‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎มีลูกอมไหม
‎มีเม็ดหนึ่งในปาก จะเอาไหม
‎ไง
‎- เอานี่ ‎- ขอบใจ
‎ฉันชื่นชมเธอนะ
‎ทำไมล่ะ
‎เธอไม่ประนีประนอมกับอะไร ‎เธอรู้สึกดีกับสิ่งที่ตัวเองเป็น
‎ไม่จริงสักหน่อย
‎เธอฉลาดมาก
‎และเธอก็เฉียบแหลม
‎หยุดนะ
‎อย่าหัวเราะ
‎โรแบร์โต ยืนกรานหนักแน่นให้เธอมากับฉัน
‎แหงล่ะ อย่างน้อยคุณจะได้มีเพื่อน ‎เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงไง
‎โจวา อย่าทำเป็นซื่อเลย
‎- เราควรพักผ่อนกันหน่อย ‎- ฉันทำไม่ได้
‎สาบานได้เลย ฉันตื่นเต้นเกินไป
‎ฉันควรใส่มันไหม
‎ก็ใส่สิคะ
‎ฉันกังวลอยู่ตลอด
‎วิตตอเรียจะโกรธเวลาเห็นฉันไม่ใส่มัน
‎แล้วเธอก็จะบ่นเพราะคิดว่าฉันจะทำมันหาย
‎ระวังหน่อยแล้วกัน
‎- แล้วคุณชอบมันไหม ‎- ไม่เลย
‎ทำไมล่ะ
‎- เธอไม่รู้เหรอ ‎- ไม่ค่ะ
‎กำไลเส้นนี้ พ่อฉันขโมยไปจากคุณยาย ‎แล้วเอาไปให้แม่ของวิตตอเรีย
‎ตอนนั้นแม่ของแม่ฉันป่วยหนักมาก
‎เอ็นโซพ่อคุณน่ะเหรอ
‎ใช่ พ่อขโมยมันไป
‎- แล้วป้าวิตตอเรียรู้ไหม ‎- แน่นอนอยู่แล้ว
‎- แม่คุณล่ะ ‎- แม่เป็นคนบอกฉัน
‎บ้านเราไม่เคยร่ำรวย
‎และพ่อก็เป็นคนแบบที่ชอบโอ้อวดกับคนแปลกหน้า
‎แต่พ่อไม่เคยใส่ใจว่าพ่อจะทำร้ายคนที่รักพ่อ
‎พ่อทำให้แม่ฉันต้องเจ็บปวดมาก
‎วิตตอเรียก็ด้วย
‎วิตตอเรียเหรอ
‎วิตตอเรียไม่ได้ทุกข์ เจียนนี
‎วิตตอเรียทำให้คนอื่นเป็นทุกข์
‎สำหรับฉัน กำไลเส้นนี้จะเป็นสัญลักษณ์ ‎ถึงช่วงเวลาเลวร้ายในตอนนั้นตลอดไป
‎ถึงความเจ็บปวด
‎มันทำให้ฉันกังวล
‎และมันยังนำโชคร้ายมาด้วย
‎หนูไม่คิดว่าจะมีของอะไรที่นำโชคได้ หนูชอบมัน
‎ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ โรแบร์โตก็ชอบมัน
‎เธอช่วยฉันหน่อยสิ
‎ขอบใจนะ
‎- ไง ‎- ไง
‎- ฉันช่วยเอง ส่งกระเป๋ามาสิ ‎- ขอบคุณ
‎- อะไรกันเนี่ย ‎- ฉันรู้ ฉันเอาของมาเยอะไป
‎- ไง ‎- ไง
‎ไปกันเถอะ
‎การเดินทางเป็นไงบ้าง
‎ราบรื่นดีนะ
‎มันช้าไปหน่อย ‎แต่ดีที่เรามีกันและกันคอยอยู่เป็นเพื่อน
‎- โจวา ให้ฉันถือกระเป๋าให้ไหม ‎- ไม่ค่ะ
‎- แต่ฉันเต็มใจ ‎- มันไม่ได้หนัก
‎- ก็ได้ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎(บทที่ 6 ความจริง)
‎- อรุณสวัสดิ์ วินเซ็นโซ ‎- สวัสดี ศาสตราจารย์
‎อรุณสวัสดิ์
‎เดี๋ยวก่อน พาฉันไปด้วย
‎- อรุณสวัสดิ์ ศาสตราจารย์ ‎- สวัสดีสาวๆ
‎ถึงแล้วล่ะ
‎- โรแบ ที่นี่แย่จัง ‎- ใช่ ฉันรู้ แต่ฉันยุ่งมาก
‎แล้วเอกสารพวกนี้คืออะไร
‎การบ้านให้ตัดเกรด บทความที่ต้องอ่าน
‎โรแบร์โต ฉันมีเรื่องต้องบอก ‎พระเจ้า โทษที ฉันควรมาใหม่ไหม
‎ไม่ต้องๆ ว่ามาเลย
‎อธิการบดีโกรธมาก เขาเรียกพบรีนัลดีกับบรัลยา
‎- สาวๆ ขอเวลาฉันหน่อยนะ ‎- เราต้องออกไปเหรอ
‎- อืม แค่แป๊บเดียว โทษที ‎- ขอโทษด้วย
‎- ตกลง ‎- ขอบคุณ
‎รอแป๊บนะ
‎อรุณสวัสดิ์
‎นี่สินะ รังของพวกหัวขบถ
‎ดูหนังสือพวกนี้สิ อย่างกับอยู่ในคุกเลย
‎ฉันสุดทนแล้ว เขาบอกว่า "รอแป๊บ" ‎นี่เราจะทำอะไรกันดี
‎เราจะทำอะไรได้ล่ะ คงต้องรอ
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎เธอสูบบุหรี่ในนี้เหรอ
‎ก็ฉันไม่รู้นี่
‎มันมีที่เขี่ยบุหรี่ไหมล่ะ
‎เธอจุกจิกชะมัดยาด
‎ทุกอย่างที่นี่ถูกทิ้งร้าง
‎งั้นเหรอ มันยังสวยอยู่เลย
‎สวยยังไง
‎มันเลวร้ายจะตาย ไม่เห็นหรือไง
‎นี่ จำได้ไหม เตาอบพิซซ่าอยู่ตรงนี้
‎- อะไรนะ ‎- ตรงนี้ไง เตาอบพิซซ่า
‎แล้วก็ร้านไอศกรีม จำได้ไหม
‎ฉันจำไม่ได้
‎ฉันมีข้อเสนอมาให้เธอ
‎ข้อเสนองาน
‎จริงเหรอ ฉันไม่ต้องการหรอก
‎วิตตอ เลิกทำตัวน่ารำคาญเถอะ ‎ไม่งั้นมาทางไหน ฉันก็จะไปทางนั้น
‎แล้วมันคืองานอะไร
‎ลูกสาวของเพื่อนคอสตันซาตั้งท้อง
‎พวกเขาต้องการคนอยู่ด้วยทั้งวันทั้งคืน
‎วิตตอ พวกนั้นรวยมากเลยนะ
‎มันเป็นข้อเสนอที่ดีและน่าสนใจ ‎เธอต้องย้ายไปอยู่ที่โปซิลลีโป
‎โปซิลลีโปเหรอ
‎นั่นคือสิ่งที่นายต้องการ อันเดร
‎สิ่งที่นายต้องการมาตลอด
‎เธอพูดอะไรของเธอน่ะ
‎นายอยากอึ๊บกับผู้หญิงรวยๆ
‎เพื่อให้ดูฉลาดแต่ไม่ต้องพยายาม ถูกไหม
‎ในทางทฤษฎีน่ะ
‎โทษนะ ฉันไม่เข้าใจ
‎นายมันชั้นต่ำ
‎นายอิจฉาคนอื่นและนินทาลับหลัง
‎ไม่เข้าใจตรงไหนเหรอ
‎เธอเป็นใครกันวะถึงมาพูดอย่างนั้นกับฉัน
‎แล้วจริยธรรมของเธอมีอะไรเป็นเกณฑ์
‎แค่เพราะเธอไปมั่วกับผู้ชายที่ตกหลุมรักเธอ…
‎- มั่วงั้นเหรอ ‎- ใช่ไง
‎เธอคิดว่าเธอมีเรื่องรักที่ยิ่งใหญ่
‎ไปตายซะ ผู้หญิงของนายนั่นแหละที่มั่ว
‎ว่าไงนะ
‎- อย่า ‎- เธอว่าใครมั่ว
‎- ถอยไป ‎- เธอว่าใครมั่ว
‎กล้าดียังไง
‎- เธอกล้าดียังไงกัน ‎- ไม่นะ ปล่อยฉัน ไอ้ขี้แพ้
‎เฮ่ย
‎รู้ไหมว่าเธอโมโหเรื่องอะไร
‎เรื่องที่ฉันทำทุกอย่างที่อยากทำในชีวิตได้ไง
‎ชีวิตที่ฉันต้องการ
‎และเราพอแล้วกับเธอ ‎ทั้งเรื่องเอ็นโซ เรื่องโปซิลลีโป
‎เรื่องกำไลเฮงซวยนี่
‎พอสักที!
‎เธอกล้าดียังไง
‎วิตตอเรีย ฉันอยากจะช่วยเธอ
‎มันสายไปแล้ว
‎ในชีวิตนี้ นายทำเรื่องดีแค่อย่างเดียว…
‎นั่นคือเจียนนีนา
‎ฉันรู้
‎เรามาถึงแล้ว
‎ระวังตอนลงจากเรือด้วยนะ
‎ขอบใจที่รัก
‎- ขอบคุณ ‎- ด้วยความยินดี
‎ใบนี้ถือระวังหน่อยนะ มันหนัก
‎ขอบคุณ
‎ปลดเชือกออกหน่อย
‎ได้เลย
‎- บาย ลูกา ขอบคุณ ‎- ขอบคุณ
‎- บาย ‎- ขอบคุณ
‎- เอามานี่ ‎- ขอบใจ
‎- ส่วนเธอไม่เอานะ ‎- ไม่ค่ะ
‎ตึกสีเทานั่นไง
‎แต่ห้องอาจจะรกหน่อย
‎อืม ฉันรู้ว่าฉันจะต้องเป็นคนจัดการมันให้
‎เหมือนทุกครั้ง
‎(คริสต์ศักราช 1931)
‎- วิ่งเร็ว สาวๆ ‎- รอก่อน
‎- ไง วินเซ็นโซ ‎- ไง วินเซ็นโซ
‎สาวๆ ถ้าหนาวไปหน่อยก็ขอโทษด้วยล่ะ
‎ฉันต้องเปิดหน้าต่างไว้เพราะแก๊สมันรั่ว
‎นั่นพูดจริงเหรอ
‎- ชอบที่นี่ไหม ‎- ชอบมากค่ะ
‎เดี๋ยวเราจะพักกันก่อน ‎จากนั้นก็ไปกินมื้อค่ำกับชาวแก๊ง ตกลงนะ
‎- โอเค ‎- ถ้าไม่ว่าอะไร ฉันขออยู่ที่นี่เถอะ
‎ทำไมล่ะ
‎โรแบ เธอคิดถูกแล้วล่ะ เธอต้องเบื่อแน่
‎พวกเขานิสัยดี เธอจะชอบพวกเขาแน่
‎เธอมาที่นี่เป็นเพื่อนฉันแล้ว
‎อย่าบังคับให้เธอทำอะไรที่ไม่อยากทำเลย
‎เธอดูเหมือนคนที่คิดอยู่เสมอว่าจะทำให้คนอื่นเบื่อ
‎แต่มันไม่ใช่เลย
‎ก็ได้ ฉันจะไป
‎เบอร์อยู่ในนี้
‎อันเดร
‎คนมีเส้นสายน่ะมีอยู่เสมอแหละ
‎เหมือนกับคนรวย
‎แต่ทั้งที่เป็นแบบนั้น ‎คุณความดีก็พาเรามาอยู่ในจุดนี้
‎นี่หมายความว่า ‎ถึงระบบจะบกพร่อง มันก็ใช้การได้
‎เราทำได้ดี และอาจจะโชคดีด้วย
‎แต่ใครจะรู้ว่ามีคนที่เหมือนกับเรากี่มากน้อย ‎ที่ควรได้อยู่ที่นี่แต่กลับต้องกลับบ้าน
‎ใช่
‎รับเพิ่มไหม คุณผู้หญิง
‎- ศาสตราจารย์ล่ะ รับเพิ่มไหม ‎- วางขวดไว้เลยก็ได้ครับ
‎"คุณผู้หญิง" กับ "ศาสตราจารย์"
‎เขาคงเข้าใจผิดว่าเธอเป็นนักศึกษา
‎ชมไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก ‎เราจะไม่มาเหยียบร้านนี้อีก
‎- ใจเย็นๆ เถอะน่า ‎- คืนนี้เธอเป็นอะไรไป
‎ไม่มี ฉันก็แค่เซ็งเต็มทน
‎วันก่อนฉันไปที่ทำการไปรษณีย์
‎เด็กผู้หญิงข้างหลังฉัน ‎ขอลัดคิวฉันเพื่อเข้าไปถามข้อมูล
‎แน่นอน ฉันให้เธอแซงขึ้นไป
‎แต่ชายร่างใหญ่ตัวอ้วนที่อยู่หลังเรา ‎เริ่มแหกปากโวยวายขึ้นมา
‎แม่หนูที่น่าสงสารนั่นขอโทษ ‎และอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง
‎แต่เขาด่าเธอว่านังร่าน
‎ฉันทนไม่ไหวก็เลยยื่นมือเข้าไปช่วย
‎เราเถียงกันและเขาก็ข่มขู่ฉัน
‎เขาบอกว่าถ้าฉันไม่ออกไปในวินาทีนี้
‎เขาจะหักขาฉัน
‎- เธอทำไง ‎- ฉันเรียกผู้จัดการ
‎แทงหมอนั่นซะ ทุกอย่างก็คงจบ
‎ที่บ้านเรา เขาทำกันอย่างนั้นนี่นา
‎ใช่ ไม่ว่าที่ไหน ทุกคนก็คงทำแบบนั้นแหละ
‎เพราะมันเป็นทางออกที่ง่ายที่สุด
‎ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‎แต่โทษนะ คุณจะป้องกันตัว ‎จากผู้ชายร่างใหญ่ตัวอ้วนได้ยังไง
‎น่าเสียดายที่ฉันไม่มีมีดในกระเป๋า
‎- ฉันอยากตรวจดูจัง ‎- ฉันก็เหมือนกัน
‎ความอยุติธรรมต้องการ ‎การตอบโต้ที่หนักแน่นและดื้อรั้น
‎ทำแบบนี้กับเพื่อนบ้านเหรอ ‎ฉันกำลังบอกเขาว่าเขาไม่ควรทำ
‎และถ้าเขายังทำอยู่ ฉันก็จะยืนหยัดต่อไป
‎และถ้าเขาซัดฉันหมอบ ฉันก็จะลุกขึ้นใหม่
‎และถ้าฉันลุกไม่ไหว ‎คนอื่นและคนต่อๆ ไปก็จะยืนหยัดแทน
‎นายตอบโต้พละกำลังที่ข่มเหง ‎ด้วยความอ่อนแอไม่ได้
‎คนมีศีลธรรมย่อมต้องอ่อนแอ ‎พวกเขามีความกล้าแต่ไร้ซึ่งกำลัง
‎นี่คือความอ่อนแอของคนโง่
‎บางครั้งเราก็ควรตุกติกกับพระเจ้า
‎คนที่ได้รับเนื้อมากเกินไปจะท้องอิ่ม
‎พวกเขาถึงได้หลับหูหลับตาต่อความอยุติธรรม
‎เก่งมาก โจวา ฉันดีใจที่เธออ่านอะไรพวกนี้
‎ไม่ ฉันไม่ต้องอ่านบ่อยหรอก ฉันความจำดีน่ะ
‎คนดีควรจะทำตัวบ้าๆ
‎ขายโบสถ์และทรัพย์สินทั้งหมดที่มี
‎แล้วมอบให้แก่เพื่อนบ้าน
‎ให้แก่แม่หม้าย แก่เด็กกำพร้า
‎ให้คนแปลกหน้า
‎ถ้าเกิดเธอเชื่อ
‎แค่สิ่งที่เธอชอบในพระวรสาร ‎แล้วปฏิเสธอะไรที่เธอไม่ชอบ
‎มันเท่ากับเธอไม่เชื่อในพระวรสาร
‎เธอเชื่อในตัวเอง
‎- มันตลกเหรอ ‎- ฉันหัวเราะไม่ได้เหรอ
‎ได้แน่นอน
‎ใช่ มาดื่มแล้วหัวเราะกันดีกว่า
‎วินเซ็นโซ
‎มาหัวเราะกันเถอะ เพราะเรากำลังฉลอง
‎โจวานนาอายุ 16 แล้ว
‎โอ้ สุขสันต์วันเกิด
‎สุขสันต์วันเกิด
‎สุขสันต์วันเกิด โจวานนาที่รัก
‎สุขสันต์วันเกิด
‎- สุขสันต์วันเกิด ‎- สุขสันต์วันเกิด
‎สุขสันต์วันเกิด
‎- ดีมาก ‎- ขอบคุณ ไม่เห็นต้องลำบากเลย
‎เรียบร้อยแล้ว
‎ฉันต้องเปิดหน้าต่างเอาไว้ตอนนอนเหรอ
‎เธอควรเปิดไว้ แก๊สมันรั่ว
‎- แต่ฉันเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้แล้ว ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ฉันดีใจที่เธอมานะ
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎คุณอยากนอนฝั่งไหนคะ
‎ฉันจะไปนอนกับโรแบร์โต
‎เธอจะได้นอนสบายขึ้นด้วย
‎รักเธอนะ
‎เหมือนกันค่ะ
‎ขอโทษค่ะ
‎ไม่เป็นไรหรอก เจียนนี เข้ามาสิ ฉันเสร็จแล้ว
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎- หยุดนะ ‎- หมายความว่าไงที่ว่าให้ "หยุด"
‎- ว่าไง ‎- ว่าไง
‎ฉันชงกาแฟไว้ จะเอาไหมคะ
‎- เอา ‎- เดี๋ยว…
‎แบบนี้น่ะนะ
‎ขอบใจ
‎ขอบใจ เจียนนี
‎ให้ตาย ฉันจะไม่มีวันลืมเช้าวันนี้เลย
‎- ขอบคุณนะคะ ‎- เรื่องอะไร
‎ทุกอย่างเลย ปาร์ตี้ เค้ก ทุกอย่าง
‎ขอบใจที่รัก
‎- เธอสวยมาก โจวา ‎- ใช่แล้ว เจียนนี เธอสวยมาก
‎โรแบร์โตรักฉัน
‎แต่ฉันรักเขามากกว่า
‎เพราะเขาดึงฉันออกมาจากที่ที่ฉันถูกลิขิตให้อยู่
‎และให้ฉันอยู่ข้างกายเขา
‎ตอนนี้ฉันเลยทำเป็นอยู่แค่นั้น
‎ถ้าเกิดเขาเปลี่ยนใจ
‎ถ้าเขาทิ้งฉันไป ฉัน…
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเป็นตัวเองอีกได้ยังไง
‎แต่เขารู้จักตัวเองดี
‎เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันยังจำได้อยู่เลย
‎เธอคิดไม่ออกหรอกว่าคำพูดของเขา ‎มันทำให้อะไรเกิดขึ้นได้บ้าง
‎ลูกชายทนายซาร์เจนเต โรซาริโอ ‎เขาเป็นไอ้งั่งก็จริง แต่ว่า…
‎ทุกคนกลัวเขายกเว้นโรแบร์โต
‎โรแบร์โตจะทำให้เขาต้องมนตร์
‎เหมือนที่เราทำกับงู
‎เขาทำให้หมอนั่นสงบลงได้
‎เธอเห็นไหมว่าผู้หญิงมองเขาแบบไหน
‎พวกเธอสวยแค่ไหน
‎พวกเธอฉลาดแค่ไหน
‎อย่างมีเกลาคนนั้น
‎ดูก็รู้ว่าเธอไปที่นั่นเพียงเพื่อให้ได้คุยกับเขา
‎เจียนนี ถ้าเกิดยัยนั่นมาแทนที่ฉันล่ะ
‎ฉันคงจะฆ่าตัวตาย
‎ฉันคงต้องฆ่าตัวตายแน่ๆ
‎เพราะถึงมีชีวิตต่อไป ฉันก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
‎คุณพูดถูก พวกเธอมองเขาอย่างชื่นชม
‎แต่เขาอยากอยู่กับคุณ
‎คุณพิเศษ
‎และถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ต่อไป
‎เขาก็จะรักคุณเสมอ
‎ตายแล้ว เจียนนี กำไลฉันไม่อยู่
‎- ได้ยังไงกัน ‎- ฉันไม่รู้
‎- ฉันไม่รู้ว่าเอาไปไว้ไหน ‎- คงเป็นที่บ้านโรแบร์โต
‎ไม่ ตอนแรกมันอยู่ในนี้ ในกระเป๋านี่
‎- แน่ใจเหรอ ‎- ฉันไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น
‎ลองดูในนี้หน่อย
‎ในนี้ไม่มี
‎มันไม่ได้อยู่ที่นี่
‎ใจเย็นๆ เดี๋ยวลองโทรถามโรแบร์โตดู ‎ฉันแน่ใจว่ามันต้องอยู่ที่นั่น
‎พระเจ้า
‎ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ
‎ขอทางหน่อยค่ะ
‎ถ้าหาไม่เจอ วิตตอเรียฆ่าฉันแน่
‎เราจะโทรหาเขา ‎แล้วจัดการเรื่องนี้ ไม่ต้องคิดมาก
‎เขาไม่รับสาย
‎ฉันคิดว่าเขาอยู่กับมีเกลา
‎ลองโทรอีกทีเถอะ
‎ช่วยโทรให้หน่อย ฉันกำลังสติแตก
‎ศูนย์ สอง เจ็ด หก ‎หนึ่ง หนึ่ง สอง สาม เก้า ห้า
‎สวัสดี ไง
‎ใช่ ฉันเอง ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‎ฉันแค่หากำไลไม่เจอ ‎ช่วยดูให้หน่อยว่ามันอยู่ที่นั่นไหม
‎ได้เลย ฉันจะรอ
‎- มีเกลาต้องอยู่ที่นั่นแน่ ‎- พอเลย
‎อืม
‎ขอบคุณพระเจ้า โรแบ
‎เขาเจอมันในห้องน้ำ
‎ฉันคิดถึงเธอแล้ว
‎ได้ แต่โทรหาฉันด้วยนะ
‎ตกลง บาย
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎ฉันกลับบ้านไปให้วิตตอเรียซักไซ้ตอนนี้ไม่ได้
‎ก็อย่าบอกป้าสิ
‎ฉันรู้ โจวานนา แต่ฉันไม่มีกำไล
‎คุณเครียดเกินไป คุณใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ไหวหรอก
‎ฉันรู้ ฉันกังวลตลอดเลย
‎รู้ไหมว่าฉันคิดอะไรระหว่างที่คุยกับเธอ
‎ถ้ามีเกลาไปบ้านโรแบร์โต ‎เจอกำไล แล้วเอามันไปล่ะ
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎โจวา
‎คุณเครียดมากไปจนทึ้งผมตัวเองหลุด
‎ฉันไม่ได้ทึ้งมัน มันร่วงเอง ดูสิ ฉันกำลังจะตาย
‎ไม่ ไม่มีใครตายเพราะผมร่วงหรอก
‎หนูจะเดินไปส่งที่รถเมล์
‎- ก็ได้ ‎- อืม
‎แค่บอกวิตตอเรียว่าคุณไปเที่ยวชมเมืองมา
‎- ถ่วงเวลาไว้ ‎- ตกลง
‎แล้วถ้าวิตตอเรียถามล่ะ
‎ไม่ต้องห่วง พักผ่อนเถอะ หนูจัดการเอง
‎รู้ไหมว่าตัวเองเป็นคนยังไง แกมันเฮงซวย
‎แกมันคนเฮงซวย
‎เราทำบางสิ่งบางอย่าง ‎โดยไม่มีวันรู้เหตุผลที่แท้จริง
‎แต่เราคิดว่าคงต้องมีสักอย่าง
‎จูเลียนาต้องการกำไลคืนด่วนเลย
‎ฉันจะไปเอง กำลังจะไปแล้ว
‎ไม่ต้องห่วง ฉันดีใจที่จะได้กลับไป
‎ตอน 22:08 น. คุณจะมารับฉันไหม
‎เชรี บอกฉันถ้าเธอเห็นมัน
‎และเชื่อเถอะว่ารถไฟคันนี้นั้น
‎ถ้าพลาดแล้ว เธอจะไม่ได้ขึ้นมันอีก…
‎- ตรงนี้มีคนนั่งไหมคะ ‎- มีแล้ว ขอโทษด้วย
‎คุณไม่ได้มาที่สถานี
‎ฉันทำงานจนลืมเวลาไปเลย
‎ทำไมคุณถึงศึกษาและอ่านเรื่องพวกนี้
‎เพราะว่าฉันเป็นมนุษย์
‎ฉันก็เลยกลัว
‎แล้วก็สับสน
‎และงุนงง
‎การศึกษาพระเจ้าทำให้คุณกลัวไหม
‎พระเจ้านั้นน่ากลัว
‎ความกลัวของเรา
‎ความสับสนของเรา
‎ความงุนงงของเรา
‎ครั้งแรกที่คุณพูดถึงมันให้ฉันฟัง ‎ฉันพยายามจะศึกษามัน
‎เพื่อให้เข้าใจมากขึ้น
‎ตอนนี้ฉันเบื่อพระเจ้าเต็มทนแล้ว
‎ฉันไม่เข้าใจพระองค์
‎ไม่มีทางหรอก ก็นั่นพระเจ้านะ
‎ไม่งั้นจะใช่พระเจ้าได้ไง
‎คุณคิดไหมว่าคุณจะไม่มีวันเข้าใจพระองค์
‎งั้นฉันก็ไม่สนใจแล้ว
‎ฉันอยากจะเข้าใจ
‎ประโยคที่สั้นเกินไปนั้นไร้ประโยชน์
‎ให้เวลาตัวเองหน่อย
‎เธอเหนื่อยหรือเปล่า
‎อืม
‎อยากนอนกับฉันไหม
‎ไม่ล่ะ ฉันจะนอนบนโซฟา
‎แน่ใจนะ
‎แน่ใจ
‎เธอกลับมาทำไมกัน
‎ฉันไม่รู้อีกแล้ว
‎กำไลอยู่นี่ ราตรีสวัสดิ์
‎เขาให้กำไลฉันราวกับมันคือยาสีฟันหรือผ้าเช็ดตัว
‎เขาไม่ได้พูดถึงจูเลียนาเลยด้วยซ้ำ
‎เหมือนกับว่าเขาลบเธอทิ้งไปแล้ว
‎ฉันได้แต่สงสัยว่า "มันง่ายอย่างนั้นเชียว"
‎"การตายไปจากชีวิต ‎ของคนที่เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา"
‎อุ๊ยตาย! เจียนนี
‎จูเลียนาเป็นไงบ้างคะ
‎เธอมีอาการเส้นผมอ่อนแอ
‎หนูรู้ค่ะ
‎เธอดีกับยัยนั่น
‎ดีมากจริงๆ
‎ยัยนั่นรักเธอนะ
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ฉันก็เลยคิดว่า
‎ถ้าพ่อของเธอสร้างเธอมาแบบนี้ได้
‎เขาก็อาจไม่ได้ทุเรศไปเสียทีเดียว
‎ป้าเป็นยังไงบ้างคะ
‎ฉันได้งานใหม่แล้ว
‎งานแม่บ้านที่บ้านของเพื่อนคอสตันซา
‎ต้องทำทั้งกลางวันกลางคืน ฉันจะย้ายไปที่นั่น
‎ไปโปซิลลีโปเหรอ
‎ไปโปซิลลีโป รายล้อมด้วยสุภาพสตรี
‎แล้วที่นี่ล่ะคะ
‎ป้ารักที่นี่
‎ป้าเกลียดโปซิลลีโปและคนที่อาศัยอยู่ที่นั่น
‎ฉันต้องไปจากสุสานนี่ ไม่งั้นฉันจะตายไปด้วย
‎จริงสิ หนูเอากำไลของจูเลียนามาคืน
‎- มันบังเอิญมาอยู่ในกระเป๋าถือของหนู ‎- เก็บมันไว้เถอะ
‎มันเป็นของจูเลียนา
‎ยัยนั่นไม่ชอบมัน
‎งั้นป้าให้เธอไปทำไม
‎เพราะยัยนั่นเครียดไง
‎กำไลเส้นนี้เป็นของเธอมาตั้งแต่เกิด
‎ก็ได้ค่ะ
‎ไปนะคะ
‎- เจียนนี ‎- คะ
‎มานี่หน่อย
‎อย่าทำชีวิตสูญเปล่า
‎อย่าทำชีวิตสูญเปล่า เข้าใจไหม
‎รักษาเจ้านี่เอาไว้ให้ดี
‎ก่อนจะมอบมันให้ใคร ‎จงตัดสินว่าเขาเป็นคนดีหรือคนเลว
‎ถ้าเธอโยนมันทิ้ง
‎ฉันกับพ่อเธอตีเธอตายแน่
‎เข้าใจไหม
‎อย่าทำแบบที่ฉันทำ
‎แต่ป้าก็ซื่อสัตย์กับผู้ชายที่ตายไปแล้ว ‎มาตั้งหลายปีไม่ใช่เหรอ
‎ฉันรักเอ็นโซแค่คนเดียว
‎แต่ในเมืองนี้
‎ผู้หญิงโสดก็เหมือนชิ้นเนื้อที่ถูกโยนให้หมาป่า
‎มันไม่มีอะไรเหลือ ไม่มี
‎เธอไม่รู้หรอกว่าฉันไปลงเอยอยู่บนเตียง ‎กับคนแปลกหน้าและพวกขี้แพ้มามากแค่ไหน
‎คนหนึ่งจะเอาของชำมาให้ฉัน ‎อย่างมอซซาเรลล่าชิ้นเล็กๆ
‎"วิตตอ ผมเจอสร้อยคอสวยๆ ‎ผมต่อรองราคาแล้ว"
‎คนหนึ่งซ่อมเครื่องซักผ้าให้ฉัน
‎หม้อไอน้ำเสีย
‎"ชีโร หนาวจัง คุณซ่อมมันได้ไหม"
‎"ได้สิ วิตตอเรีย ไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง"
‎"ขอบคุณ ชีโร อยากดื่มกาแฟไหม"
‎แล้วจากนั้น…
‎ป้าคะ ป้าโกหกหนูทำไม
‎เพราะเรื่องนั้นมันดีกว่าน่ะสิ
‎ทำไรอยู่
‎ทำตัวเป็นไอ้งั่งของหมู่บ้าน
‎ทุกคนไปหมดแล้ว ทำไมนายไม่ไป
‎ไปสิ ฉันจะไป
‎แต่ไปไหนล่ะ
‎ฉันไม่รู้
‎ฉันถอดสำเนามาจากแม่
‎เรายอมรับทุกอย่าง ‎เพราะเราไม่มีปัญญาจะทำอะไร
‎รู้อะไรไหม
‎ทันทีที่วิตตอเรียไป ฉันจะไปเอารูปพ่อ…
‎มาโยนทิ้งซะ
‎ไปอยู่กับโตนิโนสิ
‎โตนิโน
‎โตนิโนมันคิดถึงแต่ตัวเอง
‎มันไม่สนใจฉัน แม่ จูเลียนาหรือใครทั้งนั้น
‎ฉันขอเบอร์โรซาริโอหน่อย
‎อยากเอากับหมอนั่นเหรอ
‎ถ้านายไม่ให้ ฉันก็จะหาเอง
‎ฉันจะบอกโรซาริโอว่านายหึงและไม่ยอมให้ฉัน
‎ฉันก็จะบอกวิตตอเรีย เราจะได้รู้กัน
‎นายต้องสาบานนะว่านายจะบอกป้า
‎- สวัสดี เนลโล ‎- สวัสดี โจวานนา
‎"โจวานนาที่รัก ฉันไม่ได้บอกความจริงเธอ"
‎ฉันไม่ได้อับอายเลยที่ฉันต้องซ้ำชั้น
‎พ่อแม่ฉันต่างหากที่อับอาย
‎ส่วนฉันมีความสุข
‎ฉันอยากลาออกจากโรงเรียน
‎และใช้เวลากับการเขียน
‎ฉันไม่สนใจเรื่องความอับอายสักนิด
‎พ่อแม่กลัวว่าฉันจะไม่ดีพอสำหรับพวกเขา
‎พวกเขาไม่รู้ว่าฉันทำสิ่งที่น่าอับอายยิ่งกว่าซะอีก
‎ฉันไม่อยากจะดีพอ ฉันไม่ได้อยากมีคุณค่า
‎ฉันอยากมีจุดจบที่เลวร้าย
‎ฉันเลยเอาชนะความขยะแขยง
‎และนัดเจอกับชายคนหนึ่ง ‎ที่ทำงานที่สวนของเราในโปซิลลีโปมาสักพัก
‎มันเลวร้ายมาก
‎น้ำลายของเขารสชาติเหมือนน้ำเสีย ‎และเขาก็เอาแต่สบถไม่หยุด
‎แต่อย่างน้อยฉันก็ก้าวข้ามมันได้สำเร็จ
‎และฉันก็เอาเรื่องนั้นมาเขียน
‎แต่ฉันยังไม่อยากให้เธออ่าน
‎เพราะเธอยังบริสุทธิ์และมันคงทำให้เธอหมดสนุก
‎(ซาร์เจนเต)
‎เป็นอะไรไป
‎เราไม่จูบกันได้ไหม
‎- เธอไม่ชอบเหรอ ‎- ไม่
‎แต่ใครๆ ก็ชอบกันทั้งนั้น
‎และถ้านายไม่จับหน้าอกฉันได้ ฉันจะขอบคุณมาก
‎แต่ถ้านายต้องการก็ไม่เป็นไร
‎ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น
‎จับของฉันสิ
‎แบบนั้นได้ไหม
‎อืม
‎เจียนนี แล้วเธอชอบแบบไหน
‎บอกฉันหน่อย ฉันไม่อยากให้เธอไม่พอใจ
‎ฉันใส่เสื้อผ้าไว้ได้ไหม
‎จะร่วมรักกัน เราก็ต้องเปลือยนะ
‎แต่ถ้าทำโดยไม่ต้องถอดได้ ฉันจะขอบคุณมาก
‎เธอต้องถอดกางเกงในออก
‎โอเคไหม
‎โอเค
‎แต่เขาไม่ได้ทำกันอย่างนั้น
‎ก็ใช่ แต่ถือว่าช่วยฉันหน่อยแล้วกัน
‎- ฉันจะแตะต้องเธอน้อยๆ ‎- ไม่
‎- นายทำไม่เป็น มีแต่จะทำฉันเจ็บ ‎- แต่ฉันทำเก่งนะ
‎นายใจดีมาก ขอบใจ แต่ฉันไม่ไว้ใจนาย
‎เจียนนี ถ้าไม่ให้ฉันเล้าโลมหน่อย ‎แบบนั้นเธอจะเจ็บแน่ๆ เข้าใจนะ
‎ตรงหว่างขาเธอนี่สวยจังเลย
‎- เธอร้องเหรอ ‎- เปล่า
‎- ฉันทำเธอเจ็บเหรอ ‎- เปล่า
‎แต่ทำต่อเถอะ แค่อย่าให้ฉันท้องก็พอ
‎ไม่ต้องห่วง ผ่อนคลายเข้าไว้นะ
‎นายเสร็จแล้วเหรอ
‎ใช่
‎แสบจัง
‎เธอผิดเองนะ เจียนนี
‎มันดีกว่านี้ได้
‎นี่แหละแบบที่ฉันต้องการ
‎ฟันของนายน่ารักดีนะ
‎เธอล้อฉันเหรอ
‎เปล่าเลย ฉันชอบมัน
‎ฉันเขียนเรื่องแต่งเอาไว้เยอะ
‎มีเรื่องหนึ่งพูดถึงพี่น้องสองสาว
‎ซึ่งมักมีเพื่อนคนหนึ่งมานอนค้างด้วยบ่อยๆ
‎พี่สาวจะรอให้น้องสาวหลับไปก่อน
‎เพื่อปีนขึ้นไปนอนกับแขกบนเตียงของเธอ
‎น้องสาวพยายามขืนตาตื่นเอาไว้
‎เธอทรมานกับการเป็นคนนอก
‎แต่จากนั้นเธอก็ยอมแพ้
‎แต่มีครั้งหนึ่งที่เธอแกล้งหลับ
‎และในความเงียบ ในความโดดเดี่ยว
‎เธอฟังเสียงกระซิบของสองคนนั้น
‎ฟังจูบของพวกเธอ
‎ตั้งแต่นั้นมา เธอก็แกล้งทำเป็นหลับ ‎เพื่อสอดแนมพวกพี่สาวของเธอ
‎และทุกครั้ง
‎ตอนที่สองคนนั้นหลับไปแล้ว
‎เธอจะร้องไห้
‎โจวานนา
‎ถ้าเธอรักฉันอย่างที่เธอบอก
‎ฉันจะรอเธอในที่ที่เราตกลงกันไว้
‎เจียนนี ดื่มกาแฟสิ
‎ดูแลตัวเองนะโรซา
‎เราต้องวิ่งแล้ว
‎(สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกัน ‎ของเอเลนา แฟร์รานเต)
‎ตอนที่ลูกยังเล็ก ทุกอย่างจะดูใหญ่ไปหมด
‎เมื่อลูกโต ทุกอย่างก็ดูเหมือนเล็ก
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎ตอนที่ลูกยังเล็ก ทุกอย่างจะดูใหญ่ไปหมด
‎เมื่อลูกโต ทุกอย่างก็ดูเหมือนเล็ก
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎ไม่มีใครรู้
‎มันขึ้นอยู่กับแต่ละคน
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์