NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Magiczny to autobus!
A miałem zostać dziś w domu.
Tak!
Odłączenie dopalaczy za trzy, dwa, jeden!
Ale super!
Dotarliśmy już, pani Loczek?
Za mikrosekundę będzie mikrograwitacja.
Widzisz?
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna.
MSK…
Skrót od „mega super kapitalne!”.
A jaki jest duży!
I szybko się zbliża!
Ruszaj, autobusie!
Wolniej.
Wolniej!
Wciąż za szybko!
Przygotować się do dokowania!
Muszę tylko wyrównać i…
Odrobinę w lewo, odrobinę…
Pani Loczek…
Dobra. Och. No nie. Spokojnie. Właśnie. No nie.
Odrobinę… Nie.
I zacumowaliśmy!
Ta prędkość w pełni mi odpowiada.
- Jesteśmy na miejscu. - Fakt!
Hej, ja latam!
Ralphie, jesteś w mikrograwitacji,
więc nie latasz, tylko spadasz. Stale.
Unoszenie się to swobodny spadek wokół Ziemi.
Czyli orbita.
Dobra, ale to wciąż supermoc.
Zaczekajcie! Dlaczego nie mogę się ruszyć?
Odepchnij się i polecisz w przeciwnym kierunku.
Rany!
- Albo dołącz do Ekspresu Carlosa. - O tak!
Arnoldzie, idziesz?
Jak tylko odepnę te moje dodatkowe pasy.
- Co? Jesteśmy 400 kilometrów nad Ziemią. - To tylko 248 mil.
Właśnie! Bezpieczeństwo przede wszystkim!
Oj, niedobrze.
Przygoda czeka.
Powąchajcie to czyste, przetworzone powietrze.
Fiono!
Witaj z powrotem.
- Fajnie cię znów widzieć. - Dobrze was zobaczyć! Co tam?
Bum, bum i bum!
Pani już tu kiedyś byłaś?
Oczywiście.
Miałam tu czteromiesięczną służbę po ostatnim pobycie w cyrku.
Akrobacje są w sam raz do kosmosu!
A to pewnie ci nowicjusze astronauci.
Nie, to inna grupa dzieci.
Żartuję! To są pierwsze dzieci na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej!
- Potwierdzamy. - Tak!
Komandor Hadfield mówił, że szkolenia w NASA poszły wam super.
Ciężko trenowaliśmy do tej misji.
Jesteśmy gotowi na wszystko. Mam rację?
Pewnie!
Rany!
Chyba nie do końca gotowi na mikro-g.
Na spokojnie. Przyzwyczaicie się.
Fiono, stacja jest wasza aż do przybycia nowej załogi jutro.
- Fajowo! - Poważnie?
Powodzenia i miłej zabawy!
Mikrograwitacja jest mega!
No, możesz być bardziej leniwy niż zwykle.
Właśnie, nawet głowy nie muszę podnosić!
Lepiej zdjąć skafandry na MSK.
Prawie zapomniałam. Dron autobusowy!
Witaj, Mikro-Be!
Fajowo!
Jaki uroczy!
Słodko!
Co tam masz, Jyoti?
Perspektywę drona. Na tablecie widzę to, co Mikro-Be.
Cześć!
Czy to pilot do autobusu?
Tak, Arnoldzie.
To też Przenośny Zmniejszacz…
Powiększacz…
Och, właśnie zainstalowałam tę funkcję.
To Krzykacz.
Co takiego?
Krzykacz!
Myślę, że wystarczy jeden Krzykacz.
Skoro tak mówisz. To masz, przechowaj.
Zanim zaczniemy pracę, muszę wam coś pokazać. Za mną.
Hej, zaczekajcie!
To moje ulubione miejsce na stacji kosmicznej.
- Rany! - Widzicie to?
Niesamowite.
Patrzcie!
Czuję się taka mała,
ale jednocześnie połączona ze wszystkim.
Dobra, astronauci. Znacie swoje zadania.
Zbiórka!
Komandor Keesha, gotowa do pracy.
Wanda, oficer naukowy.
- Jyoti, mechanik pokładowy. - DA, specjalistka misji.
- Tim, specjalista ds. robotyki. - Arnold, specjalista od ochrony.
Wszyscy cali? Dobrze. Zadanie wykonane.
Carlos, oficer ds. łączności
i rozrywki pokładowej.
Dzień dobry, MSK!
Na stacji dzień ma tylko 90 minut, więc jest już popołudnie.
MSK robi orbitę wokół Ziemi 16 razy w ciągu 24 godzin.
Dziś 16 razy zobaczymy wschód i zachód słońca.
Naprawdę?
- I na koniec… - Ralphie, kierownik ds. konserwacji.
Czyli kim jesteś?
Woźnym.
Ale czad. Mogę robić takie rzeczy.
Rany!
Ralphie, co ty robisz?
Ta kapsuła była wypełniona…
Tadam! Brudnym praniem.
- Fajowo! - Spójrzcie.
Ale czad!
Rany!
Co się stało?
Ponieważ na MSK nie ma pralek,
brudne pranie zrzucane jest w kapsule do atmosfery, gdzie się spala.
Bosko!
Czy to ręcznik z monogramem?
Tak. Nie opuszczaj Ziemi bez jednego.
Pora na to, by pachniało tu cytrynowo-sosnowo…
dzięki temu!
Ciekawostka - nie wolno mieć aerozoli w kosmosie…
- Właśnie dlatego. - Przepraszam. Moja wina.
- Auć! - Rany!
Auć!
Ralphie, uważaj!
Co się właśnie stało?
W mikro-g stacji poruszamy się poprzez odpychanie od powierzchni
lub gdy jakaś siła odpycha nas, jak sprężone powietrze z aerozolu.
Każdej akcji towarzyszy równoważna, przeciwna reakcja.
Fajowo, nie?
Teraz mi to mówi. Mogę to zrobić jeszcze raz?
Jesteśmy w kosmosie. To nie ćwiczenie. Bądź poważny.
Daj spokój, jestem poważny.
Kiedy niby nie jestem poważny?
Przez całe szkolenie kosmiczne.
Dobra robota.
- Wszystko dobrze, Ralphie? - Komandorze Hadfield, jestem Pinokio!
Ralphie, serio?
Cześć, mamo!
Świetnie się bawię na szkoleniu.
Ralphie, serio?
Tak!
Trafiony, ale bez efektu. Osłony obcych są zbyt silne.
Statek jest za duży na torpedy fotonowe.
Przygotować się na taranowanie!
Komandorze.
To był zaszczyt.
O czym ty mówisz?
Za Walkerville!
Ralphie, serio?
Dobra. Ale teraz, gdy jesteśmy w kosmosie,
będę mega poważny. Zaufajcie mi.
Dobrze. Kluczowa jest dobra komunikacja.
To ważne, żeby inni zawsze wiedzieli, co robisz.
Dobra, drapię się pod pachą, bo bardzo mnie swędzi.
Ciekawe. W kosmosie nie ma nadmiernych informacji?
Nie. Widzisz?
Nawet oznakowania dla załogi są pisane po angielsku i rosyjsku.
Anglojęzyczni astronauci uczą się nieco rosyjskiego i na odwrót.
Tak, a kończy się tym, że mówią po „rosielsku”.
Współpraca i miłość!
Mam nadzieję.
Klaso, na stanowiska.
Dalej! Ścigamy się!
Na razie!
Wanda, oto przeznaczony ci…
moduł.
W tym laboratorium stale przeprowadzane są eksperymenty.
Czasem, żeby najlepiej zrozumieć, jak coś działa,
trzeba spojrzeć na to od zupełnie innej strony.
Proszę spojrzeć, oficerze naukowy. To niesporczak.
Czytałam o nich, ale nigdy nie widziałam.
Żadne inne znane zwierzę nie przeżyje w próżni kosmosu.
Dlatego naukowcy są zainteresowani badaniem ich w tym środowisku.
Ups! Spójrz na godzinę.
Czas ustawić-panele-solarne- albo-stracimy-moc-i-zamarzniemy.
- W co się tak wpatrujesz? - Sam zobacz.
Wygląda jak coś, co powinienem sprzątnąć.
To niesporczak i jest uroczy.
Spójrz na te pulchne nóżki.
Kto jest uroczym wodnym zwierzaczkiem? Tak, ty!
Nazwę cię… Paluszek.
Kto chce zjeść kosmiczne lody?
Ja! Wystrzelenie brudnego prania w kosmos wzmaga głód.
Wiecie, że kosmicznych lodów nie powinno się jeść w kosmosie?
To dlaczego nazwali je kosmicznymi lodami?
Robią sporo okruchów.
Później posprzątam.
Dobrze, bo jeśli dostaną się do delikatnej elektroniki MSK,
byłoby groźnie.
I bardzo niebezpiecznie.
- Tak poważnie traktujesz sprawy? - Poważnie, te lody są pyszne.
- Znajdę przenośny odkurzacz. - Pomogę ci szukać.
Nie. Jestem kierownikiem konserwacji. Posprzątam ten bałagan.
Arn, to Zmniejszacz, prawda?
- Tak… - Mogę go pożyczyć?
- Nie… - Łatwiej będzie złapać większe okruchy.
Rozumiem logikę, ale bądź ostrożny.
Genialne. Udało się.
Fajowo! Teraz są wielkości piłek do baseballu.
Pałkarz!
- Zamach! - Hej!
Strike! Kolejny rzut.
Piłka leci wysoko i Carlos ją łapie.
Proszę, kierowniku konserwacji.
Chodźcie, czas wracać do pracy. Stacja kosmiczna czeka.
Kierownik konserwacji znów wykonał świetną robotę.
Rety, aż się spociłem.
Ręcznik nieźle zwilgotniał.
Ale się spociłem.
Co? Nie jest aż tak źle.
O co chodzi, Liz?
Na czarną dziurę, co to w ogóle jest?
Wynośmy się stąd!
Co to było?
To… To obcy!
Ralphie, Wanda!
Kiedy pierwszy raz tu byłam, próbowałam umyć włosy zwykłym szamponem.
Ale podczas spłukiwania woda leciała wszędzie.
- Pani Loczek… - Wielki…
Teraz stosuję specjalny szampon bez spłukiwania.
Wcierasz we włosy i zostawiasz
- Ale nie! - Potwory!
Czas ustawić-poziom-CO2-
bo-będą-poważne-kłopoty.
Na MSK nigdy nie jest nudno.
Super, że krzesła są zbędne w kosmosie.
Ręce tak samo.
Niezły ten gulasz.
Kto ma ochotę na makaron z serem?
Chyba raczej makaron ze ściskiem.
Potwór!
Ralphie, co mówiłam o komunikacji?
- „Potwór” nie mówi nam… - Wielki potwór!
- Kosmiczny potwór! - Grasuje na stacji!
Dobra, lepsza komunikacja, ale jako komandor muszę powiadomić…
- centrum kontroli. A reszta… - W nogi!
- Super pomysł. - To moja praca.
Wybaczcie spóźnienie na…
Cokolwiek to jest! Uciekać!
Atakują nas!
Co robimy?
Schowajmy się tutaj.
W łazience? Nigdy! Z horrorów wiem, że to zły pomysł.
Czuję olśnienie jako kierownik konserwacji.
Obie toalety MSK mają system ssący
do siku i zupki z kupki.
Zostaw hydraulikę, ściga nas potwór.
Tuba jest do siuśków, a siedzenie do kupki.
Już chyba rozumiem. Możemy…
Wyssać potwora w kosmos.
Przez ubikację. Tylko…
- Co? - Potwór jest za duży, by się zmieścić.
Bez obaw. Pewnie masz kupę pomysłów.
- Teraz muszę iść do toalety. - Lepiej wytrzymaj.
Gdzie się ukryjemy?
Nie ma to jak rześki smak wody destylowanej z moczu astronautów.
No co wy?
System odzysku przefiltrował i oczyścił mocz do wody pitnej.
Fuj! Nie wiem, co gorsze. Potwór czy ten fakt.
Fakt. Zdecydowanie fakt.
Za łatwo osądzacie. Oczyszczalnie wody na Ziemi robią to samo.
Czas na dolewkę.
- Pani Loczek! - Jest tuż za nami.
Dlaczego ja?
Ralphie, rusz się!
Nie mogę!
Chwileczkę.
Czysta woda jest niezbędna… dla życia na MSK.
Żywe stworzenia, małe czy duże, potrzebują jej.
Czy on…
Poszedł sobie.
Mówiłem, żeby nie opuszczać Ziemi bez tego.
Ohyda!
Myślę, że naszym potworem jest Paluszek.
Co?
Niesporczak. Wszędzie rozpoznam te urocze, pulchne nóżki.
Jak on tak urósł?
Jako oficer rozrywki pokładowej nagrywam nasz pobyt.
Możemy zobaczyć, co się stało.
Ups, moja wina.
Nie panikuj, Keesha. Nie myśl o wielkim potworze. Oddychaj.
- Wysyłam SOS do centrum kontroli. - Keesho!
Jest tu jakiś interkom? Muszę coś przekazać.
Proszę wszystkich o uwagę!
Potwór to niesporczak.
Moja genialna klasa znowu się spisała.
Nie są mikroskopijne?
Niechcący zwiększyłem go Zmniejszaczem.
Oczywiście.
Więc znajdę Przenośny Zmniejszacz i znów użyję go na niesporczaka.
To całkiem dobry plan.
Tymczasem nie zbliżać się do olbrzyma.
Może nie być niebezpieczny, ale kto wie?
Szukam, jak radzić sobie z wielkim niesporczakiem na MSK.
- Ale nic nie znajduję. - Nic dziwnego.
Ale Mikro-Be może pomóc nam go znaleźć.
Użyjemy jego kamery.
- Jest! - Co on robi?
Niszczy system podtrzymywania życia.
Nie ma się czym martwić, prawda?
Bo są cztery systemy zapasowe?
Raczej już trzy.
Z tego, co się dowiedziałam, te systemy filtrują powietrze i wodę.
- Frapujące. Jakby czegoś szukał. - Tak, świeżych dzieci do zjedzenia.
Nie zaprzeczę. Niektóre niesporczaki są mięsożerne.
Czas zacząć się martwić.
Pani Loczek nie pozwoli, żeby nas zjadł.
Jeśli was zje, będzie to życiowa okazja doświadczyć
bycia pożartym przez wielkiego niesporczaka!
Waleczne żuki, które zwiały poprzednim razem,
były mniej ekscytujące.
Na pewno dorwaliśmy je wszystkie. Tak myślę.
Hej, niesporczak się przemieszcza!
Mikro-Be chyba próbuje nas ostrzec.
Oto niesporczak!
No co wy? Gdzie wasza żądza przygód?
Przynajmniej ta ucieczka to niezły trening.
Właśnie!
Na MSK ćwiczenia są szczególnie ważne.
Z tego, co się dowiedziałam, słabsza grawitacja powoduje utratę mięśni
i gęstości kości w kosmosie.
Słabnie się w kosmosie? Po co ktoś tu przybywa?
Rety, było blisko…
Gdzie poszedł?
Gdzie on jest?
- Rany! - Kto chciałby osuszyć się z potu?
Mam własny ręcznik.
W niskiej mikro-g nic nie kapie. Trzeba samemu wytrzeć pot.
- Jak się tego pozbyć? - Na lasso?
- Zwabimy gulaszem? - Użyjemy gigantycznego egzoszkieletu?
Super pomysły, ale żaden nie sprawdził się z żukami.
Tu jesteście.
Mam świetny pomysł.
Nie musimy się go pozbywać.
To gdzie ten świetny pomysł?
- Zatrzymamy jako zwierzę domowe. - Chcesz to zatrzymać?
Nie to, tylko jego.
Ma imię, prawda? Paluszek.
To chyba nie jest dobry pomysł.
Skoro nie znalazłem jeszcze Zmniejszacza, wiem, co zrobię.
Ale teraz wszyscy do autobusu.
Gdzie Ralphie?
Bez obaw. Na pewno idzie.
Obudźcie mnie, jak przyjdzie. Pora na planową kimkę.
Kosmo-drzemka.
Wszyscy są? Dobrze.
Jaki masz plan? Uciekamy autobusem?
- Nie można tak! - Nie?
Jako oficer bezpieczeństwa radzę, żeby omówić za i przeciw.
- Co z Paluszkiem? - Słuchajcie. Oto mój plan.
- Ralphie! - Co?
Ralphie! Co robisz?
Przepraszam.
Nabałaganiłem, więc posprzątam.
- Ale chcę, żebyście byli bezpieczni. - Nie rób tego!
Żegnaj…
przyjacielu.
Wiesz, że możemy też otworzyć drzwi z tej strony?
Cóż…
nie wiedziałem tego.
Ale teraz już wiem.
O nie!
Uciekaj!
Niesporczak jest tuż za tobą!
Drzwi są zamknięte!
Ralphie, idź stamtąd.
Hej, niesporczaku!
Hej, ty nieudany z mojej winy, przerośnięty eksperymencie naukowy!
Złap mnie.
Ralphie!
Wracaj. To za duże ryzyko!
Co robisz? Komunikacja jest kluczowa, pamiętasz?
Skomunikuję swoją złość, jeśli skrzywdzisz Paluszka!
Ralphie?
Ralphie!
Przenośny Zmniejszacz. Gdzie jest Przenośny Zmniejszacz?
Wspaniale.
Muszę znaleźć Zmniejszacz, nim Paluszek znajdzie mnie.
To może być mój najgorszy pomysł,
a to o czymś świadczy.
Co…
Co to jest?
Liz?
Mam cię. Jesteś bezpieczny.
Nie martw się.
Uważaj na uszy!
Chwila, będę leciał w tę samą stronę, chyba że się zatrzymam.
Muszę wracać do włazu.
Powoli.
Nie panikuj.
Otwieraj się, włazie.
Tak!
O nie.
Złap mnie!
W sumie to ja złapałem ciebie.
Ralphie Alessandro Giuseppe Tennelli.
Nie waż się skrzywdzić biedaka. Wielkie niesporczaki też czują.
Czują gniew, złość i furię.
Pożre go? Nie mogę patrzeć.
Jak pani Loczek może teraz spać?
Według jej grafiku to właśnie pora na spanie.
MSK ma 16 orbit wokół Ziemi w ciągu 24 godzin.
Astronauci nie mają długiej nocy jak na Ziemi,
a to ważne, żeby się wyspać.
Wiem, że to super ważne, ale na statku grasuje wielki niesporczak!
- Jesteśmy uwięzieni! - Wielki niesporczak!
Imponujące. Co za głęboki sen.
Musimy sobie poradzić sami.
Tu też nie ma Zmniejszacza. To już cała stacja.
Jeśli zjedzenie mnie ocali resztę, zrób to!
O nie!
Liz, nie!
Wanda mówiła, że to zwierzęta wodne, a on od dawna nie miał wody.
Nie polujesz na nas, tylko szukasz wody.
Odzysk wody jest za układem podtrzymania życia.
Torebki z wodą, nawet pot na twarzach.
Ty nie mogłeś się oprzeć, wielkoludzie.
Przyjmuję to jako „tak”.
Sukces! Udało się!
Ja pójdę.
Już idę, Paluszku!
I Ralphie!
I Ralphie.
Teraz mnie chce się pić.
To za mało jak na takiego wielkoluda.
Dobrze, że woda dryfuje w globulkach w mikro-g.
Przesunę je razem i…
Nie jesteś wcale taki obleśny.
Cofam to.
Chyba żartujesz.
Chwila…
Czy to Przenośny Zmniejszacz?
Połknąłeś go!
Po co połknąłeś Przenośny Zmniejszacz?
Nie znam podręcznika na pamięć,
mam kupę obowiązków, ale to wyraźnie nie zalicza się do nich.
Kupę. Powiedziałem „kupę”.
Dobra, do dzieła!
Zły przycisk.
Fajnie!
Zrobione.
I po sprawie.
Powinienem powiedzieć innym, co się stało, czy najpierw posprzątać ten bałagan?
Najpierw posprzątam.
Wiesz, co to znaczy?
Wystrzelimy więcej prania!
Paluszku!
Ralphie.
Paluszku?
O nie! Ralphie wystrzelił Paluszka!
Muszę go uratować.
Idę po ciebie, słodki Paluszku!
Dobrze, że niesporczaki przeżyją w próżni.
Co? Pranie.
- Ale gdzie… - Wando, co robisz?
Nie masz zgody na kosmiczny spacer! Wracaj.
Myślałam, że…
Ale co z Paluszkiem?
- Zająłem się nim. - Nie!
Znalazłem Zmniejszacz. Znów jest mały, mikroskopijny.
Paluszkowi nic nie jest? To już wszystko rozwiązane.
Włącznie ze mną.
Pomocy!
Hej!
- Wszystko gra? - Gdzie niesporczak?
Nie ma czasu! Wanda jest na zewnątrz. Dryfuje w kosmosie.
To nie jest bezpieczne.
Musimy po nią sięgnąć czymś długim.
Już wiem. Wielkim ramieniem robota przymocowanym do stacji. Canadarm2.
Super, specu od robotów. Twoja kolej, sprowadź Wandę!
Wando!
Trzymaj się!
Pamiętaj o szkoleniu.
Pamiętaj szkolenie.
Jest nieźle, Tim.
Dasz radę.
Nie dam rady!
Tim, dasz radę.
Dam radę.
Nie!
To nie…
mój dzień.
- Co teraz? - Już się robi.
Uratuję Wandę jak na kierownika konserwacji przystało.
Co przegapiłam? Myśleliście, że niesporczak chce was zjeść.
Jako zwierzę wodne szukał wody.
Ralphie znalazł Zmniejszacz w jego odchodach.
Nie wiem, jak go połknął.
Ralphie zmniejszył zwierzę, a kupkę wyrzucił kapsułą wraz z brudami,
ale Wanda błędnie poszła ratować niesporczaka,
zaniedbała linkę, więc Tim użył Canadarm2.
Wanda się wymsknęła i jest za daleko,
więc Ralphie próbuje ją uratować. Byłam blisko?
No tak.
Patrzcie na Ralphie'go.
Cześć, Ralphie!
Widzę, że nauczyłeś się ruchu w mikro-g.
Witam! Wiem, że muszę się od czegoś odpychać,
więc odepchnąłem się od stacji.
Super Ralphie na ratunek!
Rety!
Nie!
On…
odłączył linkę.
Oczywiście. Inaczej nie dotrze do Wandy.
Czas, żeby ta akcja ratunkowa pachniała cytrynowo-sosnowo!
Mam cię!
- Super! - Tak!
Dobra robota!
Myślałam… że wyrzuciłeś Paluszka.
Wiem. Przepraszam. Gdybym powiedział wszystkim, co robię…
Tak jak mówiłam…
Wiem. Komunikacja to podstawa.
Czyli jednak mnie słuchałeś.
Wynagrodzę ci to na stacji.
Dzięki, tylko nie lodami kosmicznymi.
Pewnie. Już się skończyły.
Spokojnie, po prostu…
będę dryfować w kosmosie.
Puszka jest pusta.
Tim, zrób coś.
Trzymajcie się!
O nie! Są za daleko!
Nie mamy już jak się odepchnąć.
Każda akcja wyzwala równoważną, przeciwną reakcję.
Ralphie, mamy od czego się odepchnąć.
Od siebie.
Wando, nie!
Nie!
Przepraszam, Ralphie. Nie było innego wyjścia.
Mam cię!
Ale nie mam Wandy!
Co robimy? Potrzebujemy planu B.
Planu B?
Plan B.
Mikro-Be!
Mikro-Be na ratunek!
Super!
Nadciągamy!
- Udało się! - Dobra robota!
Wypas!
- Dzięki. - Dobra robota, klaso!
Szybko nauczyliście się
żyć i poruszać w kosmosie, a teraz nadszedł czas…
Na naprawę stacji kosmicznej.
- Mamy sporo pracy. - Zgoda, kierowniku konserwacji Ralphie.
Systemy podtrzymywania życia działają.
Co za ulga.
Uzupełniłem zapasy wody. Nie ma za co.
Nawet smaczna.
Przezroczyście czysta.
A to dla ciebie.
Popatrzcie tylko.
Statek Sojuz z załogą na wymianę.
Komandorze Hadfield?
Miło was znów widzieć. Hej, Ralphie!
Witaj…
Jak tam pobyt na MSK? Działo się coś niezwykłego?
Nic niezwykłego… dla nas.
Waleczne żuki?
Coś lepszego!
Wszyscy obecni?
- Dajemy! - Gotowi!
Jeszcze Mikro-Be.
W porządku.
I ruszamy!
Nie żałuję, że wracam do domu.
Ja tak. Zacząłem śmigać w mikro-g.
Nie wiem, jak reszta, ale po powrocie będę spała przez 12 godzin.
Zgoda.
Ralphie już odsypia.
Oczywiście, że możesz podzielić się moją kanapką, Paluszku.
Teraz nawet we śnie świetnie się komunikuje.
Ruszaj, autobusie!
To do mnie?
Komandor Hadfield. Jak mogę pomóc?
Halo. Gdy dzieci przybyły na stację,
nieźle się poruszały w mikro-g.
To jest takie łatwe?
Wielu astronautów po przybyciu na MSK kilka dni
przyzwyczaja się do mikro-g.
Miewają chorobę kosmiczną, podobną do morskiej.
Wszystko gra, Liz?
To wymaga treningu i pewnych technik.
Astronauci poruszają się dzięki poręczom, a żeby stać w miejscu…
mocują się paskami do podłogi.
W razie problemu typu zniszczenia elektryki
przez niesporczaka, czy NASA wiedziałby o tym?
Oczywiście. MSK ma stały kontakt z agencjami kosmicznymi.
Każdy drobiazg na pokładzie MSK,
od systemu podtrzymania życia po jedzenie, jest monitorowany.
Wiedzieliby o próbie przemytu kosmicznych lodów.
Choć na Ziemi wiedzą, co się dzieje na MSK,
do nas i tak należy naprawa, konserwacja i dbanie o stan MSK.
Pani Loczek ćwiczyła zapobieganie utraty masy mięśniowej.
Ale dlaczego?
Bez przyciągania grawitacyjnego w dół nasze ciała wykonują mniej pracy,
a gdy nie używasz mięśni, tracisz je.
Więc astronauci muszą stale ćwiczyć,
używając specjalnych maszyn, by nie było ubytku mięśni i kości.
Zatem muszę trenować, by zostać astronautą.
- Dziękuję, komandorze. Do widzenia! - Pa!
Liz?
Dobranoc.
Wszyscy zapiąć pasy!
Niech to będzie zwykła wycieczka.
- Z panią Loczek? - Bez szans!
Prujesz autobusem
Czujesz luz i dobrze ci
Nagle oczy aż przecierasz
Ośmiornicy wredny pysk!
Płyniesz z falą dźwięku
Śmigasz pośród gwiazd
Bierzesz zakręt przez bebechy A po prawej witasz Marsa!
Magia, nie autobus!
Wbijasz nim do nosa
Magiczny to autobus!
- Plankton nie ma szans - A masz!
Magia, nie autobus!
Daje radę na lawie
- Magia, nie autobus! - Wejdź w magiczny z nim trans!
Więc zaraz zapnij lepiej pas Pomyśl, że nie będzie źle
Zanim szofer wciśnie gaz
Jak jagodzianka spieczesz się Magia, nie autobus!
Zamknij drzwi, czeka jazda dziś! Dajesz!
Magiczny to autobus!
Napisy: Przemysław Stępień