SERIAL NETFLIX
Masz cukierka?
Mam jednego w buzi. Chcesz?
Hej.
- Trzymaj. - Dziękuję.
Podziwiam cię.
Dlaczego?
Nie dopasowujesz się. Dobrze ci z tym, jaka jesteś.
To nieprawda.
Jesteś bardzo inteligentna.
I bardzo spostrzegawcza.
Przestań.
Nie śmiejcie się.
Roberto bardzo nalegał, żebyś ze mną przyjechała.
Żebyś miała towarzystwo i żeby nie musiał się martwić.
Giovà, nie udawaj głupiej.
- Powinnyśmy odpocząć. - Nie mogę.
Za bardzo się emocjonuję.
Mam ją założyć?
Czemu nie?
Zawsze się martwię.
Vittoria się wścieka, kiedy jej nie noszę. A potem narzeka, bo myśli, że ją zgubię.
Po prostu uważaj.
- Podoba ci się? - Nie.
Dlaczego?
- Nie wiesz? - Nie.
Bransoletkę dał mamie Vittorii mój tata. Ukradł ją mojej babci.
Mamie mojej mamy, która bardzo chorowała.
Twój tata, Enzo?
Tak. Po prostu ją zabrał.
- Ciocia Vittoria wie? - Oczywiście, że tak.
- A twoja mama? - Powiedziała mi.
Nigdy nie mieliśmy dużo pieniędzy, a ojciec lubił popisywać się przed obcymi.
Ale nie martwił się, że skrzywdzi tych, którzy już go kochają.
Przysporzył mamie wiele bólu.
Vittorii też.
Vittorii?
Vittoria nie cierpi, Giannì.
Zadaje cierpienie innym.
Dla mnie ta bransoletka jest symbolem tamtych złych czasów.
Tamtego bólu.
Budzi we mnie niepokój.
A nawet przynosi pecha.
Nie wierzę, że przedmioty mogą to robić. Mnie się podoba.
Wiedziałam. Robertowi też się podoba.
Pomożesz mi?
Dzięki.
- Hej! - Hej!
- Pomogę ci. Daj mi bagaż. - Dzięki.
- O rety! - Wiem, przesadziłam.
- Cześć. - Cześć.
Chodźmy.
Jak podróż?
W porządku.
Trochę się dłużyła, ale dotrzymywałyśmy sobie towarzystwa.
- Giovà, dasz mi swoją torbę? - Nie.
- Chętnie ją wezmę. - Nie jest ciężka.
- Dobra. - Dzięki.
ROZDZIAŁ 6 PRAWDA
- Dzień dobry, profesorze. - Cześć.
Dzień dobry.
Zaczekaj! Weź mnie ze sobą!
- Dzień dobry, profesorze. - Cześć.
Jesteśmy.
- Robè, źle to wygląda. - Wiem, jestem bardzo zajęty.
Co to za papiery?
Prace do oceny, teksty do przeczytania.
Roberto, muszę ci coś powiedzieć. Przepraszam. Mam wrócić później?
Nie, mów.
Dziekan jest wściekły. Wezwał Rinaldiego i Braglię.
- Dziewczyny, dacie mi chwilę? - Mamy wyjść?
- To zajmie minutkę. - Przepraszam.
- No dobrze. - Dzięki.
Zaraz przyjdę.
Dzień dobry.
Czyli to tutaj jest kryjówka konspiratorów.
Patrz na te książki. Jak w więzieniu.
Mam dość. To miało zająć chwilę. Co mamy robić?
A co możemy robić? Czekamy.
Idziemy do domu?
Paliłaś tutaj?
Nie wiedziałam.
Nie było tam popielniczki?
Czepiasz się.
To miejsce jest wymarłe.
Wciąż jest tu pięknie.
Pięknie?
Jest do dupy. Nie widzisz tego?
Pamiętasz? Tutaj był piec do pizzy.
- Co? - Piec do pizzy.
A tu lodziarnia. Pamiętasz?
Nie pamiętam.
Mam dla ciebie ofertę.
Ofertę pracy.
Serio? Nie potrzebuję pracy.
Vittò, nie wkurzaj mnie. Przyjechałem, ale równie dobrze mogę wrócić.
Co to jest?
Córka przyjaciółki Costanzy jest w ciąży.
Potrzebują kogoś, kto będzie tam całą dobę.
Vittò, są bardzo bogaci.
To dobra, ciekawa oferta. Musiałabyś przeprowadzić się do Posillipo.
Do Posillipo?
To ty tego chciałeś, Andrè.
Zawsze tego chciałeś.
O co ci chodzi?
Chciałeś rżnąć bogate kobiety
i odgrywać intelektualistę, ale bez żadnego wysiłku, nie?
Tylko w teorii.
Wybacz, nie rozumiem.
Jesteś żałosny.
Zazdrościsz innym i obrabiasz im tyłek.
Czego nie rozumiesz?
Kim ty, kurwa, jesteś, że tak do mnie mówisz?
Na czym opiera się twoja etyka?
Puściłaś się z kimś, kto cię pokochał…
- Puściłam? - Tak!
…i myślisz, że to wielka historia miłosna.
Spierdalaj! To twoja kobieta się puszcza!
Co ty powiedziałaś?
- Nie. - Kto się puszcza?
- Zostaw mnie. - No kto?
Nie waż się tak mówić!
- Jak śmiesz? - Zostaw mnie, ty ofiaro!
Wiesz, co cię wkurza?
Że udało mi się osiągnąć w życiu wszystko, co chciałem.
Wkurwiasz mnie tą gadką o Enzo i Posillipo!
Tą swoją jebaną bransoletką!
Zostaw mnie!
Ani mi się waż!
Vittoria, chciałem ci pomóc.
Już za późno.
Jedyne, co ci w życiu wyszło dobrze…
to Giannina.
Wiem.
Jesteśmy.
Wchodźcie ostrożnie.
Dzięki, skarbie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Ostrożnie. Jest ciężka.
Dziękuję.
Odwiąż linę.
Dobrze.
- Pa, Luca. Dzięki. - Pa.
- Do widzenia. - Dziękuję.
- Daj mi to. - Dziękuję.
- Ty nie chciałaś. - Nie.
To ten szary budynek.
- Nie wiem, jak będzie w mieszkaniu. - Wiem, że będę musiała się nim zająć.
Jak zawsze.
- Pobiegnijmy. - Zaczekaj!
Cześć, Vincenzo!
Dziewczyny, przepraszam za chłód.
Był wyciek gazu i musiałem zostawić otwarte okno.
Mówisz poważnie?
- Podoba ci się? - Bardzo.
Odpoczniemy trochę i pójdziemy na kolację z chłopakami.
- Dobrze. - Jeśli mogę, to zostanę.
Dlaczego?
Robè, ona ma rację. Nudziłaby się.
Są bardzo mili, polubisz ich.
Towarzyszyła mi przez cały dzień. Nie zmuszajmy jej do niczego.
Wyglądasz na kogoś, kto myśli, że się znudzi, ale nigdy się nie nudzi.
No dobrze. Pójdę.
Tu jest numer.
Andrea?
Ludzie z koneksjami istnieli od zawsze. Tak samo bogacze.
Mimo to dotarliśmy tu, bo na to zasłużyliśmy.
To znaczy, że system działa, nawet jeśli jest wadliwy.
Byliśmy dobrzy i mieliśmy farta,
ale kto wie, ilu takich jak my musiało wrócić do swoich mieścin.
Tak.
Dolewka dla pani?
- Dla pana, profesorze? - Proszę zostawić butelkę.
Ja „pani”, a ty „profesor”.
Pewnie wziął cię za studentkę.
Nie wykręcisz się komplementem. Już tu nie wrócimy.
- Spokojnie. - Co z tobą dzisiaj?
Nic, po prostu mam dość.
Niedawno byłam na poczcie.
Dziewczyna za mną spytała, czy ją puszczę, żeby o coś spytała.
Oczywiście się zgodziłam,
a wielki facet, który stał za nami, zaczął krzyczeć.
Biedaczka przeprosiła i się wytłumaczyła, a on nazwał ją dziwką.
Wtedy się wkurzyłam i wtrąciłam.
Pokłóciliśmy się i zaczął mi grozić,
że jeśli natychmiast nie wyjdę,
połamie mi nogi.
- Co zrobiłaś? - Wezwałam kierownika.
Pchnięcie nożem załatwiłoby sprawę.
Tak robi się tam, skąd pochodzimy, prawda?
Jasne. Tak robi się wszędzie, bez względu na miejsce.
To najprostsze rozwiązanie.
Nie o to mi chodziło.
Ale jak inaczej obronić się przed wielkim facetem?
Niestety nie miałam w torebce noża.
- Chciałbym to sprawdzić. - Ja też.
Niesprawiedliwość wymaga stanowczej i nieugiętej reakcji.
Robisz to sąsiadowi? Mówię ci, że nie powinieneś.
Jeśli będziesz to robił dalej, będę się bronił.
Jeśli mnie powalisz, to wstanę.
A jeśli nie będę mógł wstać, to wstaną inni. I kolejni.
Na przemoc nie można reagować słabością.
Cnotliwi mogą być tylko słabi. Mają odwagę bez siły.
To słabość głupców.
Czasem powinniśmy oszukać Boga.
Kto dostaje za dużo mięsa, ten jest syty.
Dlatego ignoruje niesprawiedliwość.
Brawo. Cieszę się, że czytasz takie rzeczy.
Nie muszę dużo czytać. Mam dobrą pamięć.
Cnotliwi powinni zaszaleć
i sprzedać wszystkie kościoły i posiadłości.
Oddać je sąsiadom.
Wdowom, sierotom.
Nieznajomym też.
Jeśli wierzysz
tylko w te fragmenty Ewangelii, które ci się podobają,
to nie wierzysz w Ewangelię.
Wierzysz w siebie.
- To zabawne? - Nie mogę się śmiać?
Ależ proszę.
Dobrze. Napijmy się i pośmiejmy.
Vincenzo!
Śmiejmy się, bo świętujemy.
Giovanna kończy 16 lat.
Najlepszego.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam
Jeszcze raz, jeszcze raz Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
- Najlepszego. - Sto lat.
Wszystkiego najlepszego.
- Brawo! - Dziękuję. Nie trzeba było.
Proszę bardzo.
Muszę spać przy otwartym oknie?
Tak, powinnaś. Przez ten wyciek.
Ale przyniosłem ci więcej koców.
Dziękuję.
Cieszę się, że tu jesteś.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Którą stronę wolisz?
Będę spać z Robertem.
Tak ci będzie wygodniej.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Wejdź. Już skończyłam.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Przestań! - Co mam przestać?
- Tak? - Tak?
Zrobiłam kawę. Chcecie?
- Tak! - Czekaj…
O tak?
Dzięki.
Dzięki, Giannì.
Jejku, nigdy nie zapomnę tego poranka.
- Dziękuję wam. - Za co?
Za wszystko. Imprezę, tort, wszystko.
Dzięki, skarbie.
- Jesteś piękna, Giovà. - To prawda. Jesteś przepiękna.
Roberto mnie kocha.
Ale ja kocham go bardziej.
Bo zabrał mnie z miejsca, w którym miałam pozostać,
i postawił przy sobie.
Teraz umiem być tylko tam.
Jeśli zmieni zdanie,
jeśli się wycofa…
Nie będę już umiała być sobą.
Ale on wie, kim jest.
Wiedział, odkąd był dzieckiem. Pamiętam.
