SERIAL NETFLIX
Nadeszła pora, żebym pozbył się
pewnego nieznośnego królika.
Maleńki, ruszaj do Usagiego.
Spróbuj jakoś zabrać mu jojo.
Ta broń stanowi prawdziwe zagrożenie.
Wezwij mnie, gdy ci się powiedzie. Wtedy zaatakuję.
Jeszcze jedno.
Przyjmuj dużo wapnia.
KROPKA
- Wracaj. - Też chcesz się pobawić?
- Ashibasha. Co my z tobą zrobimy? - Potrzebne ci nowe łożyska.
Jesteś teraz idealny, kolego.
I gotowe.
Patrzcie.
Tsukumogami nawiedzają zaniedbane przedmioty.
Kredens naprawiony,
więc może odejść.
Dziękuję. Ruszam dalej.
Ciekawe dokąd.
Dwoje oczu, troje. Czy to ważne?
Moje małżątka nie są takie jak dawniej.
Nie wiń małży.
Panie Kogane, nie wierzę, że nazywa się pan artystą.
Raczej rękodzielnikiem.
Jest pan wyjątkowo niedokładny. Niechlujny!
Keisatsukan, przynieść megafon!
Idziemy do moich pogromców yōkai.
Nie wierzę, że chciałem walczyć z yōkai. Są super.
Ty też, Ashibasha. Jesteś ekstra!
- Toshiko, podasz mi klucz? - Nie!
Ale…
Co się dzieje? Nie chcesz jej naprawić?
Odejdzie jak kredens.
- Jak mama i tata. Nie przeżyję tego. - Toshiko…
Ta rodzina się nie rozpadnie.
Siostrzyczko.
- Braciszku. - Siostrzyczko.
- Braciszku. - Siostrzyczko!
Braciszku!
Masz rację. Powiedz im.
Oto historia naszej rodziny.
Kiedy byliśmy mali,
a przynajmniej młodsi,
mama była najlepszą chirurginią w całym Neo Edo.
Uratowała setki mieszkańców.
Ale potem,
pewnej nocy, do szpitala przyszedł on.
Ōkami,
najgroźniejszy zbir w Neo Edo.
Był ciężko ranny,
ale mama uratowała mu życie.
Kiedy inni o tym usłyszeli…
zbojkotowali szpital.
Prowadziliśmy go od pokoleń, a teraz był zrujnowany.
Musieliśmy odejść.
Shiba pracowali z mamą przez lata i przejęli szpital, by go nie zamknięto.
Przez jakiś czas byli moimi jedynymi przyjaciółmi.
Dbają o mnie.
Dzięki, Kropka.
I tobie też, Kasa Obake.
Teraz masz o wiele więcej przyjaciół.
Masz rację. I zabiorę ich do salonu gier.
Zabawmy się!
Tak! Chyba wystarczy mi kuponów na maszynkę do baniek!
Tak. Super.
Dołączę do was później. Pobędę trochę z Ashibashą.
Jesteś pewna?
Ashibasha!
Uwaga, atak yōkai!
Gdzie?
Otóż… tutaj!
Cześć!
Patrzysz na trzecie oko, tak?
Byle jakie. Niedbałe. Pozbawione artyzmu.
To jest ten yōkai?
Tak! Na co czekasz? Walcz! Rzuć jojem! Uwięź go w Kamieniu Ki!
Już, bo inaczej…
Zamknie mnie pan w więzieniu.
Właśnie.
Nie.
Co powiedziałeś?
Powiedziałem: „nie”.
Jestem pogromcą yōkai.
Nie zliczę, ile ich pokonałem.
Ale już tego nie zrobię.
W ogóle. Nigdy. Jest spokój. Nie ma potrzeby.
Mam przyjaciół yōkai. Ashibashę, Kasa Obake.
One też mają prawo istnieć.
Nie będę z nimi walczył ani ich więził.
Nigdy, przenigdy!
- Tak jest. - Racja.
Dobrze. To zamknę cię w więzieniu.
- Proszę bardzo. - Może i zamknę.
- Może tak trzeba. - Może to zrobię!
Za dużo roboty papierkowej.
Mała porada.
Ten yōkai nawiedza to, co zaniedbano. Poradzi pan z nim sobie.
Ashibasha?
Ashi, przestań!
Ale puchate maskotki!
Wiesz, komu się spodobają? Kiyoko!
- I mnie. - Nie zmarnuj całej forsy.
Wrzucono dwa jubile.
Nie dasz rady. Maskotki zostaną tam na zawsze.
- Na co patrzysz? - Nie spodoba ci się to.
Co? Ktoś pobił mój rekord w kicyklu?
Kto to jest Trio Spoko Doktorków?
Nowy rekord!
- Nigdy się tak nie cieszyłem! - Przynajmniej od rana.
- Co było rano? - Śniadanie.
- Gen! - Cześć, koledzy.
I przyjaciele Gena!
- Cześć wam. - Co to za gra?
Superpiącha i Kop w Twarz!
Brzmi groźnie.
I jest groźne! Ale w razie uderzenia, my udzielimy pomocy!
- Dobra. Jak w to się gra? - To gra bitewna.
Pokażemy wam, co i jak.
Cały czas walczymy z yōkai, ninja i nietoperzami.
Szkoliłem się u Karasu Tengu. Poradzimy sobie z jakąś gierką.
Skoro tak mówisz.
Wrzucono dwa jubile.
Runda pierwsza, start!
Runda druga, start!
Runda trzecia, start!
Dobra, nic mi nie jest. Do dwóch wygranych?
Na tyle cię stać?
Robaki po kamieniach lepiej rysują.
A ty umiałbyś lepiej?
No co ty, niechluju? Jestem trójokim małżem.
Nie spodziewaj się za wiele!
Ale ciebie stać na więcej.
Patrz. Te są cudowne.
Doskonałe! Tyle w nich życia!
Zrobiłem je lata temu. Zanim zostałem siogunem.
Kiedy czułem… natchnienie.
Jestem tsukumogami. Pojawiam się, gdy coś zaniedbano.
Myślę, że w tym wypadku zaniedbano ciebie.
Musisz znów poczuć w sobie artystę.
Rękodzielnika.
Przestań tak mówić. Głupio to brzmi.
Ashibasha, mam dosyć.
Ashi?
Ashi!
Co? Nie! Nie musisz odchodzić.
Obiecuję, że nie naprawię cię do końca.
Tak, to znaczy, że zostaniesz na zawsze.
Ale nie w tej alejce, dobrze? Musimy cię wydostać.
Nieźle, ale gdzie znajdę tyle masła?
Tak. No chodź.
Ile razy dostałeś w głowę?
Nie wiem.
Jakieś jedendziesiąt?
Wiem tylko, że to o wiele za dużo.
Usagi, masz to, czego chciałeś.
- Maszynka do baniek! Ale super! - Naprawdę?
Dla Kropki.
Chociaż troszkę bzikuje.
Kiyoko najwidoczniej też.
Nie gniewajcie się. Początkujący nie mają łatwo.
Nie jesteśmy początkujący. Cały czas walczymy.
Siogun oficjalnie wyznaczył nas do walki z yōkai.
I zapłacicie za to!
Ōdokuro!
Jak on się tu zakradł! Jest wielki jak dom!
Uciekajcie!
Witaj z powrotem, maleńki.
Nie. Uspokójcie się. Mówiłem, że już nie walczymy z yōkai.
Mają prawo, by istnieć.
Ōdokuro, nie szukamy zwady.
Odejdź w pokoju.
Nie szukacie zwady? Nazywasz się pogromcą yōkai.
Samo twoje istnienie to obraza!
Przestałem walczyć…
Nie… Jak…?
Nie chcę.
Obiecałem, że nigdy nie będę walczył z yōkai.
Zaczynasz mi grać na nerwach…
Dobra, z niektórymi yōkai chyba trzeba walczyć.
Zajmę się nim.
O nie!
Kłopoty?
Zgubiłem broń Kaikishi! Nie uwiężę go.
Może nasze zadziałają.
Albo i nie.
Nie.
Możecie równie dobrze rzucać orzeszkami.
Te bronie mają inne właściwości.
Usagi, musimy znaleźć jojo.
Musi tu być.
Zostaw ich!
A to coś nowego.
Moja broń też go nie uwięzi. Usagi!
Szukam!
Kitsune, automat!
Robi się!
Wrzucono dwa jubile.
Iku zo!
Wrzucono dwa jubile.
Cześć wam.
- Usagi, musimy chronić Gena! - Jesteśmy jego rodziną.
Słuchajcie! Wiem, jak możecie pomóc.
Wrzucono dwa jubile.
Ōdokuro! Walcz z nami tutaj.
Tak bez powodu. Zupełnie.
Nadchodzę!
Runda pierwsza, start!
Można by tak pomyśleć, ale na nim to nie robi wrażenia.
Teraz to jestem…
wściekły!
- Uciekajcie stąd. - Z chęcią!
Dostaniecie rabat na nastawianie kości!
Brak opłaty.
- Skończyła mi się forsa! - Znalazłam Ashibashę i…
Potrzebuje jubili!
Wrzucono dwa jubile.
- Tylko tyle mam. - Postaram się.
Kogo ty wspierasz, gro?
Może to i jest super.
Dalej.
No dalej!
Nie! Przenikają mi przez nie dłonie. To duchy?
Dalej!
Usagi, łap!
Co? Nie!
Nie!
Nie, proszę, nie umieszczaj mnie w Kamieniu Ki! Błagam!
Nie znoszę ciasnych przestrzeni!
No nie wiem. Próbowałeś nas zmiażdżyć. Wiele razy.
Proszę. Jestem tylko głową.
Bez ciała nic wam nie zrobię.
Okaż litość.
Proszę? Proszę!
Chyba nikogo nie skrzywdzisz,
a ja miałem przestać walczyć z yōkai, no i ty się naprawdę boisz.
Bardzo się boję, tak!
Odpuść czaszce.
Dobra, nie uwiężę twojej głowy. Ale nie wolno ci gryźć.
Obiecuję!
Dziękuję.
- Mam na ciebie oko. - Wracajmy.
Przepraszam.
Nie mielibyście dla mnie jakiegoś domu?
I czy ktoś mógłby mnie tam zanieść?
I… gotowe.
Nie jestem paskudny.
Widzisz?
Trochę wysiłku i jesteś przyzwoitym rękodzielnikiem.
Zrobiłem, co miałem.
Oddaj się pasji.
Tylko sztuka da ci satysfakcję.
Rękodzieło!
Nieważne!
Kapitanie, odwołaj moje spotkania.
Nie ma pan żadnych spotkań.
To je umów, a potem odwołaj,
ponieważ dzisiaj poświęcę się rękodziełu!
Podziwia mnie.
A teraz oczka.
Zgroza nad zgrozami!
Zmusiliście tego yōkai, by wam służył!
Co? Serio?
To są twoi…
przyjaciele?
Jesteśmy kimś więcej. Ashibasha to członkini rodziny.
Być może…
źle was oceniłem.
A my ciebie, Doki.
Obiecałeś nie gryźć!
To było, zanim nazwałeś mnie Dokim.
Oto powody, dla których będę gryźć.
Nazywanie mnie Dokim. Złe użycie słowa „dosłownie”.
Niedopasowane ubrania.
Głośne fałszowanie.
Przerwanie drzemki.
Nagłe ruchy.
Niepotrzebny oddech.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz