Уште еднаш, подготвени? Уште еднаш.
Триесет удари. Држете ги очите отворени.
-Еден, два, три, четири, пет... -Да, господине!
...девет, десет, 11, 12.
-Еден, два, три... -Отворете очи.
...пет, шест, седум, осум, девет, 20!
-Еден, два, три, четири, пет, шест... -Продолжете! Продолжете!
-Еден, два, три, четири... -Експлодирај!
-Експлодирај.
-Експлодирај! -Експлодирај!
-Браво! -Така е.
-Така. -Четири!
Повлечи горе, повлечи. Ајде!
-Ајде? Не... -Еден, два...
-Експлозија. Експлозија. -Три, четири...
-Експлодирај. -Еден, два, три...
Работи. Ајде.
Браво, добро вежбање.
-Браво, браво. -Ме зезнаа.
-Кој ме зеза? -...удар Машин Ган, подготвени?
-Да, господине! -Што? Не.
-Да. -Ете така. Во таа позиција.
Ете така.
Исусе!
Исусе.
Боже.
Боже, требаше да дојдеш по 45 минути.
Да, но мора да одиме затоа што имаат златни алки
само за првите 300.
Триша, не ни знам што е тоа.
Тоа значи побрзо, ајде.
Ми требаат... Дај ми пет минути.
Не, мора да одиме сега.
-Да не сакаш да одиш до тоалет? -Не, добро сум.
Триша, нема да издриш до Канзас Сити ако го пиеш тоа.
-Добро сум, оди. Побрзај. -Брзам.
ТРИШ АПОН А СТАР
Душо!
Како си? Што правиш?
Ќе одам на саемот во Канзас Сити со сестра ми, се сеќаваш?
Така.
Звучи забавно.
Дали е?
Што правиш ти?
Ќе одам во Машкиот клуб за Библии со Бред.
-Боже. -Да, всушност. За Бог е.
Звучи ужасно.
Па, не сум бил досега, па не знам,
но секое место без жени звучи застрашувачки.
Па, ако сакаш, дојди со нас на саемот.
Ќе има естроген од сите страни.
Би сакал.
Ама не, Бред навистина сака да одам. Ќе се зборува за благодатта и стареењето.
Тоа не треба да се пропушти.
Боже, таа веќе ми оди на нерви.
Жал ми е.
Морам да одам, ама ќе те барам на Фејстајм.
Добро.
Поздрави го Исус од мене.
Секогаш го правам тоа.
-Добро, чао. -Чао-чао.
Доаѓам.
Треба да се истуширам.
НЕКОЈ НЕКАДЕ
Знаеш, најдов нешто...
Нешто чудно во куќата. Долу во визбата.
Што?
Љубовни писма од мама за тато.
-Што? -Да.
-Од мама? -Да.
Што пишуваше? Срамотни беа?
Ќе го прескокнам тој дел, бидејќи не е за тебе.
Не, да. Не сакам да знам.
Знаеш што? Некако се слатки.
Беа како белешки
што ги оставала на неговата работна маса.
Му велела: „Имај убав ден, убавецу“
или „Чувај ми бакнеж“ или слични срања.
-Што? -Знам. И...
И имаше рачно направени честитки за роденден.
Јас никогаш не добив таква, а ти?
-Мислам, не! -Не!
-Тоа е... -Само сакав...
Сакав да знаев дека тоа постоело.
Дека таква била таа, знаеш?
Како да ги гледав само лошите работи и...
Ме тераше да не сакам да бидам како неа.
Јас сепак сакав да се омажам.
Само мислев дека ќе бидам подобра.
Да, па...
Па, види се сега.
-Леле. -Извини.
-Добро сум.
-Не ти се моча? -Да, ми се моча, проклетство.
Знаев.
ДОБРЕ ДОЈДОВТЕ НА НАСТАНОТ ГОЛЕМИ ШИРОЧИНИ
САЕМ
КЕТЛИН ОЛСЕН ОРГАНИЗАТОР НА НАСТАНИ
Ви требаат пропусниците. Воведниот говор е во 3.00 ч.
Добро, супер. Едвај чекам да ја запознаам Кетлин.
Која е таа?
Ете ја. Таа е Џоана Гејнс на Средниот запад.
ОЗНАЧЕН ГОВОРНИК
Кетлин без Ј? Сериозно?
Да, сериозно.
-Види, караоке. -Сакате да пеете?
Јас не, ама сестра ми е неверојатна пејачка.
-Не, не сум. -Да, си!
-Не сум. -Да, си!
Сѐ додека се забавувате, тоа е најважно.
Да, точно е, така?
Добро, ајде да го спремиме планот.
Ова ќе биде многу забавно!
Доаѓа и Џоана Гејнс?
Мислам дека не.
-Ова е возбудливо. -Да.
Зошто немаат еден клуб и за мажи и за жени?
Можеби отсекогаш било вака. Не знам.
Само... Не знам дали ќе имам за што да зборувам со нив.
Со момците?
-Навистина? -Навистина.
Сите се многу фини.
Па, Брус може да биде малку понезгоден,
но ти се допаѓа Марк.
Ми се допаѓа жена му на Марк.
Па, прекрасна е.
Таа е прекрасна.
Многу си добар во тоа.
Кое?
Дружење со момци.
Па, тоа е како меморирано движење за мене.
Морав да го правам тоа со години и години.
Малку сум постар.
Нештата... беа малку поразлични тогаш.
-Не знам, јас... Тоа е... -Не е толку различно.
Јас никогаш не можев да кријам.
Сум пробал, ама не можев.
Па...
не си спортист како мене.
Да, тоа е точно.
Нема за што да имаш трема.
Ќе видиш.
-Да. -Што е најлошото што може да се случи?
Извини!
Апсолутно не може!
-Застани! -Не, не, не.
Џоел, те молам, застани.
Џоел. Стигни го... Оди...
Неверојатно!
Извини, господине!
Господине, тоа беше многу некултурно и опасно!
Извини.
Па!
Му покажа.
-Не е смешно. -Малку е смешно.
Само делот кај што почна...
Боже.
Имам многу идеи и многу работи!
Само да собере сѐ во колата, за да ги однесам дома.
Да. Па, супер е. Едвај чекам да ти покажам.
Добро. Фала, Мич.
Добро, чао-чао.
Знаеш што? Навистина е добар човек.
Тоа е супер.
Само ќе дремнам околу 20-тина минути.
Не! Сем, не може. Мора да се вмрежуваме.
Триша?
Тие се твоја бранша. Ме плашат. Има премногу смешкања.
Сем, стани. Облечи се. Ќе пееш караоке, сега.
Навистина не ме сакаш.
Боже, ене ја Кетлин.
-Каде? -Онаму.
-Ја гледаш? -Да, бренд за животен стил.
-Да, таква е, да. -Така?
-Па, оди зборувај со неа. -Не можам само така да отидам.
Ти си Триша Милер.
-Во право си, добро. Да одам? -Да. Јас сум добро.
-Не се грижи. -Не се грижам.
Па, барем малку грижи се.
Извинете.
Џоел, еве ме во пеколната дупка на Полудените мајки.
Како си ти?
Го знаеш резултатот?
Извини. Ме уплаши, не знам зошто.
Не, не го знам резулатот. Извини.
Не сакав да претпоставам дека не сакаш спорт.
Знаеш?
Да. Фала.
Ама, не сакам.
Извини.
Еј. Еј, Тајлер. Само секунда.
Секако. Да, да, да.
Добро е што те гледам. Како си?
Умирам овде.
Брус ми кажуваше дека...
Па, има многу оружје.
Рече 14?
Претежно мускети, да.
Да.
Минуваат низ тоа, нели?
-Дали го виде тоа? -Кое?
Не, цело време зборував со Кетлин.
Неверојатна е!
-Триш! -Да, знам!
Таа е полна со креативност и генијалност и...
Но, морам да ти кажам, веднаш ѝ враќав.
-Добро. -И...
Утре наутро, ќе доручкувам со неа.
-Триша. -Да, ти се верува?
Мислам, дај ми пијалак, зашто ова е моја ноќ.
Се радувам за тебе. Тоа е чудесно.
И, ти кажувам, Сем. Вака се прави.
-Правиш да се случува нешто. -...Триша М. на сцената.
-Еве, држи го ова. -Ќе пееш?
Да.
Благодарам.
Ова е неочекувано.
-Дали вообичаено пее караоке? -Не, ја немам видено.
КАРАОКЕ
Овде, тој вели...
Ова е во неговото четврто писмо.
„Сепак, ние често го запираме овој порој со малата вредност што му ја поставуваме.
Да не престануваме.
Да влеземе во себе и да го скршиме брегот што го попречува тоа.
Да направиме пат за благодатта.“
Морав да го оставам тоа да легне малку.
И јас го подвлеков тоа.
-Имаш календар, така? -Да.
Еј, Џоел. Јас сум Брет.
-Ме паметиш? -Да. Да, те паметам.
Како си?
Добро. Да. Супер. Јас...
Навистина уживав во дискусијата.
-Беше добро. -Да.
Па, мило ми е што те видов.
Те имав видено во црква.
-И... -Навистина?
Да.
И не ти реков здраво,
затоа што сум засрамен...
за тоа како се однесував со тебе во средно.
Не, бевме млади. Одамна беше тоа. Во ред е.
Не, не е во ред.
-Во ред е. -Беше погрешно.
Како и да е, да те оставам да си работиш. И...
Да.
Гладна си? Јас прегладнев.
Може да земеме пица.
Со печурки?
Печурки и спанаќ?
Ми треба твојот паричник.
Да не се онесвести на школката?
Не, само...
Триш, ајде, ми се моча.
-Сем! -Триш, морам да мочам.
Што ти е?
Ме пече.
Што те пече?
Кога мочам.
-Добро. -Што?
-Ништо. Тоа е...
Понекогаш... Сите по малку ги пече кога мочаат.
Боже, ова навистина пече.
Дали...
Мислам дека не е ништо загрижувачко.
Ќе погледнеш?
Во твојата вагина?
-Да. -Триша.
Не можам. Не можам. Те молам.
Те молам, само погледни. Набрзина.
Сем! Гледај!
Добро, само...
-Добро. -Веројатно е уринарна инфекција, знаеш?
Да.
-Тоа не е уринарна. -Господе! Како знаеш?
Знам, Триша.
Не ми се верува колку долго ми требаше да напишам „венерична“.
Па...
Види, според Интернетот, а не сум доктор,
изгледа имаш нешто што се лечи со апче,
значи тоа е добро.
-Не можам да ѝ кажам на д-р Вајс. -Не. Не ѝ кажувај.
Што мислиш, кој беше?
Не сум сигурна.
-Дали беше малиот, кусиот? -Не, не.
Еден бакнеж, толку беше. Ужасен здив.
Така.
-Типот од кантри клубот? -Не.
Не, само се допиравме.
Освен... Може така да се фати...
Не. Не, ајде. Не е медицински можно.
Ова се случило дома.
Дали беше... типот со протезите?
-Леле, Господе. -Што „Господе“?
Не, не, не.
-Триша. -Ебате.
Тој шупак.
Триша, за кој зборуваш?
Кој е?
-Ебаниот Рик. -Не.
Мора да е тој.
Триша, не си спиела со Рик!
-Не... Не мислев. -Што не?
-Не мислеше... -И не сакав.
-Што? -Тој дојде.
Само ти ги рашири нозете и го бутна?
Не, плачеше дека му недостигам и ми беше жал и потоа...
Господе! И што?
Потоа ебано ме опијани и сега имам болест, тоа е!
-Триша. -Господе!
-Имам сексуално пренослива болест! -Рик!
Имам сексуално пренослива болест!
Имаш, ама не е толку страшно колку што мислиш.
Што ако никогаш не ми помине?
Тој проклет безобразник! Го мразам!
Се колнам. Баш сум идиот.
Го шета тој валкан кур низ градот и сега јас треба да го трпам ова?
Не, госпоѓо!
Не се плеткајте со Триша!
Се колнам, следниот пат кога ќе го видам,
ќе му го откорнам од тоа грозно ебано пичкесто тело
и ќе го фрлам директно во езерото Татл Крик!
И ако го сака, нека се нурне и нека си го земе!
Еби го!
Ебате.
-Проклетство! -Да, еби го, така?
Што ако ми се прошири на задникот?
Тоа е тешко.
Добро си?
Да. Не, добро сум.
Па...
Слушнав дека зборуваше со Брет.
Го слушна тоа?
Да.
Не го очекував тоа.
Па...
добро е да се знае дека луѓето може да се сменат.
Дали можат?
Да.
Мислам.
Сакаш јас да возам?
Не.
Мислам дека не можам да ризикувам инцидент со лути возачи,
а сум олку ранлив.
Леле.
Сакаш да...
ти направам чили?
Сакам да се гледам со друштвото.
Може да го правиме тоа.
И да ја полнам машината за садови.
Не ти се допаѓа како ја местам?
Не, тебе не ти се допаѓа како јас ја местам.
Па, не ти се допаѓа.
Само... Никогаш не сум видел некој...
да става чаши на долната решетка.
Не сум го видел тоа никогаш.
-Да, па... -Но, добро. Мислам, знаеш?
И сакам... Сакам да ставам фотографии на фрижидерот.
Сакам да ги гледам луѓето што ги сакам наутро кога пијам кафе.
На фрижидерот.
-Да, сакам да ги ставам на фрижидерот. -Добро. Знаеш што?
Апсолутно нема проблем.
Воопшто не е проблем.
Те сакам, Бред.
Те сакам.
Добро.
Ајде да правиме чили.
Добро си?
Да.
Што?
Како мислиш: „Што“?
Па, направи онаков звук.
-Што е? -Ништо.
Не е ништо.
Само кажи ми.
Само еден тип. Знаеш.
Не мора да зборуваме за тоа.
Има некој тип?
Кој е? Како...
Некој од барот?
Така некако.
И?
И ништо. Не е ништо.
Ништо не се случи. Ништо... нема да се случи.
Но...
Не е важно, затоа што... постојано мислам на него.
Добро. Па...
Што ќе направиш за тоа?
Ништо.
Зошто?
Па, тој не мисли на мене.
-Не го знаеш тоа. -Знам...
-Триша. -Не, не знаеш. Не знаеш.
-Зошто не го поканиш да излезете? -Да не си издрогирана?
Што би било најлошото што може да се случи?
Може да завршам со необјасниво чешање што пече.
Добро. Прерано беше ова.
Извини.
Мислам, Сем...
нема од што да се плашиш.
Никој не знае што прави, ти ветувам.
Никој. Ти само...
Направи го тоа.
Да ја имав твојата самодоверба.
Не твојата болест, туку самодовербата.
-Глупаво е. -Не е глупаво.
Да.
Всушност, многу е едноставно, Сем.
Треба само да го прикажеш тоа.
Мора да престанеш со тоа прикажување.
Боже.
Боже мој.
-Дали го прикажа тоа? -Ќути.
-Фала. -Добро си?
Да. Никогаш подобро.
Добро, тогаш...
добра ноќ.
Добра ноќ.
ИТНА 24-ЧАСОВНА НЕГА
По ѓаволите.
Па, имаше право. Кламидија е.
Рецептот ќе биде готов за 20 минути.
Добро е што ти зедов Кока-кола за мамурлакот
и ролат со цимет, онака.
Ти благодарам што се грижиш за мене.
Нема за што.
Ќе го делиме или не?
-Да. -Знаеш дека не го зедов само за тебе.
Ноќеска...
ме радува што зборуваше така со мене.
Да. Тоа беше момент на слабост. Сега сум подобро.
-Дури и ако беше за Исланд. -Што?
Извини...
Ебате... Дали гледаше во мојот телефон?
-Да, гледав. -Кучка една.
Кучка!
Сега знам. Мора да ми кажуваш сѐ.
-Не мислиш дека малку смрди? -Не, не смрди.
-Боже. -Добро, тогаш, сакам да знам сѐ.
Извини, твојот прозорец на можности сега е затворен.
-Сега која е кучка? -Ти си... Јас сум... Ние...
Ние сме кучки. Ние сме сестри кучки.
-Кламидија кучки. -Не!
Ајде да ги земеме коњските апчиња за твојата болна дунда.
-Боже, стварно се големи? -Да, огромни се.
Како типот од кантри клубот врз кој се плашиш да седнеш.
-Дај ми го неговиот број. Ќе средам. -Како „да седнам“?
Преведено од: Драгана Јанкова