Nie wyobrażasz sobie, co się działo, kiedy się odzywał.
Syn prawnika Sargente, Rosario, to głupek, ale…
wszyscy poza Robertem się go bali.
Roberto go oczarowywał.
Jak zaklinacz węży.
Uspokajał go.
Widziałaś, jak patrzą na niego kobiety?
Jakie są piękne.
Jakie są inteligentne.
Jak Michela. Było widać, że przyszła tylko po to, by z nim porozmawiać.
Giannì, a jeśli ona mnie zastąpi?
Zabiłabym się.
Musiałabym się zabić.
Bo nawet gdybym żyła, byłabym już nikim.
Masz rację. Wszystkie go podziwiają.
Ale on chce być z tobą.
Jesteś wyjątkowa.
Jeśli taka zostaniesz, zawsze będzie cię kochał.
Boże, Giannì. Nie mam bransoletki!
- Jak to? - Nie wiem!
- Nie wiem, gdzie jest. - Pewnie u Roberta.
Nie, była tutaj. W tej kieszeni.
- Jesteś pewna? - Niczego nie jestem pewna.
Sprawdź tutaj.
Tutaj jej nie ma.
Nigdzie jej nie ma!
Uspokój się. Zadzwonimy do Roberta i coś wymyślimy. Na pewno tam jest.
O Boże.
Przepraszam.
Vittoria mnie zabije, jeśli jej nie znajdę.
Zadzwonimy do niego i to wyjaśnimy. Nie martw się.
Nie odbiera.
Pewnie jest z Michelą.
Zadzwoń znowu.
Możesz to zrobić? Ja zaraz zwariuję.
Zero, dwa, siedem, sześć, jedenaście, dwadzieścia trzy, dziewięć, pięć.
Halo? Cześć.
Tak, to ja. Wszystko w porządku.
Tylko nie mogę znaleźć bransoletki. Sprawdzisz, czy ją zostawiłam?
Dobrze, zaczekam.
- Michela chyba tam jest. - Przestań.
Tak.
O matko. Co za ulga, Robè.
Znalazł ją w łazience.
Już za tobą tęsknię.
Tak, ale i tak zadzwoń.
Dobrze. Pa.
Co za ulga.
Ale nie mogę iść do domu i wysłuchiwać pytań Vittorii.
Nic jej nie mów.
Wiem, Giovanna, ale nie mam bransoletki.
Zbyt się stresujesz. Nie możesz tak żyć.
Wiem. Zawsze się denerwuję.
Wiesz, o czym teraz myślałam?
A jeśli Michela znajdzie bransoletkę i ją weźmie?
Co się dzieje?
Giovà!
Ze stresu wyrywasz sobie włosy.
Nie wyrywam ich. Same wypadają. Patrz. Umieram!
Nikt nie umiera z powodu wypadających włosów.
Odprowadzę cię na autobus.
- Dobrze? - Dobrze.
Powiedz Vittorii, że zwiedzałaś miasto.
- Graj na zwłokę. - Dobrze.
A jeśli zapyta?
Nie martw się i odpocznij. Zajmę się tym.
Wiesz, kim jesteś? Jesteś zjebem!
Jesteś zjebem!
Robimy różne rzeczy, nie znając powodu,
o ile w ogóle istnieje.
Giuliana pilnie potrzebuje bransoletki.
Odbiorę ją. Zaraz wyjeżdżam.
Spokojnie. Chętnie wrócę.
O 22.08. Przyjdziesz po mnie?
- Czy tu jest wolne? - Niestety nie.
Nie przyszedłeś na dworzec.
Pracowałem i straciłem poczucie czasu.
Po co studiujesz i czytasz to wszystko?
Bo jestem człowiekiem.
Jestem przerażony,
zagubiony
i skonsternowany.
Studiowanie Boga cię przeraża?
Bóg jest straszny.
Nasz strach.
Nasze zagubienie.
Nasza konsternacja.
Też próbowałam to studiować.
Żeby to pojąć.
Mam już dość Boga.
Nie rozumiem go.
Nie zrozumiesz, bo jest Bogiem.
Inaczej jaki byłby z niego Bóg?
Myślisz, że też go nie zrozumiesz?
Nie interesuje mnie to.
Chcę zrozumieć.
Zbyt krótkie zdania są bezużyteczne.
Daj sobie czas.
Jesteś zmęczona?
Tak.
Chcesz spać ze mną?
Nie. Będę spać na kanapie.
Jesteś pewna?
Tak.
Po co wróciłaś?
Sama już nie wiem.
Tu jest bransoletka. Dobranoc.
Dał mi bransoletkę, jakby to była pasta do zębów albo ręcznik.
Nawet nie wspomniał o Giulianie.
Jakby ją wymazał.
Czy to naprawdę takie łatwe?
Umrzeć w życiu ludzi, bez których nie możemy żyć?
O Boże! Giannì!
Co u Giuliany?
Ma jakiś… problem z włosami.
Wiem.
Byłaś dla niej dobra.
Naprawdę dobra.
Kocha cię.
Ja też.
Pomyślałam sobie,
że jeśli tata cię taką zrobił,
to może nie jest kompletnym dupkiem.
Co u ciebie?
Znalazłam nową pracę.
Będę pokojówką u przyjaciółki Costanzy.
Całodobową. Przenoszę się tam.
Do Posillipo?
Do Posillipo. Do otoczenia dam.
A to mieszkanie?
Kochasz je.
Nienawidzisz Posillipo i jego mieszkańców.
Muszę opuścić to mauzoleum. Inaczej ja też umrę.
No dobrze.
Przyniosłam bransoletkę Giuliany.
- Przez pomyłkę znalazła się u mnie. - Zatrzymaj ją.
Należy do Giuliany.
Nie podoba jej się.
To po co jej ją dałaś?
Bo była zestresowana.
Ta bransoletka jest twoja, odkąd się urodziłaś.
No dobrze.
Pa.
- Giannì. - Tak?
Chodź tutaj.
Nie zmarnuj się.
Dobrze o to dbaj.
Zanim to oddasz, oceń, czy jest dobry, czy zły.
Jeśli to roztrwonisz,
twój ojciec i ja ci nakopiemy, jasne?
Nie rób tego, co ja.
Ale czy przez cały czas nie byłaś wierna zmarłemu?
Zawsze kochałam tylko Enza.
Ale w tym mieście
samotna kobieta jest jak ochłap mięsa rzucony wilkom.
Nie zostaje nam nic. Zupełnie nic.
Nie masz pojęcia, z iloma obcymi i nieudacznikami wylądowałam w łóżku.
Jeden przynosił mi zakupy, trochę mozzarelli.
„Vittoria, znalazłem ten piękny naszyjnik. To była okazja”.
Inny naprawił mi pralkę.
Bojler się zepsuł.
„Ciro, jest zimno. Możesz go naprawić?”
„Jasne, Vittoria. Zajmę się tym”.
„Dzięki, Ciro. Masz ochotę na kawę?”
A potem…
Ciociu,
czemu mnie okłamałaś?
Bo to było piękne kłamstwo.
Co robisz?
Gram wiejskiego głupka.
Wszyscy wyjeżdżają. A co z tobą?
Ja też wyjeżdżam.
Tylko dokąd?
Nie wiem.
Jestem jak moja matka.
Akceptujemy wszystko, bo do niczego nie jesteśmy zdolni.
Wiesz co?
Kiedy tylko Vittoria wyjedzie, wezmę zdjęcie taty…
i je wyrzucę.
Pojedź do Tonina.
Do Tonina?
On myśli tylko o sobie.
Ma gdzieś mnie, mamę, Giulianę i całą resztę.
Daj mi numer Rosaria.
