ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
May kendi ka ba?
Mayroon sa bibig ko. Gusto mo?
Uy.
-Heto. -Salamat.
Hinahangaan kita.
Bakit?
'Di ka sumasabay sa uso. Totoo ka sa sarili mo.
'Di 'yan totoo.
Napakatalino mo.
At magaling kang makiramdam.
Tumigil ka na.
'Wag kayong tumawa.
Kinukulit ako ni Roberto na dapat daw maisama kita.
Siyempre, para may kasama ka, at para 'di siya mag-alala.
Giovà, 'wag ka nang mahiya.
-Magpahinga na tayo. -'Di ko kaya.
Nasasabik na kasi talaga ako.
Isuot ko ba 'to?
Bakit hindi?
Lagi akong kinakabahan. Nagagalit si Vittoria 'pag 'di ko 'to suot.
Pero sinasabi rin niyang baka mawala ko.
Ingatan mo lang.
-Gusto mo ba 'yan? -Hindi.
Bakit?
-'Di mo ba alam? -Hindi.
Ninakaw ito ng tatay ko sa lola ko at ibinigay sa nanay ni Vittoria.
Sa nanay ng nanay ko, na may sakit no'n.
Si Enzo ba?
Oo, ninakaw niya ito.
-Alam ba ni Tita Vittoria? -Siyempre naman.
-Eh mama mo? -Siya ang nagsabi.
Wala kami masyadong pera noon,
tapos mahilig pang magpasikat sa mga tao ang tatay ko.
Pero ayos lang na masaktan niya ang mga nagmamahal sa kanya.
Nagdusa ang nanay ko sa kanya.
Si Vittoria din.
Si Vittoria?
'Di nagdusa si Vittoria, Giannì. Nagdusa ang iba dahil sa kanya.
Para sa'kin, simbolo ang pulseras na ito ng masasamang alaala.
Ng sakit.
Pinapahirapan ako nito.
Nagdadala rin 'to ng kamalasan.
Walang kamalasan ang mga bagay. Gusto ko nga 'yan eh.
Sabi ko na eh. Gusto rin 'to ni Roberto.
Patulong ako?
Salamat.
-Uy! -Uy!
-Akin na ang bagahe mo. -Salamat.
-Ang bigat yata? -Oo, nasobrahan.
-Hi. -Hi.
Tara.
Kumusta ang biyahe?
Ayos naman.
Medyo matagal, pero magkasama naman kami.
-Giovà, gusto mo ako na? -'Di na.
-Ako na ang bubuhat. -'Di naman mabigat.
-Sige. -Salamat.
KABANATA 6 KATOTOHANAN
-Magandang umaga po. -Hi, Vincenzo.
Magandang umaga.
Sandali! Isama mo na ako!
-Magandang umaga, Propesor. -Hi, girls.
Dito na.
-Robè, ang gulo rito. -Oo nga eh. Sobrang busy ko.
Ano 'tong mga papel na 'to?
Mga bibigyan ko ng grado, mga babasahin.
Roberto. May sasabihin ako. Ay, pasensya na. Balik na lang ako?
Hindi, sige lang.
Galit na galit ang dekano. Ipinatawag sina Rinaldi at Braglia.
-Girls, puwedeng sandali lang? -Labas ba muna kami?
-Oo, sandali lang. -Pasensya na.
-Sige. -Salamat.
Sandali lang.
Magandang umaga.
Ito pala 'yon. Ang sikretong taguan.
Itong mga libro. Parang mga bilanggo.
Nakakainis. Sabi niya, "Sandali lang." Ano na ngayon?
Maghihintay lang tayo.
Uwi na tayo?
Nanigarilyo ka rito?
Bawal pala.
Wala bang sinisero?
Lagi kang naninisi.
Lahat ng nandito, abandonado.
-Pero maganda pa rin naman. -Paano naman naging maganda?
Pangit nga eh. 'Di mo ba nakikita?
Uy, naaalala mo pa? Dito 'yong hurno ng pizza.
-Ano? -'Yong hurno ng pizza. Dito.
'Yong bilihan ng sorbetes. Naaalala mo pa?
'Di ko na maalala.
May iaalok ako sa'yo.
Trabaho.
Talaga? 'Di ko naman kailangan.
Vittò, 'wag ka nang magmatigas. Sige ka, aalis na ako. Sige na.
Ano ba 'yon?
Buntis ang anak ng kaibigan ni Costanza.
Kailangan nila ng kasama sa araw at sa gabi.
Sobrang yaman nila, Vittò.
Maganda ang inaalok nila. Lilipat ka sa Posillipo.
Sa Posillipo?
'Yon ang gusto mo, Andrè.
Simula pa man noon.
Ano ba'ng sinasabi mo?
Gusto mong makatikim ng mayayamang babae,
para maging intelektwal ka nang walang kahirap-hirap, 'di ba?
Pero sa teorya lang.
Hindi kita maintindihan.
Isa kang hampas-lupa.
Naiinggit ka sa iba at sinisiraan mo sila 'pag nakatalikod sila.
Ano'ng malabo ro'n?
Sino ka para magsalita ng ganyan?
Saan ba nakabase ang moralidad mo?
'Di dahil nagpatikim ka sa lalaking 'yon--
-Nagpatikim? -Oo!
Akala mo maganda ang kuwento ng pag-ibig n'yo.
Ang kapal mo! 'Yong babae mo ang bayaran!
Ano'ng sinabi mo?
-'Wag. -Sino'ng bayaran?
-Alis. -Sino'ng bayaran?
Subukan mo!
-Ang lakas ng loob mo! -'Wag! Bitawan mo ako! Hayop ka!
Hoy!
Alam mo kung bakit ka naiinis?
Naabot ko kasi ang mga pangarap ko. 'Yong buhay na gusto ko!
At sawang-sawa na kami sa Enzo mo, sa Posillipo mo!
Sa basurang pulsersa mo!
Tigilan mo ako!
Subukan mo!
Vittoria, gusto kitang tulungan.
Huli na ang lahat.
Ang nag-iisang magandang bagay na ginawa mo sa buhay mo…
ay si Giannina.
Alam ko.
Nandito na tayo.
Mag-ingat kayo sa pagbaba.
Salamat, mahal.
-Salamat. -Walang anuman.
Hawakan mo 'to nang maigi. Mabigat.
Salamat.
-Tanggalin mo na 'yong lubid. -Sige.
-Salamat, Luca. -Paalam.
-Salamat.
-Ako na riyan. -Salamat.
-Kaya mo na, 'di ba? -Oo.
'Yong kulay-abo na gusali 'yon.
Baka marumi pa 'yon.
Ano pa nga ba? Ako na naman ang maglilinis no'n, tama?
Lagi naman.
1931 AD
-Tumakbo na tayo. -Sandali!
-Hi, Vincenzo! -Hi, Vincenzo!
Pasensya na kayo kung malamig.
May tumagas na gas kaya binuksan ko ang bintana.
Seryoso ka ba?
-Maganda ba? -Sobra.
Mamaya maghahapunan tayo kasama ang mga kaibigan ko. Ayos ba?
-Sige. -Puwede bang dito na lang ako?
Bakit?
Robè, tama siya. Mababagot lang siya.
Mababait sila. Matutuwa ka sa kanila.
Sinamahan niya na nga ako rito. 'Wag naman natin siyang pilitin.
Lagi mong naiisip na mababagot ka, pero 'di naman nangyayari.
Sige na nga, sasama na ako.
Ito 'yong numero.
Andrea?
May mga tao talaga na may mga kapit.
Gaya ng mayayaman.
Buti na lang, may narating pa rin tayo sa buhay.
Ibig sabihin, may mapapala pa rin sa sirang sistema.
Magaling tayo, at masuwerte rin.
May mga tulad natin na nandito dapat pero kinailangang umuwi, 'no?
Oo nga.
Ano sa'yo, binibini?
-Gusto n'yo, Propesor? -Sige. Iwan mo na ang bote.
"Binibini" ako. "Propesor" ka?
Akala siguro niya estudyante ka.
'Di sapat ang papuri. 'Wag na tayong babalik dito.
-Ikaw naman. -Bakit ka ba ganyan?
Basta. Napuno lang ako. Nasa post office ako no'ng nakaraan.
May babaeng nagtanong kung puwedeng mauna, magtatanong lang daw.
Siyempre, pinauna ko siya,
tapos 'yong lalaki sa dulo ng pila bigla na lang nagsisisigaw.
Nagpaumanhin 'yong babae, pero tinawag siyang bayaran no'ng lalaki.
'Di ko na natiis, kaya sumabat na ako. Nagtalo kami, at pinagbantaan niya ako.
Sabi niya, kapag 'di pa raw ako umalis, babaliin niya ang binti ko.
-Ano'ng ginawa mo? -Tinawag ko 'yong manager.
Sinaksak mo sana para natapos na.
'Yong mga tao sa amin, gano'n ang gagawin, 'di ba?
Oo. Kahit taga-saan ka pa, 'yon din ang gagawin mo.
-Dahil 'yon ang pinakamadaling solusyon. -'Di naman sa gano'n.
Paano mo ipagtatanggol ang sarili mo sa malaking lalaki?
Sayang nga kasi wala akong kutsilyo sa bag ko.
-Parang gusto kong tingnan. -Ako rin.
Ang kawalan ng katarungan ay dapat labanan ng dahas.
Ginagawa mo ba 'to sa kapit-bahay mo? Hindi dapat.
Kung magpapatuloy ka, 'di ako magpapatinag.
At kung mapatumba mo ako, tatayo ako ulit.
Kung 'di ako makatayo, may ibang tatayo. May ibang gagawa.
'Di malalabanan ng kahinaan ang mga abusado.
Mahihina ang mga tuwid ang pananaw. Matapang sila pero walang lakas.
Kahinaan 'yon ng isang tanga.
Minsan kailangan ding iisantabi ang Diyos. Lagi lang nasa kanya ang atensyon.
-'Di napapansin ang kawalang-katarungan. -Magaling. Nagbabasa ka talaga.
Hindi ko kailangang magbasa. Matalas ang memorya ko.
Dapat kumilos ang mga matuwid
at magbenta ng mga simbahan at ari-arian.
Ibigay nila sa mga tao.
Sa mga biyuda at ulila.
Sa mga estranghero.
Kung paniniwalaan mo
ang mga gusto mo sa ebanghelyo, at 'di tatanggapin ang mga ayaw mo,
'di ka totoong naniniwala.
Sa sarili mo lang.
-Nakakatawa ba 'yon? -Bawal ba tumawa?
Gano'n na nga.
Uminom na lang tayo at magsaya.
Vincenzo!
Dapat maging masaya tayo.
-Si Giovanna ay 16-anyos na. -Maligawang kaarawan.
Maligayang bati sa iyong pagsilang
Mahal naming Giovanna
Maligayang bati sa iyong pagsilang
-Maligayang bati. -Maligayang bati.
Maligayang kaarawan.
-Ayos! -Salamat. Nag-abala pa kayo.
Heto na.
Mahihiga akong bukas ang bintana?
Oo. May tagas kasi ng gas.
-Pero dinagdagan ko naman ang kumot mo. -Salamat.
Buti nandito ka.
-Magandang gabi. -Magandang gabi.
Saan mo gusto?
Tatabi ako kay Roberto.
Para mas komportable ka.
Mahal kita.
Mahal din kita.
Paumanhin.
Ayos lang, Giannì. Pumasok ka na. Tapos na ako.
-Magandang gabi. -Magandang gabi.
-Tama na! -Anong, "Tama na?"
-Bakit? -Bakit?
Gusto n'yo ng kape?
-Oo. -Sandali--
Nagustuhan mo?
Salamat.
Salamat, Giannì.
'Di ko makakalimutan ang umagang ito.
-Salamat. -Para saan?
Sa lahat. Sa party, sa cake, sa lahat.
Salamat, mahal.
-Ang ganda mo, Giovà. -Totoo 'yon, Giovà. Maganda ka.
Mahal ako ni Roberto.
Pero mas mahal ko siya.
Dahil inalis niya ako sa nakasanayan kong lugar at itinabi niya ako sa kanya.
Sa tabi niya lang ako palagi.
Kapag nagsawa siya,
kapag lumayo siya, hindi…
hindi ko kakayaning mag-isa.
Pero kilala niya ang sarili niya. Simula pa man no'ng mga bata pa kami.
'Di mo alam ang mangyayari 'pag nagsalita na siya.
'Yong anak ng abogadong Sargente, si Rosario, tanga 'yon pero…
takot sa kanya lahat, maliban kay Roberto.
Napapaamo siya ni Roberto.
Gaya ng pagpapaamo sa ahas.
Napapakalma niya si Rosario.
Maraming babaeng tumitingin sa kanya.
Ang gaganda nila.
Matatalino pa.
Gaya ni Michela.
Halatang nandoon siya para makausap si Roberto.
Giannì, paano kung siya ang ipalit sa'kin?
Magpapakamatay ako.
Magpapakamatay na lang ako.
Dahil kung magpapatuloy ako, wala na ring saysay.
Tama ka. Lahat sila hinahangaan siya.
Pero ikaw ang gusto niya.
Espesyal ka.
Kung 'di ka mag-iiba, ikaw lang ang mamahalin niya.
Giannì. 'Di ko suot 'yong pulseras!
-Paano nangyari 'yon? -Ewan!
-Nasaan kaya 'yon? -Baka naiwan mo.
Hindi, nandito 'yon. Sa bulsa nito.
-Sigurado ka? -Lagi akong 'di sigurado.
Tingnan mo rito.
Wala rito.
Wala kahit saan!
Huminahon ka. Tatawagan natin si Roberto. Siguradong nandoon 'yon.
Oh, Diyos ko.
Makikiraan lang po.
Makikiraan.
Lagot ako kay Vittoria 'pag 'di ko nahanap 'yon.
Tatawagan natin si Roberto. 'Wag ka nang mag-alala.
'Di siya sumasagot.
Baka kasama niya si Michela.
Tawagan mo ulit.
Puwede bang ikaw na? Wala na ako sa sarili ko.
Zero, two, seven, six, eleven, twenty-three, nine, five.
Hello? Hi.
Oo, ako 'to. Hindi, wala namang problema.
'Di ko lang mahanap 'yong pulseras ko. Puwedeng pakitingnan diyan?
Sige. Maghihintay ako.
-Nandoon yata si Michela. -Ano ka ba?
Oo.
Mabuti naman. Salamat, Robè.
Nakita niya sa banyo.
Miss na agad kita.
Oo, tawagan mo rin ako.
Sige. Paalam na.
Hay, salamat!
'Di ko kayang umuwi at sagutin ang mga tanong ni Vittoria.
-Ilihim mo lang. Pero wala 'yong pulseras, Giovanna.
-Stressed ka na. 'Di ka dapat ganyan. -Lagi rin akong kinakabahan.
Alam mo kung ano'ng naiisip ko ngayon?
Paano kung pumunta si Michela at kunin 'yong pulseras?
Ano'ng nangyayari?
Giovà!
Nahihila mo na ang buhok mo sa kakaisip.
'Di ko hinihila. Kusang nalalagas. Tingnan mo. Namamatay na ako!
Hindi, walang namamatay sa paglalagas ng buhok.
Ihahatid na kita sa bus.
-Okay? -Sige.
Sabihin mo na lang kay Vittoria na namasyal ka.
-Libangin mo. -Sige.
Eh kung magtanong siya?
Magpahinga ka. Ako na'ng bahala rito.
Alam mo kung ano ka? Isa kang kapalpakan! Isa kang malaking kapalpakan!
'Di natin alam ang totoong rason ng mga bagay,
kung mayroon man.
Kailangan na ni Giuliana 'yong pulseras.
Pupunta ako. Paalis na ako.
'Wag kang mag-alala. Masaya nga ako eh.
Bandang 10:08 p.m. Masusundo mo ba ako?
Chérie, tawagan mo ako 'pag nakita mo
At maniwala ka, itong tren na 'to
'Pag 'di mo inabutan 'Di mo na ulit ito makikita kahit kailan…
-May nakaupo na rito? -Oo, mayroon na.
'Di ka pumunta sa istasyon.
Nagtatrabaho kasi ako, 'di ko na napansin ang oras.
Bakit inaaral at binabasa mo lahat ng 'yon?
Dahil isa akong tao.
Kaya natatakot ako,
at nalilito,
at naguguluhan.
Eh sa pag-aaral mo sa Diyos?
Nakakatakot ang Diyos.
'Yong takot natin.
'Yong kalituhan.
'Yong magugulong bagay.
No'ng unang mabanggit mo 'yon, inaral ko 'yon.
Para maintindihan ko.
Nagsawa na ako sa Diyos.
'Di ko siya maintindihan.
'Di talaga, kasi Diyos siya.
Ba't pa siya naging Diyos?
Kaya mo ba siyang maintindihan?
Hindi na ako interesado.
Gusto kong maunawaan.
Walang silbi ang maiikling pangungusap.
Kailangan ng oras.
Pagod ka ba?
Oo.
Gusto mo, tabi tayo?
Hindi na, sa sopa na lang ako.
Sigurado ka?
Oo.
Bakit ka bumalik?
Hindi ko rin alam.
Ito 'yong pulseras. Magandang gabi.
Ibinigay niya 'yong pulseras Na parang toothpaste o tuwalya.
'Di niya binanggit si Giuliana.
Parang burado na siya.
Naisip ko, "Gano'n kadali?"
"Ang mamatay para sa ibang tao na 'di natin kayang mawala?"
Pambihira naman! Giannì!
Kumusta si Giuliana?
Naglalagas ang buhok niya ngayon.
Alam ko.
Naging mabait ka sa kanya.
Sobrang bait.
Mahal ka niya.
Gano'n din ako.
Iniisip ko tuloy,
kung ganito ka pinalaki ng tatay mo,
hindi naman pala siya gano'n kasama.
Kumusta ka na?
Magtatrabaho na ako.
Bilang kasambahay sa kaibigan ni Costanza.
Araw at gabi. Lilipat ako ro'n.
Sa Posillipo?
Sa Posillipo. Sa lugar na puro babae.
Paano 'tong bahay?
Napamahal ka na rito.
Ayaw mo sa Posillipo at sa mga tao ro'n.
Kailangan ko nang umalis dito bago pa ako mamatay.
Oo nga pala. Dala ko ang pulseras ni Giuliana.
-Nahalo ito sa mga gamit ko. -Sa'yo na 'yan.
Kay Giuliana ito.
'Di niya 'yan gusto.
Bakit n'yo ibinigay sa kanya?
Dahil kinakabahan siya.
Pag-aari mo na ito simula pa no'ng ipinanganak ka.
Sige po.
Paalam.
-Giannì. -Bakit po?
Halika rito.
Ingatan mo ang sarili mo.
Naiintindihan mo? Pakaingatan mo ito.
Bago mo isuko, tingnan mo muna kung mabuting tao siya.
'Pag isinuko mo 'yan,
mananagot ka sa amin ng tatay mo.
Naiintindihan mo?
'Wag mo akong gayahin.
Pero 'di ba, naging tapat ka sa lalaking patay na?
Si Enzo lang ang minahal ko.
Pero sa siyudad na ito, ang babae ay parang karne na inihahagis sa mga lobo.
Walang natitira. Wala.
'Di mo alam gaano karaming mga lalaki na ang nakatikim sa akin.
May nagdadala ng pagkain at gamit, minsan mozzarella.
"Vittoria, may nakita akong magandang kuwintas. Nakipag-deal ako."
May nag-ayos ng washing machine.
Nasira 'yong pakuluan.
"Ciro, malamig. Puwede mo bang ayusin?"
"Sige, Vittoria. Ako'ng bahala riyan."
"Salamat, Ciro. Gusto mong magkape?"
Tapos…
Tita, bakit ka nagsinungaling sa akin?
Dahil masarap gawin.
Ano'ng ginagawa mo?
Nagpapakatanga rito.
Lahat umaalis. Bakit nandito ka pa rin?
Aalis din ako.
Papunta saan?
'Di ko alam.
Tulad ako ng nanay ko.
Tinatanggap namin lahat kasi wala kaming kayang gawin.
Alam mo ba?
Pag-alis ni Vittoria, kukunin ko 'yong larawan ng tatay ko…
tapos itatapon ko.
Sumama ka kay Tonino.
Kay Tonino?
Makasarili si Tonino.
Wala siyang pakialam sa'kin, kay Mama, o kay Giuliana.
Pahinging number ni Rosario.
Makikipagtalik ka?
'Pag 'di mo ibinigay, gagawan ko ng paraan.
Sasabihin ko kay Rosario na nagseselos ka kasi.
Sasabihan ko naman si Vittoria. Tingnan natin.
Mangako kang sasabihin mo sa kanya.
-Hi, Nello. -Hi, Giovanna.
"Mahal kong Giovanna, 'di ko sinabi sa'yo ang totoo."
'Di totoong nahihiya ako dahil bumagsak ako.
Mga magulang ko ang nahihiya.
Masaya ako.
Ayaw ko nang mag-aral
at magsusulat na lang ako.
Wala akong pakialam sa kahihiyan.
Hindi ako matanggap ng mga magulang ko.
Hindi nila alam, may iba akong dapat ikahiya.
Ayos lang kahit 'di ako maging katanggap-tanggap.
Gusto kong mapariwara.
Nilabanan ko ang inis ko,
at nagpaubaya sa lalaking nagtatrabaho sa hardin namin sa Posillipo.
Nakakakilabot.
Lasang kanal 'yong laway niya, at mahilig siyang magmura.
Pero buti na lang kinaya ko.
Sumulat ako ng kuwento tungkol doon.
Pero ayaw ko pang ipabasa 'yon sa'yo
dahil isa ka pang birhen, at hindi mo 'yon magugustuhan.
-Ano'ng problema? -Puwedeng walang halikan?
-Ayaw mo no'n? -Ayaw ko.
Pero lahat gusto 'yon.
Iwasan mo rin sana ang paghawak sa dibdib ko.
-Pero kung kailangan, sige lang. -Wala akong kailangan.
Hawakan mo ako.
Ayos lang ba?
Oo.
Ano ba ang gusto mo, Giannì?
Sabihin mo. Ayaw kong sumama ang loob mo.
Puwede bang nakadamit ako?
Nakahubad dapat 'pag nagtatalik.
Pero kung puwede sana, nakadamit pa rin ako.
Hubarin mo dapat ang salawal mo.
Ayos na?
Oo.
'Di 'yon ganyan ginagawa.
Oo, pero pabor itong hinihingi ko.
-Hahawakan kita nang kaunti. -'Wag.
-'Di ka marunong. Masasaktan ako. -Magaling ako rito.
Salamat sa kabaitan mo. Pero wala akong tiwala.
Giannì, 'pag 'di kita hinawakan, mararamdaman mo 'yong sakit, malinaw?
Ang ganda ng nasa pagitan ng hita mo.
-Sumigaw ka ba? -Hindi.
-Nasaktan ba kita? -Hindi.
Pero ituloy mo. 'Wag mo akong bubuntisin.
'Wag kag mag-alala. Relax ka lang ha?
Tapos ka na?
Oo.
Nakakapaso.
Ikaw naman kasi, Giannì.
Mas masarap sana 'to.
Ito lang mismo ang gusto ko.
Ang ganda ng mga ngipin mo.
Niloloko mo ba ako?
Hindi. Nagustuhan ko nga.
Marami akong isinulat na kuwento.
Tungkol sa magkapatid 'yong isa, na may kaibigang nakikitulog.
Pinapatulog muna no'ng ate 'yong bunso
para sa tabi ng bisita siya matutulog.
Pinipilit no'ng bunso na 'wag makatulog.
Nagdudusa siya dahil 'di siya isinasali.
Pero nakatulog siya.
Pero isang beses, nagpanggap siyang tulog.
At sa gitna ng katahimikan at pag-iisa,
nakinig siya sa bulungan nila.
At sa halikan nila.
Simula no'n, lagi na siyang nagpapanggap na tulog.
At simula no'n,
kapag nakatulog na 'yong dalawa,
saka siya iiyak.
Giovanna,
kung mahal mo talaga ako,
hihintayin kita ro'n.
Giannì, magkape ka muna.
Ingat ka, Rosà.
Takbuhin na natin.
HANGO SA KAPANGALAN NA NOBELA NI ELENA FERRANTE
'Pag bata ka, para bang malaki ang lahat ng bagay.
'Pag tumanda ka na, lumiliit naman ang mga bagay.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
'Pag bata ka, para bang malaki ang lahat ng bagay.
'Pag tumanda ka na, lumiliit naman ang mga bagay.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Kanya-kanya ang lahat.
Walang nakakaalam.
Kanya-kanya ang lahat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: John Vincent Lunas Pernia