Kończysz? Chłopcy zaraz wyjdą.
Tak myślę.
Przegapiłam jedną.
Nawet ich kupy są urocze.
To chyba wszystkie.
WOLONTARIUSZKA
Tej nie dotykam.
MANHATTAN WITA
Śmierdzę?
- Nie. - Na pewno?
- Nic nie czuję. - To dobrze.
Są postępy z Islandczykiem?
- Nie rozmawialiście? - Nie.
Szkoda. Randka była udana.
No cóż...
Jego strata.
Ale jestem z ciebie dumny.
Dlaczego?
Bo spróbowałaś. Dawna Sam...
Nie ma żadnej „dawnej Sam”.
Ta, którą znałem
by tam nie poszła, ale ta nowa...
Jezu.
- Ta nowa... - Ta nowa.
...poszła.
I to wspaniale.
A co zrobi teraz?
Pazurki?
Trwałą? Sztuczne cyce?
Dobra.
Wchodzisz?
Wchodzę.
Będę tu czekać. Mam swoje układanki.
Dawaj, Joel!
Joel?
Cześć.
Wspaniała niespodzianka.
Czekałam na ciebie.
A ja na ciebie.
Wszystko gra?
Musiałem tu przyjść. Nie wiem dlaczego.
Jest idealny.
- Prawda? - Tak.
Wykorzystaliśmy okazję
i nigdy nie żałowaliśmy.
Dlaczego tak długo zwlekałeś? Brakowało cię nam.
Za bardzo się wstydziłem.
Na litość boską.
Jesteś dla siebie zbyt surowy.
- Może i tak. - Mniejsza z tym.
Ważne, że przyszedłeś.
Tak.
Mogę cię oprowadzić?
Czeka na mnie przyjaciółka.
Ale zerknąć nie zaszkodzi.
Tak się cieszę, że wróciłeś.
Ja też.
Dasz wiarę, że pianino już tu było?
Pa.
Jak było?
Świetnie.
Nawet nie sądziłem... Co ja sobie myślałem?
No wiesz.
Tu jest moje miejsce.
Czasem trzeba odejść,
żeby móc się odnaleźć.
- Fakt. - I mają huśtawki.
- Idziemy? - No ba.
- Ścigamy się? - Tak!
To chodź! Biegiem!
Dogonię cię.
Nie zamierzałaś biec.
Idę.
Wróciłem.
Tu jestem.
Nie skończyłeś.
Jeszcze nie, ale prawie.
Jestem pod wrażeniem młodych umysłów.
To zasługa pana Schraedera.
Chciałem ci o czymś powiedzieć.
Nie pójdę więcej do Bethany.
Bardzo mi przykro.
Chciałbym tam z tobą być, ale...
Kiedy się poznaliśmy,
miałem skomplikowane relacje z kościołem.
I mam je nadal.
Potrzebuję czegoś, czego tam nie ma.
Muszę zrozumieć, co to takiego.
Sam zabrała mnie do pastor Deb.
Czy to pomogło?
Chyba tak.
Wiesz...
Możesz mi mówić o wszystkim.
Wiem, Brad.
Dobrze się czujesz?
Tak.
To znaczy...
Jestem nieco zawiedziony.
Żywiłem
pewne nadzieje, że...
Ale w porządku.
Przykro mi.
Ale pójdziemy na spacer?
Oczywiście, że tak.
Ty wielki bałwanie.
Oczywiście.
Napijesz się herbaty?
- Tak. - Rumiankowej?
Zaskocz mnie.
Zaraz zrobię.
Co tu robisz? Zjebałam coś?
No co?
Urodziny Holly.
Jakimś cudem zapomniałyśmy.
Robię zbiórkę na raka,
ale mam je w kalendarzu. I w głowie.
To mi się nigdy nie zdarzyło. Ani razu.
Ale...
Możemy wejść.
Dobrze.
Niewiele się tu zmieniło.
Lubię tak, jak jest.
NIE STAWIAĆ SZKLANEK
Jesteście urocze na tym zdjęciu.
- Trzymasz się? - Tak.
Chociaż...
Sama nie wiem.
Może...
Może usiądziesz?
Tak.
Miałam nadzieję, że będzie lepiej, kiedy cię odwiedzę.
I jest?
Nie jestem pewna.
Może...
Nie wiem, jak to zrobiłaś.
Jak sobie radzisz
w otoczeniu jej rzeczy.
Ja nie byłam w stanie.
Nie dałam rady nawet tu przyjść.
Musiałam stąd uciec.
Próbowałam zachować w sobie to uczucie,
ale ono mi się wymyka.
Wiem.
Czuję,
że ją tracę.
A to
budzi we mnie
rozpacz i wściekłość.
Tak.
Nie wiem, jak dałaś radę
nie unikać tego, tylko wejść prosto w ten smutek.
- Nie wiem. - Trish.
Mieszkam tu, a też zapomniałam o jej urodzinach.
Masz rodzinę i sklep na głowie.
To zajmujące.
Ja radzę sobie tak, a ty inaczej.
Ale obie lądujemy w tym samym miejscu.
Wydaje mi się, że poszło ci lepiej.
Nie ma „lepiej”.
Wiesz...
Cóż.
Myślę o niej coraz rzadziej.
Nie sądziłam, że to kiedyś nastąpi.
Nie chcę tego.
Nie chcę, żeby było łatwiej.
Żeby odeszła.
Ja chyba
boję się
stracić ten smutek.
Bo stracę i ją.
- Wiem. - Rozumiesz?
Ale...
Ale on nią nie jest.
Nie musimy sobie tego robić.
Uważam,
że smutek to nie Holly.
Ona nigdzie się nie wybiera.
I to jest ważne.
Nie uwierzyłaby,
że możemy tak rozmawiać.
Wiem.
Sama w to nie wierzę.
Sam.
Jak to się stało?
Musiała umrzeć na raka, żebyśmy się polubiły.
Straciłyśmy dużo czasu.
Nie jesteś taka zła.
Holly by chciała, żebyśmy napiły się teraz wina.
- Chcesz? - Na pewno.
- Przynieść? - Poproszę.
Trish, weź go.
- Nie mogę. - Chcę, żebyś go miała.
Dobrze.
Teraz zawsze będzie przy tobie.
Dziękuję.
Mam jej wszystkie graty.
Dziękuję.
Dziękuję ci.
Co tak śmierdzi?
Psie gówno.
- Nie puszczę. - Nie.
Nigdy. Wąchaj.
Dziękuję ci za to.
No dobra.
Czekaj. Co z Islandczykiem?
Nic. Byliśmy na randce, ale...
- I jak? - Nieźle, ale...
- No co? - Nic.
- Nic? - Nic.
- Ale nie szkodzi. - Właśnie, że szkodzi.
Jezu, co z tymi facetami?
Fajna randka i nic?
Jak ja ich nienawidzę.
Napisz, jak dojedziesz.
Mówiłam, że to dupek.
Wiem.
TRISHNIONA IMPREZA
Dzień dobry. Przepraszam.
Na czym polega pana problem?
Podoba się pan mojej siostrze.
Idziecie na udaną randkę i co, i nic?
Jak można ją tak zostawiać?
Co z tobą, kurwa, jest?
Ty wiesz, co ci przejdzie koło nosa?
To wyjątkowa wariatka.
W chuj zabawna, rozgarnięta i wrażliwa.
Jest piękna i ma wielkie serce, na które nie zasłużyłeś.
Więc nie dzwoń do niej.
Twoja strata.
Mówiłam, że jesteś dupkiem, ale mnie nie słuchała.
Przepraszam.
Dzwoniłem do niej i pisałem. Ale nie odpowiada.
Nadal masz mnie za dupka?
Weź...
Nie pytaj mnie o to teraz.
- Cześć. - O nie.
O nie!
Mam awarię.
Boże.
Zaraz wyleci.
- Pomogę ci. - O czym ty mówisz?
CZEŚĆ, TU ISLANDCZYK.
BYŁO BARDZO MIŁO.
ZOBACZYMY SIĘ JESZCZE?
W końcu.
CHB?
Chwała Bogu.
- Zazdroszczę. - CHB.
Czuję, że rozmowa z pastorką
coś we mnie odblokowała.
Teraz się ze mnie wylewa.
Wygrała tam, gdzie zawiodła nauka.
- Dokładnie. - Gotowy?
I to jak.
Coś ci się przykleiło.
Nieprawda!
Na pewno nie wejdziesz?
Marzę, by być twoim kołem ratunkowym,
ale muszę odebrać Brada.
Niech się przejdzie.
Sam!
Co u niego?
Chyba zraniłem jego uczucia.
- Ale przeżyje. - Jasne.
Chociaż...
Nie był zachwycony,
że rozmawiałem z tobą, a nie z nim.
- No tak. - Czuję,
że zrozumiałaś mnie lepiej niż on.
- Starałam się. - Wiem.
Byłaś świetna.
Próbowałam.
Pamiętasz, kiedy przyszłaś do mnie na zumbę?
Tańczyliśmy ją tylko raz.
Powiedziałaś wtedy,
że nie wiesz, czy dobrze robię,
bo nie czujesz się materiałem na przyjaciółkę.
Coś kojarzę.
Wciąż o tym myślę.
Dobrze, że cię nie posłuchałem
i w to wszedłem.
Moje życie jest lepsze dzięki tobie.
Jesteś...
Jesteś moim człowiekiem, Sam.
Wiem, że tak jest.
O rany.
To najmilsze słowa, jakie słyszałam.
I prawdziwe.
Dziękuję.
Jesteś...
Jesteś dobrym przyjacielem.
Choć zamordowałeś mi toaletę.
Tak. Zgładziłem ją.
Sąsiedzi dzwonili.
Narzekają na hałas.
Ludzie wychodzą na ulice.
- Trish. - Tu jestem.
Mam rożki.
Z jagodami i orzechami.
Mogą być smaczne.
No dobra.
Ciekawi mnie, czy nadal chcesz sprzedać jeepa.
Mój grat się rozkraczył
- i nie stać mnie na naprawy. - Jasne.
- Czekałam na to. - Tak?
Jest twój.
Dziękuję.
- Już czas. - Tak.
Dobrze.
Co?
Byłam na farmie.
Po co?
Wygarnąć Islandczykowi za to, jak cię potraktował.
Tak?
I co powiedział?
Że dzwoni i pisze, ale nie odpowiadasz.
Dlaczego?
Ty mu się podobasz.
Tak myślisz?
A on tobie.
Tak.
Dlaczego tak to sobie utrudniasz?
Bo jest ciekawiej.
Nie wiem, dlaczego to robię.
Powinnaś dać mu szansę.
Tak.
Bo ja wiem...
Nie wiesz, co tracisz.
Tak.
Tylko niech weźmie prysznic, bo capi.
Boże, nieprawda.
No dobra.
Uwaga, skurwiele. Nadciągam.
Jaka moc!
Cześć, Brett.
- Idziesz pobiegać? - Cześć.
- Wybacz, że musiałeś czekać. - To nic.
Kazanie było nieziemskie. Było mnóstwo pytań.
Opowiedz mi o tym.
Druga księga Tymoteusza.
Wiesz, o tym, czy...
TATA
Cześć.
To ty. W końcu.
Jak się masz?
Wiesz? Lepiej nie było.
Poważnie. Dobrze cię słyszeć.
Jestem w domu.
To będzie gorsze, niż myślisz, ale innego białego nie mam.
Dlaczego wcześniej tu nie byłam?
Nadrobiłam ilością.
Po co mnie zaprosiłaś?
Stęskniłam się.
A tak poważnie?
- Dlaczego tak patrzysz? - Nie wiem.
Chcę ci podziękować.
Za co?
Za to, że poszłaś dla mnie na farmę.
No wiesz.
Nakrzyczeć na wielkoluda, który mógłby
zwinąć cię w precel.
Dałabym mu radę.
Pewnie tak.
Wiesz...
Potrzebowałam twojej pomocy.
Jesteś dobrą siostrą.
Sam.
- Cóż... - Nie.
Zaprzeczę, jeśli ktoś mnie o to zapyta.
Ale jesteś.
Przepraszam, ale mamy tu pewne zasady.
ZAKAZ PŁACZU
- Boże. - Nie wolno płakać.
- Nawet mnie? - Nawet.
Przybyła odsiecz.
- Nie. - Sammy!
- Jak leci? - Nie.
Są tu wszyscy! Co jest?
- No nie. - Cześć.
NAWET KROWY DAJĄ NAPIWKI
Mówiłem, prawda?
Częstujcie się.
To kieliszki z mlekiem?
Nie, shoty. Tak się teraz pije.
- Rozdawaj. - Dobra.
Dzięki.
- Tak. - Jak moje mleko.
Mam sprawę, Fred.
- Mleko z piersi? - Nie pij.
Powiedziała, że smakują jak jej mleko.
Skąd wiesz?
- Gramy. Pokaż klasę. - Ty też.
Nie.
- Dobrze wiedzieć. - Co mówicie o mleku?
Proszę was o uwagę.
- Popcorn smakuje? - Tak!
Jak kiedyś.
Tak.
Słuchajcie, mamy dla was wyjątkową atrakcję.
Zapraszam zza baru
naszą przyjaciółkę Sammy.
Co? Sam!
Potrzebuję cię.
O co chodzi?
- Daj czadu. - Tak!
Po pierwsze dziękuję,
że przyszliście do baru w dzień pański.
Czuję się
wyśmienicie.
I dlatego zaprosiłam tu
moich ulubionych ludzi.
Wiedzcie, że bardzo was kocham. Naprawdę.
Nawet Trish.
Unieśmy nasze MM-ki. Mleczka Mamusi.
Wypijmy za nas.
I za życie.
- Za życie! - Za życie!
Są okropnie słodkie.
Miley.
Dobra.
Graj.
A dlaczego?
Przepraszam.
Gotowy?
A dlaczego?
Razem!
Sammy!
Dajcie mi chwilę.
Cześć.
- Wow. - Znalazłeś liścik.
Tak.
To dobrze.
- Byłaś niesamowita. - Dziękuję.
Napisy: Konrad Szabowicz