Jeszcze raz. Gotowi?
Trzydzieści powtórzeń. Oczy otwarte.
- Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć... - Tak jest!
...jedenaście, 12.
- Jeden... - Oczy otwarte.
...i 15, 16, 17, 18, 19, 20!
- Jeden, dwa... - Dalej!
- Jeden, dwa... - Wybuch!
- Wybuch. - Wybuch!
- Wybuch!
- Brawo! - A jak.
- O to chodzi. - Cztery!
Wyżej! Dawaj.
- Co? - Jeden, dwa...
- Wybuch. - Trzy, cztery...
- Wybuch. - Jeden...
Dajesz.
Brawo, a teraz chodzimy.
- Brawo. - Ktoś mnie zrobił w konia.
- Ale kto? - Gotowi?
- Tak! - Nie.
- Tak. - Super. Utrzymajcie.
No dobra.
Jezu.
Chryste.
Boże.
Miałaś być za 45 minut.
Jedziemy. Złote bransoletki
są dla 300 osób.
O czym ty mówisz?
Pospiesz się!
Daj mi pięć minut.
Nie, chodź.
- Chcesz do łazienki? - Nie.
Nie wytrzymasz do Kansas City.
- Rusz się! - Ruszam.
TRISHNIONA IMPREZA
Pysiu!
Pysiu.
Co robisz?
Jadę z siostrą na targi do Kansas City.
No tak.
To brzmi ciekawie.
Czyżby?
A ty?
Idę z Bradem do męskiego klubu biblijnego.
- Boże. - Bóg też tam będzie.
Fatalnie.
Nie oceniam zawczasu.
Choć brak kobiet brzmi złowrogo.
Pojedź z nami na targi.
Popływasz w estrogenie.
Chciałbym.
Ale Brad nalegał na rozmowę o łasce i przemijaniu.
Z tym nie wygram.
Ona już zaczyna mnie wkurzać.
Współczuję.
Muszę iść. Spikniemy się później.
Fajnie.
Pozdrów ode mnie Jezusa.
Zawsze to robię.
- To pa. - Pa.
Już idę.
Powinnam wziąć prysznic.
Znalazłam w domu
coś dziwnego. W piwnicy.
Czyli?
Listy miłosne mamy do taty.
- Co? - No.
- Mama je pisała? - Tak.
Co w nich jest? Świntuszyła?
Pominę soczyste szczegóły.
Nie chcę wiedzieć.
Właściwie są nawet urocze.
To notatki,
które zostawiała na stole.
„Miłego dnia, przystojniaku”
albo „zostaw mi całusa”.
- Co? - No nie?
I kartki urodzinowe własnej roboty.
Nam nigdy takich nie dała.
- Nie. - Nie!
- Co za? - To...
Żałuję, że nie wiedziałam o ich istnieniu.
Że ona je pisała.
Czuję, że tak się skupiłam na negatywach,
że już nie chciałam iść w ich ślady.
Ja zawsze myślałam o małżeństwie.
Tylko myślałam, że lepiej mi wyjdzie.
Cóż.
A wyszło bokiem.
- Ej. - Wybacz.
- Przepraszam. - Spoko.
- Chcesz siku? - Chcę.
Wiedziałam.
TARGI ORGANIZACJI EVENTÓW
Wstęp na zaproszenie. Zaczynamy o trzeciej.
Świetnie. Poznam Cathleen.
A kto to?
To ona. Miejscowa Joanna Gaines.
Cathleen przez „C”? Serio?
Tak.
- Zobacz, karaoke. - Lubicie śpiewać?
Moja siostra ma wspaniały głos.
- Nie mam. - Masz.
- Nie. - Tak.
Najważniejsze, aby dobrze się bawić.
Dokładnie.
Chodź opracować strategię.
Ale będzie ubaw!
Joanna Gaines będzie?
Wątpię.
- To ekscytujące. - Istotnie.
Dlaczego nie ma kółka dla kobiet i mężczyzn?
Chyba zawsze tak było. Nie wiem.
Nie wiem, czy będę miał o czym rozmawiać.
Z chłopakami?
- Tak? - Tak.
Oni są tacy mili.
Bruce bywa opryskliwy,
ale Marka lubisz.
Lubię jego żonę.
Jest cudowna.
Cudowna.
Ty jesteś w tym dobry.
W czym?
W przebywaniu z nimi.
Cóż, to dla mnie odruch.
Wyrabiałem go w sobie latami.
Jestem nieco starszy.
Kiedyś było inaczej.
- Było... - Nie sądzę.
Nie potrafię tego ukryć.
Próbowałem, ale nie umiem.
Cóż.
Nie jesteś takim atletą jak ja.
To prawda.
Nie masz się czego bać.
Zobaczysz.
- Tak. - Co ci tam grozi?
Co jest?
Tak nie wolno.
- Podjedź. - Nie.
Joel, zrównaj się z nim.
Joel.
To niedorzeczne.
Przepraszam pana!
To było niegrzeczne i niebezpieczne.
Przepraszam.
No!
Ale mu wygarnąłeś.
- To nie jest śmieszne. - Trochę było.
Kiedy robiłeś tak.
Boże.
Mam tak wiele pomysłów i fantów!
Jak ja się z nimi zabiorę?
Chętnie ci je pokażę.
Dziękuję, Mitch.
Ty też. Pa.
To bardzo miły facet, wiesz?
Super.
Zdrzemnę się na 20 minut.
Nie możesz! Musimy zawierać znajomości.
Tricia.
Twój lud mnie przeraża. Ma za dużo zębów.
Rusz się. Idziesz śpiewać.
Ty mnie chyba nie lubisz.
Boże, to Cathleen.
- Gdzie? - Tam.
- Widzisz ją? - Jak reklama lifestyle'u.
- Prawda? - No nie?
- Zagadaj do niej. - Nie podejdę ot tak.
Jesteś Tricią Miller.
- Dobra. Mam iść? - O mnie się nie martw.
- Serio. - Nie martwię się.
Ani trochę?
Przepraszam.
Joel, jestem w piekle szalonych mamusiek.
A ty?
Sprawdzasz punktację?
Wybacz, przestraszyłem się.
Nie, nie sprawdzam.
Nie chciałem zakładać, że nie lubisz sportu.
No wiesz.
No tak. Dziękuję.
Ale nie lubię.
Przykro mi.
Hej, Tyler. Chwileczkę.
Jasne.
Jak leci?
Umrę tu.
Bruce mówi,
że ma dużo broni.
Czternaście sztuk?
Głównie muszkiety.
Tak.
Mają spust, nie?
- Widziałaś to? - Co?
Przez cały czas rozmawiałam z Cathleen.
Ona jest wspaniała!
- Trish. - Wiem.
Przepełnia ją kreatywność i pomysłowość.
Ale ja nie byłam gorsza.
- Jasne. - I co?
Umówiłyśmy się na śniadanie.
- Tricia. - Rozumiesz?
Daj mi drinka, ten wieczór należy do mnie.
Cieszę się twoim szczęściem.
Tak to się robi, Sam.
- Chwytasz życie za jaja i działasz. - Tricia M, zapraszam.
- Potrzymaj. - Zaśpiewasz?
Tak.
Dziękuję.
Kto by pomyślał.
- Jest fanką karaoke? - O ile wiem, nie.
Tu,
w czwartym liście, pisze tak.
„Z chciwości często przegradzamy ten strumień.
Zaniechajmy tego
i zburzmy grodzącą go tamę,
by obmyła nas łaska”.
Musiałem przetrawić te słowa.
Ja też je podkreśliłem.
- Masz kalendarz? - Tak.
Hej, Joel. Jestem Brett.
- Pamiętasz mnie? - Tak, pamiętam.
Jak się masz?
Dobrze. Świetnie.
Podobała mi się dzisiejsza dyskusja.
- Tak. - No.
Miło było cię spotkać.
Widziałem cię w kościele.
- I... - Naprawdę?
Tak.
Nie przywitałem się,
bo było mi wstyd.
Za to, jaki byłem w liceum.
Stare dzieje. Byliśmy młodzi. W porządku.
Nie w porządku.
- Naprawdę. - To było złe.
W każdym razie... Nie będę ci przeszkadzał.
Tak.
Zjesz coś? Jestem głodna.
Chcesz pizzę?
Z grzybami?
I ze szpinakiem?
Gdzie twój portfel?
Zemdlałaś na sedesie?
Nie.
Muszę zrobić siku.
- Sam! - Chce mi się sikać.
Co ci jest?
Szczypie.
Co szczypie?
Mnie. Kiedy sikam.
- Dobra. - Co?
- No co? - Nic.
Każdego czasem szczypie.
Ale mnie bardzo.
Czy...
To pewnie nic poważnego.
Rzucisz okiem?
Na twoją pochwę?
- Tak. - Tricia.
Nie mogę. Proszę.
Chociaż rzuć okiem.
Sam! Zobacz!
Dobra.
- No dobra. - To zwykła infekcja.
Tak.
- To nie jest infekcja. - Skąd wiesz?
Wiem.
Zapomniałam, jak się pisze „weneryczna”.
Cóż.
Zdaniem internetu, bo nie jestem lekarzem,
to łatwo wyleczyć.
Nie jest źle.
- Nie powiem doktor Weis. - Nie mów.
Od kogo to masz?
Nie jestem pewna.
- Od knypka? - Nie.
Nie spałam z nim. Śmierdziało mu z ust.
No tak.
- Z facetem z klubu? - Nie.
Z nim doszłam do trzeciej bazy.
Czy można to złapać...
Nie można.
To musiało stać się w domu.
A facet z aparatem?
- Boże. - Co?
O nie.
- Tricia. - Ja pierdolę.
Co za dupek!
O kim ty mówisz?
Kto to był?
- Pieprzony Rick. - Nie.
To na pewno on.
Przespałaś się z Rickiem?
- Nie miałam takiego zamiaru. - Co?
- Nie. - Nie chciałam.
- Co? - Ale on przyszedł...
I rozłożyłaś nogi na powitanie?
Płakał i mówił, że za mną tęskni.
Boże. I co?
I się upiłam, a teraz mam syfa.
- Tricia. - Boże!
- Mam chorobę weneryczną! - Rick.
Chorobę weneryczną!
Masz, ale to nic poważnego.
A jeśli jest nieuleczalna?
Nienawidzę skurwiela!
Niech mnie chuj, ale jestem głupia.
On sobie dyma całe dzielnice, a ja za to płacę.
Niedoczekanie!
Nie zadzieraj z Tricią!
Przysięgam na Boga, że przy pierwszej okazji
ukręcę mu to jego krzywe, kurewskie bździdło
i wyrzucę je do strumienia.
Będzie mógł sobie po nie zanurkować, jeśli mu zależy.
Pierdolę go.
Cholera.
- Niech to szlag. - Chuj z nim.
Mogę mieć przerzuty na pupę.
To potworne.
Wszystko gra?
Tak. Nic mi nie jest.
Cóż.
Rozmawiałeś z Brettem.
Słyszałeś to?
Tak.
Zaskoczył mnie.
No wiesz.
To dobrze, że ludzie potrafią się zmienić.
A potrafią?
Tak.
Sądzę, że tak.
Chcesz, żebym prowadził?
Nie.
Twój wybuch byłby mi nie na rękę
w tym stanie.
Chcesz,
żebym ci zrobił chili?
Chcę częściej widzieć przyjaciół.
Możemy to zrobić.
I ładować zmywarkę.
Co złego jest w mojej metodzie?
Nie lubisz, kiedy ja to robię.
Tak jest.
Pierwszy raz widziałem,
żeby ktoś wstawiał szklanki na dół.
Kto to słyszał.
- Cóż... - Ale skoro to działa...
I chcę mieć zdjęcia na lodówce.
Lubię rano patrzeć na ludzi, których kocham.
Na lodówce?
- Tak. Na lodówce. - Dobra. Wiesz co?
Nie widzę problemu.
Żadnego.
Kocham cię, Brad.
A ja ciebie.
Zróbmy chili.
Lepiej ci?
Tak.
Co?
Jak to „co”?
Westchnęłaś.
- Dlaczego? - To nic.
Akurat.
Powiedz.
Chodzi o faceta.
Nie mówmy o tym.
Masz kogoś?
To...
To ktoś z baru?
Poniekąd.
I co?
To nic takiego.
Nic się nie stało i nic z tego nie będzie.
Ale...
Ale wciąż o nim myślę.
No dobra.
I co z tym zrobisz?
Nic.
Czemu?
Bo on nie myśli o mnie.
- Tego nie wiesz. - Wiem.
- Tricia. - Niby skąd?
- Weź go na randkę. - Pogięło cię?
A co ci grozi?
Niespodziewane pieczenie.
Dobra. W szczepionkę.
Wybacz.
Sam.
Nie ma się czego bać.
Nikt nie wie, co robi. Słowo.
Nikt.
Po prostu to zrób.
Zazdroszczę ci śmiałości.
Masz syfa, ale śmiała jesteś.
- To głupie. - Nie.
To nic trudnego.
Wystarczy to pokazać.
A goń się z tym pokazywaniem.
Boże.
Chryste.
- Pokazałaś mu? - Milcz.
- Dzięki. - Już dobrze?
Koncertowo.
To...
Dobrej nocy.
Dobranoc.
PRZYCHODNIA
Niech to szlag.
Miałaś rację. To chlamydia.
Odbieram leki za 20 minut.
Kupiłam ci colę na kaca
i bułeczki z cynamonem na zdrowie.
Dziękuję, że tak się troszczysz.
Proszę.
Podzielisz się?
- Tak. - Nie jesteś tu sama.
Wczoraj...
Bardzo mi miło, że się otworzyłaś.
To była chwila słabości. Już mi lepiej.
- Choć mówiłaś o Islandczyku. - Co?
Co ty...
Jebana. Grzebałaś mi w telefonie?
- Tak. - Ty pipo.
Suka!
Wszystko wiem. Opowiadaj.
- On ci nie śmierdzi? - Ani trochę.
- Boże. - Chcę wiedzieć wszystko.
Wybacz, godzina szczerości minęła.
- I kto jest suką? - I ty, i ja.
Jesteśmy sukosiostrami.
- Z syfem. - Nie!
Jedziemy po końskie czopy na chorą pizdę.
- Duże są? - O tak.
Wielkie jak facet z klubu, na którym boisz się siadać.
- Daj mi jego numer. Ja wytrzymam. - Co?
Napisy: Konrad Szabowicz