‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎โอโดกุโระ
‎โอโดกุโระ เจ้าอยู่ไหน ข้าเอาหนังสือมาให้
‎ข้าอยู่นี่
‎เอาละ ข้ามีคำถามเพียบเลย
‎เหตุการณ์น่าประหลาดใจเกิดขึ้นมากมาย ‎อย่าถามคำถาม
‎แค่เอาข้าลงไปที
‎ระวังนะ ข้าหนักกว่าที่เจ้าอาจ…
‎ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย
‎- ข้าติดแหง็ก ‎- ข้าติดแหง็ก
‎- ปล่อยข้านะ ‎- ปล่อยนะ
‎โอโดกุโระเข้าสิงอุซางิซะแล้ว
‎- อะไรนะ ไม่ ‎- ไม่ต้องห่วง ข้ามาช่วยแล้ว
‎ด้วยความยินดี
‎(อุซางิ)
‎(ชิสุ)
‎(เก็น)
‎(คิสึเนะ)
‎(สป็อต)
‎ข้าขอโทษ ข้าแค่พยายามจะช่วย
‎ข้ารู้ ขอบใจนะ สป็อต
‎ข้าอยู่ที่นี่มาทั้งวัน
‎ง่วนทำแขนให้เจ้าหุ่นยนต์ป้องกัน ‎เพื่อจะได้ปกป้องเราจากการบุกรุก
‎อือ ทำดีมาก
‎- คือมันได้ผล ‎- ข้าแค่อยากทำตัวเป็นประโยชน์
‎ตอนนี้คิสโตนคุยกับข้าไม่ได้ ‎ข้ารู้สึกอยู่วัดอย่างด้อยค่า
‎- แหงละๆ ‎- เจ้ารู้สึกด้อยค่างั้นเหรอ
‎อย่างน้อยเจ้าก็มีร่างกาย
‎ข้าทำอะไรเพื่อตัวเองหรือคนอื่นยังไม่ได้เลย
‎ลองไปเป็นกันชนประตูดูสิ
‎ฟังนะ ข้ารู้ว่าเจ้าเศร้าซึม ข้าเลยเอานี่มาให้
‎หนังสือเล่มแรกของเด็กน้อย ‎ว่าด้วยสมรภูมิโบราณ
‎เป็นภาพทั้งเล่ม ดูสิ
‎วิเศษเลิศเลอไปเลย
‎ดูสิ นั่นโอเกฮาซามะ
‎นั่นเกือบ 1,100 ปีมาแล้ว
‎ข้าเจอกระดูกดีๆ มากมายหลังศึกครั้งนั้น
‎นิ้วโปรดของข้าก็มาจากที่นั่น
‎ว้าว น่าทึ่งมากทั้งที่เวลาผ่านมานาน
‎ผู้คนยังคงจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่สมรภูมิเหล่านี้
‎ศึกแห่งอาวาซู
‎ข้าคิดถึงวันที่ข้าเดินไปตามสมรภูมิเพื่อเก็บกระดูก
‎กระดูกใหญ่ กระดูกเล็ก
‎ผู้คนยังคงจำมิยาโมโตะ อุซางิได้ ‎หลังผ่านไปหนึ่งพันปี
‎ข้าอยากเป็นวีรบุรุษแบบนั้น
‎คนที่ความดีงามถูกจดจำ ‎ผ่านหลายชั่วอายุคน เป็นตำนาน
‎นางากุเตะ
‎ศึกครั้งนั้นก็ดีนะ
‎ข้าได้กระดูกซี่โครงมานิดหน่อย ‎แถมยังมีเนื้อติดอยู่ด้วย
‎ทุกครั้งที่ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่น่าแขยงไปกว่านี้ ‎เจ้าก็พิสูจน์ว่าข้าคิดผิด
‎อุซางิ คาเกฮิโตะถามหาเจ้า ท่าทางเรื่องสำคัญ
‎ดีจัง เพราะโอโดกุโระคุยเรื่อง ‎กระดูกติดเนื้ออีกแล้ว
‎เดี๋ยว ใครก็ได้ช่วยเปิดหน้าต่อไปทีสิ
‎ใครก็ได้
‎ตอนนี้กระดาษเปียกหมดแล้ว
‎ข้าต้องขอ
‎ความช่วยเหลือ
‎เจ้าต้องการอะไร
‎ข้ายินดีช่วย
‎มันเป็นของล้ำค่า
‎ทรงกลม
‎เจ้าต้องเอามันมาให้ข้า ขอร้องละ
‎มันอยู่ที่ไหน
‎ในยานข้ามมิติของข้า
‎ลูกทรงกลมเป็นสีทอง
‎และภายในมีอนุภาคเล็กๆ มากมาย
‎เหมือนลูกโลกหิมะใช่ไหม เจ๋ง
‎ใช่
‎มันเรียกว่าควอนตัมบับเบิล
‎ชิกะบูมะนำทางเจ้าไปที่ยานได้
‎จงหาลูกทรงกลมให้เจอ
‎อนุภาคภายในนั้น
‎คือทุกผู้ทุกคนในโลกของข้า
‎- อะไรนะ ‎- อนุภาคพวกนั้นเป็นคนงั้นเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎ตอนโลกของข้าถูกยึดครองโดยมากิเนะ
‎หุ่นยนต์รบเหาะลงมา
‎และรวบรวมผู้รอดชีวิต
‎ข้าหมดสติไป
‎และพอข้าฟื้นขึ้นมา
‎ข้าก็ถูกนำตัวไปพบกับ ‎ผู้บัญชาการสูงสุดของมากิเนะ
‎ผู้ทำให้ข้าเห็นว่าสมาชิกเผ่าพันธุ์ข้าที่รอดชีวิต ‎ได้กลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว
‎พวกเขาถูกแช่แข็งในกาลเวลา
‎ถูกลดขนาดให้เล็กลงจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
‎ถูกกักขังอยู่ในควอนตัมบับเบิล
‎อาจจะชั่วกัปชั่วกัลป์
‎ใครก็ตามที่ชิงบับเบิลมาได้
‎จะเป็นผู้ช่วยชีวิตผู้คนของข้า
‎จะถูกจดจำไปตลอดกาล
‎มหาวีรบุรุษ
‎ตำนาน
‎วีรบุรุษงั้นเหรอ
‎ถูกจดจำตลอดไป
‎ใช่
‎เจ้าช่วยข้าได้ไหม
‎- ข้า… ‎- ได้สิ ข้าทำได้
‎ข้าหมายถึงเราทำได้
‎ใช่ เราช่วยคาเกฮิโตะขุดเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมา
‎เราอยู่ห่างมันตั้งแต่ตอนนั้นเพราะมันน่ากลัว
‎เท็ตสึจิน พยายามอย่ามาขวางทาง
‎ครั้งล่าสุดที่เจ้ามากับเรา ‎เจ้าอธิบายการพัวพันเชิงควอนตัมให้นกพิราบฟัง
‎ทำอย่างกับเจ้าอธิบายได้
‎อยู่นั่นไง
‎ทุกคนรอตรงนี้นะ มันอาจอันตรายก็ได้
‎โอเค อาจจะไม่
‎แต่ข้าอยากเป็นคนเจอควอนตัมบับเบิลนี่
‎เขาไม่เคยจะฟังเลย
‎แล้วไง บางครั้งเจ้าก็ไม่ฟัง
‎ถูกของเจ้า เราควรไปกินไดฟูกุหลังจากนี้
‎เจอแล้ว
‎ให้ตายสิ ข้าอยากเป็นวีรบุรุษ
‎เฮ่ ข้าแค่พยายามช่วยนะ
‎ระวังนะ
‎แน่นอนว่าข้าจะระวัง
‎เทคโนโลยีนี้ล้ำหน้าเกินกว่าที่เราจะเข้าใจ
‎อะไรน่ะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎ไม่เป็นไร
‎ยานลำนี้อายุนับพันปี ‎ไม่มีใครตอบสนองสัญญาณเตือนนั่นหรอก
‎นี่ มีบางคนตอบสนองสัญญาณเตือน
‎โอ๊ย ขอทีเหอะน่า
‎หุ่นยนต์รบเหรอ
‎แต่เรากำจัดหุ่นพวกนั้นไปแล้วนี่
‎ขอบคุณที่เปิดระบบแจ้งเตือนผู้บุกรุก
‎เดาว่าพวกมันบางตัวหนีไปได้
‎เจ้าเลือกตัวเลือกการประจัญบานโดยตรง
‎อย่าทำพวกมันเสียหาย
‎ข้าต้องเอามันมาตรวจทางวิทยาศาสตร์
‎นี่ ดูนี่สิ
‎น่าสนใจจริงๆ ผิวของเจ้าทำมาจากอะไร
‎อย่าทำลายพวกมัน
‎ข้าช่วยสู้กับพวกมันไม่ได้ถ้าไม่ได้ตรวจสอบซะก่อน
‎ระวังนะ จำไว้ว่าอาวุธพลังงานพวกนี้ ‎ทำร้ายเจ้าได้แม้เจ้าจะเป็นผีก็ตาม
‎ข้าไม่ใช่ผี
‎ไม่เอาน่า
‎ข้าเพิ่งช่วยเจ้าแท้ๆ แต่เจ้ากลับบ่นเนี่ยนะ
‎ฟังนะ ข้าพอช่วยได้ถ้าข้าได้ศึกษาเจ้าหุ่นพวกนี้
‎ข้าขอสั่งให้ทุกคนหยุดทำลายหุ่นยนต์รบพวกนี้
‎เจ้าสั่งเราเหรอ
‎อุซางิ
‎ชิกะบูมะ
‎ข้าเพิ่งพูดว่ายังไงเรื่องทำหุ่นยนต์เสียหาย
‎ข้าบอกว่าอย่า
‎เท็ตสึจิน เจ้าไม่ใช่คนออกคำสั่งที่นี่
‎ก็จริง ถ้าข้าออกคำสั่ง มันคงไม่วุ่นวายแบบนี้
‎- หยุดพวกมัน ‎- ไม่
‎เท็ตสึจิน เจ้าปล่อยพวกมันรอดไปได้
‎บอกแล้วไงว่าข้าต้องศึกษาพวกมัน
‎ข้าช่วยเจ้าเรื่องวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ‎ถ้าเจ้าไม่ให้ข้าทำวิจัย
‎ข้าจะต้องแก้ขัดด้วยการศึกษาเจ้าหุ่นนี่
‎หนึ่งในหุ่นยนต์รบพวกนั้นมีควอนตัมบับเบิล
‎งั้นเจ้าก็ไม่ควรปล่อยให้พวกมันหนีไป
‎เจ้าปล่อยพวกมันหนีไป
‎เราเถียงกันได้ทั้งวันว่าใครปล่อยพวกมันหนีไป
‎- เจ้า ‎- หรือเราช่วยกันจับพวกมัน ไปกันเถอะ
‎พ่อเจ้าน่ารำคาญใช่เล่น
‎เดี๋ยว เจ้าคิดว่าเขาเป็นพ่อข้าเหรอ ‎เขาเป็นหมีชัดๆ
‎ข้าขอพูดตรงๆ กับเจ้านะ ข้าไม่ได้ทันมอง
‎ข้ามัวแต่ห่วงทรงผมข้า
‎- เราจะหาหุ่นยนต์รบพวกนั้นเจอได้ยังไง ‎- ข้ามีแผน
‎ใครอยากได้ซูเปอร์ชาไข่มุกระเบิดตู้ม ‎ของข้าหน่อยไหม
‎ถ้าเจ้าไม่แวะซื้อชาไข่มุก ‎เราคงจับหุ่นยนต์รบได้แล้ว
‎ควอนตัมบับเบิลทำให้ข้านึกถึงชาไข่มุก
‎ดื่มน้ำให้เพียงพอเป็นเรื่องสำคัญนะ รู้ปะ
‎อุ๊ย สะอึก เป็นเพราะไข่มุกระเบิดตู้มแน่ๆ
‎เอาละ ข้าพบว่าเจ้าหุ่นยนต์รบ
‎ประกอบไปด้วยโพลีเมอร์ฐานโปรตีน ‎กับเส้นลวดนาโนโลหะ
‎- เห็นไหม ‎- เราไม่เห็น
‎ไม่มีใครเข้าใจเจ้าสักคน
‎เส้นลวดนาโนพวกนี้ก่อให้เกิด ‎ปฏิกิริยารบกวนในสนามแม่เหล็ก
‎ที่อุปกรณ์นี้ตรวจจับได้
‎เมื่อตรวจสอบทุกตารางฟุตของเมือง ‎อย่างละเอียด
‎เราน่าจะใช้เวลาแค่หกถึงแปดปี ‎ที่จะหาหุ่นยนต์รบที่ยังเหลือรอดอยู่เจอ
‎หรือแผนสอง
‎อยู่นั่นตัวนึง
‎แผนของข้าไม่เกี่ยวกับโชค
‎- ลุยกันเลย ‎- อย่าทำมันพังละ
‎เราจะไปเจอเจ้าใน…
‎- เจ้าตัวนั้นไม่มีควอนตัมบับเบิล ‎- มีพวกมันอีก
‎โปรดอยู่ในความสงบขณะที่เราทำลายเจ้า
‎อะไรคือแหล่งพลังงานเจ้า
‎- นี่ ข้ากำลังดูอยู่นะ ‎- มันเพิ่งบอกว่ามันจะทำลายเจ้า
‎ข่าวด่วน
‎ทำไมถึงมีเยอะขนาดนี้
‎พอเข้าใจถ้ามีหุ่นตัวสองตัวหนีไปได้ ‎แต่นี่มันบ้ามาก
‎- ข้าไม่รู้ ‎- แตกตื่นในสวนซากุระ
‎แต่ดูสิ่งที่มีคนเห็นในสวนสิ
‎ข้าว่าเจ้าคงดีใจที่ได้อยู่ห่างจากสำนักนินจา
‎มันไปไม่สวย ฟุวะเริ่มสร้างทีมคู่แข่ง
‎- ข้าเสียนินจาให้นางไปหลายคน ‎- ทำไม
‎นางปล่อยให้นินจาปล้นร้านค้าและทำร้ายผู้คน
‎- ใช่ บางคนชอบทำตามธรรมเนียม ‎- นั่นไง
‎ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าข้ามองอะไรอยู่
‎มันเหมือน…
‎โรงงานหุ่นยนต์รบ
‎- นั่นแหละที่ข้ากลัว ‎- ใช่เลย
‎เท็ตสึจิน
‎โพลีเมอร์ฐานโปรตีนที่พวกมันถูกสร้างขึ้น
‎มันเป็นของเหลวที่ถูกรีดออกมา ‎ซึ่งจะแข็งตัวเมื่อสัมผัสอากาศ
‎พวกมันถึงได้มีจำนวนมากมาย ‎พวกมันกำลังสร้างหุ่นยนต์รบ
‎พวกมันเห็นเราแล้ว
‎ขอบคุณที่เปิดเผยตัวเองให้พร้อมถูกทำลาย
‎โอ้ ไม่นะ
‎ข้ากลับมาสะอึกอีกแล้ว
‎เราต้องการแผน
‎กำจัดมันให้หมด เอาควอนตัมบับเบิลมา
‎ฟังดูเป็นเป้าหมายมากกว่าเป็นแผน
‎ข้าบอกแล้วไง
‎อาวุธไคกิชินี่น่าทึ่งสุดๆ
‎เท็ตสึจิน ออกไปจากที่นี่ซะ
‎ข้าเห็นว่ามันทำงานยังไง
‎เท็ตสึจิน
‎ขอบคุณที่เลือกตัวเลือกทำลายล้างทันที
‎เราหวังว่าเจ้าสนุกกับชีวิต
‎เท็ตสึจิน ข้าเสี่ยงชีวิตเพื่อเจ้า ‎เจ้าช่วยอย่าหาเรื่องใส่ตัวได้ไหม
‎ข้าขอโทษ ข้าต้องเข้าใจกระบวนการผลิต ‎ข้าจะได้ช่วยได้
‎เจ้ากำลังขวางทาง ‎ไม่แปลกใจเลยที่คิสโตนหน่ายเจ้า
‎เจ้ามันน่ารำคาญ
‎เท็ตสึจิน ข้าไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น
‎ไม่ ข้าเข้าใจ
‎เจ้าอยากเป็นวีรบุรุษ เข้าใจดีอยู่
‎ข้าจะให้เจ้าได้เป็นวีรบุรุษ ‎แต่ข้าอยากทำประโยชน์ ให้ข้าช่วยเถอะน่า
‎เท็ตสึจิน เจ้าน่ะ…
‎พูดถูก
‎โอเค แล้วเจ้าจะช่วยเรายังไง
‎ก็…
‎ข้ารู้แล้ว
‎ข้าหยุดเครื่องจักรพวกนั้น ‎ไม่ให้สร้างหุ่นยนต์รบเพิ่มได้
‎ยังไง
‎โพลีเมอร์ที่สร้างพวกมันไงละ ก่อนมันแข็งตัว ‎เราทำลายมันได้ด้วยน้ำ
‎ความชื้นแค่นิดเดียวจะทำให้มันกลายเป็นผลึก
‎และข้าพกความชุ่มชื้นมาเพียบ
‎วิทยาศาสตร์
‎ชาไข่มุก ตู้ม
‎โปรดรอขณะที่เราปลิดชีวิตเจ้า
‎ใช่สินะ ความชื้นไม่ระคายผิวพวกมัน ‎ตอนที่พวกมันแข็งตัวแล้ว
‎ชาไข่มุกติดกำปั้นข้า
‎เหนียวจัง
‎ตอนเด็กๆ เจ้าเป็นยังไงกันนะ
‎ตัวเล็กกว่านี้หน่อย
‎เก่งมาก สป็อต
‎เจ้าคิดว่ายังเหลือหุ่นยนต์รบอยู่กี่ตัว
‎ไม่มีทางรู้หรอก แต่อย่างน้อยตอนนี้ ‎พวกนั้นก็ผลิตหุ่นเพิ่มไม่ได้แล้ว
‎และเรามีสิ่งนี้
‎นี่ เท็ตสึจิน ข้า…
‎ข้าขอโทษ
‎ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าข้าเองก็น่ารำคาญ
‎เอาจริงๆ นะ มีใครมีผ้าเช็ดมือเปียก ‎หรืออะไรบ้างไหม
‎น่าขยะแขยงชะมัด
‎ขอบใจ สป็อต
‎ดูสิ ตอนนี้น้ำลายโทคาเงะเต็มมือเลย
‎นี่เจ้า…
‎ใช่
‎ในที่สุด
‎ข้าไม่รู้ว่ายังไง
‎แต่ข้าหวังว่าสักวันถ้าเราเอาชนะมากิเนะได้
‎ข้าจะสามารถให้ผู้คนของข้าคืนร่างเดิมได้
‎คือบางทีข้า…
‎บางทีเราอาจช่วยได้
‎คาเกฮิโตะ หุ่นยนต์รบมีเครื่องจักร ‎ที่สร้างพวกมันให้มากขึ้น
‎อะไรนะ
‎เทคโนโลยีของมากิเนะ ‎ก้าวล้ำไปมากในช่วงพันปีที่ผ่านมา
‎เราทำลายเครื่องจักรแล้ว
‎แต่เราไม่รู้ว่า ‎ยังมีหุ่นยนต์รบเหลืออยู่อีกมากแค่ไหน
‎การบุกรุกจะเลวร้ายกว่าที่ข้าคาดไว้
‎เราต้องเตรียมตัว
‎และเรามีเวลาไม่มากนัก
‎อีกไม่เกินสี่วัน คิสโตนจะพ่ายแพ้ให้คลาวิส
‎จากนั้นประตูจะเปิดออก
‎ข้าหวังว่าจะมีทางช่วยคิสโตน
‎แบบว่าถ้าเราตัดคลาวิสออกจากมัน
‎เป็นไปไม่ได้ พวกมันผนึกร่างกันสมบูรณ์ไปแล้ว
‎ราวกับว่าคลาวิสเป็นส่วนหนึ่งของคิสโตน
‎และไม่มีสิ่งใดตัดคิสโตนได้
‎เดี๋ยวนะ
‎ดาบกิ่งหลิว
‎ดาบของบรรพบุรุษข้า ดาบกิ่งหลิว ‎มันตัดคิสโตนได้
‎ถูกของเจ้า
‎ถ้าข้าได้มันมา ข้าอาจกลายเป็นตำนานก็ได้
‎ว่าแต่ดาบกิ่งหลิวอยู่ที่ไหน
‎ท่านป้าข้าบอกว่ามันสาบสูญไป ‎ในสมรภูมิรบเมื่อพันปีก่อน
‎แต่ไม่มีใครรู้พิกัดของสมรภูมิที่ว่า
‎มีคนหนึ่งที่รู้พิกัดของทุกสมรภูมิรบ
‎ข้ารู้
‎เพราะเขาพล่ามไม่เคยหยุด
‎เจ้าจะบอกว่าข้าทำตัวมีประโยชน์ได้เหรอ
‎ใช่ เจ้าทำได้
‎เจ้าช่วยเรากอบกู้โลกได้
‎ดูออกไหมว่าข้ายิ้มอยู่
‎ไม่ ข้าดูไม่ออกจริงๆ ว่าหน้าเจ้าทำอะไรอยู่
‎ใช่ อ่านสีหน้าหัวกะโหลกมันยากอยู่
‎ยิ้มๆๆ
‎โอเค เราจะออกตามหาดาบของบรรพบุรุษข้า ‎ดาบกิ่งหลิว
‎มันจะยากสักแค่ไหนกัน
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์