Chcesz go przelecieć?
Jeśli mi nie dasz, sama go znajdę.
Powiem mu, że byłeś zbyt zazdrosny, by mi go dać.
A ja powiem Vittorii. Wtedy zobaczymy.
Przysięgnij, że jej powiesz.
- Cześć, Nello. - Cześć.
„Droga Giovanno. Nie powiedziałam ci prawdy.
Nie wstydziłam się, że oblałam klasę.
To moi rodzice się wstydzili.
Ja się cieszę.
Chcę rzucić szkołę
i spędzać czas na pisaniu.
Mam gdzieś wstyd.
Moi rodzice boją się, że nie będę ich godna.
Nie wiedzą, że mam inne powody do wstydu.
Nie chcę być godna. Chcę być niegodna.
Chcę źle skończyć.
Dlatego pokonałam wstręt
i spotkałam się z facetem, który pracował w naszym ogrodzie w Posillipo.
Było okropnie.
Jego ślina smakowała jak ścieki i cały czas przeklinał.
Ale mam to już za sobą.
I napisałam o tym opowiadanie.
Ale wolę, żebyś go na razie nie czytała,
bo wciąż jesteś dziewicą i bardzo by cię zniechęciło.
- Co się dzieje? - Możemy się nie całować?
- Nie lubisz? - Nie.
Ale każdy to lubi.
Wolałabym też, żebyś nie dotykał moich piersi.
- Ale jeśli musisz, niech będzie. - Niczego nie muszę.
Dotknij mnie.
Tak jest dobrze?
Tak.
To co lubisz, Giannì?
Powiedz. Nie chcę cię zdenerwować.
Mogę zostać w ubraniu?
Żeby się kochać, musimy się rozebrać.
Ale byłabym wdzięczna, gdybym nie musiała.
Zdejmij chociaż bieliznę.
Dobrze?
Dobrze.
Ale tak się tego nie robi.
Wiem, ale proszę cię w ramach przysługi.
- Trochę cię też podotykam. - Nie.
- Nie umiesz. Będzie mnie bolało. - Jestem w tym dobry.
Jesteś miły, dziękuje. Ale ci nie ufam.
Giannì, jeśli cię nie podotykam, będzie naprawdę bolało.
Masz między nogami coś pięknego.
- Krzyknęłaś? - Nie.
- Zabolało cię? - Nie.
Kontynuuj, tylko żebym nie zaszła w ciążę.
Nie martw się. Odpręż się, dobrze?
Skończyłeś?
Tak.
Piecze mnie.
To twoja wina, Giannì.
Mogło być lepiej.
Było dokładnie tak, jak chciałam.
Masz śliczne zęby.
Nabijasz się ze mnie?
Nie, naprawdę mi się podobają.
Napisałam wiele opowiadań.
Jedno jest o dwóch siostrach, których przyjaciółka często u nich nocuje.
Starsza czeka, aż młodsza zaśnie,
żeby wejść do łóżka przyjaciółki.
Młodsza próbuje walczyć z sennością.
Cierpi, bo czuje się wykluczona.
W końcu się poddaje.
Pewnego razu udaje jednak, że zasnęła,
żeby w ciszy i samotności
słuchać ich szeptów
i pocałunków.
Od tamtej pory udaje, że śpi, żeby je szpiegować.
I zawsze,
kiedy tamte w końcu zasypiają,
przez chwilę płacze.
Giovanno,
jeśli naprawdę mnie kochasz,
będę tam na ciebie czekać.
Giannì, napij się kawy.
Trzymaj się, Rosà.
Musimy pobiec.
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI ELENY FERRANTE POD TYM SAMYM TYTUŁEM
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Kiedy jesteś mała, wszystko wydaje się duże.
Kiedy jesteś duża, wszystko wydaje się małe.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Nikt nie wie.
Każdy ma swoją drogę.
Napisy: Marzena Falkowska