To ten sam fenomen.
Rzucę się w przepaść, zakładając,
że osoba, którą się stanę,
złapie mnie na dole.
A w czasie lotu wydarzy się...
MOŻEMY WSZYSTKO
Tak.
...wiele dziwnych rzeczy,
przez które, łapiąc się na dole, będę odmieniona.
Cholewcia.
Trzeba ufać.
Ufać.
To może nawet nie zaufanie,
- tylko szalone przeczucie. - Boże!
Pakt z diabłem.
- Bo jesteś... - Nie!
...w pułapce. Nie masz wyjścia.
Możesz tam zostać.
- Dziewczyna... - O nie.
Nie mam na to czasu.
- Nie mam czasu. - „Dziewczyna”.
Kocham was, ale zamknijcie się.
Nie!
O nie.
Co ja narobiłem?
MOST
- Cześć. - Cześć.
- Co się stało? - Nic.
Wjechałem w przemiłą staruszkę.
No dobra.
Ale jej nie zabiłeś?
Nie. To była stłuczka.
Wszystko w porządku?
Może tosty pomogą?
- Poproszę. - Opijemy to.
Puknąłeś staruszkę. W zderzak.
To nic.
Czekaj.
Boże, to ona.
Po co dzwoni? Mówiła, że nic jej nie jest.
Kark jej pierdolnął?
Halo?
Tak.
Nie, to ja.
Tak.
Oczywiście.
Do widzenia.
To brzmiało pozytywnie. Prawda?
Chciała się upewnić,
że jestem cały. Po wypadku nie zapytała.
Rany.
- Nikt tak się... - To miłe.
...o mnie nie troszczył.
Joel, patrz.
Tost francuski. Uwielbiasz je.
Tak jest.
Wybacz, że tak głośno. Zmieńmy temat.
- Na pewno? - Tak.
Porozmawiamy o skradających się mężach?
Fred!
Fred Rococo.
To nie ja.
Ale cię nakryłem.
Przyszedłem po sałatkę. Wielkie mi co.
Przychodzisz tu regularnie?
- Nie. - Nie wydamy cię.
- Usiądź z nami. - Właśnie.
Tu, przy tym toście?
- Chcecie mnie zabić? - To okazja.
Specjalna.
Proszę, twój cheeseburger i frytki.
- Fred. - Fred.
No co? Czasami lubię nabroić.
- Tutaj? - Tak.
Nie jest tak źle.
- Prawda? - Prawda.
No tak.
Dasz radę prowadzić?
Mogę cię podwieźć.
Nie trzeba.
Tylko bardzo to przeżyłem.
Mógłbyś do mnie wpaść na kurację leczniczą.
Na drineczki i łaskotki.
Czemu nie?
- Bardzo bym chciał. - A możesz?
Brad ci nie zabroni?
Nie. On nie jest moją mamą.
Mogę robić, co chcę. A chcę piżama party.
Bardzo się cieszę.
Będzie jak za starych, dobrych czasów.
Daj spokój.
Nie rozkleiłeś się tak od seansu Symfonii życia.
Weź się w garść.
Nic mi nie jest.
- Nic. - Na pewno?
Bo jeśli chcesz,
zaśpiewam ci „Pięknego chłopca”.
Ani mi się waż!
Chyba...
Ta piosenka rozpierdala mnie jak żadna inna.
Mnie też.
Nie wierzę, że Dreyfuss
nie zgarnął za to Oscara.
To nie był jego rok.
Wali mnie,
czy jesteś w pracy.
Nie.
Chcę za to wiedzieć,
kim jest ta lafirynda, z którą się spiknąłeś.
Łapiesz chlamydię i dzielisz się nią ze mną?
Jak tak można?
O nie.
Nie rżnij głupa.
Tak, byłam u lekarza!
Zbadałam się, idioto. A ty?
Ja?
Nie ma mowy.
To niemożliwe, żebyś się ode mnie zaraził.
Niewykonalne.
Myślisz, że można wyciągnąć ją z kapelusza i stwierdzić,
że to będzie dobra kara
dla byłego męża, idioty i dupoliza?
Daj telefon.
Cześć, tu Sam.
Wiem, że fiuta w gaciach nie utrzymasz.
Zamknij, kurwa, ryj, ja mówię.
To przez ciebie,
więc trzymaj brudnego chuja z dala od mojej siostry.
Rozumiemy się? Rozumiemy.
- Chcesz coś dodać? - Tak. Ty dupku!
To wszystko, dziękuję.
- Pies cię jebał. - No.
W końcu zadzwoniłaś.
- Jak się czujesz? - Bardzo dobrze.
- Tak? - Tak.
- Chcesz odetchnąć? - Nie. Jestem nabuzowana.
- To... - Ale to było dobre!
Gdzie mam stanąć?
- Tutaj. - Dobra.
- Gotowa? - I to jak.
Mitchu, Helen,
z radością przedstawiam wam
projekt „Ratunek dla Konzy”.
Dziękuję.
Mam plan przestrzenny.
Od frontu ustawimy stoły,
przy których można się rejestrować.
Goście otrzymają numerki
i zarejestrują telefony do aukcji.
Nie mogę powtarzać.
- Wymiatasz. - Dzięki.
Tu mamy przedmioty podlegające licytacji,
naprawdę wspaniałe.
Bilety dla VIP-ów na mecz futbolowy
i na Hairspray w audytorium McCaina
oraz wejściówki na samodzielne warzenie piwa
w manhattańskim browarze.
- Coś dla ciebie. - Ale fajnie.
A teraz...
Mitchu, Helen,
wiem, że dziś nie chcecie być w centrum uwagi,
ale wasza historia może stać się
natchnieniem dla wielu osób,
przemówić do nich,
a może i nakłonić do większej hojności.
- Mogę? - Tak, jasne.
No cóż.
To bardzo fajne. Zaskoczyłaś mnie.
- Podoba ci się? - Bardzo.
NASZA HISTORIA
Boże. Trzy razy wygrała z rakiem.
No nie?
To wojowniczka. On tak bardzo ją kocha.
- To szalone. - Ano.
To właściwie wszystko.
Znasz się na rzeczy.
Chcę dla nich zebrać kupę forsy.
Tak wiele się nauczyłam.
Oni prowadzą ważne badania nad nowotworami.
Wiedziałaś o tym?
- Nie miałam pojęcia. - Nie?
Woziłabym im forsę TIR-ami.
Żadna rodzina nie powinna...
Sama wiesz.
Tak.
A jeśli...
- Co? - Cóż.
Mogłabyś zbierać po dyszce na meczu.
Wyświetlić na tablicy
numer telefonu do datków SMS-ami.
Piszesz i pyk,
dziesięć dolarów leci.
No wiesz.
Jeśli choć co czwarta
z 50 000 osób by coś wpłaciła...
- Byłabyś bogata. - Rany.
To dobre. Nawet bardzo.
Dobra.
Daj rękę.
- Rękę? - Tutaj.
Na trzy powiemy „pokaż to”.
- Tylko z życiem. - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
- Pokaż to! - Pokaż to!
To się nie wydarzyło.
Muszę lecieć. Dasz czadu.
Nie, zostań.
Nie bratam się z bogaczami.
- To nie jest typowy bogacz. - To silniejsze od nich.
Denerwuję się. Zostań.
Wybacz, mam coś do zrobienia.
Coś do zrobienia?
- Właśnie. - Chodzi o Islandczyka?
Daj spokój.
Spotykasz się z nim?
- Przestań. - Nie idź w tych ciuchach.
- Co? - Proszę.
Podkręć włosy.
- Tricia! - Użyj szminki.
I pomyśl, zanim cokolwiek zrobisz.
Wal się.
Jezu.
Pozbieraj się.
No jasne.
Dobra.
To nic takiego.
Nic takiego.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Miałam problem z garderobą.
Ładna koszulka.
Dzięki. Chciałam przymierzyć coś nowego.
Słusznie.
- Świetnie wyglądasz. - Proszę?
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
Dzięki.
Gdzie jest Wesley?
To moje wsparcie emocjonalne.
Moje też.
Śpi.
Jasne.
- Mam go zawołać? - Nie trzeba.
Zawołam go. Wesley!
Cześć.
- Dobry piesek. - Tak.
Tak samo nerwowy jak ja.
Chcesz iść na spacer?
Jasne.
- Wezmę kurtkę. - Dobra.
Jak się mają kurczaki?
Dobrze.
Dałem im kilka zabawek,
bo się biły z nudów.
Są w tym podobne do nas.
Zrobiłem tam warzywniki.
Z brukselką, brokułami
i brukwią.
Była też gorczyca, ale jelenie ją zjadły.
Tak.
Tata miał w zwyczaju wieszać kostki mydła,
żeby je zniechęcić.
Nie wiem, czy to skutkowało.
Nie chciał ich skrzywdzić.
Dobre podejście.
Tam rośnie gryka.
I groszek. Brytyjski.
Ziemia musiała odpocząć.
Tak jak i my.
Strzelasz?
Próbowałem.
- I jak ci poszło? - Pomalutku.
To trudniejsze, niż się wydaje.
Ale...
Jeśli chcesz,
mogę ci pokazać.
Trzeba złapać dryg,
a potem samo idzie.
- Zrozumiałe. - Tak.
Świetnie nam idzie.
Też tak uważam.
Głupio mi, ale na wszelki wypadek
zrobiłam listę tematów do rozmowy.
- Listę? - Tak.
- Mogę zobaczyć? - Nie.
- Proszę.
- Jest fatalna. - Nie przesadzasz?
Nie.
Pokaż mi ją, proszę.
Dobra.
Boże.
- „Psy”. - Nie czytaj na głos.
Chcę odpowiedzieć na twoje pytania.
- Dobra. - „Zawsze miałeś psa?”
Przeważnie.
Kiedyś odchowałem krowę mleczną.
Tylko raz,
bo pękło mi serce, gdy ją sprzedawałem.
Jak miała na imię?
Audbjorg.
Zmyślasz, prawda?
Nie.
- Wybacz. - Dlaczego się śmiejesz?
- To przykre. - Mam nadzieję,
że miała ksywę.
Bo na to imię na pewno nie przybiegała.
Audbjorg!
Udało mi się powiedzieć coś zabawnego.
Nie umniejszaj sobie.
Miałaś inne pytania?
To żałosne.
„Jaka jest Islandia?”
Jest tam dość zimno.
Strasznie ciemno zimą
i słonecznie latem.
Bardzo pięknie.
Nie musimy tego robić, jeśli nie chcesz.
- Dobrze się bawię. - No dobra.
Ulubiony gatunek muzyki?
To proste.
Klasyczna.
Wagner albo Debussy.
Tylko dupki nie lubią „Światła księżyca”.
Dokładnie.
Oddaj mi ją,
zanim zabraknie nam tematów.
- Cholera. - Nie.
- Mogłem zapytać. - Nie szkodzi.
- Wybacz. - To nic.
Boże.
Lepiej już pójdę.
Proszę, nie odchodź.
Ojej.
Tak mi przykro.
- Nie... - Może...
- Nie zrobiłeś nic złego. - Przejdźmy się.
Zobaczmy, co będzie.
Sama nie wiem.
Może zawodzi mnie zaplecze emocjonalne.
Dobra.
Mówi „rzuć”, to rzuciłem.
Odbiła się od ziemi i walnęła go między oczy.
Jego problem.
To klub Łapaczy.
- Było łapać. - Tak.
Długo mamy to trzymać?
Nie czuję stóp.
Wiesz co?
Skoro już o tym mowa, ja swoich też nie.
Myślałam, że to normalne.
- A może nie? - Nie wiem.
- Zdejmijmy je. - Masz rację.
Czasem fajnie nic nie czuć.
Sam.
Co teraz?
Najpierw...
Najpierw będzie strasznie, a potem ohydnie.
A na końcu będziesz miał stópki jak niemowlę.
Krążenie wróci?
Kto wie.
To świetnie.
- Zdrowie. - Za mrówki w stopach.
Za mrówki.
W porządku.
To...
Czy już możemy o tym rozmawiać?
- Tak. - Mogę?
Tak.
No dobra.
Wiem, że się z tym pogodziłeś,
ale czy tak przeżywasz kwestię rodzicielstwa?
Dobrze, bo martwiłam się,
że chodzi o wiarę,
co mnie przerasta. Boże, już dobrze.
No dobra.
Nie wiem.
- Wybacz. - O nie.
Przepraszam.
Jest mi bardzo dobrze.
Układa mi się z Bradem.
Mam przyjaciół i ciebie.
Życie jest cudowne.
Dlaczego to za mało?
To nic złego chcieć więcej.
Nie masz się co obwiniać.
Nie wiem, co robić.
Może...
Może porozmawiaj z pastorką Deb?
Nie. Spaliłem ten most.
Nie powiedziałabym.
To, co o niej mówiłeś...
Ona ma dobre serce.
- Tak. - Może...
Odezwiesz się i zobaczysz, co wyniknie.
Wiesz.
Tak.
Sam mówisz, że jezusowi to dobrzy ludzie.
Czy coś w tym stylu.
Jezusowi?
Tak.
Miałam nalepkę na zderzaku z takim tekstem.
- Ale odpadła. - Dobra.
Dość już rozmawialiśmy o mnie.
Teraz o tobie.
- Mam dużo czasu. - Sam siebie nudzę.
Opowiedz o sobie.
Co słychać?
- Ileż tego... - Opowiadaj.
Dobrze.
Cóż.
Jest taki facet.
Jaki facet?
Ten z farmy.
Był w barze.
Taki męski, z basowym głosem.
Jak ma na imię?
Nie jestem pewna.
Kto to wymówi?
- Dla mnie to Islandczyk. - Tak?
Islandczycy to świetni ludzie.
- Poważnie? - Nie wiem.
Kurwa.
No cóż.
Zaprosił mnie
na randkę. Pojechałam tam.
A on...
A on mnie pocałował.
Przepraszam.
Chciałam ci o tym powiedzieć.
- Serio. - Teraz mi mówisz?
I jak się teraz czujesz?
Nie najlepiej.
Dlaczego?
Bo bardzo go lubię.
I sama nie wiem...
Nie wiem...
Sama nie wiem, co robię.
To mi rozgrzebało sprawy.
Jakie sprawy?
Związane z samooceną.
I...
Zaczęłam myśleć o tym, że mógłby mnie poznać.
Jak mógłby tego chcieć?
Jak mógłby nie chcieć?
Bardzo bym chciała tak myśleć.
Staram się.
Z całych sił.
Ale trudno jest się przełamać.
- Wiem. - Marzę o tym.
Spróbuj i przekonaj się, co dalej.
Cóż. Spierdalaj.
Mówi pewna mądra kobieta.
Durna pizda.
Zrównałem poziom.
Włącz Symfonię życia dla poprawy nastroju.
Chętnie.
Grozisz mi dobrą zabawą?
Chcę opierdolić do czegoś pączki.
Mniam.
Nie powinienem ich jeść, bo pęknę.
To ci pomoże. Słowo.
Ten jest z truskawką? Tak!
- Nie próbowałam go. - Ani ja.
Boże.
- Co? - Nie.
Wygląda jak infekcja Tricii.
- To nie była infekcja. - Nie.
- Chlamydia! - Nie!
Coś nowego.
Teraz mi głupio.
Napisy: Konrad Szabowicz