BİR NETFLIX DİZİSİ
Şekerin var mı?
Ağzımdaki var. İster misin?
Selam.
-Al. -Sağ ol.
Sana hayranım.
Neden?
Baskıya boyun eğmiyorsun. Kendi hâlinde mutlusun.
Doğru değil.
Çok zekisin.
Sezgilerin de çok kuvvetli.
Dur.
Gülmeyin.
Roberto benimle gelmen için ısrar etti.
Tabii, yanında biri olsun da endişelenmesin diye.
Giovà, salağa yatma.
-Biraz dinlenelim. -Dinlenemem.
Yemin ederim çok heyecanlıyım.
Takayım mı?
Neden olmasın?
Hep endişeleniyorum.
Vittoria takmadığımı görünce kızıyor.
Takınca da kaybedeceğim diye dırdır ediyor.
Dikkat et yeter.
-Hoşuna gidiyor mu? -Hayır.
Neden?
-Bilmiyor musun? -Hayır.
Babam bu bileziği ninemden çalmış, sonra Vittoria'nın annesine vermiş.
Anneannemden çalmış, o ara çok hastaymış.
Baban Enzo mu?
Evet, o çalmış.
-Vittoria hala biliyor mu? -Tabii ki biliyor.
-Peki annen? -Bana o anlattı.
Evde pek paramız olmazdı,
babam da yabancılara gösteriş yapmayı seven bir adamdı.
Ama sevenlerinin canını yakmaktan hiç çekinmezdi.
Anneme çok acı çektirdi.
Vittoria'ya da.
Vittoria'ya mı?
Vittoria acı çekmiyor, Giannì.
Vittoria acı çektiriyor.
Bu bilezik benim için o kötü günlerin kalıcı bir sembolü.
Acının.
Beni huzursuz ediyor.
Hatta uğursuzluk getiriyor.
Bence eşyaların uğurla alakası yok. Benim hoşuma gidiyor.
Biliyordum. Roberto da seviyor.
Yardım etsen?
Teşekkürler.
-Selam! -Selam!
-Yardım edeyim. Çantanı ver. -Sağ ol.
-Bu ne be? -Biliyorum, fazla doldurdum.
-Merhaba. -Merhaba.
Gidelim.
Yolculuk nasıldı?
Gayet iyi geçti.
Biraz yavaştı ama birbirimize arkadaşlık ettik.
-Giovà, çantanı versene. -Hayır.
-Seve seve taşırım. -Ağır değil.
-Peki. -Sağ ol.
ALTINCI BÖLÜM GERÇEKLER
-Günaydın Profesör. -Selam Vincenzo.
Günaydın.
Bekle! Beni de al!
-Günaydın Profesör. -Selam kızlar.
Hadi bakalım.
-Robè, iyi değil bu. -Evet, biliyorum. Meşgulüm.
Bu kâğıtlar da ne?
Okunacak ödevler, metinler.
Roberto. Sana bir şey demem lazım. Tanrım. Pardon. Sonra mı gelsem?
Yok, söyle.
Dekan kudurmuş. Rinaldi ve Braglia'yı çağırmış.
-Kızlar, bir saniye müsaade lütfen. -Gidelim mi?
-Evet, bir dakikacık, pardon. -Üzgünüm.
-Tamam. -Teşekkürler.
Sadece bir dakika.
Günaydın.
İşte burası. Kanunsuzlar ini.
Şu kitaplara bak. Sanki hapishanedeler.
Bıktım. "Sadece bir dakika" dedi. Ne halt yiyeceğiz?
Elden ne gelir? Bekleyeceğiz.
Eve gidelim mi?
Burada sigara mı içtin?
Bilmiyordum.
Küllük yok muydu?
Ne mızmızlandın be.
Buradaki her şey terk edilmiş.
Yine de hâlâ çok güzel.
Nasıl güzel?
Berbat. Görmüyor musun?
Hatırladın mı? Pizza fırını buradaydı.
-Ne? -Buradaydı. Pizza fırını.
Dondurmacı da buradaydı. Hatırladın mı?
Hatırlamıyorum.
Sana bir teklifim var.
İş teklifi.
Hadi ya? İhtiyacım yok.
Vittò, zorluk çıkarma ya. Yoksa geldiğim gibi giderim. Hadi.
Neymiş?
Costanza'nın dostlarından birinin kızı hamile.
Gece gündüz onlarla kalacak biri lazım.
Vittò, çok zenginler.
Güzel, ilginç bir teklif. Posillipo'ya taşınman gerekir ama.
Posillipo'ya mı?
İstediğin de buydu Andrè.
Hep istediğin buydu.
Ne diyorsun ya?
Hiç çaba göstermeden zengin kadınları sikmek,
entelektüel görünmek istiyordun, değil mi?
Sadece teoride yani.
Pardon ama anlamıyorum.
Sen aslında aşağılık herifin tekisin.
Başkalarını kıskanıp arkalarından konuşuyorsun.
Neresini anlamadın?
Sen kimsin de benimle böyle konuşuyorsun lan?
Senin ahlakın neye dayanıyor?
Sana âşık olan bir adamla yatıp kalktın diye…
-Yatıp kalkmak mı? -Evet!
Müthiş bir aşk hikâyesi yaşadığını sanıyorsun.
Siktir lan! Asıl senin kadının orospu!
Ne dedin sen?
-Hayır. -Kimmiş orospu?
-Çekil. -Kimmiş orospu?
Cüret bile etme!
-Nasıl cüret edersin? -Hayır! Bırak beni! Sefil!
Hop!
Seni kızdıran ne biliyor musun?
Hayatta istediğim her şeyi yapmış olmam. İstediğim hayatı elde etmem!
Senden de, Enzo'dan da, Posillipo'dan da bıktık!
Bu sikik bilezikten de!
Bırak beni!
Sakın cüret etme!
Vittoria, sana yardım etmek istedim.
Artık çok geç.
Hayatında yaptığın tek iyi şey…
…Giannina.
Biliyorum.
Geldik.
Çıkarken dikkatli olun.
Sağ ol canım.
-Teşekkürler. -Rica ederim.
Buna dikkat et. Ağır.
Teşekkürler.
İpi ayır.
Tamam.
-Sağ ol Luca. -Hoşça kal.
-Sağ olun.
-Ver. -Sağ ol.
-Hayır demiştin. -Evet.
Şu gri bina.
Ne kadar topludur bilmiyorum.
Evet. Temizlemek bana kalacak, değil mi?
Her zamanki gibi.
M.S. 1931
-Koşalım kızlar. -Bekle!
-Selam Vincenzo! -Selam Vincenzo!
Mekân soğuk, kusura bakmayın.
Gaz kaçağından dolayı camı açık bıraktım.
Ciddi misin?
-Beğendin mi? -Çok.
Biraz dinlenelim, sonra çocuklarla yemeğe çıkarız, tamam mı?
-Tamam. -Sorun olmazsa ben gelmeyeyim.
Neden?
Robè, haklı kız. Sıkılır.
İyi insanlar onlar. Seversin.
Zaten bana eşlik etti.
İstemediği bir yere götürmeyelim.
Hep sıkılacağını düşünen ama hiç sıkılmayan birine benziyorsun.
İyi, tamam. Geleceğim.
Numara bu.
Andrea?
Bağlantıları olan insanlar hep vardı.
Zenginler de öyle.
Buna rağmen buralara hakkımızla geldik.
Yani hataları olsa da sistem işliyor.
Belki iyiydik, belki şanslıydık.
Ama kim bilir bizim gibi kaç kişi burada olmayı hak edip gelemedi?
Evet.
İster misiniz hanımefendi?
-İster misiniz Profesör? -Lütfen. Şişeyi bırakın.
-Bana "hanımefendi." Sana "profesör." -Seni öğrenci sandı herhâlde.
İltifat edip yırtamazsın. Buraya geri gelmeyeceğiz.
-Sakin ol. -Bu akşam neyin var?
Hiç, bıktım sadece.
Geçen gün postanedeydim.
Arkamdaki kız bir soru sormak için önüme geçmeyi rica etti.
Tabii ki müsaade ettim
ama arkamızdaki koca, şişman adam bağırmaya başladı.
Zavallı kız özür dileyip açıkladı
ama adam ona kaşar dedi.
Daha dayanamadım ve araya girdim.
Tartışıyorduk, adam beni tehdit etti.
Hemen gitmezsem bacaklarımı kıracağını söyledi.
-Sen ne yaptın? -Müdürü çağırdım.
Bıçaklamak her şeyi çözerdi.
Bizim orada öyle yapılır, değil mi?
Tabii. Neresi olursa olsun herkes öyle yapardı.
Çünkü en kolay çözüm o.
Hayır, öyle demek istemedim.
Pardon ama kocaman bir adamdan kendini nasıl koruyacaksın?
Maalesef çantamda bıçak yoktu.
-Bence bir bakalım. -Bence de.
Adaletsizliğe karşı sağlam ve inatçı bir direniş gerekir.
Bunu komşuna yapar mıydın? Yapmamalısın bence.
Yapmaya devam edersen de asla geri adım atmam.
Beni yere serersen geri kalkarım.
Ben kalkamazsam başkaları kalkar. Onların yerine de başkaları.
İstismarcı bir güce zayıflıkla cevap veremezsin.
Haklı olanlar sadece güçsüz olabilir. Güçleri olmadan cesurlar çünkü.
Aptalın zayıflığı bu.
Bazen Tanrı'ya hakkını vermemeliyiz.
Fazla yemek verilenin karnı doyar.
O yüzden adaletsizliği görmezden gelir.
Bravo. Bunları okuduğuna sevindim.
Yok, çok okumama gerek yok. Hafızam iyidir.
Haklı olanlar delilik edip
tüm kiliseleri ve mülkleri satmalı.
Komşularına vermeli.
Dullara, yetimlere.
Ve yabancılara.
İncil'de okuduklarından
sadece sevdiklerine inanıp sevmediklerini reddedersen
İncil'e inanmıyorsun demektir.
Kendine inanıyorsun.
-Komik mi? -Gülemez miyim?
Elbette.
Peki. Hadi içip eğlenelim.
Vincenzo!
Kutlama yapıyoruz, gülelim.
Giovanna 16 yaşında.
Doğum günün kutlu olsun.
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar Giovanna
Mutlu yıllar sana
-Mutlu yıllar. -Mutlu yıllar.
Mutlu yıllar.
-Bravo -Sağ olun. Hiç gerek yoktu.
Buyur.
Camı kapatsam olmaz mı?
Olmaz, gaz kaçağı var.
-Ama fazladan battaniye getirdim. -Teşekkürler.
İyi ki geldin.
-İyi geceler. -İyi geceler.
Hangi tarafı senin?
Roberto'yla yatacağım.
Sen daha rahat edersin.
Seni seviyorum.
Ben de seni.
Pardon
Sorun yok Giannì, korkma. Gel, işim bitti.
-İyi geceler. -İyi geceler.
-Dur! -Ne demek dur?
-Efendim? -Efendim?
Kahve yaptım. İster misiniz?
-Evet! -Dur…
Böyle mi?
Teşekkürler.
Sağ ol Giannì.
Tanrım, bu sabahı hiç unutmayacağım.
-Teşekkürler. -Ne için?
Her şey için. Parti, pasta, her şey.
Sağ ol canım.
-Çok güzelsin Giovà. -Doğru, Giannì. Çok güzelsin.
Roberto beni seviyor.
Ben onu daha çok seviyorum.
Çünkü kalmak kaderim olan yerden beni aldı
ve yanına koydu.
Şimdi tek bildiğim bu.
Fikrini değiştirirse,
benden uzaklaşırsa…
Nasıl kendim olurum bilmiyorum.
Ama o kendini biliyor.
Çocukluğundan beri biliyor. Hatırlıyorum.
O konuştuğunda neler olacağını bilemiyor insan.
Avukat Sargente'nin oğlu Rosario tam bir salak ama…
…Roberto hariç herkes ondan korkuyor.
Roberto onu parmağında oynatır.
Yılanları oynattıkları gibi.
Onu sakinleştirir.
Kadınların ona nasıl baktığını gördün mü?
Ne kadar güzeller.
Ne kadar zekiler.
Mesela Michela.
Sırf onunla konuşabilmek için geldiği belli.
Giannì, ya yerimi o alırsa?
Canıma kıyarım.
Kıymak zorunda kalırım.
Çünkü yaşasam bile bir hiçten ibaret olurum.
Haklısın. Hepsi ona hayran hayran bakıyor.
Ama o seninle olmak istiyor.
Sen özelsin.
Böyle kalırsan
seni hep sever.
Tanrım, Giannì. Bilezik yok!
-Nasıl yani? -Bilmiyorum!
-Nerede bıraktım ki? -Roberto'lardadır.
Hayır, buradaydı. Bu bölmedeydi.
-Emin misin? -Hiçbir şeyden emin değilim.
Buna bak.
Burada değil.
Hiçbir yerde yok!
Sakin ol. Roberto'yu arayıp çözeriz. Eminim oradadır.
Tanrım.
Affedersiniz. Pardon.
Affedersiniz.
Bulamazsam Vittoria beni öldürür.
Şimdi arayıp çözeceğiz. Korkma.
Açmıyor.
Kesin Michela'yladır.
Tekrar ara.
Sen arar mısın? Aklımı kaçırıyorum.
Sıfır, iki yüz yetmiş altı, on bir, yirmi üç, doksan beş.
Alo? Selam.
Evet, benim. Yok, her şey yolunda.
Sadece bileziğimi bulamıyorum. Orada mı bırakmışım, bakar mısın?
Tamam, bekliyorum.
-Sanırım Michela orada. -Kes şunu.
Evet.
Tanrım. Çok şükür, Robè.
Banyoda bulmuş.
Seni şimdiden özledim.
Evet ama sen de ara.
Pekâlâ. Hoşça kal.
Çok şükür!
Ama şimdi eve gidip Vittoria'nın sorgusunu çekemem.
Söyleme.
Biliyorum Giovanna ama bilezik bende değil.
Çok streslisin. Böyle yaşayamazsın.
Biliyorum. Hep gerginim.
Seninle konuşurken ne düşündüm biliyor musun?
Michela, Roberto'ya gidip bileziği bulup alırsa ne olur?
Ne oluyor?
Giovà!
Stresten saçlarını yoluyorsun.
Yolmuyorum. Dökülüyorlar. Bak. Ölüyorum!
Hayır, saçı döküldü diye ölen mi var ya?
Seni otobüse götüreyim.
-Tamam mı? -Tamam.
Vittoria'ya şehri dolaştığınızı söyle.
-Oyala onu. -Tamam.
Ya bileziği sorarsa?
Merak etme, dinlen. Bu iş bende.
Sen nesin biliyor musun? Beceriksizin tekisin!
İşe yaramaz sikik!
Gerçek sebebini asla bilemeyeceğimiz şeyler yaparız,
sebebi olduğunu varsayarak.
Giuliana'ya bileziği acil lazım.
Geliyorum. Yola çıkmak üzereyim.
Yok, dert etme. Seve seve gelirim.
22.08'de. Gelip alacak mısın beni?
-Burası dolu mu? -Evet, pardon.
İstasyona gelmedin.
Çalışıyordum, saati fark etmemişim.
Niye bu kadar çalışıp bunca şeyi okuyorsun?
Çünkü ben bir insanım.
O yüzden korkuyorum,
kafam karışık
ve şaşkınım.
Tanrı'yı öğrenmek seni korkutuyor mu?
Tanrı korkutucu.
Bizim korkumuz.
Bizim kafa karışıklığımız.
Bizim şaşkınlığımız.
Bana ilk bahsettiğinde onu anlamaya çalıştım.
Daha iyi anlamaya.
Tanrı'dan bıktım bile.
Onu anlamıyorum.
Anlamayacaksın çünkü o Tanrı.
Anlasaydın Tanrı olur muydu?
Sence sen hiç anlayacak mısın?
O zaman ilgilenmiyorum.
Anlamak istiyorum.
Kısacık cümleler bir işe yaramaz.
Kendine zaman tanı.
Yorgun musun?
Evet.
Beraber yatalım mı?
Hayır. Ben kanepede yatarım.
Emin misin?
Evet.
Neden geri geldin?
Artık bilmiyorum.
Bilezik burada. İyi geceler.
Bileziği önemsiz bir eşya gibi verdi bana.
Giuliana'dan bahsetmedi bile.
Onu silmiş gibiydi.
"Bu kadar kolay mı?" diye düşündüm.
"Yokluğunda yaşayamayacağımız insanların hayatlarında ölmek."
Tanrım! Giannì!
Giuliana nasıl?
Bir süredir güçten düştü.
Biliyorum.
Ona iyi davrandın.
Çok iyi.
Seni seviyor.
Ben de seviyorum.
Düşündüm de
baban seni böyle yetiştirdiyse
belki de o kadar da göt değildir.
Sen nasılsın?
Yeni bir iş buldum.
Costanza'nın bir arkadaşına hizmetçilik yapacağım.
Gece gündüz. Oraya taşınıyorum.
Posillipo'ya mı?
Posillipo. Etrafımda hanımlar olacak.
Burası ne olacak?
Burayı çok seviyorsun.
Posillipo'dan ve oradakilerden nefret ediyorsun.
Bu kabirden gitmem lazım yoksa ben de burada öleceğim.
Neyse. Giuliana'nın bileziğini getirdim.
-Yanlışlıkla çantama koymuşuz. -Sende kalsın.
Giuliana'nın ama.
Sevmiyor zaten.
Niye ona verdin o zaman?
Gergindi çünkü.
Bu bilezik doğduğundan beri senindi.
Tamam.
Hoşça kal.
-Giannì. -Efendim?
Buraya gel.
Kendini harcama.
Kendini harcama. Tamam mı?
Buna sahip çık.
Birine vermeden önce iyi mi, kötü mü diye düşün.
Boşa harcarsan
babanla ben ağzına sıçarız.
Tamam mı?
Benim yaptığımı yapma.
Ama sen bunca yıldır ölü bir adama sadık kalmadın mı?
Enzo benim tek aşkımdı.
Ama bu şehirde
bekâr bir kadın, kurtların önüne atılan et parçası gibi.
Hiçbir şey kalmıyor. Hiçbir şey.
Kaç yabancıyla ve sefille yattığımı hayal bile edemezsin.
Birisi alışverişimi yapardı, mozzarella falan getirirdi.
"Vittoria, müthiş bir kolye buldum. Adamla anlaştım."
Biri çamaşır makinemi tamir etti.
Su kazanım bozuldu.
"Ciro, üşüyorum. Tamir edebilir misin?"
"Tabii Vittoria. Dert etme, hallederim."
"Sağ ol Ciro. Kahve içer misin?"
Sonra da…
Hala. Bana niye yalan söyledin?
Çünkü güzel bir yalandı.
Ne yapıyorsun?
Köyün delisini oynuyorum.
Herkes gidiyor. Sen niye duruyorsun?
Aynen, gideceğim.
Ama nereye?
Bilmem.
Annemin aynısıyım ben.
Hiçbir şeyi beceremediğimiz için her şeyi kabulleniyoruz.
Bak ne diyeceğim.
Vittoria gider gitmez babamın bir fotoğrafını alacağım…
…ve atacağım.
Git Tonino'yla kal.
Tonino mu?
Tonino sırf kendini düşünüyor. Ben, annem ve Giuliana umurunda değil.
Rosario'nun numarasını ver.
Yatacak mısın onunla?
Sen vermezsen ben bulurum.
Kıskandığın için vermediğini söylerim.
Ben de Vittoria'ya söylerim. O zaman görürüz.
Ona söyleyeceğine yemin etsene.
-Selam Nello. -Selam Giovanna.
"Sevgili Giovanna. Sana gerçeği söylemedim."
Sınıfta kaldığım için utandığım doğru değil.
YETİŞKİNLERİN YALAN HAYATI
Utanan ailemdi.
Ben mutluyum.
Okulu bırakmak, vaktimi yazarak geçirmek istiyorum.
Utanç hiç umurumda değil.
Ailem onlara layık olamayacağımdan korkuyor.
Utanacak başka şeyler yaptığımı bilmiyorlardı.
Onlara layık olmak istemiyorum, hatta tam tersi.
Sonum kötü olsun istiyorum.
O yüzden tiksintimi aşıp
bir ara Posillipo'da bahçemizde çalışan bir adamla buluştum.
Berbattı.
Tükürükleri kanalizasyon suyu gibiydi ve küfredip durdu.
Ama en azından bitti gitti.
Bu konuda bir hikâye yazdım.
Ama henüz okumanı istemiyorum
çünkü hâlâ bakiresin, iğrenmeni istemiyorum.
Sorun ne?
Öpüşmesek olur mu?
-Hoşuna gitmiyor mu? -Hayır.
Ama herkesin hoşuna gider.
Göğüslerime dokunmazsan da sevinirim.
Ama ihtiyacın varsa tamam.
Hiçbir şeye ihtiyacım yok.
Dokun bana.
Böyle iyi mi?
Evet.
Giannì, ne seversin peki?
Söyle, seni üzmek istemiyorum.
Giyinik kalabilir miyim?
Soyunmadan sevişemeyiz ki.
Ama giyinik yapabilirsem sevinirim.
İç çamaşırını çıkarman gerekecek.
Tamam mı?
Tamam.
Ama böyle yapılmıyor.
Evet ama bir iyilik olarak istiyorum.
-Ben de sana biraz dokunacağım. -Hayır.
-Sen bilmiyorsun. Canımı yakarsın. -Ama iyiyimdir.
Çok naziksin, sağ ol. Ama sana güvenmiyorum.
Giannì, sana biraz dokunmazsam çok canın yanar, tamam mı?
Bacaklarının arasında ne güzel bir şey var.
-Çığlık mı attın? -Hayır.
-Canını mı yaktım? -Hayır.
Ama devam et. Beni hamile bırakma.
Merak etme. Rahatla, tamam mı?
Bitti mi?
Evet.
Yanıyor.
Hata sende Giannì.
Daha iyi olabilirdi.
İstediğim tam da buydu.
Dişlerin çok güzel.
Benimle dalga mı geçiyorsun?
Hayır, gerçekten. Hoşlar.
Bir sürü hikâye yazdım.
Biri iki kız kardeşle ilgili,
sık sık yatıya kalan bir dostları var.
Büyük olan, kardeşinin uyumasını bekleyip
konuklarının yatağına çıkıyor ve onunla yatıyor.
Küçük kardeş uykuya karşı mücadele ediyor.
Dışlandığı için acı çekiyor.
Ama sonra pes ediyor.
Ama bir keresinde uyuyormuş gibi yapıyor.
Sessizlik ve yalnızlık içinde
fısıltılarını dinliyor.
Ve öpücüklerini.
Ondan sonra hep uyuyor numarası yapıp onları dinliyor.
Ve her seferinde
diğer ikisi nihayet uyuduğunda
ağlıyor.
Giovanna,
beni dediğin gibi seviyorsan…
…anlaştığımız yerde bekleyeceğim.
Giannì, bir kahve iç.
Kendine iyi bak Rosà.
Koşmamız lazım.
ELENA FERRANTE'NİN AYNI İSİMDEKİ ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
İnsan küçükken her şey çok büyükmüş gibi gelir.
Büyüyünce de her şey küçükmüş gibi gelir.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Kimse bilmiyor.
Herkesin hayatı kendine.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış