Για δουλειά.
Αλήθεια; Δεν τη χρειάζομαι.
Βιτό, μην είσαι εκνευριστική, γιατί θα φύγω όπως ήρθα. Άντε.
Περί τίνος πρόκειται;
Μια φίλη της Κοστάντζα έχει μια κόρη που 'ναι έγκυος.
Θέλουν κάποιον να μένει μαζί τους συνέχεια.
Βιτό, έχουν πολύ χρήμα.
Είναι καλή, ενδιαφέρουσα προσφορά. Θα πρέπει να πας στο Ποζίλιπο.
Στο Ποζίλιπο;
Αυτό ήθελες, Αντρέ.
Αυτό ήθελες πάντα.
Μα τι λες;
Ήθελες να πηδάς πλούσιες,
να φαίνεσαι διανοούμενος, αλλά χωρίς να προσπαθείς, έτσι;
Μόνο θεωρητικά.
Δεν καταλαβαίνω.
Είσαι ένα ρεμάλι.
Ζηλεύεις τους άλλους και τους κακολογείς.
Τι δεν κατάλαβες;
Ποια είσαι και μου μιλάς έτσι;
Πού διάολο βασίζεται η ηθική σου;
Επειδή πουτάνισες με κάποιον που σε γούσταρε…
-Πουτάνισα; -Ναι!
Νομίζεις ότι έζησες μια φοβερή ιστορία αγάπης.
Άντε γαμήσου! Η δικιά σου είναι πουτάνα!
Τι είπες;
-Όχι. -Ποια είναι πουτάνα;
-Άσε με. -Ποια είναι;
Μην τολμήσεις!
-Πώς τολμάς; -Όχι! Παράτα με! Χαμένε!
Ξέρεις τι σε νευριάζει;
Το ότι έκανα ό,τι ήθελα στη ζωή.
Έκανα τη ζωή που ήθελα!
Κι αρκετά πια μ' εσένα, τον Έντζο, το Ποζίλιπο!
Με το γαμημένο βραχιόλι!
Άσε με!
Μην τολμήσεις!
Βιτόρια, ήθελα να σε βοηθήσω.
Είναι πολύ αργά.
Το μόνο καλό που 'χεις κάνει στη ζωή σου
είναι η Τζανίνα.
Το ξέρω.
Φτάσαμε.
Βγείτε προσεκτικά.
Ευχαριστώ, καλέ μου.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Προσοχή. Είναι βαριά.
Ευχαριστώ.
Λύσε το σχοινί.
Εντάξει.
-Γεια, Λούκα. -Ευχαριστώ.
-Γεια. -Ευχαριστούμε.
-Φέρ' τες. -Ευχαριστώ.
-Εσύ δεν θες. -Σωστά.
Εκείνη η γκρι πολυκατοικία είναι.
Δεν ξέρω πώς θα 'ναι το σπίτι.
Ναι. Ξέρω ότι θα πρέπει να το φροντίζω εγώ, έτσι;
Όπως πάντα.
1931 μ.Χ.
-Ας τρέξουμε, κορίτσια. -Στάσου!
-Γεια, Βιντσέντζο! -Γεια, Βιντσέντζο!
Συγγνώμη για το κρύο.
Άφησα ανοιχτό το παράθυρο, λόγω διαρροής αερίου.
Σοβαρολογείς;
-Σ' αρέσει; -Πολύ.
Θα ξεκουραστούμε λίγο, μετά θα πάμε για φαγητό με τα παιδιά.
-Εντάξει. -Αν δεν σας πειράζει, θα μείνω εδώ.
Γιατί;
Ρομπέ, δίκιο έχει. Θα βαρεθεί.
Είναι καλά παιδιά, θα τα συμπαθήσεις.
Ήδη με συνόδεψε ως εδώ.
Ας μην την αναγκάσουμε να κάνει κάτι που δεν θέλει.
Μάλλον πάντα πιστεύεις ότι θα βαρεθείς,
μα δεν βαριέσαι ποτέ.
Καλά. Θα έρθω.
Αυτός είναι ο αριθμός.
Αντρέα;
Πάντα υπήρχαν άνθρωποι με διασυνδέσεις.
Όπως και πλούσιοι.
Κι όμως, εμείς φτάσαμε όπου φτάσαμε αξιοκρατικά.
Άρα, το σύστημα δουλεύει, αν κι ελαττωματικό.
Ήμασταν καλοί. Ίσως και τυχεροί.
Μα πόσοι σαν εμάς άξιζαν να είναι εδώ και γύρισαν στα χωριά τους;
Ναι.
Εσείς, δεσποινίς;
-Θέλετε, κε καθηγητή; -Ευχαριστώ. Αφήστε το μπουκάλι.
-Εγώ "δεσποινίς", εσύ "καθηγητής". -Θα σε πέρασε για φοιτήτρια.
Δεν αρκεί μια φιλοφρόνηση. Δεν θα ξανάρθουμε εδώ.
-Ήρεμα. -Τι συμβαίνει απόψε;
Τίποτα. Αρκετά πια. Τις προάλλες ήμουν στο ταχυδρομείο.
Μια κοπέλα πίσω μου ζήτησε να περάσει για να ρωτήσει κάτι.
Προφανώς, την άφησα,
κι ένας μεγαλόσωμος πίσω μας άρχισε να φωνάζει.
Η δόλια ζήτησε συγγνώμη, του εξήγησε, κι εκείνος την είπε πουτάνα.
Δεν άντεξα άλλο, οπότε παρενέβην.
Τσακωθήκαμε, και με απείλησε.
Μου είπε ότι αν δεν έφευγα αμέσως,
θα μου έσπαγε τα πόδια.
-Και τι έκανες; -Φώναξα τον διευθυντή.
Το μαχαίρωμα θα τα έλυνε όλα.
Έτσι θα έκαναν στα μέρη μας, έτσι;
Σίγουρα. Έτσι θα έκαναν παντού.
Είναι η εύκολη λύση.
Όχι, δεν εννοούσα αυτό.
Συγγνώμη, πώς αμύνεστε έναντι ενός μεγαλόσωμου άντρα;
Δυστυχώς, δεν είχα μαχαίρι στην τσάντα.
-Εγώ θα 'θελα να ελέγξω. -Κι εγώ.
Η αδικία χρειάζεται αυστηρή και ανένδοτη απάντηση.
Το κάνεις στον γείτονά σου; Εγώ λέω να μην το κάνεις.
Αν συνεχίσεις να το κάνεις, θα συνεχίσω να επιμένω.
Κι αν με ρίξεις κάτω, θα σηκωθώ.
Κι αν δεν μπορώ, θα σηκωθούν άλλοι. Κι άλλοι.
Στην αδικία δεν απαντάς με αδυναμία.
Οι δίκαιοι είναι αδύναμοι. Έχουν κουράγιο δίχως δύναμη.
Αυτή είναι η αδυναμία του ανόητου.
Ενίοτε πρέπει να εξαπατούμε τον Θεό.
Όποιος τρώει πολύ κρέας χορταίνει.
Γι' αυτό αδιαφορούν για την αδικία.
Μπράβο. Χαίρομαι που τα διαβάζεις αυτά.
Δεν χρειάζεται να διαβάζω πολύ. Έχω καλή μνήμη.
Οι δίκαιοι πρέπει να φερθούν τρελά και να πουλήσουν όλες τις εκκλησίες.
Να δώσουν τα λεφτά στους γείτονες.
Στις χήρες, στα ορφανά.
Και σε αγνώστους.
Αν πιστεύεις
μόνο σε ό,τι σ' αρέσει στα Ευαγγέλια, απορρίπτοντας ό,τι δεν σ' αρέσει,
δεν πιστεύεις στα Ευαγγέλια.
Πιστεύεις σ' εσένα.
-Είναι αστείο; -Απαγορεύεται να γελάω;
Αλίμονο.
Σωστά. Ας πιούμε κι ας γελάσουμε.
Βιντσέντζο!
Ας γελάσουμε, γιατί γιορτάζουμε.
-Η Τζοβάνα γίνεται 16. -Έλα! Χρόνια πολλά!
Να ζήσεις
Και χρόνια πολλά
Να ζήσεις, Τζοβάνα
Και χρόνια πολλά
-Χρόνια πολλά. -Χρόνια πολλά.
Χρόνια πολλά.
-Μπράβο! -Ευχαριστώ. Δεν ήταν ανάγκη.
Ορίστε.
Θα κοιμηθώ μ' ανοιχτό παράθυρο;
Ναι, πρέπει. Λόγω της διαρροής.
-Σου έφερα επιπλέον κουβέρτες. -Ευχαριστώ.
Χαίρομαι που ήρθες.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
Από ποια πλευρά κοιμάσαι;
Θα κοιμηθώ με τον Ρομπέρτο.
Θα 'σαι πιο άνετα.
Σ' αγαπώ.
Κι εγώ.
Συγγνώμη.
Όχι, Τζανί, μην ανησυχείς. Έλα, τελείωσα.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
-Σταμάτα! -Τι εννοείς;
-Ναι; -Ναι;
Έφτιαξα καφέ. Θέλετε;
-Ναι! -Στάσου…
Έτσι;
Ευχαριστούμε.
Ευχαριστούμε, Τζανί.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το πρωινό.
-Εγώ ευχαριστώ. -Για τι πράγμα;
Για όλα. Για το πάρτι, για την τούρτα, για όλα.
Ευχαριστώ, αγάπη.
-Είσαι πολύ όμορφη, Τζοβά. -Όντως, Τζανί. Είσαι κούκλα.
Ο Ρομπέρτο με αγαπάει.
Αλλά εγώ τον αγαπώ πιο πολύ.
Γιατί με πήρε από ένα μέρος που ήταν γραφτό μου να μείνω
και με έβαλε στο πλάι του.
Και τώρα ξέρω μόνο αυτό.
Αν αλλάξει γνώμη,
αν απομακρυνθεί…
δεν θα ξέρω πώς να είμαι εγώ.
Μα εκείνος ξέρει ποιος είναι.
Ήξερε από παιδί. Το θυμάμαι.
Δεν φαντάζεσαι τι γινόταν με το που άνοιγε το στόμα του.
Ο γιος του δικηγόρου, ο Ροζάριο, είναι όντως βλάκας,
μα τον φοβόντουσαν όλοι, όχι ο Ρομπέρτο.
Ο Ρομπέρτο τον γήτευε.
Όπως κάνουν με τα φίδια.
Τον ηρεμούσε.
Έχεις δει πώς τον κοιτάνε οι γυναίκες;
Πόσο όμορφες είναι.
Πόσο έξυπνες είναι.
Όπως η Μικέλα.
Φαίνεται ότι έρχεται μόνο για να του μιλάει.
Τζανί, κι αν πάρει τη θέση μου;
Θα αυτοκτονήσω.
Θα πρέπει να αυτοκτονήσω.
Γιατί ακόμα και να ζούσα, δεν θα ήμουν τίποτα πια.
Έχεις δίκιο. Τον κοιτάζουν όλες με θαυμασμό.
Μα εκείνος θέλει να 'ναι μαζί σου.
Είσαι ξεχωριστή.
Αν παραμείνεις έτσι,
θα σ' αγαπάει για πάντα.
Θεέ μου, Τζανί. Δεν έχω το βραχιόλι!
-Πώς γίνεται; -Δεν ξέρω.
-Δεν ξέρω πού το έβαλα. -Στου Ρομπέρτο θα 'ναι.
Όχι, εδώ ήταν. Στο τσεπάκι.
-Είσαι σίγουρη; -Δεν είμαι για τίποτα.
Ψάξε εδώ.
Δεν είναι εδώ.
Δεν είναι πουθενά!
Ηρέμησε. Θα πάρουμε τον Ρομπέρτο, θα βρούμε άκρη. Εκεί θα 'ναι.
Θεέ μου.
Με συγχωρείτε.
Συγγνώμη.
Η Βιτόρια θα με σκοτώσει αν δεν το βρω.
Θα του τηλεφωνήσουμε και θα δούμε. Μην ανησυχείς.
Δεν απαντάει.
Θα 'ναι με τη Μικέλα.
Πάρε πάλι.
Μπορείς εσύ, σε παρακαλώ; Αλήθεια, τρελαίνομαι.
Μηδέν, δύο, επτά, έξι, έντεκα, είκοσι τρία, εννιά, πέντε.
Εμπρός; Γεια.
Ναι, εγώ είμαι. Όχι, όλα καλά.
Απλώς δεν βρίσκω το βραχιόλι. Μπορείς να δεις αν το άφησα εκεί;
Εντάξει. Θα περιμένω.
-Νομίζω ότι είναι εκεί η Μικέλα. -Σταμάτα.
Ναι.
Θεέ μου. Ευτυχώς, Ρομπέ.
Το βρήκε στο μπάνιο.
Μου λείπεις ήδη.
Ναι, αλλά πάρε με κι εσύ.
Εντάξει. Γεια.
Πάλι καλά!
Δεν μπορώ να αντέξω τώρα την ανάκριση απ' τη Βιτόρια.
Μην της το πεις.
Ναι, Τζοβάνα, αλλά δεν έχω το βραχιόλι.
Έχεις πολύ άγχος. Δεν μπορείς να ζεις έτσι.
Το ξέρω. Είμαι πάντα αγχωμένη.
Ξέρεις τι σκεφτόμουν όσο σου μιλούσα;
Αν πάει η Μικέλα στον Ρομπέρτο, το βρει και το πάρει;
Τι συμβαίνει;
Τζοβά!
Έχεις τόσο άγχος, που τα τραβάς.
Δεν τα τραβάω, πέφτουν. Κοίτα. Πεθαίνω!
Όχι, κανείς δεν πεθαίνει επειδή πέφτουν τα μαλλιά.
Θα σε πάω στο λεωφορείο.
Εντάξει.
Πες στη Βιτόρια ότι πήγες να δεις τα αξιοθέατα.
-Καθυστέρησέ το. -Εντάξει.
Κι αν ρωτήσει η Βιτόρια;
Μην ανησυχείς, ξεκουράσου. Άσ' το πάνω μου.
Ξέρεις τι είσαι; Ένας καταστροφέας!
Είσαι ένας καταστροφέας!
Κάνουμε πράγματα χωρίς να ξέρουμε τον λόγο,
υποθέτοντας ότι υπάρχει λόγος.
Η Τζουλιάνα θέλει το βραχιόλι.
Θα έρθω εγώ. Τώρα φεύγω.
Όχι, μην ανησυχείς. Ευχαρίστως θα γυρίσω.
Στις 22:08. Θα έρθεις να με πάρεις;
Αγάπη μου, πάρε με όταν το δεις
Και πίστεψέ με, αυτό το τρένο
Αν το χάσεις, δεν θα το προλάβεις πια…
-Είναι πιασμένη η θέση; -Ναι, λυπάμαι.
Δεν ήρθες στον σταθμό.
Δούλευα κι έχασα την αίσθηση του χρόνου.
Γιατί τα μελετάς και τα διαβάζεις όλα αυτά;
Γιατί είμαι άνθρωπος.
Οπότε, είμαι τρομαγμένος,
μπερδεμένος
και σαστισμένος.
Σε τρομάζει να μελετάς τον Θεό;
Ο Θεός είναι τρομακτικός.
Είναι ο δικός μας τρόμος.
Η δική μας σύγχυση.
Το δικό μας σάστισμα.
Όταν μου το ανέφερες, προσπάθησα να το μελετήσω.
Για να καταλάβω.
Έχω ήδη βαρεθεί τον Θεό.
Δεν τον καταλαβαίνω.
Δεν θα τον καταλάβεις.
Αλλιώς, τι Θεός θα ήταν;
Θα τον καταλάβεις ποτέ;
Τότε, δεν με ενδιαφέρει.
Θέλω να καταλάβω.
Οι μικρές προτάσεις είναι άχρηστες.
Δώσε χρόνο σ' εσένα.
Κουράστηκες;
Ναι.
Θες να κοιμηθούμε μαζί;
Όχι. Θα κοιμηθώ στον καναπέ.
Σίγουρα;
Ναι.
Γιατί γύρισες;
Δεν ξέρω πια.
Να το βραχιόλι. Καληνύχτα.
Μου έδωσε το βραχιόλι λες κι ήταν οδοντόκρεμα ή πετσέτα.
Δεν ανέφερε καν την Τζουλιάνα.
Λες και την είχε διαγράψει.
Αναρωτήθηκα "Τόσο εύκολο είναι;
Να πεθαίνουμε για εκείνους που μακριά τους δεν ζούμε;"
Θεέ μου! Τζανί!
Πώς είναι η Τζουλιάνα;
Έχουν εξασθενίσει τα μαλλιά της.
Το ξέρω.
Ήσουν καλή μαζί της.
Πολύ καλή.
Σ' αγαπάει.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Σκεφτόμουν, λοιπόν.
Αν ο πατέρας σου σ' έκανε έτσι,
ίσως δεν είναι εντελώς μαλάκας.
Εσύ πώς είσαι;
Βρήκα νέα δουλειά.
Θα 'μαι οικιακή βοηθός σε μια φίλη της Κοστάντζα.
Όλη μέρα. Θα μένω εκεί.
Στο Ποζίλιπο;
Στο Ποζίλιπο. Ανάμεσα σε κυρίες.
Και το σπίτι;
Το αγαπάς.
Μισείς το Ποζίλιπο κι όσους μένουν εκεί.
Πρέπει να φύγω απ' αυτό το μαυσωλείο. Αλλιώς, θα πεθάνω κι εγώ.
Μάλιστα.
Έφερα το βραχιόλι της Τζουλιάνα.
-Μπήκε στην τσάντα μου κατά λάθος. -Κράτα το.
Της Τζουλιάνα είναι.
Δεν της αρέσει.
Και γιατί της το έδωσες;
Γιατί ήταν αγχωμένη.
Αυτό το βραχιόλι ήταν δικό σου απ' όταν γεννήθηκες.
Εντάξει.
Γεια.
-Τζανί. -Ναι;
Έλα εδώ.
Μη χαραμιστείς.
Μη χαραμιστείς. Εντάξει;
Κράτα το καλά αυτό.
Πριν το δώσεις, κρίνε αν είναι καλός ή κακός.
Αν το χαραμίσεις,
ο πατέρας σου κι εγώ θα σε πλακώσουμε. Κατάλαβες;
Μην κάνεις ό,τι έκανα εγώ.
Μα εσύ δεν ήσουν πιστή σ' έναν πεθαμένο τόσα χρόνια;
Εγώ αγάπησα μόνο τον Έντζο.
Αλλά σ' αυτήν την πόλη,
μια ελεύθερη γυναίκα είναι σαν κρέας ανάμεσα σε λύκους.
Δεν μένει τίποτα. Τίποτα.
Δεν ξέρεις με πόσους άγνωστους κι άχρηστους έχω κοιμηθεί.
Άλλος έφερνε ψώνια, άλλος λίγη μοτσαρέλα.
"Βιτόρια, βρήκα ένα ωραίο κολιέ. Έκανα συμφωνία".
Άλλος έφτιαχνε το πλυντήριο.
Χάλασε ο λέβητας.
"Τσίρο, κάνει κρύο. Θα τον φτιάξεις;"
"Ναι, Βιτόρια. Μην ανησυχείς".
"Ευχαριστώ, Τσίρο. Θες έναν καφέ;"
Και μετά…
Θεία.
Γιατί μου είπες ψέματα;
Γιατί ήταν ωραία ιστορία.
Τι κάνεις;
Τον ηλίθιο του χωριού.
Όλοι φεύγουν. Εσύ γιατί δεν φεύγεις;
Ναι. Θα φύγω.
Πού να πάω;
Δεν ξέρω.
Είμαι ίδιος η μάνα μου.
Τα δεχόμαστε όλα, γιατί είμαστε ανίκανοι να κάνουμε κάτι.
Ξέρεις κάτι;
Μόλις φύγει η Βιτόρια, θα πάρω τη φωτογραφία του μπαμπά…
και θα την πετάξω.
Άντε στον Τονίνο.
Στον Τονίνο;
Μόνο τον εαυτό του σκέφτεται.
Αδιαφορεί για μένα, τη μαμά, την Τζουλιάνα, όλους.
Δώσ' μου τον αριθμό του Ροζάριο.
Θες να πηδηχτείτε;
Αν δεν θες να μου τον δώσεις, θα τον βρω.
Θα του πω ότι ζηλεύεις και δεν μου τον έδωσες.
Κι εγώ θα το πω στη Βιτόρια. Τότε να δούμε.
Ορκίσου ότι δεν θα της το πεις.
-Γεια, Νέλο. -Γεια, Τζοβάνα.
"Αγαπητή Τζοβάνα. Δεν σου είπα την αλήθεια".
Δεν είναι αλήθεια ότι ντρέπομαι επειδή έμεινα.
Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ
Οι γονείς μου ντράπηκαν.
Εγώ χαίρομαι.
Θέλω να παρατήσω το σχολείο και να περνώ τον χρόνο μου γράφοντας.
Αδιαφορώ για την ντροπή.
Οι γονείς μου φοβούνται ότι δεν θα γίνω αντάξιά τους.
Δεν ήξεραν ότι ντρέπομαι για άλλα.
Δεν θέλω να 'μαι άξια. Ανάξια θέλω να 'μαι.
Θέλω να 'χω κακό τέλος.
Ξεπέρασα την αηδία,
και βρέθηκα με έναν που δούλευε στον κήπο στο Ποζίλιπο.
Ήταν απαίσια.
Το σάλιο του είχε γεύση βοθρόνερου και όλο έβριζε.
Αλλά τουλάχιστον ξεμπέρδεψα.
Κι έγραψα και μια ιστορία.
Αλλά δεν θέλω να τη διαβάσεις ακόμα,
γιατί είσαι ακόμα παρθένα και θα ήταν ξενέρωμα.
ΣΑΡΤΖΕΝΤΕ
Τι συμβαίνει;
Γίνεται να μη δώσουμε φιλιά;
-Δεν σ' αρέσουν; -Όχι.
Σε όλους αρέσουν.
Αν γίνεται, μην αγγίξεις ούτε το στήθος μου.
Αν το χρειάζεσαι, εντάξει.
Δεν χρειάζομαι τίποτα.
Άγγιξέ με.
Εντάξει;
Ναι.
Τι σ' αρέσει, Τζανί;
Πες μου. Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω.
Μπορώ να μείνω ντυμένη;
Για να κάνουμε έρωτα, πρέπει να γδυθούμε.
Αν γίνεται με τα ρούχα, θα το εκτιμούσα.
Πρέπει να βγάλεις τα εσώρουχα.
Εντάξει;
Εντάξει.
Αλλά δεν γίνεται έτσι.
Ναι, αλλά σ' το ζητώ σαν χάρη.
-Θα σ' αγγίξω λίγο. -Όχι.
-Δεν ξέρεις, θα με πονέσεις. -Μα είμαι καλός σ' αυτό.
Είσαι ευγενικός, αλλά δεν σ' εμπιστεύομαι.
Τζανί, αν δεν σε αγγίξω λίγο, τότε είναι που θα πονέσει.
Τι όμορφο αυτό ανάμεσα στα πόδια σου!
-Φώναξες; -Όχι.
-Σε πόνεσα; -Όχι.
Συνέχισε. Μη με αφήσεις έγκυο.
Μην ανησυχείς. Χαλάρωσε, εντάξει;
Τελείωσες;
Ναι.
Καίει.
Εσύ φταις, Τζανί.
Γινόταν και καλύτερα.
Εγώ έτσι ακριβώς το ήθελα.
Έχεις ωραία δόντια.
Με κοροϊδεύεις;
Όχι, αλήθεια. Μ' αρέσουν.
Έχω γράψει πολλές ιστορίες.
Μία είναι για δύο αδερφές,
που έχουν μια φίλη που κοιμάται συχνά σ' αυτές.
Η μεγάλη περιμένει να κοιμηθεί η μικρή
για να πάει στο κρεβάτι της φιλοξενούμενης.
Η μικρή προσπαθεί να μην κοιμηθεί.
Υποφέρει στην ιδέα ότι οι άλλες την αποκλείουν.
Μα στο τέλος παραδίνεται.
Αλλά μια φορά, έκανε ότι κοιμάται.
Κι έτσι, στη σιωπή, στη μοναξιά,
άκουγε τους ψιθύρους τους.
Και τα φιλιά τους.
Έκτοτε, κάνει ότι κοιμάται για να τις κατασκοπεύει.
Και πάντα,
όταν κοιμούνται οι άλλες δύο,
εκείνη κλαίει λίγο.
Τζοβάνα,
αν μ' αγαπάς όπως λες,
θα σε περιμένω εκεί που είπαμε.
Τζανί, πιες έναν καφέ.
Να 'σαι καλά, Ροζά.
Πρέπει να τρέξουμε.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΑΝΤΕ
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Όταν είσαι μικρή, όλα φαίνονται μεγάλα.
Όταν μεγαλώσεις, όλα φαίνονται μικρά.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Ο καθένας με την οπτική του.
Κανείς δεν ξέρει.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη