‎เวลา 23.59 น.
‎วันที่ 9 ธันวาคม ปี 1993
‎ในอีกหนึ่งนาที
‎เกมพีซีจะถูกอัปโหลดขึ้น ‎แพลตฟอร์มใหม่ยอดนิยมที่เรียกว่าอินเทอร์เน็ต
‎มีคนหลายร้อยคนบนเซิร์ฟเวอร์
‎และพวกเขาก็อยากได้เกมนี้มาก
‎เกมนั้นก็คือดูม
‎ทุกคนเริ่มถ่ายโอนไฟล์พร้อมๆ กัน
‎เซิร์ฟเวอร์ก็เลยล่ม
‎เห็นชัดว่ามันเป็นเกมที่ทุกคนกำลังรอคอย
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎มันเป็นฐานทัพเก่าที่ทั้งมืดและน่ากลัว
‎ที่ถูกปีศาจจากนรกบุก
‎สภาพแวดล้อมมืดๆ
‎มีแสงส่องวูบวาบ
‎ปีศาจกำลังเข้ามาหาคุณ
‎และคุณก็เห็นแต่ภาพเงาและลูกไฟพุ่งเข้ามาหาคุณ
‎เราต้องการทำให้คุณกลัวแบบสุดๆ
‎ไม่มีใครเคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
‎นี่คือจอห์น โรเมโร
‎นักออกแบบเกมที่กลายเป็นตำนาน
‎ในการทำให้เหล่านักเล่นเกมยุคหนึ่งสติแตก
‎เราอยากทำอะไรบางอย่างที่มืดๆ และน่ากลัว
‎เราเลยวางขายหนึ่งในวิดีโอเกม ‎ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีทำมา
‎เขาเปิดประตูสู่ยุคใหม่ของการเล่นเกม
‎ที่ผู้เล่นสามารถเข้า
‎สำรวจ
‎และเล่นต่อสู้กันได้
‎และมันก็เข้ามาในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด
‎ตอนที่ทั้งคอมพิวเตอร์และเครื่องเล่นเกม ‎กำลังจะเข้าสู่มิติใหม่
‎อุปกรณ์ที่โรเมโรเลือก...
‎คือพีซี
‎มันเริ่มในปี 1989
‎ตอนโรเมโรเริ่มสร้างเกม ‎สำหรับบริการบอกรับสมาชิก
‎ที่ชื่อเกมเมอร์ส เอดจ์
‎ทุกเดือนคุณจะได้รับแผ่นดิสก์
‎สำหรับคอมพิวเตอร์อะไรก็ตาม ‎ที่คุณสมัครสมาชิกไว้
‎และบนแผ่นดิสก์นั่นก็จะมีโน่นนี่หลายอย่าง
‎ไม่ว่าคุณจะชอบมันหรือไม่ คุณจะได้มัน
‎และก็หวังว่าจะมีเกมหรืออะไรสนุกๆ อยู่ด้วย
‎โรเมโรวัย 22 ปีร่วมมือกับ ‎นักเขียนโปรแกรมที่เก่งรอบด้านอีกคน
‎ชื่อจอห์น คาร์แมคเพื่อสร้างเกม ‎ที่จริงๆ แล้วคุ้มค่าสำหรับสมาชิก
‎ผมถามเขาว่า
‎"คุณอยากทำอะไรกับเกมนี้
‎ในเมื่อเราจะสร้างมันด้วยกัน คุณสนใจอะไร"
‎เขาพูดว่า "ผมสนใจกราฟิก
‎และสถาปัตยกรรมของเกม"
‎ผมพูดว่า "โอเค ‎ผมจะออกแบบเกมและเลเวลต่างๆ
‎เขียนโปรแกรมและสิ่งต่างๆ ที่คุณไม่ชอบ"
‎โรเมโรมีผู้สมรู้ร่วมคิดแล้ว
‎ตอนนี้พวกเขาต้องการที่หลบซ่อน ‎ให้ทีมของพวกเขาเริ่มเขียนโปรแกรม
‎เกมเมอร์ส เอดจ์ ‎อยู่ที่บริษัททีใช้หลอดฟลูออเรสเซนต์
‎ซึ่งผมว่ามันเป็นหลอดไฟที่ไร้ความสร้างสรรค์
‎ผมชอบความมืดมากกว่า
‎แต่ผมมีห้องอยู่ที่ที่ทำงาน
‎และเราก็สร้างสภาพแวดล้อม ‎ที่เราอยากให้เป็นที่ที่เราทำงาน
‎มันเป็นถ้ำมืดๆ
‎เรามีหน้าต่างที่เปิดให้แสงเข้ามาได้บ้าง
‎แต่เราก็เกลียดมันเช่นกัน
‎เรามีนินเท็นโดอยู่ตรงมุมห้อง
‎ที่เล่นไลฟ์ฟอร์ซ, เซลดา, ‎มาริโอ 3 ต่อเนื่องกันไป
‎เรามีตู้เย็นขนาดยักษ์อยู่ในนั้น ‎ที่แช่เครื่องดื่มไว้เต็มตู้
‎และผมก็มีบูมบ็อกซ์ยุค 80 ที่เจ๋งมาก
‎และแต่ละคนมีเวลาหนึ่งวันเต็มๆ ‎เปิดเพลงอะไรก็ได้ที่อยากเปิด
‎ส่วนใหญ่เป็นเพลงเมทัล
‎เราใช้เวลาอยู่ที่นั่นเยอะมาก มันสนุกดีเพราะ
‎เราเริ่มเขียนโปรแกรม ‎ในเวลาว่างหลังเวลาทำงานปกติ
‎นี่คือสิ่งที่เราอยากทำ
‎ไม่มีใครห้ามไม่ให้เราทำมัน มันเยี่ยมมากเลย
‎ในความบ้าคลั่งที่เกิดจากเพลงเมทัลนั้น
‎ทำให้เกิดรากฐานสำหรับบางอย่าง ‎ที่เป็นการค้นพบใหม่อย่างแท้จริง
‎การเคลื่อนที่ด้านข้างอย่างลื่นไหลบนพีซี
‎บนนินเท็นโด การเคลื่อนที่ด้านข้างลื่นไหลมาก
‎พีซีทำอย่างนั้นไม่ได้
‎เพราะในตอนนั้น ‎กราฟิกของพีซียังไม่ล้ำหน้าขนาดนั้น
‎มีเกมเคลื่อนที่ด้านข้างบางเกม ‎ที่เหมือนมาริโอ
‎ซึ่งขยับหน้าจอไปทีละส่วน
‎แต่ส่วนที่ขยับไปนั้นไม่รู้สึกสมจริง ‎มันทำให้คุณหลุดหน้าจอ
‎ตอนนั้นมันทำได้ดีแค่นั้น
‎ถ้าเราหาวิธีได้ว่าจะทำให้มัน ‎เคลื่อนที่ในแนวราบอย่างลื่นไหลได้ยังไง
‎มันจะยอดเยี่ยมมาก
‎ถ้าเราทำสิ่งที่เหมือนมาริโอได้ ‎มันจะเหลือเชื่อมากเลย
‎ดังนั้นในคืนหนึ่ง
‎คาร์แมคตัดสินใจว่าเขาจะลองทำมัน
‎คืนนั้น เขาเลยเดินทาง...
‎ผ่านอาณาจักรเห็ดเมา
‎ไม่ ไม่ใช่อาณาจักรเห็ดเมาแบบนั้น
‎เห็ดแบบนี้ต่างหาก
‎วันรุ่งขึ้นผมเข้ามาตอนสิบโมง
‎พวกเขาวางแผ่นเดโมไว้บนโต๊ะผม
‎ชื่อ แดนเจอรัสเดฟอินก๊อบปี้ไรต์อินฟรินจ์เมนต์
‎แดนเจอรัสเดฟคือเกมที่ผมสร้างเมื่อเดือนก่อน
‎ผมคิดว่า...
‎เมื่อคืนพวกเขาต้องทำอะไรสักอย่างแน่
‎ผมเลยเสียบใส่คอมพิวเตอร์แล้วก็เปิดมัน
‎หน้าจอเริ่มด้วยซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ 3
‎กับแดนเจอรัสเดฟบนจอ
‎เขาวิ่งไปทั่วหน้าจอ ‎และทั้งหน้าจอก็เคลื่อนที่ลื่นไหลดี
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า
‎นี่มันอยู่บนพีซี
‎ผมไม่อยากเชื่อว่าเขาทำมันได้สำเร็จ
‎ไม่เคยมีใครทำแบบนี้
‎นี่เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นบนพีซี
‎ในคืนเดียว คาร์แมคคิดหาวิธีบางอย่าง
‎ที่ไม่มีใครทำได้
‎และมันก็เปิดโลกใหม่ทั้งหมดของความเป็นไปได้
‎มันทำให้พีซีสมบูรณ์ ‎ในฐานะเครื่องเล่นเกมที่แท้จริง
‎และผมก็แบบว่า ‎"เทคโนโลยีนี้ดีมาก ยอดเยี่ยมมาก
‎เราต้องตั้งบริษัทและสร้างเกมของเราเอง"
‎โรเมโรเห็นว่าพีซี
‎แข่งขันกับเครื่องเล่นเกมในยุคนั้นได้
‎แต่ว่าแม้แต่ในโลกของนินเท็นโด
‎ก็ยังคงมีขีดจำกัดว่าผู้เล่นไปได้ลึกแค่ไหน
‎จนถึงจุดนั้น
‎เกมนินเท็นโดเล่นได้สองมิติ
‎วิ่งไปทางซ้าย วิ่งไปทางขวา ‎กระโดดขึ้น กระโดดลง
‎จนถึงตอนนั้น พวกเขายังหาวิธีให้ผู้เล่น
‎อยู่ในเกมจากมุมมองบุคคลที่หนึ่ง
‎ด้วยกราฟิกรูปหลายเหลี่ยมสามมิติไม่ได้
‎ขณะเดียวกัน ในสหราชอาณาจักร
‎เด็กใจร้อนเลิกเรียกมัธยมปลายกลางคัน ‎ชื่อดีแลน คัทเบิร์ต
‎กำลังเสียเวลาเปล่ากับความคิดนั้น
‎ผมออกจากโรงเรียนตอนอายุ 17
‎ผมสมัครงานที่บริษัทชื่ออาร์โกนอต ซอฟต์แวร์
‎ตอนนั้นมันเป็นบริษัทเกมสามมิติระดับแนวหน้า
‎อาร์โกนอตพยายามสร้างชื่อให้ตัวเอง
‎ท่ามกลางยักษ์ใหญ่เกมมิ่ง
‎และพวกเขาก็พึ่งสามมิติเพื่อที่จะทำให้มันเกิดขึ้น
‎ผมถูกมอบหมายให้สร้างเกมสำหรับเกมบอยทันที
‎เกมสามมิติ เกมบินไปทั่วและก็ยิงกันอะไรแบบนั้น
‎การสร้างเกมสามมิติสำหรับเกมบอย ‎เป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยได้ยิน
‎แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอย่างเดียวที่ทีมกำลังเผชิญ
‎นินเท็นโดป้องกันความลับทางการค้า ‎ของพวกเขาอย่างแน่นเหนียว
‎ฉะนั้นถ้าคุณต้องการพัฒนาเกมอย่างถูกกฎหมาย ‎บนระบบใดๆ ก็ตามของนินเท็นโด
‎คุณต้องมีใบอนุญาต
‎ซึ่งอาร์โกนอตไม่มี
‎แต่พวกเขาก็เดินหน้าทำโครงการต่อ
‎แค่เพื่อดูว่ามันทำได้สำเร็จหรือไม่
‎เราไม่มีอุปกรณ์พัฒนาเป็นทางการ ‎ไม่มีใบอนุญาตเป็นทางการ
‎ไม่มีอะไรเลย เรามีแค่เกมบอย
‎เรารื้อทุกอย่างออกหมดแล้วต่อสายเข้าไปแล้วก็
‎เจาะระบบเชื่อมต่อบนชิปดึงข้อมูลออกมา
‎เราจะได้ป้อนข้อมูลที่ต่างกันเข้าไปได้
‎ดีแลนคิดหาวิธีเขียนโปรแกรม ‎เดโมอวกาศด้วยไวร์เฟรม
‎ที่รันในสามมิติได้
‎นั่นคือวิธีที่เราทำเดโมสามมิติเบื้องต้นบนเกมบอย
‎ไม่เป็นทางการอย่างมาก
‎เราเลยรอดพ้นจากมันได้
‎หรือไม่พวกเขาก็คิดอย่างนั้น
‎ทำโครงการนั้นได้หกเดือน ‎ก็มีคนจากนินเท็นโดเห็นเข้า
‎การเจาะระบบนินเท็นโดอาจเป็นปัญหาได้
‎ปัญหาทางกฎหมายที่ร้ายแรง
‎แต่ดูเหมือนนินเท็นโด ‎จะอยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
‎จู่ๆ เจ้านายผมก็พูดว่า "คนที่ทำเกมบอยไม่เชื่อ
‎ว่าสามมิติสามารถรันบนเกมบอยได้"
‎ฉะนั้นอีกสองสัปดาห์คุณต้องบินไปญี่ปุ่น"
‎ตอนนั้นผมอายุ 18 ได้มั้ง ไม่มีหนังสือเดินทาง
‎ผมต้องรีบไปทำหนังสือเดินทาง
‎และจริงๆ แล้วผมขึ้นเครื่องบิน ‎ไปกับเจ้านายโดยไม่ได้คิดอะไรเลย
‎เช้าวันรุ่งขึ้น เราไปที่นินเท็นโด
‎และเราก็นั่งอยู่ที่นั่นในห้องใหญ่ๆ สีขาว
‎แล้วจู่ๆ ก็มีพนักงานนินเท็นโดประมาณ 30 คน
‎เดินเข้ามาจากอีกด้านหนึ่ง
‎พวกเขาทุกคนสวมแจ็กเก็ตนินเท็นโด
‎เราสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์แบบนี้ไปที่นั่น
‎พวกเขาทุกคนนั่งลง
‎้เหมือนกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ
‎อยู่ที่อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ
‎และก็มีผม เป็นแค่เด็กอายุ 18 ปี
‎ให้พวกเขาดูสิ่งที่ผมทำบนเกมบอย
‎พวกเขาพูดว่า "มันน่าทึ่งมาก ‎โอเค เราจะเซ็นสัญญาผลิตเกมนี้"
‎ดังนั้น แทนที่จะถูกฟ้องร้อง ‎อาร์โกนอตได้เซ็นสัญญา
‎ผลิตเกมของพวกเขาอย่างเป็นทางการ
‎แต่ไม่ใช่แค่นั้น
‎ชิเงรุ มิยาโมโตะ นักออกแบบชื่อดัง ‎ของนินเท็นโดยังมีโครงการลับอีกอย่าง
‎เครื่องเล่นเกมรุ่นต่อไปของพวกเขา
‎มิยาโมโตะเอาเครื่องซูเปอร์นินเท็นโด ‎ก่อนวางจำหน่ายมาด้วย
‎แบบว่า ไม่นะ คือผมยังไม่ได้เซ็น ‎ข้อตกลงไม่เปิดเผยข้อมูลลับ
‎ไม่มีการรักษาความปลอดภัย ‎ของข้อมูลหรืออะไรทั้งนั้น
‎เขาพูดว่า ‎"นี่คือสิ่งที่เราพยายามทำเป็นสามมิติ
‎มันเป็นอะไรที่อาร์โกนอตช่วยเราได้หรือเปล่า"
‎มันสายเกินไปที่จะเปลี่ยนฮาร์ดแวร์ ‎สำหรับเครื่องเล่นเกมซูเปอร์นินเท็นโด
‎ดีแลนเลยกลับไปทำสิ่งที่เขารู้ดีที่สุด
‎เจาะระบบ
‎และเสนอให้ใส่ชิปที่รองรับสามมิติ
‎ในตลับเกมได้
‎มิยาโมโตะตาลุกวาว
‎ก็เลยเริ่มมีซูเปอร์เอฟเฟกต์ชิป
‎ซูเปอร์เอฟเฟกต์ชิป ‎ทำให้มิยาโมโตะเห็นมุมมองใหม่ทั้งหมด
‎เขาเชี่ยวชาญเกมสองมิติ ‎อย่างมาริโอและเซลดาอยู่แล้ว
‎ตอนนี้ เขาร่วมมือกับดีแลน ‎สร้างประสบการณ์สามมิติ
‎นำผู้เล่นเข้ามาสู่โลกแห่งเกม
‎แต่ในสหรัฐฯ
‎โรเมโรกับทีมเดินหน้าเต็มพิกัดทำสามมิติกันแล้ว
‎ว่ากันว่าทำแต่งานไม่รู้จักเล่น ‎ทำให้จอห์นนีเป็นเด็กโง่...
‎การถอดรหัสนินเท็นโดบนพีซีเป็นแค่การเริ่มต้น
‎สำหรับโรเมโรกับทีมของเขา
‎เราผ่านจุดนั้นมาไกลแล้ว
‎มันช่วยให้พวกเขาได้ลาออกจากงาน
‎และตั้งบริษัทของพวกเขาเอง อิดซอฟต์แวร์
‎และใกล้ถึงปี 1992
‎พวกเขาก็นำเอาเทคโนโลยี ‎เคลื่อนที่ด้านข้างแบบไหลลื่นที่ค้นพบใหม่
‎มาปรับเปลี่ยนใหม่หมด
‎มันเป็นสามมิติ มันถูกลงลายผิวภาพ
‎มันคือวูลเฟนสไตน์
‎หนึ่งในเกมคอมพิวเตอร์ที่ขายดีที่สุดในโลก
‎การสร้างเกมฮิต ‎และการทำให้มุมมองใหม่เป็นที่นิยม
‎เกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง
‎เราตัดสินใจว่า ‎เราอยากทำอะไรสักอย่างที่จริงจังขึ้น
‎ในสามมิติและไม่ทำเกมเคลื่อนที่ด้านข้างอีกแล้ว
‎วูลเฟนสไตน์สามมิติเลยออกวางขาย ‎ในวันที่ 5 พฤษภาคม ปี 1992
‎และประสบความสำเร็จอย่างมากในทันที
‎คนชอบการยิงนาซี
‎ขณะพยายามยิงเปิดทางออกจากปราสาท
‎มันเป็นเกมสามมิติ ‎ความเร็วภาพ 70 เฟรมต่อวินาที
‎แบบฟูลคัลเลอร์และเสียงดิจิทัลจริงเป็นครั้งแรก
‎ซีพียูเร็วพอที่จะทำให้วูลเฟนสไตน์ทำงานได้เร็ว
‎เราจึงใกล้ถึงขอบสุดของเทคโนโลยีแล้ว
‎ในเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่ปี โรเมโรกับทีมของเขา
‎สร้างบริษัทที่ประสบความสำเร็จ ‎และเปลี่ยนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
‎เป็นแพลตฟอร์มเกมที่เสมือนจริง ‎และอัดแน่นด้วยแอคชัน
‎เหล่านี้คือรากฐาน ‎สำหรับสุดยอดงานชิ้นเอกของพวกเขา
‎จริงๆ แล้วกับทุกเกมที่เราทำ
‎เราแค่พยายามที่จะ
‎ทำบางอย่างที่ใหม่และแตกต่าง ‎และก็ดีขึ้นกับเกมแต่ละเกม
‎และก็แค่นั้น เราสนใจอยู่แค่นั้น
‎เราเลยเริ่มคิดเกี่ยวกับว่า ‎เกมต่อไปของเราจะเป็นเกมอะไร
‎และเราก็ต้องการปรับปรุงเทคโนโลยี
‎และทำให้เกมเสมือนจริงมากขึ้น ‎และน่าตื่นเต้นขึ้น
‎ฉะนั้นรายการมีสัญลักษณ์ ‎แสดงหัวข้อย่อยที่เราคิดขึ้น
‎ที่จะเข้าไปอยู่ในเกม ‎จึงเหมือนเป็นความทะเยอทะยานสุดๆ
‎เราต้องการลดแสงลง...
‎เพื่อความน่ากลัว
‎ความเร็วสูง...
‎เพื่อการเคลื่อนไหวที่สมจริง
‎ที่สำคัญที่สุด ฟังก์ชันผู้เล่นหลายคน...
‎สำหรับการเล่นกับเพื่อนๆ ทุกคนของคุณ
‎เราต้องมีความสุดยอดของสุดยอด
‎ซึ่งก็คือให้คนเล่นเกมกัน ‎บนเน็ตเวิร์กหรือผ่านโมเด็ม
‎สักครู่นะ
‎ได้ยินไหม
‎ถ้าคุณคือกลุ่มประชากรเป้าหมาย ‎ของโรเมโรในยุค 90
‎นั่นคือเสียงไพเราะเสนาะโสต ‎ของคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต
‎สมัยนั้น คุณต่อคอมพิวเตอร์ ‎เข้ากับสายโทรศัพท์บ้าน
‎เชื่อมต่อโมเด็ม
‎แล้วก็รอ...
‎แล้วก็รอ
‎ยินดีต้อนรับ
‎และถ้ามีใครต้องโทรศัพท์
‎คุณก็จะถูกตัดสาย
‎ลาก่อน
‎แม่ วางโทรศัพท์ก่อน
‎ทุกอย่างยังใหม่และคนก็ยังคงคิดหาวิธีแก้ไข
‎พอคุณเรียนรู้วิธีออนไลน์ได้เอง
‎คุณก็จะเริ่มเห็นเว็บเพจเต็มไปหมด
‎เราทำอะไรสนุกๆ ได้ไหม เล่นเกมได้ไหม
‎ไปที่โฮมเพจยาฮูลิแกนส์แล้วหาเกมกันเถอะ
‎มีเกมเยอะมากที่เป็น ‎เกมแบบผู้เล่นหลายคนบนโมเด็ม
‎แต่มันไม่ใช่เกมที่มีความเร็วสูง ‎เป็นเกมที่เล่นผ่านเน็ตเวิร์ก
‎ในตอนนั้น คอมพิวเตอร์เชื่อมต่อออนไลน์ได้
‎และส่วนใหญ่ก็แค่เล่นเกมง่ายๆ ช้าๆ อย่าง...
‎สงคราม...
‎กอล์ฟ...
‎เกมวางแผนการรบที่ผลัดกันเล่น
‎นั่นคือข้อจำกัด
‎และผมก็คิดเกี่ยวกับว่ามันจะเจ๋งแค่ไหน
‎ที่ในที่สุดก็ได้เล่นเกมแอคชันกับใครบางคน
‎ที่เล่นในคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง
‎วิ่งไปทั่วแล้วก็ยิงกันออนไลน์
‎คาร์แมคต้องคิดหาวิธี
‎เล่นเกมระยะไกลพร้อมๆ กัน
‎และทอม ครูซก็คือคนคิดชื่อเกมของพวกเขา
‎มีหนังเรื่องหนึ่งชื่อเดอะคัลเลอร์ออฟมันนี
‎ทอม ครูซอยู่ในโรงเล่นพูล ‎เขากำลังจะเล่นกับใครบางคน
‎เขาเอาไม้คิวของตัวเองมา
‎ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาแล้วก็พูดว่า...
‎ในกล่องนั่นอะไรเหรอ
‎ทอม ครูซก้มมองแล้วก็พูดว่า...
‎ดูม
‎มันเลยแบบว่า ว้าว ชื่อเจ๋งมาก
‎มาสิ ไอ้หนู มาเล่นกัน
‎ใช่ เล่นกัน
‎และทั้งๆ ที่ยังไม่มีการเขียนโปรแกรมอะไร
‎โรเมโรต้องออกข่าวประชาสัมพันธ์
‎เราออกข่าวประชาสัมพันธ์
‎บอกว่าเกมนี้มันจะยอดเยี่ยมแค่ไหน
‎ซึ่งมันบ้ามากเพราะไม่มีใครทำอย่างนั้น
‎คุณควรออกข่าวประชาสัมพันธ์ ‎เมื่อคุณวางขายอะไรสักอย่าง
‎ฉะนั้นมันบ้ามากที่พูดอย่างนั้นก่อนที่คุณจะสร้างมัน
‎แต่เราไม่สนใจ ตอนนั้นเราเป็นแบบนั้น
‎ที่แย่กว่านั้น ข่าวประชาสัมพันธ์บอกว่า
‎เกมนี้จะเป็นการสูญเสียผลิตผลทั่วโลก
‎เมื่อมันออกมา
‎ด้วยข่าวนั้น ทีมงานที่อิด
‎ได้กำหนดเส้นตายให้ตัวเองและ ‎โฆษณาชวนเชื่อมากมายโดยไม่ได้ตั้งใจ
‎ปีนั้นเราเลยต้องทำงานหนักมากเพื่อทำให้สำเร็จ
‎โรเมโรมั่นใจว่าความคิดของพวกเขา ‎จะต้องดึงดูดใจคนจำนวนมากแน่
‎แต่สำหรับดีแลนในญี่ปุ่น
‎ความพยายามของนินเท็นโด ‎ที่จะเข้าสู่สามมิติยังเป็นความลับ
‎หลังประตูที่ปิดอยู่นั้น ‎เขากำลังเตรียมที่จะแสดงให้เห็นว่า
‎ซูเปอร์เอฟเฟกต์ชิปพร้อมใช้งานแล้ว
‎เราให้พวกเขาดูเดโม ‎ที่ทุกอย่างบินว่อนเป็นสามมิติ
‎มันมีการยิงขีปนาวุธ
‎จริงๆ แล้วมันเป็นเดโมเล็กๆ ที่ดีมาก
‎แต่ไม่ใช่ทุกคนที่คิดอย่างนั้น
‎มิยาโมโตะไม่เข้าใจที่เกมมีโน่นนี่บินว่อนไปทั่ว
‎เขาไม่ชอบตรงที่จริงๆ แล้วผู้เล่นต้องคิดเกี่ยวกับ
‎ไม่ใช่แค่ตรงนี้ แต่ทั่วไปหมด
‎มิยาโมโตะพูดว่า
‎"กลับไปฉลองคริสต์มาสก่อนนะ ทุกคน
‎แล้วค่อยกลับมาตอนปีใหม่
‎และเราจะทำการพัฒนากันต่อ
‎ผมจะดูให้ว่า ‎ผมคิดอะไรได้บ้างเพื่อที่จะช่วยในเรื่องนี้"
‎เรากลับจากหยุดพักผ่อนช่วงคริสต์มาส
‎มิยาโมโตะเข้ามาหาเราแล้วก็พูดว่า
‎"ผมได้ความคิดเยี่ยมๆ ในช่วงปีใหม่"
‎ทุกๆ ปีชาวญี่ปุ่นจะไปไหว้ขอพรที่ศาลเจ้า
‎พวกเขาเรียกมันว่า ฮัตสึโมเดะ
‎มิยาโมโตะไปที่ศาลเจ้าฟูชิมิอินาริ
‎ในตอนนั้นนินเท็นโดอยู่ใกล้ที่นั่นมาก
‎และมันก็มีประตูเสาแดงหลายพันต้น
‎มิยาโมโตะพูดว่า ‎"ผมเดินลอดผ่านประตูเสาแดงไปและก็คิดว่า
‎คงเยี่ยมเลยนะถ้าเราบินลอดผ่านประตูพวกนี้
‎สนุกกับความระทึกใจในการบินลอดผ่านสิ่งต่างๆ
‎แทนที่จะแค่ยิงโน่นยิงนี่อยู่ตลอดเวลา
‎เราก็พูดว่า "อ้อ โอเค
‎จริงๆ แล้วนั่นเป็นแนวความคิดที่น่าสนใจมาก"
‎มิยาโมโตะค้นพบวิธีแก้ปัญหาของเขา
‎ด้วยการให้นักเล่นเกมบินลอดผ่านประตู
‎เขาสามารถควบคุมแอคชันได้
‎ผู้เล่นจะได้ไม่ต้องกังวลว่า ‎อะไรอยู่ข้างหลังพวกเขา
‎มันคือรากฐานของ ‎สิ่งที่กลายเป็นเกมนินเท็นโดที่โดดเด่น
‎บางอย่างที่น่าสนใจก็คือตัวศาลเจ้าฟูชิมิอินาริเอง
‎คำว่าอินาริหมายถึง "จิ้งจอก"
‎จริงๆ แล้วนั่นคือที่กำเนิดของสตาร์ฟ็อกซ์
‎จริงๆ แล้วทุกอย่าง ‎เกิดจากการเดินของเขาครั้งนั้น
‎แต่มันต้องทำมากกว่าแค่การเดินที่ศาลเจ้า
‎เพื่อที่จะให้วิชวลเอฟเฟกต์ล้ำยุคเหล่านี้ ‎ได้รับความนิยม
‎ดีแลนจึงเรียกไจล์ส ก็อดดาร์ด ‎เพื่อนที่คอยสนับสนุนเขามาช่วย
‎ผมไจล์ส ก็อดดาร์ด ‎เป็นนักเขียนโปรแกรมเกมสตาร์ฟ็อกซ์
‎ไจล์สเป็นคนแรกๆ คนหนึ่งที่ผมรู้จัก ‎ตอนผมร่วมงานกับอาร์โกนอต ซอฟต์แวร์
‎บุคลิกของเขาเป็นคนขั้วเย็นมากๆ
‎ดีแลนเป็นคนทะเยอทะยานมาก
‎- ตลกมากด้วย ‎- หัวรั้น
‎ต่างกับคนอื่นมาก
‎ชอบเถียง
‎และคนมีพลังและความคิดสร้างสรรค์คู่นี้ ‎ก็พร้อมที่จะจู่โจมเกียวโต
‎เมื่อ 20 ปีก่อน ‎ญึ่ปุ่นเป็นที่ที่แตกต่างจากตอนนี้มาก
‎มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติน้อยมาก ‎มีชาวต่างชาติน้อยมาก
‎มันน่ากลัว แต่มันก็สนุกเพราะเราเพิ่งอายุ 18
‎เรานั่งเที่ยวบินชั้นหนึ่งจากลอนดอน ‎ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย
‎เราคิดแค่ว่าเราคือดาราร็อก
‎หนุ่มสองคนมาเกียวโต ‎ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย
‎จะมีอะไรผิดพลาดได้ล่ะ
‎ดูป้ายนั่นสิ มันยังใช้ได้อยู่
‎มีบาร์ชื่อแบ็กแกมมอน
‎โทรมๆ มีแต่กรวดทราย สกปรก และก็สนุกมาก
‎จำตอนที่คุณเห็นชาวต่างชาติเดินเข้ามา ‎แล้วคุณโบกมือให้ได้ไหม
‎เมื่อราวๆ 25 ปีก่อนน่ะเหรอ
‎เรามีพจนานุกรมเล่มเล็กๆ สีขาว ‎ที่เราพกใส่กระเป๋าหลังไว้ตลอด
‎เราพกมันไปด้วยตอนเที่ยวบาร์
‎และก็ใช้มันเพื่อพยายามพูดคุยกับผู้คน
‎- และก็ดื่มเยอะมากด้วย ‎- ดื่ม
‎หมดแก้ว
‎เราพูดภาษาญี่ปุ่นคล่องขึ้นเรื่อยๆ
‎อย่างน้อยเราก็คิดอย่างนั้น
‎เมื่อดีแลนกับไจล์สเข้าไปนั่งทำงาน
‎พวกเขาก็พบว่าตัวเองเป็นคนนอก ‎ในที่ทำงานอย่างแท้จริง
‎พวกเขาไม่เคยมีคนนอกนินเท็นโดมาทำงานในตึก
‎พวกเขาจัดที่ทำงานแยกต่างหากให้เรา
‎ในห้องหนึ่ง เป็นของของเราเอง ‎ แยกเราออกมา
‎และที่เดียวในที่ทำงาน ‎ที่พวกเขาให้มิยาโมโตะสูบบุหรี่
‎ก็อยู่ในบริเวณที่เราทำงาน
‎เขาจุดบุหรี่ข้างหลังเราและก็พ่นควัน
‎เรานั่งเขียนโปรแกรมกันอยู่ ‎และก็พูดแบบว่า "โอย เขามาอีกแล้ว"
‎เราพยายามนำบางอย่างที่น่าสนใจออกมาใช้
‎แล้วเขาก็เริ่มพูดถึงต้นไม้หรืออะไรสักอย่าง
‎บางอย่างที่สร้างสรรค์มาก
‎แต่หลังจากนั้นสักพักเราก็รู้ว่า
‎จริงๆ แล้วนั่นคือเหตุผล ‎ที่เขาเป็นอัจฉริยะที่สร้างสรรค์มาก
‎เพราะสมองของเขาคิดเกี่ยวกับ
‎สิ่งต่างๆ เหล่านี้ในเวลาเดียวกัน
‎และภารกิจหนึ่งกับสตาร์ฟ็อกซ์ ‎ที่มิยาโมโตะให้ความสนใจมาก
‎ก็คือมุมมองของกล้อง
‎ในเกมสองมิติ ‎การเคลื่อนไหวของมุมกล้องนั้นเรียบง่าย
‎หน้าจอเคลื่อนไหวไปพร้อมๆ กับตัวละคร
‎ซ้าย ขวา และก็อื่นๆ
‎แต่สิ่งต่างๆ ในสามมิตินั้นซับซ้อนมากกว่า
‎นั่นเป็นลักษณะเฉพาะที่สำคัญสุดของสามมิติ ‎ความสามารถในการเลื่อนมุมกล้อง
‎และมันก็เป็นงานหลักของมิยาโมโตะ ‎ที่จะคิดหาวิธีแก้ไขมุมกล้อง
‎ถ้ากล้องอยู่หลังอาร์วิง
‎มันจะรู้สึกเหมือนคุณไม่ได้กำลังเลี้ยว
‎แต่ถ้ามันถูกแก้ไขแล้ว ‎จะรู้สึกเหมือนมันบินไปทั่วทุกที่
‎คุณต้องมีความล่าช้าระหว่างมุมกล้อง ‎และการเคลื่อนไหวของยาน
‎ไม่งั้นมันจะรู้สึกเหมือนคุณไม่ได้กำลังเลี้ยว
‎แต่คุณทำมันมากเกินไปไม่ได้
‎ไม่งั้นผู้เล่นจะรู้สึกเหมือน ‎สิ่งต่างๆ เคลื่อนไหวมากเกินไป
‎และพวกเขาจะรู้สึกสับสน
‎มันเป็นเกมที่สมดุล ‎ระหว่างความดูดีและความสามารถในการเล่นได้
‎การเขียนโปรแกรมเกมสตาร์ฟ็อกซ์จึงเกิดขึ้น
‎ยานบินว่อนไปทั่ว
‎เลเซอร์ยิงกระหน่ำ
‎ทุกอย่างกำลังมารวมกัน
‎แล้วฝ่ายศิลป์ก็เข้ามาเกี่ยวข้อง
‎ใช้เวลานานมากกับโครงการนี้ ‎จริงๆ แล้วมันเป็นเหมือนเกมแบบเก่า
‎ที่คล้ายๆ สตาร์ วอร์ส ‎แต่รุนแรงกว่าหน่อย ไม่มีคน
‎แต่นินเท็นโดเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับ ‎ตัวละครที่น่ารักเป็นมิตรกับครอบครัว
‎และศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ที่มิยาโมโตะรักมาก
‎ก็ถูกอุทิศให้กับ...จิ้งจอก
‎จู่ๆ นักศิลปะที่นินเท็นโดก็เริ่มคิด
‎การออกแบบตัวละครตัวเล็กๆ น่ารักพวกนี้
‎ที่เป็นสัตว์ขนปุกปุยและอะไรแบบนั้น
‎พูดตามตรง ผมคิดว่ามันไม่เข้าท่าเลย
‎รู้สึกแปลกๆ เพราะมันเป็นสัตว์
‎และก็พูดแบบว่า ‎"ทำไมสัตว์ถึงขับยานอวกาศ"
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
‎แต่สิ่งหนึ่งที่มิยาโมโตะปลูกฝังเราทุกคน
‎ก็คือเราถอยหนึ่งก้าว มองดูมันแล้วก็พูดว่า
‎"โอเค ต้องทำสิ่งนี้ให้สนุกขึ้น"
‎เขาเข้าถึงสิ่งต่างๆ ‎ไม่ใช่แค่จากมุมมองของผู้เล่น
‎แต่จากการที่เขา ‎จะออกแบบประสบการณ์ได้ยังไงด้วย
‎ผมคิดว่านั่นเป็นบทเรียนที่ดีมากสำหรับเราทุกคน
‎มันค่อยๆ ทำให้เราชอบมากขึ้น
‎และเราก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว ‎ทุกอย่างมารวมอยู่ด้วยกันมากแค่ไหน
‎และมันก็กลายเป็นประสบการณ์ที่เต็มเปี่ยมจริงๆ
‎การเคลื่อนไหวของมุมกล้อง สัตว์น่ารักๆ ประตู
‎รวมกันแล้ว พวกมันสร้าง ‎ประสบการณ์ยี่ห้อนินเท็นโด
‎แต่ในรูปแบบสามมิติ
‎ฟ็อกซ์ แมคคลาวด์คุยกับเพื่อนๆ ของเขาได้ ‎เพปปี้ แฮร์ ฟอลโก ลอมบาร์ดี และสลิปปี้ โท้ด
‎เพื่อนำเสนอเป้าหมายของภารกิจ ‎และเพื่อทำให้เกมดึงดูดใจมากขึ้น
‎สิ่งหนึ่งที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุด ‎เกี่ยวกับสตาร์ฟ็อกซ์
‎ก็คือมันเล่นบนเครื่องเล่นเกม ‎เพราะจนถึงจุดนั้น
‎ยังไม่มีเกมสามมิติเล่นบนเครื่องเล่นเกม
‎เกมแรกและเกมเดียวที่ขับเคลื่อนโดย ‎ซูเปอร์เอฟเฟกต์ไมโครชิป
‎การรวมการเขียนโปรแกรมที่ดีเยี่ยม ‎ของดีแลนและไจล์ส
‎กับการออกแบบของนินเท็นโด ‎ได้ผลอย่างน่าอัศจรรย์
‎เกมขายได้กว่าสี่ล้านตลับ
‎และส่งนินเท็นโดทะยานสู่อาณาจักรสามมิติ
‎สำหรับซูเปอร์ นินเท็นโด ‎เอนเตอร์เทนเมนต์ ซิสเต็มเท่านั้น
‎แต่ไม่นานนัก แค่สามมิติก็ยังไม่พอ
‎ในสหรัฐฯ กลุ่มเยาวชนคนชอบแหกกฎอีกกลุ่ม
‎นำมุมมองบุคคลที่หนึ่งมาผลักดันให้มันไปไกลยิ่งขึ้น
‎หลังการออกข่าวประชาสัมพันธ์
‎เรารู้ว่าดูมจะเป็นเกมที่คนนิยมมาก
‎เพราะมีคนโทรมาถามที่ที่ทำงานว่า ‎เมื่อไหร่เกมจะวางขาย
‎ไง ดูมอยู่ไหน
‎ดูมออกหรือยัง
‎ดูมเป็นเกมเกี่ยวกับอะไร
‎และคนก็ตื่นเต้นกันมาก มันบ้ามากเลย
‎ข่าวประชาสัมพันธ์ของโรเมโร ‎สัญญากับนักเล่นเกม
‎ว่าพวกเขาจะ ‎"ได้ฆ่ากระหน่ำศพกองท่วมหัวเข่า" ก่อนสิ้นปีแน่
‎ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือ...
‎สร้างเกม
‎ทีมที่สร้างดูมเป็นทีมที่เล็กมาก
‎มีกันแค่ห้าคน
‎มันเลยเป็นงานที่เยอะมาก
‎อย่างเช่น ดูมคืออะไร
‎และความคิดสำคัญอย่างแรกก็คือ
‎เราจะต่อสู้การบุกของปีศาจ... ที่ไหนสักแห่ง
‎พวกนี้คือภาพร่างของเลเวลต่างๆ ‎ที่อาจดูเป็นแบบนี้
‎เรามีเลือดไหลลงมาตามผนังพวกนี้ดีไหม
‎หรืออาจมีกำแพงที่มีอวัยวะมนุษย์ในนรก
‎นั่นอาจเป็นสิ่งที่เอนจินเกมอาจเร็นเดอร์ได้
‎แผ่นนี้...
‎นี่เป็นหนึ่งในหลายๆ หน้าที่ผมชอบมาก
‎มันมีความคิดแรกเริ่มสำหรับปีศาจ
‎เป็นความคิดดั้งเดิมมากๆ
‎บางรูปก็ดูตลกมากทีเดียว
‎มันเหมือนกับเกิดอะไรขึ้น... ตรงนี้
‎ถ้าพวกมันดูเหมือนแบบนี้จริงๆ ในดูม
‎ประวัติศาสตร์คงจะแตกต่างกันนิดหน่อย
‎ในที่สุดเราก็ตัดสินใจว่า
‎คุณจะเป็นทหารมนุษย์ดัดแปลงในอนาคต ‎อยู่บนฐานทัพ
‎มันเหมือนการค้นคว้าวิจัยเกิดความผิดพลาด
‎แล้วปีศาจก็โผล่มา
‎แต่เรื่องราวเป็นแค่ฉากหลัง ‎สำหรับไซเบอร์ดีมอน
‎การระเบิดก้อนเนื้อ
‎และอาวุธที่บ้าคลั่ง
‎เราอยากมีอาวุธธรรมดาๆ
‎ที่ผู้เล่นใช้มันได้ทั้งหมด
‎อย่างปืนลูกซองสั้น เลื่อยยนต์
‎ทำไมคุณจะไม่อยากใช้เลื่อยยนต์ฆ่าปีศาจล่ะ
‎และก็กำปั้น แค่ชกหน้าปีศาจ
‎แต่เราอาจเพิ่ม ‎อาวุธแบบใช้ในอวกาศเข้าไปสักสองสามอย่าง
‎เพื่อทำให้มันดุเดือดขึ้น
‎เราเลยเกิดความคิดที่จะใช้ปืนพลาสมา
‎และเราก็ชอบความคิดในการยิงจรวดใส่ปีศาจ
‎มันบ้ามากจริงๆ
‎แล้วก็มีบีเอฟจี
‎บี ก็คือใหญ่ จี ก็คือปืน
‎ที่เหลือคุณรู้ว่าคืออะไร
‎แล้วบีเอฟจีก็คือสุดยอดอาวุธ
‎ถ้าคุณได้มันมา ‎และมีเซลล์มากพอที่จะให้พลังงานมัน
‎คุณก็ทำลายทุกอย่างได้
‎ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1993
‎โรเมโรกับทีมใกล้ถึงวันเปิดตัวเกม
‎ในที่สุดคาร์แมคก็คิดหาวิธี
‎ให้ผู้เล่นต่อสู้กันบนเน็ตเวิร์กได้
‎ในโหมดผู้เล่นหลายคน
‎ตอนคาร์แมคทำให้เกมเล่นได้ ‎ระหว่างคอมพิวเตอร์สองเครื่อง
‎ที่เขายิงคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งแล้วคนอื่นถูกยิง
‎มันแบบว่า "โอ้ นั่นไง มันเกิดขึ้นแล้ว"
‎ใช่แล้ว กลยุทธ์ในดูมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ‎ในโหมดผู้เล่นหลายคน
‎แทนที่จะต่อสู้กับปีศาจ
‎คุณต่อสู้กับเพื่อนๆ ของคุณได้
‎เวลามีผู้เล่นอีกคนหนึ่งในเกม
‎มันต่างกับการเล่นกับปีศาจโดยสิ้นเชิง
‎คนกับปัญญาประดิษฐ์เล่นต่างกันมาก
‎พวกเขาหลอกล่อคุณ
‎พวกเขาหลบซ่อนตัว
‎และนั่นก็เป็นความท้าทายที่แท้จริง ‎การเล่นกับคนอืน
‎หลังจากได้เห็นตัวละครยิงกัน
‎ผมก็คิดว่า "เราเรียกแบบนี้ว่าอะไร"
‎มันเหมือนการแข่งขันต่อสู้ในกรง
‎เว้นแต่คุณฆ่าคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎มันเหมือนการต่อสู้แห่งความตาย ‎เดธแมทช์เป็นชื่อที่ดีมาก
‎มันฟังดูเยี่ยมมาก ผมว่าผมจะตั้งชื่อมันอย่างนั้น
‎โรเมโรรู้ว่าเกมจะต้องเยี่ยมมาก
‎แต่เขายังคงอยากทำให้แน่ใจว่า ‎ทุกคนติดหนึบกับมัน
‎เขากับทีมจึงตัดสินใจแจกตัวอย่างฟรีแก่ผู้เล่น
‎แชร์แวร์ในเกมคือ ‎การเอาเกมมาแบ่งเป็นสามส่วน
‎ส่วนแรกฟรีทั้งหมด ‎เป็นไฟล์ที่สามารถดาวน์โหลดได้
‎แต่ถ้าคุณต้องการเพิ่ม
‎คุณจะต้องสั่งซื้ออีกสองส่วนของเกมบนแผ่นดิสก์
‎มันคือแนวคิดการตลาดเชิงปฏิวัติในตอนนั้น
‎และมันก็ได้ผลดีมาก
‎เรารู้ว่าสุดท้ายแล้ว ‎เราจะสามารถทำเงินได้เพราะ
‎ข้อแรก เราเชื่อว่ามันคือเกมที่ดีที่สุดในโลก
‎และเพราะว่ามันดีมาก
‎เราเชื่อว่าคนจะต้องอยากซื้อส่วนที่เหลือของมัน
‎รู้ว่าพวกเขาจะต้องอยากได้หมดทั้งสามส่วน
‎เพราะการเล่นเก้าเลเวลแรก ‎พอถึงจุดหนึ่งมันก็จะเก่า
‎คุณจะต้องการส่วนที่เหลือของเรื่องราว
‎ในที่สุด เมื่อเกมใกล้จะวางขาย
‎เซิร์ฟเวอร์ก็มี ‎คนที่รอดาวน์โหลดไม่ไหวเต็มไปหมด
‎ผมก็แบบว่า "พระเจ้าช่วย เยี่ยม!"
‎นั่นทำให้เด็กๆ ในแล็บคอมพิวเตอร์ทั่วประเทศ
‎เตรียมตัวตอนเที่ยงคืน ‎วันที่ 10 ธันวาคม ปี 1993
‎พร้อมที่จะดาวน์โหลดส่วนแรกของดูม
‎ทุกคนเริ่มถ่ายโอนไฟล์พร้อมๆ กัน
‎เซิร์ฟเวอร์เลยล่ม
‎แล้วพวกเขาก็กู้คืนเซิร์ฟเวอร์ ‎คนเหล่านั้นก็เชื่อมต่อใหม่อีกครั้ง
‎พวกเขาทำมันอีก แล้วเซิร์ฟเวอร์ก็ล่ม
‎แต่แล้ว
‎คนก็เริ่มก๊อบปี้มันลงเซิร์ฟเวอร์ตัวอื่นๆ ทั่วโลก
‎แบ่งปันไฟล์กันแล้วทุกคนก็เริ่มเล่น
‎เกมผู้เล่นหลายคนกลายเป็นเรื่องที่ใหญ่โตมาก
‎เดธแมตช์และการเล่นเกมออนไลน์ ‎เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
‎ผู้เล่นเชื่อมต่อกันผ่านเน็ตเวิร์กและเล่นโต้ตอบกัน
‎หมกมุ่นตัวเองอยู่ในโลกใหม่
‎แต่นั่งอยู่ด้วยกัน
‎เป็นครั้งแรกที่คุณเล่น ‎ในโลกสามมิติความเร็วสูงได้
‎ที่ที่คุณระเบิดเพื่อนคุณเป็นเสี่ยงๆ
‎ให้ตายสิ!
‎มันสนุกมากที่ได้เล่นสู้กันในเกมเดธแมตช์
‎และมันก็มีอิทธิพลกับทุกคนให้อยากสร้างเกม
‎แล้วคนที่อิดก็มอบกุญแจ ‎ให้ผู้เล่นไขสู่อาณาจักรของพวกเขา
‎เราเปิดเกมให้เล่นอย่างเต็มที่
‎แล้วเราก็แจกข้อมูล
‎เกี่ยวกับวิธีสร้างเลเวลต่างๆ
‎ดูมเปิดให้ปรับแต่ง
‎ผู้เล่นที่รู้เรื่องเทคโนโลยี ‎ตอนนี้แทนที่ตัวละครที่มีอยู่
‎เอฟเฟกต์เสียง พื้นผิว
‎ทุกอย่าง ด้วยการสร้างสรรค์ของพวกเขา
‎คนเริ่มสร้างกราฟิกใหม่ๆ อาวุธใหม่ๆ
‎และเสียงใหม่ๆ สำหรับสิ่งต่างๆ
‎จริงๆ แล้วทุกอย่างที่คุณเห็นในเกม ‎สามารถเปลี่ยนแปลงได้
‎แต่เราไม่อนุญาตให้ใครปรับแต่งดูม ‎ถ้าพวกเขาไม่ได้ซื้อมัน
‎ฉะนั้นถ้าคุณมีเวอร์ชันแชร์แวร์ของดูม
‎คุณรันเลเวลหรือปรับแต่งหรืออะไรไม่ได้ทั้งนั้น
‎จริงๆ แล้วนั่นเป็นวิธีบังคับให้คนซื้อมัน
‎แต่ก็อีกนั่นแหละ
‎ผู้เล่นอยากสร้างสรรค์
‎การปรับแต่งง่ายกว่าพยายามทำใหม่ทั้งหมดเยอะ
‎ฉะนั้น การให้คนปรับแต่งเกม
‎ก็เหมือนให้พวกเขา ‎ได้ลิ้มรสว่าการสร้างเกมมันเป็นยังไง
‎และตอนนี้เกมก็เหมาะกับพวกเขามากขึ้น
‎ดูมถูกยัดใส่มือของผู้เล่น ‎และพวกเขาก็ทำให้มันเป็นของตัวเอง
‎เกมมีชีวิตอยู่ตลอดกาล
‎ในแง่หนึ่ง เรื่องราวของโรเมโร ‎คือเรื่องราวของธุรกิจวิดีโอเกมทั้งหมด
‎เกมใหม่แต่ละเกมถูกสร้างขึ้น ‎บนพื้นฐานที่เกมเคยสร้างมาก่อน
‎เพราะเหตุนั้น มันอาจเป็นเรื่องยาก ‎ที่จะจดจำการเริ่มต้นที่เรียบง่าย
‎ของสิ่งที่กลายเป็น ‎เทพแห่งความบันเทิงมูลค่าพันล้านดอลลาร์นี้
‎แต่มีบุรุษคนหนึ่งที่จำได้
‎คนนี้ไง
‎เจ้าพ่อวิดีโอเกมตามที่เรียกกัน ‎โนแลน บูชเนลล์
‎ในใจผมคิดว่า มีผลตอบแทนมหาศาล
‎สำหรับการเป็น
‎หมายเลขหนึ่งที่ไม่อาจโต้แย้งได้
‎ในทุกสิ่งที่คุณทำ
‎มันคือปี 1964 ตอนที่บุชเนลล์ ‎สะดุดความคิดที่จุดประกายธุรกิจใหม่
‎ผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ‎และคนหนึ่งในสมาคมนักศึกษาชาย
‎พูดว่า "นี่
‎ไปเจอฉันที่ตึกวิศวกรรมตอนเที่ยงคืน
‎แล้วฉันจะทำให้นายทึ่ง"
‎ผมพูดว่า "อะไรนะ"
‎ยินดีเสมอที่จะมีใครทำให้ทึ่ง ผมก็เลยไป
‎แล้วเขาก็งัดกุญแจศูนย์คอมพิวเตอร์
‎แล้วเราก็เข้าไป
‎แล้วก็เล่นเกมสเปซวอร์! ตลอดทั้งคืน
‎และผมก็ทึ่งมาก
‎สเปซวอร์! ไม่เหมือนเกมอะไร ‎ที่บุชเนลล์เคยเห็นมาก่อน
‎มันถูกสร้างสรรค์ขึ้นก่อนหน้านั้นสองปี ‎โดยเด็กกลุ่มหนึ่งที่เอ็มไอที
‎ที่เป็นส่วนหนึ่งของสโมสรรถไฟจำลอง
‎พวกเขาคือแฮกเกอร์รุ่นแรก
‎ที่จริง พวกเขาเป็นคนสร้างคำศัพท์นี้ขึ้น
‎และก็แค่เพื่อความสนุก ‎ลงเอยด้วยการเปลี่ยนคอมพิวเตอร์
‎เป็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่
‎วิดีโอเกม
‎คุณบินไปทั่วแล้วก็ยิงขีปนาวุธ
‎คุณกดปุ่มเร่งความเร็วได้
‎เพื่อที่จะให้ช้าลง คุณต้องกลับลำเร่งความเร็ว
‎ไปในทิศทางตรงกันข้าม
‎ตามกฎข้อแรกของนิวตันเลย
‎และมันก็สนุกมาก
‎สเปซวอร์! เป็นเกมฮิตใต้ดิน ‎ที่เล่นกันในทุกมหาวิทยาลัย
‎ที่มีคอมพิวเตอร์ที่รันมันได้
‎และผมก็รู้ว่าถ้าผมใส่ช่องหยอดเหรียญ ‎ไว้บนจอนั้นได้ มันก็จะทำเงินได้
‎บุชเนลล์มองว่าวิดีโอเกม ‎ไม่ใช่สำหรับแค่เซียนคอมพิวเตอร์เท่านั้น
‎มันสำหรับทุกคน
‎เขาเลยตั้งบริษัทชื่ออาตาริ และ...
‎เรางานยุ่งสุดๆ
‎เขาคือคนแรกในบรรดาผู้มีวิสัยทัศน์จำนวนมาก
‎ผู้มีวิสัยทัศน์ที่เปลี่ยนวิธีที่เราเล่น...
‎เราต้องการสร้างโลกใหม่ทั้งหมด
‎พอคุณเริ่มแล้วมันก็ไ่ม่มีจุดจบ
‎ผู้ที่กล้าล้มเหลวครั้งใหญ่...
‎ผมทำดีที่สุดแล้ว ผมพยายามทำสิ่งที่ผมทำได้
‎ผมอยากได้ภูเขาไว้ปีน ‎และผมก็รู้สึกเหมือนผมปีนเขา
‎ผู้ที่ต่อสู้เพื่อที่ที่พวกเขาจะได้ดำรงอยู่...
‎ใครก็ตามที่ผิวดำมักต้องพิสูจน์ว่าตัวเองถูกต้อง
‎วิดีโอเกมขจัดความแตกต่างทางกายภาพเหล่านั้น
‎ผู้ที่ถูกจินตนาการบังคับ...
‎ฉันอยากทำอย่างนี้มาก ‎และฉันก็ได้แต่คิดว่า ทำไม
‎และไม่ยอมรับคำปฏิเสธ
‎สิ่งที่เราทำตอนนั้นมันล้ำยุคของมัน
‎แต่ยุคนั้นก็คือตอนนี้
‎ไปกันเลย!
‎มันเป็นยุคที่ยิ่งใหญ่ ยุคที่นิยามวิดีโอเกม
‎่ว่าเป็นที่ที่เราจะหลงหายไป ‎ที่ที่เราจะกลายเป็นอีกคน
‎และไปสู่อาณาจักรอันไกลโพ้น
‎แต่ที่สำคัญที่สุด
‎มันนิยามว่าผู้เล่นทุกคนเป็นผู้สร้างเกมได้
‎ดังนั้นในเมื่อตอนนี้เทคโนโลยี ‎สามารถบดบังเส้นแบ่ง
‎ระหว่างจินตนาการและความเป็นจริงได้มิดชิด
‎คำถามก็คือ
‎เราจะไปที่ไหนกันต่อ
‎คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง