‎(รันแอดเวนเจอร์)
‎ฉันชอบความคิดเรื่องการผจญภัยเสมอ
‎เดินเขา
‎สำรวจ
‎ฉันมีความอยากรู้อยากเห็นมาก
‎ดูเหมือนมันหยุดไม่ได้เลย
‎จินตนาการของฉันพาฉันไปยังที่เหล่านี้เสมอ
‎ฉันฝันเกี่ยวกับมัน ฉันสร้างโลกต่างๆ ขึ้น
‎กับเกมที่ฉันออกแบบ
‎ความคิดทั้งหมดคือทำให้คุณรู้สึกเหมือนคุณอยู่ที่นั่น
‎ที่คุณสามารถสำรวจได้
‎ฉันแค่อยากถูกพัดพาไป
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผมรู้จักกับโรเบอร์ตาตอนเราเรียนมัธยมปลาย
‎ตอนนั้นผมสนใจสาวๆ มาก
‎และผมก็ชอบเธอ
‎มันเหมือนเป็นรักแรกพบ
‎เราแต่งงานกัน ‎หลังจากที่ผมอายุครบ 18 ปีได้สี่วัน
‎และก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นั้น
‎เราแตกต่างกันมากค่ะ
‎เค็นเป็นคนจริงจังมากกว่า
‎เขามีระเบียบแบบแผนมากกว่าหน่อย
‎ตอนมีการผจญภัยเกิดขึ้น
‎โรเบอร์ตารู้ข่าว
‎แล้วจู่ๆ นั่นก็เป็นสิ่งที่เราต้องทำ
‎นี่คือโรเบอร์ตา วิลเลียมส์
‎และเริ่มตั้งแต่ปลายยุค 70
‎เธอกับเค็น สามีของเธอ
‎ก็นำวิดีโอเกมสู่มิติใหม่
‎เขาคือเซียนคอมพิวเตอร์
‎ตอนที่เราเริ่มคบกัน
‎เขาเพิ่งลงทะเบียนเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์
‎ในปีนั้น เราเลยเดตกัน ‎ในห้องคอมพิวเตอร์บ่อยครั้งมาก
‎มันเลยทำให้ฉัน ‎มีความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์
‎ตอนต้นยุค 1970 ‎คอมพิวเตอร์ไม่ใช่เครื่องเล่นเกม
‎มันทำการคำนวณ เก็บฐานข้อมูล...
‎ไม่ใช่อุปกรณ์สำหรับให้คู่รักนอนคุยกัน
‎เว้นแต่คุณคือเค็นกับโรเบอร์ตา
‎วันหนึ่งตอนผมเอาคอมพิวเตอร์กลับบ้าน
‎เธอสนใจเกมที่ผมกำลังเล่นอยู่
‎แล้วจู่ๆ โรเบอร์ตาที่แตกต่างจากคนเดิมก็ปรากฏ
‎เกมที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ชื่อเกมโคลอสซอลเคฟ
‎ซึ่งเป็นการเริ่มต้นของเกมผจญภัย
‎ที่คุณมีส่วนร่วมกับเรื่องราวอย่างจริงจัง
‎โคลอสซอลเคฟแอดเวนเจอร์ถูกเขียนขึ้นโดย ‎นักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์
‎ชื่อวิลล์ คราวเธอร์ในปี 1976
‎นานมากก่อนที่จะมีสิ่งที่เป็นคอมพิวเตอร์กราฟิกส์
‎และสำหรับคนส่วนใหญ่ เมาส์ยังคงเป็นแค่หนู
‎เลยต้องเล่นเกมผ่านคำต่างๆ
‎ผู้เล่นพิมพ์คำสั่งพื้นฐานและหน้าจอก็จะตอบกลับ
‎มันคือแนวใหม่ของการเล่นเกม ‎การผจญภัยผ่านข้อความ
‎มันมักจะเป็น "คุณต้องการทำอะไร"
‎โอเค คุณอยู่ในที่โล่ง
‎และก็มีบ่อน้ำ มันลึกมาก
‎แต่คุณเห็นเชือกเส้นหนึ่งหย่อนลงไปในบ่อน้ำ
‎แล้วคุณก็พิมพ์ว่า "ไต่เชือก"
‎แล้วตอนคุณยืนอยู่ตรงนั้น
‎จู่ๆ ข้อความก็ขึ้นมาว่า
‎"คุณเห็นคนแคระตัวเล็กๆ กำลังเดินมาทางคุณ"
‎เกมให้บางสิ่งที่ในตอนนั้นไม่มีใครให้ได้ ‎ทางเลือก
‎แต่ถ้าคุณไม่ทำอะไรเลย เขาอาจหยิบธนูออกมา
‎แล้วก็ยิงคุณตาย และพอคุณตาย ‎ก็แค่นั้น จบเรื่อง
‎คุณต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‎และทางเลือกนั้นก็เป็น ‎สิ่งสำคัญสำหรับคนชอบผจญภัย
‎ฉันเข้านอนแล้วก็คิดเกี่ยวกับมัน
‎ฉันจะผ่านมังกรตัวนี้ไปได้ยังไง
‎เพราะมีถ้ำอยู่ข้างหลังมังกรตัวนี้
‎และฉันก็ต้องไปที่นั่น
‎ฉันจะผ่านมังกรไปได้ยังไง
‎ฉันชอบเกมนี้มาก
‎จนถึงจุดที่ว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำ
‎แล้วประมาณหนึ่งเดือน ฉันก็เล่นมันจบเกม
‎และฉันก็จำได้ว่าฉันคิดว่า "รู้อะไรไหม
‎ฉันว่าฉันทำมันได้
‎ฉันว่าฉันเขียนเกมได้
‎ฉันอยากเขียนเกมจริงๆ
‎ฉันจะเขียนเกม"
‎ต้องให้ผู้เริ่มต้นอย่างโรเบอร์ตาถามคำถามสำคัญ
‎เกมเป็นได้มากกว่าแค่ ‎ยิงเอเลียนระเบิดหายไปจากฟ้า
‎และลูกปิงปองในเกมปอง ‎ที่ตีกลับไปกลับมาได้ไหม
‎พวกเขาเชิญผู้เล่นเข้าสู่โลกใหม่ ‎เพื่อเล่าเรื่องราวแบบโต้ตอบได้ได้ไหม
‎มันคงต้องใช้นักเล่าเรื่องจริง ‎ที่ชื่นชอบการแสดงเป็นเรื่องเป็นราว
‎จะว่าอย่านั้นก็ได้ เพื่อคิดหาวิธี
‎(คุณเห็นผู้ชายคนหนึ่งถือหัวกะโหลก)
‎(ฆ่าเขา)
‎(คุยกับเขา)
‎คุณอยู่นี่เอง ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์บริแทนเนีย
‎คุณอาจอยากรู้ว่าผมเป็นใคร
‎อยากฟังนิทานสักสองสามเรื่องไหม
‎(อยาก ทำให้ฉันสนุกหน่อย!)
‎ดีมาก
‎ทุกอย่างเริ่มขึ้นด้วยลูกเต๋าหลายด้าน
‎ขณะที่คุณเปิดประตู คุณเห็นห้องใหญ่ที่มืดมิด
‎มีหีบเหล็กใบใหญ่วางอยู่กลางห้อง
‎คุณจะทำยังไง
‎นี่คือริชาร์ด การ์ริออต
‎ผมนำพรรคพวกเข้าไปแล้วก็เปิดหีบ
‎นี่ก็ริชาร์ด การ์ริออต
‎นี่ก็เขาอีกนั่นแหละ
‎และก็อีกครั้ง
‎ก็อย่างที่คุณเห็น ริชาร์ดชอบสวมหมวกหลายแบบ
‎เขาเป็นนักดำน้ำทะเลลึกที่ไปเยือนไททานิก
‎นักสำรวจแอมะซอน
‎แม้แต่อวกาศเขาก็เคยไปมา
‎เขาเป็นผู้พัฒนาเกมที่โด่งดัง ‎และเป็นบางสิ่งที่เรียกว่าดันเจียนมาสเตอร์
‎ขณะที่คุณเปิดหีบ
‎สมบัติมากมายก็ร่วงลงบนพื้นรอบๆ ตัวคุณ
‎สิ่งที่คุณกำลังอยู่ตอนนี้ ‎คือเกมดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์
‎เกมกระดานที่นิยมเล่นกัน ‎ในห้องใต้ดินอย่างมากในกลางยุค 70
‎และเป็นแรงบันดาลใจให้กับ ‎นักออกแบบเกมในอนาคตมากมาย
‎มันคือวิธีเกมคอมพิวเตอร์อย่าง ‎โคลอสซอลเคฟแอดเวนเจอร์เกิดขึ้น
‎ไม่ใช่ในคอมพิวเตอร์ แต่เกิดขึ้นบนโต๊ะ
‎ประตูสี่บานรอบห้องเปิดออก ‎แล้วก็อบลินฝูงใหญ่ก็แห่กันเข้ามา
‎คุณมีบทสนทนาแบบอิสระระหว่างเกมมาสเตอร์
‎ผู้ซึ่งอธิบายสิ่งที่คุณอาจเห็นในฉากจินตนาการ
‎และผู้เล่น ซึ่งมีทักษะการตัดสินใจ
‎ก็ตอบสนองเรื่องราวที่กำลังถูกเล่า
‎เกมยุ่งยากซับซ้อน
‎มีหนังสือกฎกติกายาวหลายร้อยหน้า
‎ลูกเต๋าที่ดูพิลึกกึกกือ
‎และเกมเดียวกันสามารถเล่นได้นานหลายปี
‎สิ่งสำคัญที่ต้องรู้ก็คือมันเป็นเกมเล่นสวมบทบาท
‎และเป็นเกมที่คนนิยมมากทีเดียว
‎มันเริ่มด้วยการเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม ‎แล้วมันก็กลายเป็นที่นิยม
‎ตอนนี้เกมใหม่กำลังแพร่หลายไปทั่วประเทศ
‎ขณะที่เด็กเนิร์ดจำนวนมากชื่นชมเกม...
‎ตรงนั้นไม่มีอะไรเลยเหรอ
‎การพิชิตเฮลสปอว์นและการร่ายมนต์ดำ...
‎ใช่แล้ว นั่นทำให้พ่อแม่สติแตก
‎ดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์ถูกจัดว่า ‎เป็นการนำเข้าที่มีประสิทธิภาพที่สุด
‎สู่เวทมนตร์ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์
‎ผมคิดว่ามีพ่อแม่ไม่มากนักที่รู้ว่าอะไรอยู่ในเกม
‎ผมคิดว่าความน่ากลัวของเกมนี้ ‎และเวทมนตร์ที่เชื่อมโยงกับมัน...
‎แล้วฮอลลีวูดก็พยายาม ‎เปลี่ยนการโต้แย้งให้เป็นเงิน
‎ด้วยภาพยนตร์โทรทัศน์ ‎เกี่ยวกับเกมที่ลึกลับน่าขนลุกคล้ายๆ กัน
‎เมสเซสแอนด์มอนสเตอร์สเป็นเกมที่เยี่ยมมาก
‎ดาบ ยาพิษ เวทมนตร์
‎นำแสดงโดยว่าที่นักแสดง ‎ผู้ได้รับรางวัลออสการ์ ทอม แฮงส์
‎เจเจ ฉันมาทำอะไรที่นี่
‎เพื่อให้เข้าใจชัดเจน ดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์ ‎ไม่เคยเกี่ยวกับการบูชาซาตาน
‎มันเกี่ยวกับการเล่าเรื่อง
‎และในตอนนั้น ริชาร์ดวัย 16 ปี
‎ก็อยากรวมความรักในการเล่าเรื่องนั้น
‎เข้ากับผลงานชิ้นใหม่ของเทคโนโลยี
‎มันคือผู้บุกเบิก ‎ของสิ่งที่กลายเป็นคอมพิวเตอร์สมัยใหม่
‎และมันก็ถูกเรียกว่าโทรพิมพ์
‎ไม่มีภาพวิดีโอ
‎มันคือกระดาษม้วนหนึ่งที่คุณสามารถพิมพ์
‎ข้อมูลได้เรื่อยๆ ‎จากปฏิสัมพันธ์ของผมที่อาจเป็นอะไรก็ตาม
‎โทรพิมพ์ถูกใช้สำหรับสิ่งน่าเบื่อ ‎อย่างการประมวลผลข้อมูล
‎แต่มีบางคนที่พยายามใช้มันสร้างเกม
‎และริชาร์ดก็อยากจะลองทำดู
‎โรงเรียนมัธยมปลาย ‎ที่ผมเข้าเรียนมีโทรพิมพ์สองเครื่อง
‎และทั้งโรงเรียนก็ไม่มีชั้นเรียนไหนที่ใช้มัน
‎ไม่มีครูที่รู้วิธีใช้มัน
‎ผมเลยโน้มน้าวทางโรงเรียน ‎ให้อนุญาตผมใช้ห้องเรียนนั้นคนเดียว
‎นานหนึ่งคาบเรียนเต็มทุกวัน
‎จำนวนตัวเลือกที่มีให้ มันจำกัดมาก
‎ดอกจันสำหรับกำแพง สเปซสำหรับทางเดิน ‎สัญลักษณ์ดอลลาร์สำหรับสมบัติ
‎อักษรเอตัวใหญ่สำหรับมดยักษ์
‎คุณเดินไปทางเหนือ ใต้ ‎ตะวันออก ตะวันตกได้
‎หรืออาจจะเก็บสมบัตินั้น
‎แต่มันก็มีแค่นั้น
‎และทุกครั้งที่คุณเดินไป ‎คุณต้องรอสิบวินาทีเพื่อดูว่า
‎สัตว์ประหลาดมันเคลื่อนไหวยังไง ‎และคุณต้องไปตรงไหนในที่ว่าง
‎แต่มันได้ผล
‎คอมพิวเตอร์ทำงานนี้ได้
‎มันสามารถสร้างประสบการณ์ที่ ‎แทนที่จะเป็นเกมมาสเตอร์
‎ผมอาจเป็นผู้มีส่วนร่วมในเกมได้เลย
‎ผมนั่งลงแล้วก็พูดว่า
‎"ฉันจะเขียนเกมจินตนาการ ‎เหมือนฉันกำลังสนุกกับการเล่น"
‎ผมทำสมุดบันทึกพวกนี้ ‎ของแต่ละเกมที่ผมกำลังเขียน
‎มันเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม
‎แต่ไม่เอาน่า มันสนุกขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ‎กับการทำลายอักษรเอ
‎ถ้าคอมพิวเตอร์เครื่องไหน ‎จะเป็นเครื่องเล่นเกมที่จริงจัง
‎สำหรับการผจญภัยและจินตนาการ
‎มันต้องการสิ่งพิเศษบางอย่าง ‎ที่ไม่มีใครเคยคิดออก...
‎ยังไม่มี
‎ฉันไม่รู้วิธีเขียนเกม
‎แต่ฉันคิดว่าฉันต้องการกระดาษแผ่นใหญ่ๆ
‎และฉันก็จำได้ว่านั่งอยู่ตรงนั้น มือถือปากกา
‎ฉันไม่เคยทำอย่างนี้มาก่อน
‎แล้วฉันกำลังจะเขียนอะไร
‎นี่มันคืออะไร ฉันกำลังทำอะไรอยู่
‎และความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวฉันก็คือ
‎"เมื่อกี้ฉันเล่นเกมอะไร"
‎ฉันคิดขึ้นได้ว่าจะเขียนเกมคลู
‎แต่มันต้องเป็นเรื่องราวด้วย
‎มันเป็นแค่เกมกระดานไม่ได้
‎ฉันเริ่มพัฒนาความคิด ‎ในการสร้างโลกนี้เพื่อสำรวจ
‎ด้วยผังงาน
‎สิ่งที่ต้องทำ สิ่งที่ต้องพบเจอ
‎ตัวละครที่ไปด้วยกัน บางคนก็ดี บางคนก็ไม่ดี
‎คุณต้องเปิดโลก คุณจะได้รู้สึกเหมือนคุณอยู่ที่นั่น
‎วิธีที่คุณทำอย่างนั้นก็คือให้คนตัดสินใจ
‎เกี่ยวกับที่ที่พวกเขาไปได้
‎ฉันวาดมัน และสร้างมันทีละนิด
‎และฉันก็เห็นมันพัฒนา แล้วฉันก็เพิ่มเข้าไปอีก
‎อุปสรรคต่างๆ
‎เส้นทางลับ
‎ประตูกลและการฆาตกรรม
‎ตอนฉันเขียนเกมของฉัน
‎มันอยู่บนกระดาษแผ่นใหญ่
‎และฉันก็ไม่มีที่อื่นให้ไป
‎เพราะฉันเขียนโปรแกรมมันไม่เป็น
‎มันเป็นเอกสารการออกแบบ
‎ฉันต้องการคนเขียนโปรแกรม
‎ฉันต้องการเค็น
‎ในระหว่างนี้ ขณะที่ฉันทำมัน
‎เค็นมีความคิดว่าเขาจะเปิดบริษัท
‎ผมอยากตั้งบริษัทที่มี
‎สไตล์พื้นหลังแบบไมโครซอฟต์
‎และมันก็ทำได้ยากมาก
‎ฉันเลยวางแผนนิดหน่อย
‎ฉันจองโต๊ะให้เราไปกินอาหารค่ำด้วยกัน
‎เค็นชอบออกไปกินอาหารนอกบ้านเสมอ
‎เขาแปลกใจและยินดีมาก
‎ส่วนฉันก็เข้าโหมดพนักงานขาย
‎เธอพูดดังมากจนคนที่นั่งโต๊ะอื่นๆ
‎มองเราเหมือนเราบ้า
‎ตอนแรกเขาก็แบบว่า...
‎เพราะเธอพูดถึงฆาตกรรมและก็ใครจะตาย
‎และพวกเขาจะตายยังไง
‎มันเป็นการพูดคุยที่แปลกๆ
‎ในที่สุดเขาก็พูดว่า
‎คนอื่นๆ ทำเรื่องราวที่โต้ตอบกันด้วยข้อความ
‎หรือไม่ก็เกมผจญภัยกันหมดแล้ว
‎"รู้ไหมเราต้องทำอะไร"
‎ฉันพูดว่า "อะไร"
‎"เราต้องทำให้ล้ำหน้าไปกว่านั้น
‎เราต้องเพิ่มกราฟิกเข้าไป"
‎แล้วฉันก็แบบว่า...
‎"พระเจ้าช่วย
‎เขาจะทำมัน"
‎มีปัญหาแค่อย่างเดียว
‎สิ่งที่เค็นเสนอยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน
‎ผมชอบความท้าทายทางเทคนิกที่ดีๆ
‎และในเมื่อคอมพิวเตอร์ยังเป็นสิ่งใหม่ ‎ทุกอย่างใหม่และก็เยี่ยมมาก
‎เกมในสมัยนั้นมาในแผ่นดิสก์ ‎ยูเอสบีไดรฟ์ในยุคของพวกเขา
‎แต่มันมีที่เก็บข้อมูลแค่ประมาณ 360 เค
‎นั่นเก็บเพลงสตรีมมิ่งได้แค่สองสามวินาที
‎ไม่ต้องพูดถึงรูปภาพ
‎ทุกวันนี้มันคงง่ายมาก คือ...
‎แต่ตอนนั้นมันคนละโลกกันเลย
‎ดังนั้นแทนที่จะแค่ทำรูปภาพเป็นดิจิทัล
‎ผมมีความคิดในการใช้จุดปลายเส้นเป็นกราฟิก
‎นั่นทำให้ผมเอาภาพทั้งหมด
‎เอาทั้งเกมใส่ในแผ่นบันทึกแผ่นเดียวได้
‎มิสเทอรีเฮาส์ ‎เป็นเกมคอมพิวเตอร์เกมแรกที่มีกราฟิก
‎มันเป็นการก้าวกระโดดทางเทคโนโลยี
‎ภาพต่างๆ ดูเรียบง่าย
‎ไม่ซับซ้อน
‎ไม่มีอะไรหรูหรา
‎แต่การได้เห็นสิ่งนี้บนคอมพิวเตอร์ส่วนตัว
‎ถือเป็นสิ่งแปลกที่ถูกเปิดเผย
‎นี่เป็นการเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ๋
‎จนกระทั่งมิสเทอรีเฮาส์วางขาย ‎นักเล่นเกมส่วนใหญ่ติดหนึบอยู่ที่ตู้เกมอาเขต
‎หรือไม่ก็หน้าเครื่องอาตาริ
‎ตอนนี้ผู้เล่นใหม่ได้เข้าสู่วงการ
‎แอปเปิลของผมคือผู้จัดการของผม
‎มีคนมากขึ้นในที่ต่างๆ มากขึ้น ‎ทำสิ่งต่างๆ
‎ด้วยแอปเปิล ‎มากกว่าคอมพิวเตอร์ส่วนตัวอื่นๆ ในโลก
‎เครื่องที่เคยถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ‎ของการประมวลผลคำ
‎และแผ่นตารางทำการง่ายๆ ‎จู่ๆ ก็กลายเป็นประตู
‎สู่อาณาจักรเวทมนตร์โฉมใหม่
‎แอปเปิล 2 ส่งขายทั่วโลกกว่าห้าล้านเครื่อง
‎และเตรียมพร้อมสำหรับวลีใหม่
‎คอมพิวเตอร์ที่ส่วนตัวที่สุด
‎คอมพิวเตอร์ใช้งานที่บ้าน
‎แอปเปิล 2 ทำงานเร็วกว่ามาก
‎มันมีวิดีโอแสดงผลแบบเรียลไทม์
‎มันให้ประโยชน์อย่างมาก
‎ผมคิดได้ทันทีว่าแทนที่จะ ‎ทำการแบ่งกลุ่มข้อมูลแบบบนลงล่าง
‎อย่างในโทรพิมพ์
‎ในทางทฤษฎี ‎ผมสร้างมุมมองทัศนมิติเข้าไว้ในโลกได้
‎ที่จริงผมเอาของในตู้ในห้องนอนของผมออกหมด
‎เพราะผมต้องการ ‎ที่ที่มืดสนิทตลอด 24 ชั่วโมงให้ผมนั่ง
‎หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เรืองแสงของผม
‎พัฒนาเกมนี้ทีละขั้นตอนอย่างต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืน
‎ในที่สุดเมื่อมันสำเร็้จเสร็จสิ้น ‎ริชาร์ดก็ตั้งชื่อเกมว่าอคาลาเบ็ธ
‎และได้ค่าลิขสิทธิ์ 150,000 ดอลลาร์
‎ไม่เลวเลยสำหรับ ‎งานหกสัปดาห์ในโรงเรียนมัธยมปลาย
‎แต่เขาก็ยังไม่พอใจ
‎อคาลาเบ็ธเป็นวิดเจ็ต เป็นของเด็กเล่น ‎เป็นการแสดงความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง
‎และเป็นการสำรวจ
‎มันเลย... ฉันทำอะไรได้ ‎มีอะไรเป็นไปได้บ้าง
‎และอัลติมาก็เป็นครั้งแรก ‎ที่ผมนั่งลงและพยายามสร้าง
‎ประสบการณ์ ‎การเล่นสวมบทบาททั้งหมดในคอมพิวเตอร์
‎เราหยุดตรงนี้กันสักครู่หนึ่งก่อน
‎แล้วดำดิ่งสู่ภาษาการเล่นเกมกันหน่อย
‎การเล่นสวมบทบาท
‎ผู้ที่จะอธิบายเกมเล่นสวมบทบาท ‎ที่เรียกกันสั้นๆ ว่า อาร์พีจี
‎คือนักพัฒนาผู้มีชื่อเสียง เบ็คกี้ ไฮนีแมน
‎เกมเล่นสวมบทบาทนั้นดึงดูดใจมาก
‎เพราะมันให้คุณได้เล่น ‎เป็นตัวละครที่คุณสร้างขึ้นเอง
‎สิ่งดึงดูดใจที่สำคัญสุดในเกมนี้ก็คือ ‎มันไม่สร้างตัวละครให้คุณ
‎คุณสร้างตัวละครเอง
‎คุณเล่นเป็นใครบางคนที่คุณอยากเป็น
‎ไม่ว่าจะดีหรือร้าย แต่ในชีวิตจริงคุณเป็นไม่ได้
‎ก่อนเกมอาร์พีจี ‎เกมยอดนิยมส่วนใหญ่เล่นตามสูตร
‎ผู้เล่นควบคุมยานในอวกาศ ระเบิดดาวเคราะห์
‎ยานในอวกาศ ระเบิดผู้บุกรุกอวกาศ
‎ไม่มีอาร์คเรื่องราว ไม่มีการสำรวจ
‎แค่ยิงโน่นนี่ทำให้มันระเบิดตูม
‎แต่ริชาร์ดต้องการทำบางอย่างที่แตกต่าง
‎เข้าสู่เกมใหม่ของเขา อัลติมา
‎ซึ่งเป็นมากกว่าแค่การระเบิดไร้เหตุผล
‎ในหลายแง่ที่อัลติมา ‎เป็นเกมที่ไม่มีใครเหมือนในยุค 1980
‎ก็คือคุณจะเริ่มสร้างตัวละคร
‎ตัวละครของคุณที่จะมีคุณสมบัติต่างๆ เช่น ‎พละกำลัง ความคล่องแคล่ว ความแข็งแกร่ง
‎อาจเป็นอะไรก็ตาม
‎มันมีตัวละครและเรื่องราว
‎มันมีสถานที่ต่างๆ ที่เมื่อคุณออกไปสู้รบ
‎คุณสามารถกลับเข้าเมืองได้ ‎ที่ที่คุณสามารถเติมเสบียงของคุณ
‎พักผ่อน พักฟื้น อะไรพวกนั้นได้
‎และผมก็มองมันว่าเป็นโลก
‎เป็นจักรวาลในจินตนาการที่มีชีวิต หายใจได้
‎ให้เล่นในฐานะผู้เล่น
‎ในธุรกิจเกม ‎ที่มักกำหนดตัวละครให้ผู้เล่นเล่นเสมอ
‎เกมอย่างอัลติมาให้คุณสร้างมันได้
‎มันสร้างโลกกว้างที่คุณสามารถผจญภัย
‎ในภารกิจมหากาพย์
‎และมีอาวุธต่างๆ ‎รวมทั้งชุดเกราะเพื่อช่วยคุณในการผจญภัย
‎กับเกมอัลติมา
‎ในแบบที่แท้จริงมาก ในที่สุดผมก็เริ่มพลิกแพลง
‎นิดหน่อยกับรากฐานเกมมาสเตอร์เหล่านั้น
‎ตอนนี้คุณเกี่ยวข้องในการบรรยาย
‎ที่ผมได้วางพื้นฐานต่างๆ ของการบรรยายไว้
‎แต่รายละเอียดหลายอย่าง ‎คุณซึ่งเป็นผู้เล่นจะเป็นคนใส่เข้าไป
‎พูดตามตรง เกมเป็นที่นิยมได้ไม่นานนัก
‎แต่ถ้าไม่มีเกมนี้...
‎คุณก็คงไม่มีเกมพวกนี้
‎ในช่วงเวลาสั้นๆ ‎ผู้สร้างอย่างริชาร์ดและโรเบอร์ตา
‎ได้นำเกมคอมพิวเตอร์ ‎จากข้อความง่ายๆ บนจอ
‎มาสู่กราฟิกคร่าวๆ สู่การสร้างตัวละคร
‎แนวเกมพัฒนาขึ้น
‎พยายามทำให้ตัวมันเองสมบูรณ์แบบ ‎ภายในขอบเขตของเทคโนโลยี
‎และตั้งอยู่บนพื้นฐานนวัตกรรมแต่ละอย่าง
‎และก็พบการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่ครั้งต่อมาในญี่ปุ่น
‎ไม่ใช่ด้วยคีย์บอร์ด
‎แต่ด้วยปลายพู่กัน
‎ผมจินตนาการสิ่งต่างๆ เสมอ
‎ผมรู้สึกเหมือนจมลึกอยู่ในจินตนาการอยู่ตลอด
‎ผมรู้สึกเหมือนผมอยู่ในอาณาจักรนั้น...
‎(โยชิตากะ อามาโนะ)
‎ไม่ใช่ในความเป็นจริง
‎โยชิตากะ อามาโนะเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง ‎ในการออกแบบตัวละครที่มีเอกลักษณ์ของเขา
‎ช่วงแรกๆ ในอาชีพของเขา
‎เขาทำให้มันมีชีวิตในซีรีส์อนิเมะยอดนิยม
‎และมังงะที่มีภาพประกอบ
‎แต่สไตล์ของเขาพัฒนา ‎ยิ่งไปกว่าแค่รูปลักษณ์อนิเมะตาโตๆ น่ารักๆ
‎สู่บางอย่างที่เหนือโลก
‎ผมคิดว่าการวาดโลกจินตนาการมันคงน่าสนใจ
‎ผมคิดว่ามันคงจะดีกว่า ถ้าสร้างตัวละครใหม่
‎โดยอาศัยจินตนาการของเราเองทั้งหมด
‎พอเริ่มแล้วมันไม่มีจุดจบเลยจริงๆ
‎ผมคิดถึงตัวละครแต่ละตัวตามสีของมัน
‎ผมจะเพิ่มสิ่งต่างๆ เข้าไป ‎เมื่อภาพต้องการความโดดเด่นขึ้นอีกนิด
‎ผมจะวาดสัตว์เพิ่มเข้าไป
‎คุณต้องการให้ลักษณะเฉพาะของมันโดดเด่น
‎ขั้นต่อไปคือทำให้มันมีชีวิต ถ้าจะว่าไปแล้ว
‎ในปี 1987 อามาโนะถูกท้าทายด้วยสื่อใหม่
‎วิดีโอเกม
‎จริงๆ แล้วคนไม่เข้าใจสิ่งที่วิดีโอเกมนำมา
‎มันมีบรรยากาศภายนอกเฉพาะกลุ่ม
‎ในตอนนั้น กระบวนการออกแบบเกม
‎ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นศิลปะชั้นสูง
‎แต่โครงการใหม่ในการพัฒนา ‎ดึงดูดความสนใจของอามาโนะ
‎ไฟนอลแฟนตาซีคือวิดีโอเกมแรกที่ผมพัฒนา
‎มันเป็นโลกจินตนาการ
‎ฉะนั้นใครสักคนต้องสร้างภาพ ‎ตามจินตนาการของพวกเขา
‎บริษัทที่อยู่เบื้องหลังไฟนอลแฟนตาซี
‎ต้องการสร้างเกมอาร์พีจี ‎ที่ได้แรงบันดาลใจจากอัลติมา
‎แต่พวกเขาต้องการ ‎สัมผัสของศิลปินเพื่อทำให้มันโดดเด่น
‎อามาโนะจึงก้าวเข้ามา
‎หน้าที่ของผมคือสร้างตัวละคร
‎เราต้องการสร้างโลกใหม่ทั้งหมด
‎กับตัวละครที่ไม่มีอยู่ในโลกที่แท้จริง
‎มีฮีโร่และสัตว์ประหลาด
‎ปีศาจชั่วร้ายและอาณาจักรที่ไกลโพ้น
‎การผจญภัยที่มีความหวังและความมหัศจรรย์
‎แต่มันต้องถูกย่อขนาดลง
‎งานของผมเสร็จสิ้น ‎เมื่อผมวาดตัวละครลงบนกระดาษแล้ว
‎แล้วผมก็ส่งหน้าที่ต่อให้คนอื่น
‎คนอื่นก็นำตัวละครไปไว้ในเกม
‎ภาพวาดที่น่าอัศจรรย์ของอามาโนะ ‎ลงเอยด้วยการดูเป็น...
‎แบบนี้
‎ถึงพวกมันจะมีส่วนสัดที่ดูเตี้ยม่อต้อ
‎ผมคิดว่ามันก็ออกมาน่ารักดี
‎ทุกอย่างมันดูเตี้ยๆ น่ารักแบบนี้
‎ในตอนแรก นั่นไม่เป็นปัญหา
‎ผู้เล่นมองดูตัวละครเตี้ยม่อต้อ ‎และใช้จินตนาการของพวกเขา
‎นึกถึงงานชิ้นเอกของอามาโนะได้
‎สัตว์ประหลาดและตัวละครเหล่านี้ ‎คือสิ่งที่ทำให้ไฟนอลแฟนตาซีเกมหลักภาคแรก
‎มีช่วงชีวิตที่ยาวนานอย่างไม่น่าเชื่อ
‎ตอนนี้มีภาคต่อ ภาคก่อน และภาคแยกของเกม ‎ตามมาหลายสิบภาค
‎ในกรณีของเกมอย่างไฟนอลแฟนตาซี
‎ตัวละครพัฒนาพร้อมกับเกมใหม่ที่ออกขาย
‎มันอยู่นอกเหนือความควบคุมไปแล้ว
‎มันอาจอยู่เหนือความควบคุมไปแล้ว ‎แต่กับแต่ละเวอร์ชันของเกม
‎ตัวละครต่างๆ ดูเหมือน ‎ตัวละครต้นฉบับของอามาโนะมากขึ้นเรื่อยๆ
‎มันทำให้คุณหลงหายเข้าไป ‎ในโลกของเกมได้ง่ายขึ้น
‎รู้สึกเห็นอกเห็นใจตัวละคร ‎เมื่อมีสิ่งต่างๆ ผิดพลาด
‎ระทึกใจและกลัวเมื่อเผชิญกับ ‎หัวหน้าคนสุดท้ายที่ท้าทาย
‎หรือในบางกรณี
‎ก็เบิกบานใจกับการเปิดกรุสมบัติที่หายไป
‎ผมชอบค้นหาสิ่งต่างๆ เสมอ
‎ตอนผมเด็กๆ ผมไปที่สุสานต่างๆ
‎ผมไปที่ตึกร้างเก่าๆ และค้นหาสมบัติ
‎ไรอัน เบสต์ออกปฏิบัติภารกิจ ‎เหมือนตัวละครจากเกมอาร์พีจี
‎แต่ภารกิจของเขาเกิดขึ้นในโลกที่แท้จริง
‎มันเริ่มเมื่อ 40 ปีก่อน ‎ตอนที่เขาสอนตัวเองเขียนรหัส
‎และสร้างเกมเล่นสวมบทบาทในคอมพิวเตอร์
‎แต่เกมหายไปตั้งแต่นั้น
‎ผมค้นหาฮาร์ดไดรฟ์ของผมทั้งหมด ‎จากทุกแหล่งข้อมูลที่ผมรู้
‎ตรงจุดนี้เกมหายไปในประวัติศาสตร์
‎และผมก็เกรงว่าคงไม่ได้เห็นมันอีกแล้ว
‎เกมของไรอันไม่ประสบความสำเร็จทางการค้า
‎ที่จริง คนส่วนใหญ่อาจไม่เคยรู้จักมันด้วยซ้ำ
‎อย่าว่าแต่เล่นมันเลย
‎แต่สำหรับผู้ที่เคยเล่น ‎เกมอาร์พีจีคือการระบายอารมณ์
‎ทั้งสำหรับไรอันและผู้ที่อยู่ในชุมชนของเขา
‎ผมย้ายมาอยู่ซานฟรานซิสโกในปี 1988
‎และผมก็อยากเข้าใกล้ศูนย์เกย์และเลสเบียน
‎ของซานฟรานซิสโกมากขึ้น
‎ซึ่งมันใหญ่มาก
‎คุณจะเห็นผู้ชายเดินจับมือกันตามถนน
‎ผู้หญิงก็ทำแบบเดียวกัน
‎มันเป็นอิสระมาก
‎แต่มันอยู่ในช่วงวิกฤตเอดส์
‎ผู้ชายที่เป็นเกย์ก็เริ่มตาย
‎(มะเร็งเกย์)
‎ตอนนั้นเป็นปลายยุค 1980
‎และไรอันก็มองดูอย่างสิ้นหวัง
‎ขณะที่รัฐบาลสหรัฐฯ ไม่สามารถทำให้พ้นวิกฤตได้
‎ผมคิดว่าสถานศึกษาส่วนใหญ่ ‎ขาดการงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์
‎และบางคนก็โทษเหยื่อ
‎พวกอนุรักษ์นิยมเกาะติดเรื่องนี้อย่างจริงจัง
‎และพูดว่าการเป็นเกย์คือการลงโทษของพระเจ้า
‎ตอนนั้นมีนักเทศน์หลายคนออกทีวี
‎ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ‎ชุมชนเกย์และเลสเบียน
‎คนที่เป็นเกย์บริจาคเลือด ‎ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันจะทำให้คนอื่นติดเชื้อ
‎สำหรับผมมันไร้ความรับผิดชอบและไร้ศีลธรรม
‎แพท บูแคนัน เขาเป็นเหมือน ‎ศัตรูหมายเลขหนึ่งของชุมชนเกย์และเลสเบียน
‎แค่เพราะความเกลียดชังทั้งหมดที่เขาพ่นออกมา
‎พวกรักร่วมเพศ ‎ประกาศสงครามกับธรรมชาติของมนุษย์
‎หรือไม่ก็ประกาศสงครามกับธรรมชาติของมนุษย์ ‎และธรรมชาติก็กำลังลงโทษอย่างน่ากลัว
‎และถ้าจะมีสิ่งดีๆ ‎ที่ออกมาจากความเกลียดชังทั้งหมดนี้
‎ก็คือมันช่วยให้คนที่เหลือของชุมชน ‎มารวมตัวกันและต่อสู้
‎เรามีกลุ่มประท้วง
‎ผมคิดถึงการพยายามที่จะทำอย่างอื่น
‎เพื่อเติมเต็มจิตใจของผม
‎ผมเลยตัดสินใจว่าจะทำ ‎เกมเล่นสวมบทบาทเกย์กับเลสเบียน
‎สำหรับไรอัน การเขียนรหัส ‎คือรูปแบบการประท้วงของเขา
‎เขาเรียกเกมว่า เกย์เบลด
‎และก็ ว้าว
‎สัตว์ประหลาดในคุก ‎คือสิ่งต่างๆ อย่างนักเทศน์เงินหลายถุง
‎คนบ้านนอกผิวขาว
‎โลนยักษ์
‎จริงๆ แล้วคนและสัตว์ต่างๆ ‎ที่อยู่ในใจผมเคยคุกคามผม
‎เพราะใช่ครับ มันเรื่องจริง ‎ผมเป็นโลนตอนเรียน ม.ปลาย
‎โลนก็เลยเข้ามาอยู่ในเกม
‎และเป็นโลนยักษ์
‎อาวุธก็กลายเป็นเล็บขบ
‎จนกระทั่งฉากสุดท้าย
‎ที่จะเล่นชนะได้ยากมาก
‎แพท บูแคนัน
‎มันฮามาก มันบ้าบอและตลก
‎พอผมเล่นจบเกม ‎มันเป็นเหมือนการบำบัดสำหรับผม
‎ความโกรธมากมาย ‎ที่ผมเก็บมานานหลายปีมันหายไป
‎และมันก็โล่งใจมากทีเดียว
‎เกย์เบลดเป็นเกมที่เหยียดหยาม ‎คนมีอำนาจได้ดีเยี่ยม
‎เป็นการระบายอารมณ์
‎มันซ่อนแฝงปัญหาสังคมและศีลธรรม ‎ในคราบของเกมจินตนาการ
‎อาร์พีจีทำให้ผู้เล่น ‎ได้เป็นตัวของตัวเองที่เห็นแก่ผู้อื่นมากที่สุด
‎แต่มันก็ปล่อยปีศาจร้ายที่สิงอยู่ภายในหลุดออกมา
‎ตอนผมสร้างเกมพวกนี้
‎ผมสมมติและวางแผนว่าคุณเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่
‎ที่มาที่นี่เพื่อช่วยโลกไว้จากจอมปีศาจ
‎แต่พอผมดู
‎สิ่งที่คนทำจริงๆ ตอนเล่นเกม
‎พวกเขาเป็นทุกอย่างยกเว้นเป็นฮีโร่
‎วิถีทางที่แน่นอนที่สุดตลอดเกม ‎คือไม่เป็นคนที่มีศีลธรรม
‎แต่ขโมยของจากทุกร้านซะมากกว่า
‎ฆ่าตัวละครอื่นๆ ทั้งหมด
‎และจริงๆ แล้วคลุมเครือทางศีลธรรมที่สุด
‎เพื่อเอาชนะตัวร้ายที่ร้ายกาจที่สุด
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎จริงๆ แล้วคุณก็เป็นคนที่เลวร้ายมาก
‎สำหรับผมนั่นเป็นอะไรที่ช็อกมาก
‎ผมกลัวมาก
‎ว่าผมกำลังสร้างแก๊งอันธพาลเล็กๆ นี่
‎ที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ในจินตนาการที่ดีมีศีลธรรม
‎ที่ผมนึกภาพว่าพวกเขากำลังเล่นอยู่
‎ผมก็เลยเริ่มแก้ไขมัน
‎อัลติมา 4 แตกต่างจากที่คาดไว้อย่างยิ่ง ‎กับวิธีที่ผมคิดการเล่นเกมขึ้นใหม่
‎ตั้งแต่ต้นจนจบเลย
‎ผมอยากเขียนเกมนี้ที่บอกว่า
‎คุณต้องเป็นคนมีศีลธรรม ‎ไม่งั้นคุณชนะเกมนี้ไม่ได้
‎และคุณไม่ใช่แค่ต้องเป็นคนมีศีลธรรม
‎มันสำคัญมากที่คุณต้องเป็นคุณ ‎ไม่ใช่ตัวตนที่สองของคุณ
‎ถ้าผมจะต้องตัดสินคุณอย่างหนัก
‎จากที่คุณตัดสินใจขโมยของจากร้านนั้น
‎ผมอยากให้คุณรู้สึกเหมือน ‎คุณขโมยของจากร้านนั้นเอง
‎สิ่งที่ริชาร์ดกำลังพูดถึง
‎คือให้ผู้เล่นมีจิตสำนึกในเกม
‎และแรงบันดาลใจด้านศีลธรรมนั้น ‎ก็มาจากที่ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้
‎ไม่ ไม่ใช่ที่นั่น
‎ไม่ ไม่ใช่ที่นั่นเหมือนกัน
‎ใช่แล้ว ที่นี่แหละ
‎อ้อ ที่นี่
‎ในห้องสมุด
‎ในการค้นคว้าของผม
‎ผมพบคำที่น่าสนใจคำนี้โดยบังเอิญ
‎และคำนั้นก็คือ "อวตาร"
‎ถ้าคุณค้นดูในสารานุกรม คำว่า "อวตาร"
‎มันคือการที่เทพเจ้า ‎แบ่งภาคมาเกิดเป็นมนุษย์บนโลก
‎ผมก็คิดว่า "โอ้โฮ เยี่ยมเลย"
‎มันนำส่งคุณ ‎เซียนคอมพิวเตอร์ตัวเล็กๆ ผอมๆ จากโลก
‎ที่มาถึงในโลกเวทมนตร์ของบริแทนเนียของผม
‎ตอนนี้เป็นนักผจญภัยล่ำบึกที่คุณอาจอยากเป็น
‎แต่มันยังคงเป็นคุณ นี่คืออวตารของคุณ
‎และแบบนั้น ตอนนี้คุณต้องรับผิดชอบการกระทำ
‎และพฤติการณ์ต่างๆ ของตัวละครของคุณ
‎กับอัลติมา 4 เควสต์ออฟดิอวตาร
‎ริชาร์ดค้นพบวิธี
‎สำหรับผู้เล่นที่จะนำ ‎ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีจากโลกที่แท้จริง
‎มาไว้ในโลกของเกม
‎ถ้าคุณขโมยของจากร้าน
‎คุณจะไม่สามารถซื้อดาบพิฆาตมาร
‎ที่จะสำคัญมากในภายหลังได้
‎ฆ่าไม่เลือกหน้าน่ะเหรอ
‎จะไม่มีใครช่วยคุณในภารกิจของคุณ ‎และคุณก็จะไม่สามารถชนะเกมได้
‎ขณะที่เป็นเกมแบบดั้งเดิม ‎จรรยาบรรณที่เกมวางไว้
‎ก็มีผลกระทบใหญ่หลวง ‎ต่อเกมแนวโลกอิสระในปัจจุบัน
‎ในเกมอย่างพิลลาร์สออฟอีเทอร์นิตี้ และสกายริม
‎พฤติกรรรมที่คุณนำมาไว้ในเกม ‎มีผลกระทบต่อประสบการณ์ที่ปรากฏขึ้น
‎ผมคิดจริงๆ ว่านี่คือตัวผมที่พยายามจะพูดว่า ‎"ฉันจะทำให้อัลติมา 4 สำคัญได้ยังไง"
‎ไม่ใช่แค่ที่สำหรับฆ่าเวลาอย่างมีความสุข
‎แต่ผมจะทำอะไรสักอย่างที่ ‎เกี่ยวข้องกับผู้เล่นแต่ละคนได้ยังไง
‎เกย์เบลดเป็นเกมเล่นสวมบทบาทเกมแรก
‎ที่มุ่งเน้นไปที่ชุมชนกลุ่มเพศทางเลือก
‎บรรดาเกมคอมพิวเตอร์ที่เป็นกระแสหลัก
‎ถ้ามันมีตัวละครเกย์และเลสเบียน
‎มันก็มักจะเล่นบทเล็กๆ เสมอ
‎มันเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า ‎เราทุกคนถูกลดค่ายังไง
‎แทบจะเหมือนกับเราเป็นความคิดภายหลัง
‎มีคนเขียนจดหมายถึงผม
‎ในช่วงเวลาที่ไม่มีความสุขอย่างยิ่ง
‎พวกเขามีความโล่งใจนิดๆ ‎อารมณ์ดีและหัวเราะจากการเล่นเกย์เบลด
‎และมันก็น่าทึ่งที่มีคนมากมาย
‎อยากเล่นมัน...
‎และต้องการอีก
‎และแล้ว ก็เกิดเรื่องที่บ้าที่สุดที่ไม่เคยเกิดขึ้น
‎แพท บูแคนันได้ข่าวเกี่ยวกับเกย์เบลด
‎ขึ้นรถบัสทัวร์เพรสซิเดนเชียลของเขา
‎ขับข้ามประเทศไปซานฟรานซิสโก
‎แวะคาสโตรเพื่อซื้อของที่ระลึก
‎แล้วก็ไปที่บ้านของไรอัน
‎แล้วก็ชิงเอาเกมไป บอกไรอันให้ "สวดภาวนา ‎ให้เกย์หมดไป" ขณะที่ขาออกไป
‎แต่ก็น่าขำ เกมทำให้ ‎แพท บูแคนั่นรู้ตัวว่าเขาเป็นเกย์
‎และตอนนี้เขาก็อยู่ในปารีส ‎กับคู่เกย์ของเขา ฟรังซัว
‎และสุนัขบิชองสองตัวของพวกเขา ‎โคโคและชาเนล
‎จริงๆ แล้ว นั่นไม่ได้เกิดขึ้นเลย
‎ความจริงที่ว่าไรอันเสียเกมไปยังไงนั้น ‎มีสีสันน้อยกว่าเยอะ
‎ผมทำสำเนาเกมเกย์เบลดหาย ‎ตอนย้ายจากโฮโนลูลูมาซานฟรานซิสโก
‎บริษัทชิปปิงไม่มารับของที่อะพาร์ตเมนต์ของผม
‎ที่ผมกำลังจะย้ายออก
‎และผมก็จะไม่สามารถบินกลับไปที่โฮโนลูลูได้
‎ทุกอย่าง สำเนาต้นฉบับ ‎โปรแกรมติดตั้ง และรหัสต้นฉบับของผม
‎ทุกอย่างหายหมด
‎ผมค้นหามาตั้งแต่เหตุการณ์ชิปปิงครั้งนั้น
‎นั่นก็เมื่อ 15 ปีที่แล้ว
‎ฉะนั้นถ้ามันยังอยู่ข้างนอกนั่น ‎ก็คงมีความหมายสำคัญมาก
‎มันคงสำคัญมาก มีความหมายกับผมมากทีเดียว
‎แต่เมื่อเร็วๆ นี้ มีคนช่วยผมในการค้นหา
‎จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งติดต่อผม
‎เธอกำลังสร้างคลังเก็บเกมคอมพิวเตอร์
‎ที่มีตัวละครเกย์และเลสเบียน
‎แล้วเธอก็ส่งข่าวไปยังฟอรัมต่างๆ พวกนี้ทั้งหมด
‎และมันก็แค่สี่ถึงหกเดือน ‎แต่ผมสังเกตเห็นเว็บไซต์ ทวิตเตอร์
‎กลุ่มข่าวต่างๆ ล้วนพยายามค้นหาเกย์เบลด
‎ข่าวเริ่มแพร่สะพัดไปบนโซเชียลมีเดีย
‎และชุมชนออนไลน์ที่มุ่งมั่นก็ตั้งภารกิจร่วม
‎การค้นหาให้พบเกมที่หายไปของไรอัน
‎มันทำให้ผมทึ่งมาก
‎ที่มีผู้คนเหล่านี้พยายามที่จะสืบค้นมัน
‎ผมรู้สึกจริงๆ ว่าถ้ามันยังอยู่ข้างนอกนั่น
‎คนจะต้องหามันเจอแน่
‎การสนับสนุนที่หลั่งไหลมานี้แสดงให้เห็นถึง ‎อิทธิพลที่เกมอาร์พีจีมีต่อผู้เล่น
‎และเกมมาไกลขนาดไหน
‎ตั้งแต่การใช้ดอกจันเป็นกำแพง ‎มาจนถึงชุมชนที่เชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์
‎ที่จริงผมคิดว่าเกมเล่นสวมบทบาท
‎มีบทบาทเชิงบวกในสังคมอย่างไม่น่าเชื่อ
‎คนจากทั่วโลก
‎ที่รู้จักกันผ่านอวตารของพวกเขา
‎และตอนนี้ก็พบเหตุผล ‎ที่จะค้นหากันในโลกที่แท้จริง
‎และกระชับความสัมพันธ์ส่วนตัวให้ลึกซึ้ง
‎แต่ก่อนที่เราจะจบ ‎มีรายละเอียดสุดท้ายอีกอย่างที่ต้องสรุป
‎(คุณทำเกย์เบลด วิดีโอเกมของคุณหาย)
‎(ติดต่อแฟนเกมอาร์พีจีคนอื่นๆ)
‎(โซเชียลมีเดียตอบรับกันเยอะมาก!)
‎(คุณได้รับอีเมลลึกลับจากคนแปลกหน้า)
‎(อ่านอีเมล)
‎(คุณคลิกเปิดอีเมล มันเขียนว่า...)
‎(ฉันมีสำเนาเกย์เบลดและอยากส่งมันให้คุณ!)
‎เกมแนวใหม่และวิธีเล่นเกมปรากฏขึ้น
‎การเลือกสิ่งที่คุณทำและวิธีที่คุณทำมัน
‎อาจส่งผลที่ตามมาได้
‎และขณะที่เทคโนโลยีพัฒนาขึ้น
‎ความซับซ้อนของเรื่องราวที่พวกเขาเล่า ‎ก็พัฒนาขึ้นเช่นกัน
‎แต่กลับไปที่เกมคอนโซลเล่นที่บ้าน ‎สงครามกำลังตั้งเค้า
‎และบริษัทที่พยายาม ‎ต่อสู้กับยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรม
‎ก็เริ่มพัฒนาอาวุธลับของตัวเอง
‎อาวุธที่เร็วเกินกว่าจะมองได้ด้วยตาเปล่า
‎เซก้า!
‎คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง