SERIAL NETFLIX
- Wcześnie was obudziłem. - No…
Jeśli zdobędziemy katanę, to było warto.
Gdzie znajdziemy tę Klonową Gałąź?
- Wierzbową. - Wiedziałam, że jakieś drzewo.
Nie musiałam brać Kiyoko. Toshiko zabiera ją do Puchatego Kucyka.
Farciara! Fajnie!
Czy dzięki Wierzbowej Gałęzi naprawdę odłączysz Clavis?
Tylko ona przecięła Kamień Ki. Tak, panie Tetsujin?
Proszę pana!
Też nie lubicie, gdy wam utknie głowa?
Nikt mnie nie rozumie.
W razie kłopotów proszę ukryć się za nami. Obronimy pana.
Poradzę sobie. Jestem wojownikiem Kaikishi.
No jasne.
Usagi, jak zaginęła Wierzbowa Gałąź?
Według rodzinnych opowieści było to tysiąc lat temu.
Miyamoto Usagi kazał posłańcowi przekazać ją rodzinie.
Posłaniec natknął się na bitwę w odległej dolinie.
Chronił katanę i niemal zginął.
Obudził się po wielu tygodniach.
Katana zaginęła, a on zapomniał, gdzie stoczono bitwę.
Podobno szukał doliny przez resztę życia, ale nigdy jej nie odnalazł.
Ale teraz mamy kogoś, kto znajdzie każdą bitwę.
- Prawda, Ōdokuro? - Zapanuj nad tokage.
Nie jestem zabawką!
Wybacz. Kropka uwielbia kości.
To jego najlepsza cecha, ale niech mnie podziwia z daleka!
Zbliżamy się do pola bitwy?
Czuję, że jest blisko.
Widzę kły i grzywy. Słyszę szczęk stali.
To była bitwa pod Enzą.
Ależ to była zażarta walka.
Ashibasha, skręć zaraz na południe.
Niedługo dotrzemy.
Za górami, za lasami znajduje się twoja katana.
KROPKA
- Na pewno wiesz, dokąd jechać? - Nie wątp we mnie.
Znajdowałem pola bitwy,
zanim wynaleźliście język, wy inkubatory kości.
Nazwał nas inkubatorami kości?
Póki je inkubuję, nie mam nic przeciwko.
Widzicie znaki?
Ktoś chce nas zatrzymać.
Nieważne. Musimy znaleźć Wierzbową Gałąź.
Ashibasha dalej nie pojedzie. Zaczeka tutaj.
Ktoś idzie.
To jakaś grupa rekonstrukcji historycznej?
To duchy!
Tak, duchy!
W dzieciństwie przyjaźniłam się z duchem, Chiyo.
- Mówili, że to zapach. - Przyjaźniłaś się z zapachem?
Czemu wszyscy tak mówią? Cześć, duchy! Znacie Chiyo?
- Czerwona Wioska? - Czy Biała?
Żadna?
Halo?
Stąd lepiej słyszę kości spod ziemi.
To walka z powietrzem!
Broń Kaikishi dotyka ich broni.
Możemy się bronić.
Ktoś z was zna Chiyo?
Jest bardzo miła. Intensywnie pachnie.
Proszę pana!
Co?!
Nie widujecie mnie w akcji.
Zwykle muszę zmaterializować dłonie, ale w walce z duchami – nie.
Czemu nie powiedział pan, że tak walczy?
Mówiłem, że jestem Kaikishi.
To nie jest tylko tytuł.
Szkoliłem się od lat.
Silny z ciebie wojownik.
Reszta może się przydać.
- Do strzałów ćwiczeniowych. - Aleś ty bezczelna!
Brak mi twej wytworności?
- Nie mam się zaprzyjaźnić, tylko wygrać. - Nic z tego.
Nazywam się Yabushita.
Moja rodzina od zarania dziejów służy panu Tsunodzie z Czerwonej Wioski.
Sawaguchi. Walczę w imieniu pana Miyatake i Białej Wioski. Ty!
- Jesteś przywódcą? - Tak.
W sprawach nauki i kwiatów.
To drugie rzadko się zdarza.
Przywódca ma wybrać jedną ze stron.
Trudne. Gadajcie z królikiem.
Z nim? Z tym, który walczy zabawką?
Ty jesteś bushō tego wojska?
Bushō…
Jak szły te starodawne przywitania?
Jestem Usagi. Poszukuję Wierzbowej Gałęzi.
Wojownicy Kaikishi to:
Murakami Gennosuke, mistrz maczug,
Chizu, przywódczyni Neko Ninja,
Kitsune, mistrzyni kukiełek,
Tetsujin, strażnik Kamienia Ki,
Ōdokuro, przerażający kościotrup yōkai,
oraz Kropka.
Przywitaj się.
Jestem ich bushō, jasne.
Musi wysłuchać naszych opowieści i wybrać stronę.
Tak. Ja pierwszy.
Ja pierwsza!
Nie, ja!
Gramy w węża, pająka i kruka.
Raz, dwa, trzy!
Wąż zjada pająka.
Wygrałem!
Przyniosłam hańbę Białej Wiosce. Zaczynaj.
Wysłuchaj naszych opowieści i wybierz stronę.
My tylko szukamy katany.
Wysłuchaj nas albo nigdy jej nie znajdziecie.
Ci bushō muszą nawiedzać dolinę od tysiąca lat.
Oczywiście, że wiem, kto to bushō, ale…
Dowódca wojskowy.
Dziękuję.
Musicie wybrać, nim zgaśnie ogień.
Wtedy rozpocznie się bitwa.
Pochodzę z Czerwonej Wioski.
To miejsce pokoju i szczęścia.
Podmuch wiatru jest tam słodki.
Rosną tam drzewa wiśni.
Moja rodzina służy tam daimyō od pokoleń.
Za dużo się tam gada.
To moja opowieść!
Gdy zakwitły wiśnie, narodziła się moja córka,
więc daliśmy jej na imię Sakura,
„kwiat wiśni”.
To właśnie wtedy
Biała Wioska najechała naszą dolinę.
Kłamiesz!
Czerwona Wioska najechała naszą dolinę!
Teraz ja mówię. Przyjdzie twoja kolej.
Takie są zasady.
Jak już mówiłem,
pan Tsunoda rozkazał wypędzić Białą Wioskę z doliny.
Przysiągłem to zrobić, by bronić naszej wioski.
Od tamtej pory walczymy w dolinie.
Walczymy każdego dnia.
Potem powstajemy i znów walczymy.
Twoja kolej.
Mam kilka pytań.
Czeszecie włosy? Jecie? Gnijecie?
Roztapiacie się od kul kąpielowych?
Co się dzieje, gdy się siłujecie? Znacie Chiyo?
Jest miła i może jest zapachem, ale raczej nie…
Błędem było pozwolić na pytania. Słuchajcie!
Byłam sierotą.
Przygarnął mnie pan Miyatake,
daimyō Białej Wioski.
Był dobry. Wszystkiego mnie nauczył. Wyrosłam silna i mądra.
Silna. To i owszem.
Ucisz jadaczkę.
Gdy pan Miyatake usłyszał, że Czerwona Wioska najechała dolinę,
wybrał mnie na dowódczynię.
Oddałabym za niego życie tysiąc razy.
A zatem: szlachetna Biała Wioska czy okrutna Czerwona Wioska?
Wybierz stronę!
Wielcy bushō, ta walka dawno się zakończyła.
Kłamstwa!
Nie będę słuchał takich bzdur.
Będziecie walczyć u mego boku albo zginiecie!
Nie chcemy walczyć.
Przyszliście w złe miejsce.
Tutaj jest tylko walka.
Ogień już dogasa.
Wybierz albo wszyscy was zaatakujemy.
Teraz!
Za Czerwoną Wioskę!
Za Białą Wioskę!
Nie róbcie tego. Waszych wiosek już nie ma.
Kłamstwa!
Czerwona Wioska przetrwa na wieki!
Kitsune!
Co to było?
Bardzo duża ważka.
Biała Wioska musi zostać wyeliminowana. Dolina jest nasza.
Czerwona Wioska nie skala tego miejsca!
Nie pokłonimy się wam.
Nie?
- Pan Tsunoda! - Co?
Poddajesz się?
Nigdy!
Żona i córka czekają na mnie w domu.
Nie zawiodę ich.
Więc zginiesz.
Ostatnie słowa?
Jam jest Yabushita, syn Yasuchiki,
wnuk Yasuhiro, prawnuk Yasuomiego…
Nie powinnam była pytać.
Nie wiedzą, że nie ma o co walczyć.
Wiem. Trzeba im to pokazać z naszej perspektywy.
Perspektywa!
Uniesie pan tych dwoje bushō?
Jasne. Duchy nic nie ważą.
Proszę pokazać im ich wioski.
Ale przecież one…
Rozumiem.
- Lecimy! - Co?!
I hopla!
Puszczaj!
Spójrzcie.
Nie chcę!
Nie!
Spójrzcie w dół albo was upuszczę.
Czerwona Wioska. Gdzie jest?
Biała Wioska zniknęła.
Nie zniknęła.
Przypatrzcie się.
Biała Wioska była kiedyś tam, a Czerwona tam.
Po jakimś czasie zakończyły spór i powstało wielkie miasto.
Czerwone Miasto.
Białe Miasto!
Nie.
Zwą je miastem Sakura
od wiśni, które kwitną o tej porze roku.
Sakura.
Kto podbił dolinę?
Nikt.
Nikt jej nie chce. Wiecie dlaczego?
Nie.
Bo straszą w niej irytujące duchy.
Przegrana w tej bitwie to hańba dla mojej rodziny.
Jakiej rodziny? Ile pokoleń przeminęło? Zapomniano naszą bitwę.
Nas zapomniano.
Jesteście mądrzy.
Wiecie, że najważniejsze jest to, że wasi potomkowie są szczęśliwi.
Oboje kochamy wioski.
I nasze rodziny.
Zawsze nas to łączyło.
Bitwę zakończono honorowo.
Pora ruszać dalej.
Dołączyć do rodzin.
Uwalniamy was.
Usagi, jesteśmy wdzięczni.
Chcemy ci pomóc w poszukiwaniach.
Przyzywamy ostrza poległych!
Uważaj. Każde ostrze ma właściciela.
Jeśli jesteś godny,
będziesz mógł władać kataną przodka.
Ale wielką obrazą będzie
dotknięcie cudzej broni.
Ostrza cię zaatakują.
Zginiesz i będziesz nawiedzał to miejsce już na zawsze.
Czyli…
mam tylko jedną szansę.
Piłam krew wielu wojowników.
Ale mam ochotę na więcej.
Znów będę toczyć wojnę!
Bój się mego imienia.
Nie zapomnij przeraźliwego,
groźnego, niepowstrzymanego…
pana Dźgacza Dźgnij!
Ostrze to nie wszystko.
Niektórzy wojownicy wolą tępą broń.
Na wypadek, gdyby byli niezdarni.
Używano mnie do strugania.
Raz wyrzeźbiłem niezłą sowę.
Wierzbowa Gałęzi, wiem, że to ty.
Mam nadzieję, że jestem godny.
Wierzbowa Gałąź!
Dobrze wybrałeś.
Powodzenia.
Czekajcie!
Jeśli zobaczycie Chiyo, pozdrówcie ją.
Tęsknię za nią i jej zapachem.
Pozdrowimy.
Idziemy.
Usagi!
Kości na tym polu bitwy są wolne od swych dusz.
Byłeś honorowy. Zasłużyłeś.
Kiedyś chciałem cię zniszczyć, bo byłeś pogromcą yōkai,
ale udowodniłeś, że jesteś…
przyjacielem yōkai.
Widać, że się uśmiecham?
Nikt tego nie dostrzeże.
Ale się uśmiecham.
Uśmiecham się szeroko.
Może nawet trochę widać.
W duchu.
Proszę, Kropka.
To na pamiątkę.
Odejdę i będę podróżować po Ziemi.
Czeka na mnie wiele pól walki, odkąd uwięziono mnie w Kamieniu Ki.
Wybacz, że długo to trwało.
Na szczęście nas uwolniłeś.
I wiedz, Usagi,
że Kamień Ki dłużej by nas nie utrzymał.
Przez stulecia zyskiwaliśmy energię
i wkrótce zniszczylibyśmy Kamień Ki.
- Co?! - Niemożliwe!
Dlatego tak dziwnie się zachowywał.
Uwalniając nas, uratowałeś Kamień Ki.
Dziękuję wam.
Ruszam na pola bitwy.
Żegnajcie, kości dajcie!
Nie wierzę.
Katana mojego przodka. Nie pomyślałbym, że ją zobaczę.
Chyba zaraziłem się katarem duchów!
- Jest coś takiego? - Na pewno nie ma.
To ten zapach.
Fermentowana soja.
Zapach Chiyo!
Kocham cię, Chiyo!
Kocham!
Jesz fermentowaną soję?
Tak. Nie będę jej rozczarowywać.
Słusznie.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz