ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
-Ευχαριστώ που ξυπνήσατε νωρίς. -Ναι…
Αξίζει, αν βρούμε το σπαθί του προγόνου σου.
Πού θα βρούμε το Κλαδί Βελανιδιάς;
Κλαδί Ιτιάς.
Ήξερα ότι ήταν ένα δέντρο. Χαίρομαι που δεν έφερα την Κιγιόκο.
Η Τοσίκο θα την πάει στο Κεφάτο Πόνι.
Είναι πολύ τυχερή! Τέλεια.
Πιστεύεις ότι το σπαθί μπορεί να κόψει το Κλάβις;
Είναι το μόνο πράγμα που έχει κόψει τη Λίθο. Σωστά;
Τετσούτζιν;
Δεν μ' αρέσει να ξυπνάω με το κεφάλι μου μέσα σε κάτι.
Κανείς δεν με καταλαβαίνει.
Αν κινδυνεύσουμε εκεί που πάμε, μείνε πίσω μας. Θα σε προστατέψουμε.
Μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου. Είμαι πολεμιστής Καϊκίσι.
Φυσικά.
Ουσάγκι, πώς χάθηκε το σπαθί;
Σύμφωνα με την παράδοση, συνέβη πριν από χίλια χρόνια.
Ένας αγγελιοφόρος έπρεπε να το πάει στην οικογένεια του προγόνου μου.
Ο αγγελιοφόρος έπεσε πάνω σε μια μάχη σε μια κοιλάδα.
Κόντεψε να σκοτωθεί για να υπερασπιστεί το σπαθί.
Έκανε βδομάδες να συνέλθει.
Αλλά το σπαθί είχε χαθεί και δεν θυμόταν πού έγινε η μάχη.
Λένε ότι έψαχνε την κοιλάδα μια ζωή, αλλά δεν μπόρεσε να τη βρει.
Αλλά τώρα έχουμε κάποιον που μπορεί να βρει κάθε μάχη.
-Σωστά, Ο-Ντόκουρο; -Μάζεψε το τοκάγκε σου.
Δεν είμαι παιχνίδι.
Συγγνώμη. Ο Σποτ λατρεύει τα κόκαλα.
Και το εκτιμώ, αλλά θα ήθελα να με θαυμάζει από μακριά.
Πλησιάζουμε στο πεδίο μάχης;
Νιώθω ότι είναι κοντά.
Βλέπω χαυλιόδοντες και χαίτες. Ακούω σπαθιά.
Ήταν η Μάχη του Ένζα!
Και ήταν άγρια μάχη.
Ασιμπάσα, πήγαινε νότια.
Φτάνουμε σε λίγο.
Πέρα από τα δάση και τα βουνά, εκεί θα είναι το σπαθί.
ΟΥΣΑΓΚΙ
ΤΣΙΖΟΥ
ΓΚΕΝ
ΚΙΤΣΟΥΝΕ
ΣΠΟΤ
Σίγουρα ξέρεις πού πας;
Μη με αμφισβητείς.
Βρίσκω πεδία μάχης
από τότε που εσείς οι επωαστήρες οστών επινοήσατε τη γλώσσα.
Μας είπε επωαστήρες οστών;
Όσο συνεχίζω να τα επωάζω, δεν με πειράζει.
Βλέπετε τις πινακίδες;
Κάποιος δεν θέλει να πάμε από δω.
Δεν έχει σημασία. Πρέπει να βρούμε το σπαθί.
Το Ασιμπάσα δεν μπορεί να συνεχίσει. Θα μας περιμένει.
Έρχεται κάτι.
Υπάρχει καμιά ομάδα αναπαράστασης μαχών εδώ ή…
Φαντάσματα!
Ναι, φαντάσματα!
Όταν ήμουν τεσσάρων, είχα φίλη ένα φάντασμα.
Την Τσίγιο. Αλλά όλοι έλεγαν ότι ήταν μια μυρωδιά.
-Η φίλη σου ήταν μια μυρωδιά; -Γιατί το λένε όλοι αυτό;
Γεια σας! Ξέρετε την Τσίγιο;
-Κόκκινο Χωριό; -Ή Λευκό Χωριό;
Κανένα από τα δύο;
Κι εγώ;
Ακούω τα υπόγεια οστά καλύτερα από δω.
Είναι σαν αέρας.
Τα όπλα Καϊκίσι μπορούν να έρθουν σε επαφή με τα όπλα τους.
Ξέρετε την Τσίγιο;
Είναι πολύ καλή. Με έντονη μυρωδιά.
Τετσούτζιν!
Τι;
Δεν με βλέπετε να παλεύω συχνά.
Συνήθως είναι δύσκολο, γιατί πρέπει να συγκεντρωθώ.
Με τα φαντάσματα δεν χρειάζεται.
Γιατί δεν μας είπες ότι ξέρεις να παλεύεις;
Είμαι πολεμιστής Καϊκίσι. Δεν είναι απλώς ένας τίτλος.
Εκπαιδεύτηκα χρόνια.
Είσαι καλός πολεμιστής.
Οι υπόλοιποι ίσως φανείτε χρήσιμοι. Για σκοποβολή.
Γιατί είσαι τόσο αγενής;
Δεν είμαι ευγενική όπως εσύ;
Θέλω να νικήσω, όχι να κάνω φίλους.
Δεν θα κάνεις τίποτα απ' τα δύο.
Είμαι ο Γιαμπουσίτα. Η οικογένειά μου υπηρετεί χρόνια
τον άρχοντα Τσουνόντα από το Κόκκινο Χωριό.
Είμαι η Σαγουαγκούτσι.
Υπηρετώ τον άρχοντα Μιγιατάκε απ' το Λευκό Χωριό.
Εσύ είσαι ο αρχηγός;
Ναι, σε θέματα επιστήμης και ανθοκομικής. Αν και σπανίως κάνω το δεύτερο.
Ο αρχηγός πρέπει να επιλέξει πλευρά.
Ακούγεται δύσκολο. Μίλα στο κουνέλι.
Σ' αυτόν που παλεύει με παιδικό παιχνίδι;
Είσαι ο μπούσο του στρατού;
Μπούσο…
Πώς γίνονται οι συστάσεις;
Λέγομαι Ουσάγκι και ψάχνω το σπαθί Κλαδί Ιτιάς.
Αυτοί οι πολεμιστές είναι
ο Μουρακάμι Γκένσκι, άρχοντας των ροπάλων,
η Τσίζου, αρχηγός των Νέκο Νίντζα,
η Κιτσούνε, μαριονετίστρια,
ο Τετσούτζιν, φύλακας της Λίθου Κι,
ο Ο-Ντόκουρο, ο τρομακτικός σκελετός Γιοκάι.
Και αυτός είναι ο Σποτ.
Πες γεια, Σποτ.
Εγώ είμαι ο μπούσο τους.
Πρέπει να ακούσει τις ιστορίες μας και να διαλέξει πλευρά.
Ναι. Εγώ πρώτος.
Εγώ πρώτη.
Όχι, εγώ!
Ας παίξουμε φίδι, αράχνη, κοράκι.
Ένα, δύο, τρία!
Το φίδι τρώει την αράχνη. Κέρδισα!
Ντρόπιασα το Λευκό Χωριό. Ξεκίνα εσύ.
Άκουσε τις ιστορίες μας και διάλεξε πλευρά.
Ψάχνουμε απλώς ένα σπαθί.
Άκου τις ιστορίες μας.
Αλλιώς θα φροντίσουμε να μη βρεις αυτό που ψάχνεις.
Πρέπει να στοιχειώνουν την κοιλάδα χίλια χρόνια.
Ξέρω τι είναι ο μπούσο, αλλά…
-Είναι ένας στρατιωτικός αρχηγός. -Ευχαριστώ.
Πρέπει να διαλέξεις μέχρι να σβήσει η φωτιά.
Μετά θα αρχίσει η μάχη.
Είμαι από το Κόκκινο Χωριό.
Ένας τόπος γαλήνης και ευτυχίας.
Εκεί το αεράκι είναι γλυκό.
Εκεί φυτρώνουν κερασιές.
Εκεί η οικογένειά μου υπηρετεί τον ντάιμιο επί γενιές.
-Εκεί μιλάνε πολύ. -Είναι η δική μου ιστορία!
Όταν άνθισαν οι κερασιές, γεννήθηκε η κόρη μου.
Έτσι, την ονομάσαμε Σάκουρα, "ανθός κερασιάς".
Κι εκείνη την εποχή,
το Λευκό Χωριό εισέβαλε στην κοιλάδα, που μας ανήκει.
Ψέματα! Το Κόκκινο Χωριό εισέβαλε στην κοιλάδα, που μας ανήκει!
Τώρα μιλάω εγώ. Μετά θα μιλήσεις εσύ.
Έτσι πάει.
Όπως έλεγα,
ο άρχοντας Τσουνόντα διέταξε να τους διώξουμε από την κοιλάδα.
Ορκίστηκα να το κάνω για να προστατέψω το χωριό.
Από τότε, πολεμάμε το Λευκό Χωριό σ' αυτήν την κοιλάδα.
Κάθε μέρα πολεμάμε.
Και την επόμενη μέρα πολεμάμε ξανά.
Τώρα μίλα εσύ.
Ναι, έχω πολλές ερωτήσεις.
Χτενίζεστε; Τρώτε; Σαπίζετε;
Τι γίνεται όταν κάνετε μπάνιο;
Κάνετε μπρα ντε φερ; Γνωρίζετε την Τσίγιο;
Ίσως είναι μια μυρωδιά, αλλά μάλλον όχι…
Ας αφήσουμε τις ερωτήσεις.
Ακούστε με τώρα!
Ήμουν ορφανή.
Με υιοθέτησε ο άρχοντας Μιγιατάκε, ο ντάιμιο του Λευκού Χωριού.
Ήταν ευγενικός. Μου έμαθε ό,τι ήξερε.
Έγινα δυνατή και σοφή.
Έγινες δυνατή.
Βούλωσ' το!
Όταν το Κόκκινο Χωριό εισέβαλε στην κοιλάδα μας,
εγώ ηγήθηκα της μάχης.
Θα πέθαινα για τον άρχοντα Μιγιατάκε χίλιες φορές.
Λοιπόν, το καλό Λευκό Χωριό ή το κακό Κόκκινο Χωριό;
Διάλεξε πλευρά τώρα!
Αυτή η μάχη τέλειωσε πριν από πολύ καιρό.
Ψέματα!
Δεν θα ακούσω τις ανοησίες σου.
Αν δεν πολεμήσεις μαζί μου, θα πεθάνεις.
Δεν θέλουμε να πολεμήσουμε.
Τότε, είστε σε λάθος μέρος.
Εδώ μόνο πολεμάμε.
Η φωτιά σβήνει.
Διάλεξε πλευρά, αλλιώς θα σας πολεμήσουμε όλοι.
Τώρα!
-Για το Κόκκινο Χωριό! -Για το Λευκό Χωριό!
Μην το κάνετε αυτό. Δεν υπάρχουν πια τα χωριά σας.
Ψέματα!
Το Κόκκινο Χωριό θα υπάρχει για πάντα!
Κιτσούνε!
Τι ήταν αυτό;
Μια πολύ μεγάλη λιβελούλα.
Πρέπει να νικήσουμε. Η κοιλάδα είναι δική μας.
Δεν θα σας αφήσουμε να βεβηλώσετε την κοιλάδα.
Δεν θα υποχωρήσουμε ποτέ.
Όχι;
-Άρχοντε Τσουνόντα! -Τι;
Παραδίνεσαι;
Ποτέ! Με περιμένουν η γυναίκα και η κόρη μου.
-Δεν θα τις απογοητεύσω. -Τότε, θα πεθάνεις!
Θες να πεις κάτι;
Είμαι ο Γιαμπουσίτα, γιος του Γιασουτσίτα,
εγγονός του Γιασουχίρο, δισέγγονος του Γιασουόμι…
Τι ήθελα και ρώτησα;
Μακάρι να ήξεραν ότι πολεμούν μάταια.
Πρέπει να δουν τα πράγματα από τη δική μας σκοπιά.
Σκοπιά.
Τετσούτζιν, μπορείς να τους σηκώσεις;
Τα φαντάσματα είναι πανάλαφρα.
Δείξ' τους τα χωριά τους.
Μα τα χωριά τους…
Κατάλαβα.
-Πάμε! -Τι;
Οπαλάκια!
Άφησέ με!
Κοιτάξτε κάτω.
Δεν θέλω!
Όχι!
Κοιτάξτε κάτω, αλλιώς θα σας ρίξω.
Πού είναι το Κόκκινο Χωριό;
Και το Λευκό Χωριό χάθηκε.
Όχι. Κοιτάξτε πιο προσεκτικά.
Το Λευκό Χωριό ήταν εκεί και το Κόκκινο Χωριό εκεί.
Με την πάροδο του χρόνου, ενώθηκαν κι έγιναν μια μεγάλη πόλη.
Η Κόκκινη Πόλη.
Η Λευκή Πόλη!
Όχι. Λέγεται Σάκουρα, λόγω των κερασιών που ανθίζουν αυτήν την εποχή.
Σάκουρα.
Ποιος κατέκτησε την κοιλάδα;
Κανείς. Κανείς δεν θέλει την κοιλάδα.
-Ξέρετε γιατί; -Όχι.
Γιατί την έχουν στοιχειώσει ενοχλητικά φαντάσματα.
Αν χάσω τη μάχη, θα ατιμάσω την οικογένειά μου.
Ποια οικογένεια;
Πόσες γενιές έχουν περάσει; Η μάχη μας ξεχάστηκε.
-Εμείς ξεχαστήκαμε. -Είστε και οι δύο σοφοί.
Το σημαντικό είναι ότι οι απόγονοί σας βρήκαν τρόπο να είναι ευτυχισμένοι.
Αγαπάμε τα χωριά μας.
Και αγαπάμε τις οικογένειές μας.
Πάντα είχαμε αυτό το κοινό.
Η μάχη τελείωσε με τιμή.
Ώρα να πάτε παρακάτω.
Στις οικογένειές σας.
Είστε ελεύθεροι.
Ουσάγκι, είμαστε ευγνώμονες.
Θέλουμε να σε βοηθήσουμε.
Καλούμε τα σπαθιά των πεσόντων.
Κάθε σπαθί έχει έναν ιδιοκτήτη.
Αν είσαι άξιος, δικαιούσαι να κρατήσεις το σπαθί του προγόνου σου.
Αλλά δεν μπορείς να αγγίξεις ένα σπαθί που δεν σου ανήκει.
Τα σπαθιά θα σου επιτεθούν.
Θα πεθάνεις και θα στοιχειώσεις αυτό το μέρος για πάντα.
Δηλαδή…
έχω μόνο μία ευκαιρία.
Έχω πιει το αίμα πολλών πολεμιστών,
αλλά διψάω ακόμη.
Θα πολεμήσω ξανά.
Να φοβάσαι το όνομά μου.
Κανείς δεν θα ξεχάσει τον φοβερό,
τον άγριο, τον ασταμάτητο
Κύριο Σπαθάκη.
Η αιχμηρή κόψη δεν είναι το παν.
Κάποιοι προτιμούν ένα αμβλύ σπαθί.
Ειδικά αν είναι αδέξιοι.
Με χρησιμοποιούσαν για σκάλισμα.
Μια φορά σκάλισα μια κουκουβάγια.
Κλαδί Ιτιάς, ξέρω ότι είσαι εσύ.
Ελπίζω να είμαι άξιος.
Κλαδί Ιτιάς!
Επέλεξες σωστά.
Καλή τύχη.
Σταθείτε! Αν δείτε την Τσίγιο, δώστε της χαιρετίσματα.
Μου λείπει, όπως και η μυρωδιά της.
Εντάξει.
Φεύγουμε.
Ουσάγκι,
τα οστά της μάχης ελευθερώθηκαν από τα πνεύματά τους.
Φέρθηκες έντιμα και σου αξίζει αυτό.
Κάποτε ήθελα να σε καταστρέψω επειδή πολεμούσες Γιοκάι.
Αλλά απέδειξες ότι είσαι φίλος των Γιοκάι.
Φαίνεται ότι χαμογελάω;
Κανείς δεν ξέρει πότε χαμογελάς.
Χαμογελάω.
Χαμογελάω πολύ.
Ίσως να το βλέπω κάπως.
Πνευματικά μάλλον.
Ορίστε, Σποτ.
Κάτι για να με θυμάσαι.
Θα φύγω τώρα για να περιπλανηθώ στη Γη.
Θα υπάρχουν πολλά νέα πεδία μάχης από τότε που με έβαλαν στη Λίθο.
-Λυπάμαι που έμεινες τόσο καιρό στη Λίθο. -Ευτυχώς, μας ελευθέρωσες.
Και θέλω να ξέρεις ότι η Λίθος δεν μπορούσε να μας κρατήσει πολύ ακόμη.
Η ενέργειά μας είχε συσσωρευτεί επί αιώνες.
Και σύντομα θα διαλύαμε τη Λίθο Κι.
-Τι; -Δεν παίζει!
Γι' αυτό φερόταν τόσο παράξενα.
Ελευθερώνοντάς μας, έσωσες τη Λίθο.
Σας ευχαριστώ.
Πάω να δω τα πεδία μάχης του κόσμου.
Καλό ταξίδι!
Δεν το πιστεύω.
Το σπαθί του προγόνου μου. Δεν περίμενα να το δω ποτέ.
Όχι. Έχω φαντασμοσυνάχι.
-Υπάρχει αυτό; -Σίγουρα όχι.
Να το. Φασόλια σόγιας. Η μυρωδιά της Τσίγιο!
Σ' αγαπώ, Τσίγιο! Σ' αγαπώ!
Τρως φασόλια σόγιας;
Ναι, θα την αφήσω να το χαρεί.
Καλά κάνεις.
Υποτιτλισμός: Γιώργος Μακράκης