ODDZIAŁ SPECJALNY ECHO 3
Sophie.
Jak tam, Jairo?
Hej, Maria Eugenia!
Javier, jak tam?
Widziałem twojego męża z inną.
Uważaj.
Co słychać?
Patrz, co mam.
Zobaczmy, co przyniosłeś.
Ale ślicznotka.
Ładna ta rybka.
Smacznego.
Tyle mięska, a ja na diecie.
Nie kokietujcie, dziewczyny.
Dbacie o nią? Wygląda okropnie.
Już dobrze.
Przepraszam.
Chciałem tu być, kiedy dotarłaś.
Przyjechałem jak najszybciej.
Nazywa się payara.
Brzydka, ale pyszna.
Miejscowi umieją ją przyrządzić.
Do rzeczy.
Jestem Tommy.
Jestem oczywiście z Wenezueli, ale uczyłem się w USA. Georgetown.
Wiesz, czy…
Wiesz, czy mój mąż żyje?
Dobre pytanie. Możesz mnie pytać o wszystko.
Ale tego nie wiem.
Jedz. To zawsze dobra rada.
Jak długo tu będę?
Nie wiem.
Nie ja decyduję.
Przepraszam, jestem tylko biurokratą z ograniczonym polem widzenia.
Niezbyt prestiżowa praca.
Ale ty?
Zatrudnia cię CIA.
- Nie. - Nie?
Te akta to pomyłka?
Jeśli tak twierdzą, tak.
Nie mogę zmienić ich zawartości, ale…
mogę napisać nowe, które zastąpią te obecne.
No to opowiedz mi o sobie.
Jestem badaczką.
Recenzowaną.
Możesz poszukać w sieci.
Pojmano mnie, kiedy zbierałam próbki do badań nad medycyną naturalną.
Badam uzależnienia.
Nastąpiło wielkie nieporozumienie, bo miałam lokalizator GPS
w bagażu.
Nie zwykły lokalizator. Wojskowy.
Tak.
Mój mąż pracuje w armii. Tak samo jak mój brat.
Nasz dom wygląda jak pieprzona zbrojownia.
Szczerze mówiąc, Amber,
użyto mnóstwo broni, żeby kogoś uratować.
Nie obraź się, ale kogoś, kto jest tylko badaczką.
Nie.
Mylisz fakty.
Proszę.
Mój brat jest legendą w siłach specjalnych.
Mój mąż ma zajebiście duże wpływy.
Mają więc środki, żeby zorganizować akcję ratunkową.
To nic złego.
Czy to źle, że mnie kochają?
Nie.
Ale można rozumieć to też tak, że dzięki twoim bliskim,
którzy mają dostęp do tajnych danych, jesteś godna zaufania.
To jasne, że twoja rodzina cię kocha, ale CIA też mogłoby cię kochać, nie?
Wierz lub nie, mam w Langley przyjaciół z czasów studenckich.
Wiem, jak to działa.
Kiedyś byłem pisarzem.
Całkiem niezłym.
Potem zająłem się dodatkowo bezpieczeństwem narodowym.
Pisałem w ciągu tygodnia i zbierałem informacje w weekendy.
Tak jak ty. Dwa życia.
Dlatego czuję, że cię rozumiem.
Do czego to zmierza?
Szczerze?
Prawdopodobnie tu umrzesz.
Odhaczam tylko punkty.
Oboje znaleźliśmy się w tym scenariuszu
i chcę mieć z tobą dobre relacje.
Ja też tego chcę.
Dobrze. Świetnie.
Dziękuję.
Możemy się przecież zaprzyjaźnić.
Wrócę za dwa, trzy tygodnie, żeby spisać twoje zeznania.
Hej, Tomás, mam ci jeszcze coś ważnego do powiedzenia.
Słucham.
Pierdol się.
Podoba mi się to. Naprawdę.
Normalna osoba byłaby przerażona.
Całowałabyś moje buty, tymczasem jesteś bardzo opanowana.
Musiałaś przejść zajebiście dobre szkolenie.
To przez moje dzieciństwo.
Kiedy byłam mała, moja mama miała chłopaka gwałciciela,
i mój brat, który prawdopodobnie zabije ciebie,
zastrzelił go, kiedy miał osiem lat.
Z bliska, sztucerem,
tuż, kurwa, przy mnie.
Myślę, że właśnie to wydarzenie nauczyło mnie czegoś o strachu.
Nabyłam odporności na sadystów.
Czuję, jakby wciąż ze mną była.
Nie mogę w to uwierzyć.
W jedną sekundę wszystko się zmieniło.
Powinna być tu z nami.
Zawiodłam ją, kurwa. Nie ochroniłam jej.
Co tam, Manuel?
- Gotowy? - Tak, szefie.
- Za minutkę przyjdę. - Dobra.
Dzień dobry.
Już pan jedzie?
Muszę zameldować w Caracas, jak dobrze tu pracujecie.
Zwłaszcza ty.
Słuchaj.
Wiedz, że wszystkim nam przykro z powodu Fami.
- Dziękuję. - To co?
Wyjeżdżasz?
Poczekaj.
Zostań tu. Odpocznij.
Pij, jedz. Zasługujesz na to. Ryba jest…
Pojedziesz do Kolumbii?
Nie. Niczego tam dla mnie nie ma.
No to postanowione.
Daj sobie tyle czasu, ile chcesz.
- Tak? - Dobrze.
W porządku.
Trzymaj się.
Włącz Amerykankę do programu.
- Jasne. - Uważaj na nią.
Jasne, bracie.
Dobra, trzymaj się.
Do tej zatoki
Gdzie rosną arbuzy
Do mojego domu
Nie śmiem już wrócić
Bo jeśli wrócę
Moja mama powie
„Czy widziałaś misia Co drapie się po głowie”…
Kijowo wyglądasz.
Musisz nauczyć się lepiej ubierać.
Zjadłem nieświeżą rybę.
Ale jestem gotowy, żeby zdać raport.
No to mów.
Jest cudowna.
Myślałem, żeby nagrać z nią filmiki.
Dać ludziom trochę uciechy.
Trochę uciechy?
Co ty pierdolisz?
Więcej YouTube’a?
Wyobraź to sobie.
„Dama w opałach, której nie umieją uratować”.
To będzie idealne, bo jest z wojskowej rodziny.
Jeśli sprawię, że wyrzeknie się własnej krwi,
bum, to ma potencjał wiralowy!
Kurwa. To trochę oczywiste, nie?
Ale to przecież dobrze.
Wszystko będzie jasne.
Co będzie jasne?
Jebać YouTube’a.
Prosiłem cię, żebyś się dowiedział, jaką rolę odgrywa w tym wszystkim.
Żadną.
Może jest podwykonawczynią. Nie wiem.
Coś ci się pomieszało.
Pierdolisz albo sam już nie wiem, co się z tobą dzieje.
Wyjeżdżasz z jakimiś głupotami o filmikach na YouTubie.
Kurwa, ale jak mam robić swoje, jeśli mi nie ufasz?
Chcesz, żebym ci ufał? Weź odpowiedzialność.
- Daj mi ją. - A weźmiesz?
Dowiedz się tego, natychmiast.
Jaką, kurwa, odgrywa rolę w tym wszystkim?
Dowiedz się albo będziesz miał przejebane.
Dobra.
Gówno tam dobra.
Rusz dupę i do roboty, kurwa.
Załatwione.
Wyjść stąd!
Chcę stąd wyjść!
Lepiej wyjdź.
Stąd!
Nie wchodź tu.
Nie wchodź tu. Nie.
Halo?
Idź sobie.
Idź sobie. Nie możesz tu być.
Halo?
Jestem Amber.
To mój pokój.
Możesz stąd wyjść?
Jaki mamy dziś dzień?
Nie wiem.
- Próbujesz mnie wkręcić? - Skądże.
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Drzwi były otwarte.
- Jaki mamy dzień? - Nie wiem.
No to nie będę z tobą gadać.
Jesteś z Niemiec?
Od kiedy tu jesteś?
To szczoteczka do zębów?
Zostaw ją!
- Ta muzyka jest za głośna! - Nie ma żadnej muzyki.
Przestań!
Słuchaj.
Wyłączyli muzykę. Skończyła się.
Nie było…
Nie było żadnej muzyki.
Teraz wiem, że kłamiesz.
Dziękuję bardzo.
Kłamiesz.
Powiedz mi, jak w cztery tygodnie
wysłano 500 milionów części megadanych.
Nie wiem.
Amber, nie. Co ty robisz?
Nie. Co ty robisz?
Tak się tego nie robi. Musisz użyć ścięgien udowych.
Ja robię to tak. Zrób to tak.
O co ci chodzi? Czemu nigdy ze mną nie rozmawiasz?
Próbowałam. To trudne.
Wcale nie. Nie rozmawiasz ze mną tak naprawdę.
Nie od serca.
Czy kiedykolwiek zdiagnozowano u ciebie schizofrenię?
Słyszysz nierealne rzeczy, na przykład tamtą muzykę.
Halucynacje są oznaką schizofrenii.
Jeśli jestem szalona, może nie powiem ci, że wychodzę.
W listopadzie. To już postanowione.
I jeśli chcesz,
mogę powiedzieć twojej rodzinie, że tu jesteś.
Masz dużo szczęścia, że mnie masz.
Mogę cię o coś spytać?
Ja.
Czemu możesz chodzić wszędzie sama?
Masz pełną swobodę.
- Zasłużyłam na to. - Jak?
Kochają pracę za darmo.
Gdybym miała pięć minut dla siebie…
pokonałabym to wpław.
Nie uciekniesz stąd. Nigdy.
Poradzić ci coś? Nie pij zupy. Jest zatruta.
Co? Zupa?
Tak.
A ty masz rodzinę?
Sí.
Mam Amber!
Alex!
Chciałem ci podziękować.
Weźmiesz to? To tylko prezent.
Adios, chicas.
Dziękuję.
Tak nie można stąd uciec.
Znasz lepszy sposób?
Znam. Ale nie mogę ci powiedzieć. Od razu by mnie zabili.
- Nie chcesz się wydostać? - Wydostanę się.
- Wcale nie. - Tak.
- Tak! - Możesz tylko ze mną.
Ze mną.
Patrz.
Uważaj.
Mówiłaś, że jest zatruta.
Bo jest. Okropne narkotyki. Ale co mi tam, i tak wychodzę. Mogę sobie podjeść.
Dasz mi swoją?
Nie.
Nie jest zatruta. Chcesz moją zupę.
Nein. Amber… was?
Złapałam cię.
Rozgryzłam cię.
To znaczy:
„Kiedy widzisz złoto, znalazłaś El Dorado”.
Porozmawiajmy o czymś realnym.
To jest realne. Jest wszędzie dookoła.
Miło cię widzieć. Ładnie wyglądasz.
Słuchaj, mam nową teorię
i myślę, że jest niezła.
Nasi partnerzy z Rosji i Kuby sprawdzili twoje podróże.
Poprosiłem ich o pomoc, bo mają zaawansowane możliwości…
Lubię podróżować.
Dowiedzieli się, że byłaś w Kleiner Tiergarten Park.
W Berlinie, 25 sierpnia 2019 roku.
- Co? - Dwa dni przed twoim przyjazdem
czeczeński separatysta zginął od kuli z glocka 26.
Myślisz, że go zabiłam.
Oczywiście, że go nie zabiłaś, Amber.
Zabiło go FSB. Ciebie wysłano, żebyś zbadała miejsce.
- Przed samą akcją. - Byłam tam tylko turystką.
Tamtego dnia było tam pewnie z 10 000 turystów.
Właśnie to robiłaś na granicy.
Badałaś naszą sieć, oceniałaś związki z wioskami.
O Boże, Tommy. Timmy?
A może Tomás?
Słuchaj, więzicie mnie. Powiem wszystko, co zechcecie.
Możecie mnie do tego zmusić. Więc przestań pieprzyć.
- Zróbmy to nagranie. - Dobra.
Po prostu oczyszczam atmosferę. Mówię ci, czego się dowiedziałem.
No to opowiedz o School of Americas,
o całym tym zabójstwie
i o tym, co nowego knuliście w Wenezueli.
Patrz na mnie, nie na kamerę.
Powiedz nam, co tu robisz.
Nazywam się Amber Chesborough.
Jestem botaniczką i farmakolożką.
Trzymają mnie w więzieniu w Wenezueli, bo myślą, że należę do CIA.
Lecisz ze mną w chuja?
Wybacz, musiałam to z siebie wyrzucić.
O Boże. Dobra.
Wyjaśnij mi, o co chodzi z tą School of Americas.
Co to dokładnie jest i czy ma związek z kokainą,
bo chcę to powiedzieć dobrze.
Przepraszam. Nie wiem.
Nie wiem, co robi tu CIA,
a ty to, kurwa, wiesz, cholerny sadysto.
Amber, próbuję ci pomóc.
W ten sposób oboje przetrwamy.
To co mam powiedzieć?
- To tak nie… - Powiedz mi.
To tak nie działa, jasne?
Nazywam się Amber Chesborough.
Jestem córką Maggie, artystki,
siostrą Alexa, odznaczonego żołnierza,
i żoną Erica Haasa, odznaczonego żołnierza.
Jestem przetrzymywana wbrew swojej woli w Wenezueli.
Nie do wiary.
Zaskoczyłam cię, co?
Przyjechałaś tu, żeby krzywdzić ludzi. Przyznaj przynajmniej tyle.
Karać nas, aż staniemy się tacy jak wy.
Ale demokracja w Ameryce Północnej jest martwa i nie chcemy was naśladować.
Odrzucamy wasz wpływ.
I co z tego, ty skorumpowany dzieciuchu?
Nie bądź taka, Amber. Mówię o dawnej tobie.
- Zmieniłaś się. - Jestem taka sama.
- O nie, Amber. - Tak.
Amber, widziałem cię.
Zaprzyjaźniasz się z ludźmi, co? Na przykład w laboratorium kokainy.
Ameryka nie powinna traktować Wenezueli
jako wroga, nie bardziej, niż sami traktujemy się jako wroga.
Wszyscy jesteśmy ludźmi i zasługujemy na równe traktowanie.
Mamy jedno dobre ujęcie. Potrzebuję dziesięciu więcej.
Na przestrzeni lat Ameryka wyrządziła Wenezueli straszną krzywdę.
- Nasi liderzy są zepsuci. Potrafią… - Dobrze.
- W porządku. - To było ogólne.
Nie chcesz mówić o CIA.
W porządku. Dobrze. No to co?
Nagrywamy film propagandowy, tak?
Nie musisz w to wierzyć. To pozory.
Do telewizji. Do internetu.
Jeśli mój brat zobaczy, że krytykuję USA…
Zrozumie. Nie jest… nie jest naiwny.
Ryzykował życie za ten kraj.
- Idźmy dalej. - Po prostu…
- Nie mogę mu tego zrobić. - Amber, ułatwię ci sprawę.
Przeniosę cię do więzienia dla mężczyzn.
Po raz ostatni nacisnę teraz przycisk nagrywania.
Nazywam się Amber Chesborough…
i chciałabym wygłosić oświadczenie na temat Ameryki.
Ludzie, których znam,
a którzy pracują dla amerykańskiego rządu…
wierzą, że mogą ulepszyć świat.
Właśnie to jest Ameryka.
Ta dziecinna wiara, za którą warto umrzeć,
że możemy ulepszyć świat.
Być może wbrew oczywistym dowodom.
Pójdę się przewietrzyć.
Kiedy wrócę, zrobimy to znowu.
Mogę dostać tylko trzy porcje zupy.
Udaję większość orgazmów.
Czasem chcę wyrwać kotu wąsy.
Mam wyjątkowo psychotyczne sny.
Nie lubię wyglądu rodzynek.
Nigdy nie poznałam swojego ojca. Odszedł, kiedy byłam mała.
Słyszałam od brata, że dobrze tańczy.
Mój ojciec był cudowny.
Matka była diablicą. Przygotowała mnie do szpiegostwa.
Mój bogaty mąż mnie nienawidzi.
Jest na mnie wściekły i dlatego zostawi mnie tu, żebym umarła.
To jakiś absurd.
Kiedy wyjdę, dam im znać, że tu jesteś.
Od razu tu przyjedzie.
Nie słyszę już Boga.
Próbuję sobie przypomnieć, jak brzmi.
Bóg brzmi jak trzepot skrzydeł. Mój mąż mnie nienawidzi.
Zostawi mnie tu, bo…
okłamałam go.
Nie sądzę, że porzuci kogoś tak ładnego. Jesteś bardzo ładna. Dlatego cię poślubił?
Nie. Chciał sobie udowodnić, że nie jest swoim ojcem.
- Ale nie powinnam… - Ale cię ochronił.
Ale pogardzał mną…
w tajemnicy.
Szczerze mówiąc…
nigdy go nie kochałam.
No dobra. Nie wierzę w to.
Nie chcę już w to grać.
O nie. Jeszcze nie skończyłam.
Nie chcesz wierzyć, że bliska ci osoba cię okłamała.
To za duży szok,
więc przykrywasz traumę, tłumacząc sobie,
że małżeństwo było oszustwem.
Ale go kochałaś.
Nie, właśnie powiedziałam, że go nie kocham.
Okłamujesz się.
Ja jestem nieważna, ale czemu Amber okłamuje Amber?
Nie. Moją terapeutką nie będzie chora umysłowo osoba.
Co z tego, że jestem chora?
I tak jestem od ciebie o wiele mądrzejsza.
W BND przeszkolono mnie z analizy osobowości.
To o wiele trudniejsze niż badanie roślin.
Widzę cię, mój przyjacielu.
Hej. Spałaś coś?
Nie.
Życie jest dobre. Praca też.
Zostań tam.
Gdzie miałabym iść?
Mówiłaś, że masz plan ucieczki. Co to za plan?
Co mam robić? Dokąd iść?
Oni cię nie rozumieją. Nie znają angielskiego.
Fabiola, mówisz po angielsku? Nie.
A ty, Maria? Mówisz po angielsku? Nie.
Pedro? Nie, nie, nie. Zero angielskiego.
Możesz uciec, ale będziesz musiała kogoś zabić.
A dla mnie to oczywiste, że nie potrafisz.
To główny problem, szczerze mówiąc.
Naprawdę martwi mnie to, że nie potrafisz.
Hej. Powiedz mi.
Ze lądowiskiem helikoptera strażnicy zostawiają pojazd terenowy.
Jeżdżą nim do dżungli, nie na patrole,
tylko przygody seksualne.
Weźmiesz ten pojazd, pojedziesz drogą do wodospadu,
a stamtąd do rzeki, która prowadzi do Amazonki.
A potem pojedziesz za prądem do cywilizacji.
Rozumiesz?
Tak.
Nie umiesz nawet zabić strażnika. O czym my gadamy?
Zdziwiłabyś się.
Nie sądzę. Dlatego cię lubię.
Nie jesteś bynajmniej niewinna, ale nie jesteś też zła.
Jesteś pogmatwana, ale nie szkodzi. Podoba mi się to.
Hildy.
Hildy, chodź. Dziura jest gotowa.
No chodź.
Nie, Amberline. Nie mogę iść.
Nie mogę iść.
Co? Nie. No chodź.
No chodź. Idziemy.
Moja najlepsza przyjaciółka.
Uda mi się.
O Boże.
Szła tędy!
Kurwa.
Znaleźliśmy się w dość trudnej sytuacji.
Jesteśmy tu wszyscy rodziną.
Bracia, siostry, przyjaciele, przyjaciółki, ojcowie, matki.
A te kobiety
dostały te same przywileje.
Ten facet przy pojeździe? Nie zabiłaś go.
Nic ci nie będzie.
Ale co zrobiły? Co?
Wykorzystały to.
Nasi ludzie znaleźli się w niebezpiecznej sytuacji.
Ryzykowali życie, żeby ją znaleźć.
To bardzo trudna sytuacja.
Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz.
Pracuje dla mnie 400 ludzi i muszę zachować dyscyplinę, więc…
ktoś musi zostać ukarany.
Powiedz mi, Amber.
Zastrzel mnie, proszę.
Ja to zrobiłam. Zastrzel mnie.
KONIEC CZĘŚCI DRUGIEJ
OPARTE NA SERIALU ZAINSPIROWANE POWIEŚCIĄ
TWÓRCA SERIALU
Napisy: Marzena Falkowska