‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ขอบใจที่ตื่นเช้านะ
‎แหม…
‎มันจะคุ้มที่ตื่นเช้า ‎ถ้าเราได้ดาบของบรรพบุรุษเจ้ามา
‎แล้วเราจะไปหาดาบกิ่งก้านใบนี่เจอได้ที่ไหน
‎ดาบกิ่งหลิว
‎ข้ารู้ว่ามันต้องเป็นกิ่งอะไรสักอย่าง
‎ดีใจที่ไม่ได้ลากคิโยโกะมากับเราด้วย
‎โทชิโกะพานางไปร้านเจ้าม้าขนปุยวันนี้
‎โชคดีจัง เจ๋งมาก
‎เจ้าคิดว่าดาบกิ่งหลิว ‎จะตัดคลาวิสให้ขาดจากคิสโตนได้จริงเหรอ
‎มันเป็นสิ่งเดียวที่เคยตัดคิสโตนขาดได้ ‎จริงไหม เท็ตสึจิน
‎เท็ตสึจิน
‎เกลียดไหมล่ะตอนตื่นมาเจอว่า ‎หัวเจ้าติดอยู่ข้างในอะไรบางอย่าง
‎ไม่มีใครเข้าใจข้าเลย
‎เท็ตสึจิน ถ้าเราเจออุปสรรคในที่ที่เรากำลังไป
‎อยู่หลังเราไว้และอย่าหาเรื่องเจ็บตัวละ
‎- เราจะปกป้องเจ้าเอง ‎- ข้าดูแลตัวเองได้
‎ข้าคือนักรบไคกิชิเชียวนะ
‎แหงอยู่แล้ว
‎อุซางิ ดาบกิ่งหลิวหายไปได้ยังไง
‎ตามตำนานของตระกูล มันเกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อน
‎มิยาโมโตะ อุซางิมอบดาบกิ่งหลิวให้ผู้ส่งสาร
‎เพื่อนำไปให้ตระกูลเขาเก็บรักษา
‎ผู้ส่งสารบังเอิญไปเจอการต่อสู้ครั้งใหญ่ ‎ในหุบเขาอันเงียบสงบ
‎เขาพยายามปกป้องดาบกิ่งหลิว ‎และเกือบเอาชีวิตไปทิ้ง
‎เขาไม่ได้สตินานหลายสัปดาห์
‎ตอนนั้นดาบก็หายไปแล้ว
‎รวมถึงความทรงจำว่าการต่อสู้เกิดที่ไหน
‎พวกเขาบอกว่าเขาตามหาหุบเขานั้นไปจนชั่วชีวิต
‎แต่ไม่เคยตามหามันเจอเลย
‎แต่ตอนนี้เรามีคนที่สามารถค้นหา ‎การต่อสู้ใดๆ ก็ตามที่เคยเกิดขึ้นได้
‎- ใช่ไหม โอโดกุโระ ‎- ช่วยคุมโทคาเงะเจ้าด้วย
‎ข้าไม่ใช่ของเล่นนะ
‎ขอโทษที เจ้าก็รู้ว่าสป็อตชอบกระดูก
‎ข้าคิดว่านั่นเป็นคุณสมบัติดีเลิศของเขา
‎แต่ข้าอยากให้เขาชื่นชมข้าอยู่ห่างๆ ดีกว่า
‎เราใกล้ถึงสนามรบแล้วหรือยัง
‎ข้ารู้สึกว่ามันอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ
‎ข้าเห็นงากับแผงขนคอ ‎ข้าได้ยินเสียงเหล็กกระทบกัน
‎มันคือศึกแห่งเอนซา
‎นับเป็นการต่อสู้แสนดุเดือด
‎อาชิบาฉะ มุ่งไปทางใต้ที่ทางแยกถัดไป
‎เราใกล้จะถึงแล้ว
‎ผ่านพงไพรและเทือกเขาไป ดาบจะอยู่ที่นั่น
‎(อุซางิ)
‎(ชิสุ)
‎(เก็น)
‎(คิสึเนะ)
‎(สป็อต)
‎แน่ใจนะว่าเจ้ารู้ว่าเจ้าจะไปทางไหน
‎อย่าตั้งคำถามกับข้า
‎ข้าทำหน้าที่หาพิกัดสมรภูมิรบมาเยอะ
‎ก่อนที่ตัวบ่มเพาะกระดูกแบบพวกเจ้า ‎พัฒนาภาษาเสียอีก
‎เขาเรียกเราว่าตัวบ่มเพาะกระดูกเหรอ
‎ตราบใดที่ข้ามีกระดูก ข้าก็โอเคอยู่นะ
‎เจ้าเห็นป้ายพวกนี้ไหม
‎ข้าว่ามีคนไม่อยากให้เราไปทางนี้
‎ไม่สำคัญหรอก ไม่ว่ายังไง ‎เราต้องหาดาบกิ่งหลิวให้เจอ
‎อาชิบาฉะรับมือภูมิประเทศแบบนี้ไม่ไหว ‎มันจะรอเราอยู่ท้ายถนน
‎มีบางอย่างกำลังมา
‎มีกลุ่มจำลองเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่นี่หรือว่า…
‎พวกมันเป็นผี
‎แจ่ม พวกมันเป็นผี
‎ตอนข้าอายุสี่ขวบ ข้ามีผีเป็นเพื่อนซี้
‎ข้าเรียกนางว่าชิโยะ ‎แต่ทุกคนบอกว่านางเป็นแค่กลิ่น
‎เพื่อนซี้ของเจ้าเป็นกลิ่นเหรอ
‎ทำไมทุกคนถึงพูดแบบนั้นนะ
‎สวัสดี เจ้าผี เจ้ารู้จักชิโยะไหม
‎หมู่บ้านแดงเหรอ
‎หรือหมู่บ้านขาว
‎ไม่ใช่ทั้งคู่
‎สวัสดี
‎ข้าได้ยินเสียงกระดูกใต้ดินชัดขึ้นจากตรงนี้
‎เหมือนสู้กับอากาศไม่มีผิด
‎อาวุธไคกิชิสามารถปะทะกับอาวุธพวกมันได้
‎อย่างน้อยเราก็ป้องกันตัวได้
‎มีใครรู้จักชิโยะบ้างไหม
‎นางนิสัยดีมาก ที่กลิ่นแรงๆ น่ะ
‎เท็ตสึจิน
‎อะไรเนี่ย
‎พวกเจ้าไม่ค่อยได้เห็นข้าสู้เท่าไหร่สินะ
‎ปกติมันยากเพราะข้าต้องตั้งสมาธิ ‎เพื่อให้มือข้าจับต้องได้
‎แต่กับฝูงผีพวกนี้ ข้าสบายมาก
‎เท็ตสึจิน ทำไมเจ้าไม่บอกเราว่าเจ้าสู้แบบนั้นได้
‎มีตรงไหนเกี่ยวกับนักรบไคกิชิที่เจ้าไม่แน่ใจอีกล่ะ
‎มันไม่ใช่แค่ตำแหน่งนะ รู้ปะ
‎ข้าฝึกฝนนานนับปี
‎เจ้าคือนักรบผู้ยิ่งใหญ่
‎พวกเจ้าที่เหลืออาจมีประโยชน์
‎สำหรับการซ้อมจู่โจมเป้า
‎ทำไมถึงหยาบคายแบบนี้
‎ข้าไม่สง่างามสูงศักดิ์เหมือนเจ้ารึไง
‎ข้ามาที่นี่เพื่อชนะ ไม่ได้มาสร้างมิตร
‎และเจ้าจะไม่สำเร็จสักอย่าง
‎ข้าคือยาบุชิตะ
‎ตระกูลของข้ารับใช้ท่านสึโนดะแห่งหมู่บ้านแดง
‎มาตั้งแต่บรรพกาล
‎ข้าคือซาวากุจิ
‎ข้าสู้เพื่อท่านมิยาตาเกะและเพื่อหมู่บ้านขาว
‎ส่วนเจ้า เจ้าเป็นหัวหน้ารึ
‎ใช่ ในแง่วิทยาศาสตร์และการจัดดอกไม้
‎ถึงอย่างที่สองจะไม่ค่อยมีมากเท่าไหร่
‎ผู้นำต้องเลือกข้างในสนามรบของเรา
‎ฟังดูยากจัง คุยกับเจ้ากระต่ายสิ
‎เขาน่ะเหรอ คนที่สู้ด้วยของเล่นเด็กน่ะเหรอ
‎เจ้าคือจอมทหารกล้าของกองทัพนี้รึ
‎สุดยอดทหารกล้า…
‎สมัยโบราณเขาแนะนำตัวกันยังไงเหรอ
‎ข้าคืออุซางิและข้ากำลังตามหาดาบกิ่งหลิว
‎นักรบไคกิชิเหล่านี้
‎คือมุราคามิ เก็นโนะสุเกะ ‎เจ้าแห่งกระบองสงคราม
‎ชิสุ หัวหน้าแก๊งเนโกะนินจา
‎คิสึเนะ ปรมาจารย์แห่งหุ่นเชิด
‎เท็ตสึจิน ผู้พิทักษ์แห่งหินคิสโตน
‎โอโดกุโระ โครงกระดูกโยไคแสนสยอง
‎ส่วนนั่นสป็อต
‎พูดหวัดดีสิ สป็อต
‎ข้าคือจอมทหารกล้าของพวกเขา แหงอยู่แล้ว
‎เขาต้องได้ฟังนิทานของเราและเลือกข้าง
‎เห็นด้วย ข้าจะเริ่มก่อน
‎ข้าสิเริ่มก่อน
‎ไม่ ข้าต่างหาก
‎งั้นเรามาเป่ายิงฉุบงู แมงมุม อีกากัน
‎หนึ่ง สอง สาม
‎งูกินแมงมุม
‎ข้าชนะแล้ว
‎ข้านำความอับอายมาสู่หมู่บ้านขาว เจ้าก่อนเลย
‎จงมาฟังนิทานของเราและเลือกข้างซะ
‎เราไม่อยากเลือกข้าง เราแค่กำลังตามหาดาบ
‎จงฟังนิทานของเรา
‎ไม่งั้นเราจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าไม่เจอสิ่งที่ตามหา
‎ทหารกล้าสองตนนี้คงสิงสถิต ‎ในหุบเขานี้มาเป็นพันปีแล้ว
‎โอเค ข้ารู้ว่าทหารกล้าคืออะไร แต่…
‎มันคือผู้นำกองทัพ
‎ขอบใจ
‎เจ้ามีเวลาเลือกจนกว่ากองไฟจะมอดดับ
‎จากนั้นการต่อสู้จะเริ่มขึ้น
‎ข้ามาจากหมู่บ้านแดง
‎มันเป็นสถานที่แห่งสันติและความสุข
‎ณ ที่นั่น ลมพัดเย็นสบาย
‎ณ ที่นั่น ต้นซากุระเบ่งบาน
‎ณ ที่นั่น ครอบครัวข้ารับใช้ท่านไดเมียว ‎มาหลายชั่วอายุคน
‎ณ ที่นั่น ผู้คนพูดมากเกินไป
‎นี่มันนิทานของข้านะ
‎ตอนที่ต้นซากุระเบ่งบาน ลูกสาวข้าถือกำเนิด
‎เราจึงตั้งชื่อให้นางว่าซากุระ
‎"ซากุระเบ่งบาน"
‎และในฤดูกาลนั้นเอง
‎ที่หมู่บ้านขาวบุกเข้ามาในหุบเขา ‎ที่เป็นของเราโดยชอบธรรม
‎เจ้าโกหก
‎หมู่บ้านแดงบุกรุกหุบเขานี้ ‎ที่เป็นของเราโดยชอบธรรมต่างหาก
‎ข้ากำลังพูดอยู่ แล้วเดี๋ยวเจ้าค่อยพูด
‎ขั้นตอนมันเป็นแบบนี้
‎อย่างที่ข้าบอก
‎ท่านสึโนดะบัญชาการให้เราขับไล่ ‎หมู่บ้านขาวไปจากหุบเขา
‎ข้าปฏิญาณว่าจะทำตามบัญชา ‎เพื่อให้หมู่บ้านเราปลอดภัย
‎ตั้งแต่นั้นมา เราก็สู้กับหมู่บ้านขาวในหุบเขานี้
‎เราสู้กันทุกวัน
‎แล้ววันต่อมาเราก็ลุกมาสู้ใหม่
‎ทีนี้ตาเจ้าพูด
‎ใช่ ข้ามีคำถามแบบผีๆ หลายข้อเลย
‎เจ้าต้องแปรงขนไหม เจ้ากินไหม เจ้าเน่าไหม
‎ตอนอาบน้ำเป็นยังไง ‎ถ้าใช้สบู่อาบน้ำ เจ้าละลายไหม
‎เกิดอะไรขึ้นตอนเจ้างัดข้อกัน ‎เจ้าเคยเจอชิโยะเพื่อนข้าไหม
‎นางน่ารักมากและอาจเป็นแค่กลิ่น ‎แต่คงไม่ใช่หรอก เพราะงั้น…
‎เปิดโอกาสให้ถามนี่ผิดมหันต์แท้ๆ
‎ฟังข้าเล่า
‎ข้าเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกท่านมิยาตาเกะ
‎ท่านไดเมียวแห่งหมู่บ้านขาวรับมาเลี้ยง
‎เขาใจดี เขาสอนข้าทุกอย่างที่เขารู้ ‎ข้าแกร่งกล้าและฉลาดขึ้น
‎แหม แกร่งกล้า ก็ว่าไป
‎หุบปากเจ้าซะ
‎เมื่อท่านมิยาตาเกะได้ยินว่า ‎หมู่บ้านแดงบุกเข้ามาในหุบเขาของเรา
‎เขาเลือกให้ข้าเป็นผู้นำการต่อสู้
‎ข้ายอมตายเพื่อท่านมิยาตาเกะเป็นพันครั้ง
‎สรุปว่าจะเลือกหมู่บ้านขาวอันสูงส่ง ‎หรือหมู่บ้านแดงอันชั่วร้าย
‎จงเลือกข้างของเจ้าเดี๋ยวนี้
‎ท่านทหารกล้า ‎สงครามที่ท่านกำลังสู้อยู่มันจบไปนานแล้ว
‎โกหก
‎ข้าจะไม่ฟังเรื่องไร้สาระของเจ้า
‎เจ้าจะสู้เคียงข้างข้าหรือไม่ก็ตายด้วยดาบของข้า
‎เราแค่ต้องการดาบกิ่งหลิว ‎เราไม่อยากสู้
‎งั้นเจ้าก็อยู่ผิดที่แล้ว
‎เพราะที่นี่ไม่มีสิ่งอื่นนอกจากการต่อสู้
‎ไฟใกล้จะมอดดับแล้ว
‎จงเลือกข้าง ไม่เช่นนั้นเราจะสู้กับเจ้า
‎เดี๋ยวนี้
‎เพื่อหมู่บ้านแดง
‎เพื่อหมู่บ้านขาว
‎ท่านทหารกล้า อย่าทำแบบนี้ ‎หมู่บ้านแดงกับหมู่บ้านขาวไม่มีอีกแล้ว
‎โกหก
‎หมู่บ้านสีแดงจะยืนหยัดตลอดไป
‎คิสึเนะ
‎นั่นอะไร
‎แมลงปอตัวใหญ่ยักษ์
‎หมู่บ้านขาวต้องถูกกำจัด หุบเขานี้เป็นของเรา
‎เราจะไม่ยอมให้หมู่บ้านแดงทำให้ที่นี่แปดเปื้อน
‎เราจะไม่มีวันก้มหัวให้เจ้า
‎ไม่งั้นรึ
‎ท่านสึโนดะ
‎อะไรนะ
‎ยอมแพ้รึยัง
‎ไม่มีวัน เมียและลูกสาวข้ารออยู่ที่บ้าน
‎ข้าจะไม่ทำพวกเขาผิดหวัง
‎งั้นจงตายซะ
‎จะสั่งเสียอะไรไหม
‎ข้าคือยาบุชิตะ บุตรแห่งยาสุชิกะ
‎หลานชายของยาสุฮิโร เหลนของยาสุโอมิ…
‎ไม่น่าให้โอกาสเจ้าสั่งเสียเลยจริงๆ
‎ถ้าพวกเขารู้ว่าไม่มีอะไรเหลือให้สู้เพื่อรักษาไว้
‎ข้ารู้ เราต้องให้พวกเขาเห็นสิ่งต่างๆ ‎จากมุมมองของเรา
‎มุมมอง
‎เท็ตสึจิน ช่วยยกสองคนนั่นขึ้นได้ไหม
‎ได้สิ ผีเบาหวิวจะตายไป
‎พาพวกเขาลอยขึ้นไปให้เห็นหมู่บ้านตัวเอง
‎แต่หมู่บ้านของพวกเขา…
‎อ๋อ เข้าใจแล้ว
‎- เอาละนะ ‎- อะไร
‎เหินฟ้า
‎ปล่อยข้านะ
‎มองลงไปสิ
‎ข้าไม่มอง
‎ไม่ๆๆ
‎มองลงไปไม่งั้นข้าจะทิ้งเจ้าทั้งคู่
‎หมู่บ้านแดง มันควรอยู่ตรงนั้น
‎มันอยู่ไหนกัน
‎และหมู่บ้านขาว มันก็หายไป
‎ไม่ ไม่หายไป
‎ดูดีๆ สิ
‎หมู่บ้านขาวเคยอยู่ที่นั่น ‎และหมู่บ้านแดงก็เคยอยู่ที่นั่น
‎เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาละทิ้งความแตกต่าง ‎และเติบโตไปด้วยกัน
‎กลายเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่
‎เมืองแดง
‎เมืองขาว
‎ไม่ใช่ทั้งคู่
‎พวกเขาเรียกมันว่าเมืองซากุระ
‎เพราะต้นซากุระที่บานสะพรั่งในช่วงนี้ของปี
‎ซากุระ
‎แต่ใครเป็นผู้พิชิตหุบเขา
‎ไม่มี
‎ไม่มีใครต้องการหุบเขา
‎รู้ไหมว่าทำไม
‎ไม่
‎เพราะมันมีผีน่ารำคาญสองตนสิงสถิตอยู่น่ะสิ
‎แต่การแพ้ศึกครั้งนี้จะทำให้ตระกูลข้าเสื่อมเสีย
‎ครอบครัวอะไร
‎นี่ผ่านพ้นไปกี่ชั่วอายุคนแล้ว
‎ศึกของเราถูกลืมไปแล้ว
‎เราถูกลืมไปแล้ว
‎ท่านทั้งสองเป็นทหารกล้าผู้ชาญฉลาด
‎และท่านต้องรู้ว่าสิ่งสำคัญคือ
‎ลูกหลานของท่านเจอหนทาง ‎ให้ทั้งสองฝ่ายต่างมีความสุข
‎เราทั้งคู่รักหมู่บ้านของเรา
‎และเรารักครอบครัวของเรา
‎เรามีสิ่งนั้นเหมือนกันมาโดยตลอด
‎ศึกรบจบลงอย่างมีเกียรติ
‎ได้เวลาเดินหน้าต่อแล้ว
‎ได้อยู่กับครอบครัวของเจ้า
‎เราขอปล่อยพวกเจ้า
‎อุซางิ เราซาบซึ้งมาก
‎เราอยากช่วยให้เจ้าทำภารกิจสำเร็จ
‎เราขอเรียกบรรดาดาบแห่งผู้วายชนม์
‎จงระวัง ดาบทุกเล่มมีเจ้าของโดยชอบธรรม
‎ถ้าเจ้าคู่ควร
‎เจ้าจะมีสิทธิ์กวัดแกว่งดาบของบรรพบุรุษเจ้า
‎แต่จะถือเป็นอันตรายมหันต์
‎หากเจ้าจับดาบที่เจ้าไม่มีสิทธิ์จับ
‎ดาบจะจู่โจมเจ้าพร้อมกันทันที
‎เจ้าจะตายและถูกสาปให้สิงอยู่ที่นี่ตลอดไป
‎งั้น…
‎ข้ามีโอกาสครั้งเดียวสินะ
‎ข้าดื่มเลือดของนักรบมานักต่อนัก
‎ทว่าข้ายังกระหายไม่วายเว้น
‎ข้าจะออกศึกอีกครั้ง
‎จงหวั่นกลัวชื่อข้า
‎ไม่มีใครลืมสุดยอดความชั่วร้าย
‎สุดยอดความเหี้ยมโหด สุดยอดผู้ไม่อาจต้านทาน
‎คุณจอมแทงมิด
‎คมดาบหาใช่ทุกอย่าง
‎นักรบบางคนชอบดาบทื่อๆ
‎ถ้าพวกเขาเป็นพวกซุ่มซ่าม
‎ส่วนมากข้าถูกใช้เพื่อเกลา
‎ครั้งนึง ข้าแกะสลักนกฮูกได้เนียนสุดๆ
‎ดาบกิ่งหลิว ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า
‎ข้าได้แต่หวังว่าข้าจะคู่ควรกับเจ้า
‎ดาบกิ่งหลิว
‎เจ้าเลือกได้ดี
‎ขอให้โชคดี
‎นี่ เดี๋ยว
‎ถ้าท่านเจอชิโยะเพื่อนข้า ‎ทักทายนางแทนข้าด้วยนะ
‎ข้าคิดถึงนางและกลิ่นของนางมาก
‎แน่นอน
‎เราไปก่อน
‎อุซางิ
‎ซากกระดูกในสมรภูมินี้ ‎เป็นอิสระจากวิญญาณตนเองแล้ว
‎เจ้ามีเกียรติ
‎และคู่ควรได้รับสิ่งนี้
‎ครั้งนึงข้าพยายามทำร้ายเจ้า ‎เพราะเจ้าเป็นนักสู้โยไค
‎แต่เจ้าได้พิสูจน์ตนเองว่าเป็นเพื่อนโยไคต่างหาก
‎ดูออกไหมว่าข้ากำลังยิ้มอยู่
‎ไม่มีใครดูออกหรอกตอนเจ้ายิ้ม เพื่อนยาก
‎แต่ข้ายิ้มอยู่
‎ข้ายิ้มกว้างมากด้วย
‎ที่จริงข้าพอดูออกนะ
‎แบบว่าในจิตวิญญาณ คิดว่านะ
‎เอานี่ไป สป็อต
‎สิ่งที่ช่วยให้จำข้าได้
‎ข้าต้องขอตัวออกเดินทาง
‎คงต้องมีสมรภูมิใหม่ๆ มากมายให้ไปเยือน
‎นับตั้งแต่ข้าถูกจับขังในคิสโตน
‎ข้าเสียใจที่เจ้าอยู่ในคิสโตนมานาน
‎ขอบคุณที่เจ้าได้ปลดปล่อยเรา
‎และเจ้าควรรู้ไว้ อุซางิ
‎ว่าคิสโตนไม่สามารถขังโยไคเช่นเราไว้ได้นาน
‎พลังงานของเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นานนับศตวรรษ
‎และอีกไม่ช้าเราจะระเบิดคิสโตนเป็นเสี่ยงๆ
‎- อะไรนะ ‎- ไม่มีทาง
‎มิน่าล่ะ นางถึงทำตัวแปลกๆ
‎เจ้าช่วยคิสโตนเอาไว้ได้ด้วยการปลดปล่อยเรา
‎ขอบใจเจ้าทุกคน
‎ข้าขอไปโลดแล่นเยี่ยมชมสมรภูมิในโลกก่อนละนะ
‎กระดูกขอไปก่อนละ
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎ดาบกิ่งหลิว ดาบของบรรพบุรุษข้า ‎ข้าไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมัน
‎ไม่นะ ข้าว่าติดจามจากผีมา
‎- มันมีด้วยเหรอ ‎- ไม่มีหรอกของแบบนั้น
‎กลิ่นอะไรน่ะ
‎ถั่วเหลืองหมัก
‎กลิ่นของชิโยะนี่นา
‎ข้ารักเจ้า ชิโยะ
‎ข้ารักเจ้า
‎เจ้ากินถั่วเหลืองหมักเหรอ
‎ใช่ ข้าแค่อยากให้นางมีช่วงเวลาดีๆ
‎ตัดสินใจดี
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์