UNHA SERIE DE NETFLIX
Non! Merda!
Síntoo!
Non!
Non o fagas! Non!
Vaia.
Que raro é isto.
Vale. Que…?
Ola?
Non, nada.
Vale.
Que facemos en situacións coma estas, Jaskier?
Pois… volvemos ao básico.
Ola!
Ola, Mazarico.
Isto é novo.
Que conste
que non me desgusta.
Home atractivo, botas bonitas…
Estou morto?
Ala.
Non o estás.
Xa vexo.
Entón es outra cousa.
Es un doppler.
Non.
Non es un doppler.
Que es?
Son moitas cousas.
Moitas caras.
Moitos lugares.
- Es igual a min. - Porque estás namorado de ti mesmo.
Teño outras caras.
Se o prefires.
Mellor?
Pois si.
Marabilloso.
Por que me salvaches dos temerianos?
Quero que cantes unha historia.
Ti e mais eu parecémonos.
Es un bardo. Eu son narradora.
Máis ou menos.
Sinto discrepar. Es unha narradora que para o tempo, cambia de forma
e probablemente me vai comer sen sal nalgún momento.
Eu só son un home cun sombreiro certamente gracioso.
Non somos iguais.
Viaxo no tempo e no espazo, e recompilo historias esquecidas.
Recupéroas cando o mundo as necesita.
Seguro que tes o home adecuado?
Claro que si.
Es o Mazarico.
Pos os elfos a salvo.
O Mazarico só é un nome, un título. Son un bardo.
Un polo que os Scoia'tael se arriscaron a atacar un campamento temeriano.
Saben que che importan. A súa loita pola xustiza.
Así é.
Teñen boas intencións,
mais os elfos non gañarán impulsados só por dor e ira.
A esperanza é vital.
Necesitan unha historia perdida no tempo.
Duns poucos que venceron a moitos.
A historia dos Sete.
A historia dos…
A ver se o adiviño.
Un grupo de guerreiros unen forzas para loitar contra vento e marea.
Unha historia moi gastada.
Iso cres?
Sete guerreiros illados únense para enfrontarse a un imperio invencible,
traen humanos e monstros ao mundo a través da Conxunción das Esferas,
e crean a primeira versión dun bruxo.
Paréceche moi gastada?
Non, esa non a oíra.
Admítoo. Vaia!
Esa é moi diferente.
Que divertido é isto.
A primeira versión dun bruxo foi un tipo duro elfo?
Iso vai enfurecer a Geralt.
Moi ben.
Por onde empezamos?
Todo comezou hai 1200 anos.
Na era dourada dos elfos.
Antes da chegada dos humanos e monstros ao mundo.
Seis desterrados solitarios,
estraños entre si,
destinados a emprender xuntos unha misión sanguenta.
Fjall, do Clan dos Cans.
Scían, da Tribo Fantasma.
Irmán Morte.
Os magos Zacaré e Syndril.
Meldof e o seu martelo vingador, Gwen.
Liderados axiña pola sétima,
a quen chamaban a Cotovía.
INIS DUBH MARES DO EXTREMO NORTE
Bo día. Unha esmola para un exsoldado?
Grazas.
Hai música por aquí?
Hai anos que non hai música na illa.
Boa sorte.
Igualmente.
Brotará unha flor
onde flúa o noso sangue de campesiños.
As vidas que nos arrebataron
son as sementes que botaron.
Alzádevos desde a terra que cultivamos.
Alzádevos desde a terra que posúen.
Somos a Rosa Negra.
Que ninguén dubide da nosa causa…
Mi madriña.
Que brote novo tan fermoso.
Listo para florecer.
Ithlinne non está ben, señor. Danlle ataques.
Por favor, sóltea. Beberán gratis.
Mamá!
Xa te paro eu!
Ven aquí!
Síntoo, amigos.
Odio as malas maneiras.
Pola Cotovía!
Somos a Rosa Negra.
Que ninguén dubide da nosa causa.
Alzádevos e que nos oian ruxir.
Chegou o día dos humildes.
Non pares, rapaza!
No extremo sur de Inis Dubh,
o rei Alvitir, acabado de coroar e decidido a ser visto entre o seu pobo,
percorreu as rúas humildes,
a pesar da ameaza de asasinos doutros reinos.
Protexede o rei!
Mais antes terían que verse cos protectores do rei, o Clan dos Cans.
E o seu mellor guerreiro,
Fjall Corazón de Pedra.
Princesa!
Xa a teño.
Apartade!
Abaixo!
Como lle ensinei.
- Todo ben? - Todo ben.
Adiante.
- Desculpe. - Tranquilo, Fjall.
Que lle dean ao decoro.
O palacio fica pechado
ata descubrirmos quen é o responsable.
Quero que quede con isto.
Só por agora.
Salváchesnos.
Salváchesme.
Salvouse a si mesma.
Sempre estiveches aí cando te necesitei.
É o meu deber.
Os dous sabemos que é máis ca iso.
Estabamos de acordo.
Talvez ti poidas esquecer, mais eu non.
Non esquecín.
- De ternos pillado… - Non o fixeron.
Fjall, hoxe case morro.
Non morrerei vivindo unha mentira.
Nacín para te protexer.
Pois protéxeme.
Non hai marcas nos asasinos. O capitán Eredin está a deter sospeitosos.
Eredin non ten nin idea. Que lle dean a el e ao seu exército.
Onde estaban hoxe cando facían falta?
Non conseguiría nin sexo nun bordel.
E Fjall?
Merda.
Mátame dunha vez. Acaba con isto.
Non. Tes que sufrir.
En deshonra.
Novo rei.
Asasinos axexando en cada sombra,
e ti non mantés nin o pito baixo control.
Por sorte, Kerrick non viviu para ver como traizoas o teu clan.
Desexarías que tivese volto el e non eu da batalla.
Nunca dixen iso.
Non fixo falta.
Eu desexo o mesmo desde entón.
Queríavos aos dous ao meu lado.
A el quitáronmo,
e ti debías tomar o mando como líder.
Mais traizoaches o teu clan.
O teu xuramento.
Traizoáchesme a min.
A fronteira.
Si.
Acabemos con isto.
Fjall Corazón de Pedra,
quebrantaches o teu xuramento como protector real
e traizoaches o teu clan.
Quedas desterrado de Xin'trea.
O Clan dos Cans repúdiate.
E eu tamén.
Morrerás esquecido e descoñecido.
Adeus, pai.
A ver se acerto.
As sagas de Solryth.
Non te mofes, irmán.
Estás obsesionada. Necesitas un amigo que non sexa un libro.
Non sei como vives así. Só co cheiro…
Todo isto é o noso futuro. O que pasou volverá pasar.
- Agora es vidente. - Non.
Non nego o que teño diante dos fociños.
Unha escritura anana, de hai 1500 anos,
que fala da chegada de Solryth.
O asedio da súa cidade antes de que ela os expulsase
e construíse Xin'trea das súas ruínas.
A historia está por todas partes, irmán.
Recórdanos o xeniais que unha vez fomos
e que podemos volver ser se o intentamos.
Podería serche útil.
Como conselleira…
Os xenerais e os magos comeríante.
Mais hai unha labor para ti en todo isto, irmá.
Agora que nos ocupamos da túa indiscreción con Fjall,
é hora de mirar cara o futuro. Encontrei un bo pretendente para ti.
O rei de Pryshia é viúvo.
Un matrimonio entre os nosos reinos faría posible que firmase.
Claro. O que necesites para conseguir a paz.
Un futuro mellor.
Grazas a ti.
A raíña Merwyn de Pryshia.
No Val das Almas Perdidas,
unha guerreira solitaria buscaba respostas a ceos estraños
que de repente proxectaban a súa sombra sinistra sobre a terra.
Mais os seus antepasados gardaron silencio.
Nunca pasara nada igual.
Alguén aprendera a resgar os veos entre os mundos.
Xa volvín.
Derrotado ou vitorioso, xefe sabio Balor?
O meu intento de asasinato fracasou.
Necesito a túa axuda.
Cóntame como aprendiches a loitar.
Nacín no Clan dos Corvos.
Non! Es unha protectora?
Así é.
Gardacostas leal do rei Midir e da familia real de Pryshia.
Coñecerás a Cethlenn dos Coitelos.
É miña nai.
Que?
Que fas aquí?
Poderías estar no palacio cos reis, as raíñas e os heroes.
Escollín este camiño.
Cando era pequena,
a miña mestra de espada tiña unha nyckelharpa.
Namoreime dela.
Miña nai intentou salvarme, mais xa toleara pola música.
Convertinme nunha barda errante.
Toma.
Oxalá tivese unha vocación parecida.
O único que teño é unha doenza.
Teño visións, danme ataques,
e a xente da vila tenme medo.
Os ignorantes sempre se celan da xente cun don.
Abre a porta ou queimamos este cortello.
Merda. Por que os cabróns sempre van buscar os gardas
cando levan unha malleira?
Barda, di. E unha merda!
Clan dos Cans? Que carallo?
- Un dos corvos escuálidos de Cethlenn. - Mellor iso ca un porco sarnoso de Osfar.
Non si?
Si. Probablemente teñas razón, Corvo.
- Son… - Fjall Corazón de Pedra. Fillo de Osfar.
Recordo ese colgante
de cando lle sacaches un ollo a unha prima.
Xureille que te mataría se te volvía ver.
- Pois eu nin me acordo de ti. - Son a que te vai enterrar.
Reláxate.
Xa non pertenzo ao Clan dos Cans.
Mentira.
Ninguén deixa o clan.
E aínda así aquí estou,
gañando o pan como mercenario nunha mísera illa nos confíns do mundo.
Que fai unha guerreira do Clan dos Corvos aquí?
Non son guerreira. Son unha barda.
Unha barda do Clan dos Corvos?
Iso si que é novo.
Un momento.
Non serás a Cotovía da que todos falan por aquí?
Tiña pensado virte ver pronto. Noutras circunstancias.
Que fai tan lonxe o fillo do grande Osfar?
Fácil.
Deiteime coa princesa.
E unha merda. Colgarían a túa cabeza na porta da cidade.
E avergonzar a Coroa?
Non.
É mellor sacarme do clan e desterrarme en desgraza.
Non os culpo.
- Protexer, non foder. As bases do clan. - Debín tatuar esa.
Demasiado longa para o pito dun Can.
Recordarei iso cando a túa cabeza rode ata o barro.
Parece que quedamos sen tempo.
Ti, contra a parede do fondo.
E ti, pagaron pola túa liberdade.
- Que? - Xa me oíches.
Ben,
- grazas por non me matar mentres durmía. - Aínda queda tempo.
Ollo por ollo.
Dixen que contra a parede!
Que che vaia ben, Cotovía.
Que o verdugo teña unha espada afiada e rápida.
En realidade,
impórtame un carallo.
Reporte.
Os Pryshianos teñen feito redadas para pór a proba as nosas defensas.
Se lles ofrecemos aos ananos acceso as nosas minas,
contamos coa súa…
Non podo loitar en dous frontes e evitar que o meu reino pase fame.
Teño un novo plan.
Pór fin á Guerra dos Mil Anos.
Enviei emisarios a Pryshia e Darwen.
- Firmaremos un tratado de paz. - É absurdo.
Será a nosa fin!
Señor,
Pryshia e Darwen non firmarán. Esta guerra…
Acabará. Están tan ao límite coma nós.
A miña irmá casará co rei Midir.
Obsequiaremos a raíña Neera coas minas de Sliabh Liath.
Firmarán.
Que opina, xefe sabio?
Desculpe, capitán Eredin.
O meu papel xa non é asesorar o trono.
Só dou consello sobre cuestións de maxia.
De seguirmos en guerra,
o noso único legado serán a fame e o cheiro a derrota.
- Señor… - Firmarase o tratado.
Poden retirarse.
- "Ai, ó!" , di o gran trasno… - Fjall!
Shen.
Que alegría verte.
- Subornaches os gardas? - Escoita.
Osfar quere que regreses de contado. Haberá un tratado de paz.
O rei organizou a firma entre os reinos.
A resposta é non, primo.
- Onde vas? - A buscar o bordel máis próximo.
Que lle digo a teu pai?
Que estou ocupado morrendo esquecido.
Volve a casa, Shen!
Bos elfos de Inis Dubh.
Todo ben? Véxovos ben.
Quédanme poucas horas nesta noxenta illa.
Quen me quere fartar á mellor skril e a un desenfreo infame?
Tras estas portas hai unha verdadeira cornucopia
de depravacións exquisitas e praceres innomeables.
Mais antes debemos abordar o sórdido tema do diñeiro.
Ah, si.
A miña palabra é o meu diñeiro.
A túa palabra pode pagar
o engraxamento do cu dun gato.
Sylanya, trae a Peludo!
Teño prata.
Merda.
Iso é.
Ao fin vas aprender a tocar.
Nunca entendín por que preferiches isto a unha honrada espada.
É tan fráxil.
Non cambiaches.
Ti si.
Mamá quere que volvas a casa.
O Continente está a cambiar neste instante.
O teu rei diríxese a Xin'trea para firmar un tratado. Necesitámoste.
Xa non son unha guerreira.
No entanto…
Está disposta a perdoarme?
Cethlenn necesítate. Tes a oportunidade de redimirte, irmá.
Non podo.
Non podo facer esas cousas de novo.
Como podes vivir así? Non o botas en falta?
A ti si.
Con loucura.
Pois volve connosco.
Dixeron que sería unha perda de tempo.
Axúdame a demostrarlles que se equivocan.
É a túa última oportunidade. Sairei coa próxima marea.
Estás ben?
Achégase o tempo das esferas.
Mundos comerán mundos. Ceos esmeralda. O fogo evocará un novo amencer.
A túa espada matará unha gran besta creada.
Dous separados serán un.
As notas máis prezadas da Cotovía
serán a clave de todo.
E unha misión en nome do teu clan outorgarache a redención.
Dixo que encontraría a redención nunha misión para o meu clan.
As súas visións…
Chegou a cumprirse algunha?
Todas.
Dun modo ou outro.
Toma. Dálle isto cando esperte.
Dille que sinto non me poder ter despedido.
- Espero que os nosos camiños se crucen. - Onde te dirixes?
A buscar a redención.
Niamh!
Non podes viaxar soa.
Algún elfo podería aproveitarse de ti.
Ademais de ter unha irmá música, agora tamén debo aturar un bufón malo.
Non me fagas cambiar de idea, pécora.
Como se iso fose posible.
Alégrome de que…
Non!
Deixádevos ver, malditos cabróns!
É o meu puto colgante.
Canto talento.
Odio correr.
Que carallo fas aquí?
Buscar un barco para marchar.
De nada, por certo.
Quen é a guerreira?
Miña irmá.
Que carallo?
Esta marca.
Exército de Xin'trea. Quinta columna.
Coñézoa.
É capitá de cabalería no exército de Pryshia.
Infantería de Darwen.
Non ten sentido.
Por que soldados de tres reinos en guerra se unen para nos matar?
O tratado.
- Niamh veu contarme o do tratado. - Xa. Tamén me viñeron buscar.
- Merda! - Alguén non nos quería alí.
Os exércitos rebélanse contra as monarquías.
- Debo ir a Xin'trea e alertar o meu clan. - Eu tamén.
Á merda o teu clan.
Seguramente haberá máis cabróns destes polo camiño.
Teremos máis posibilidades xuntos.
Aínda que sexas unha tocacollóns.
De acordo.
Ben.
Mais cabréame e bótolle o teu pito aos cans.
Non me fío de ti.
Nin eu de ti…
Cotovía.
Mataron a miña irmá.
A Cotovía morreu.
Chámome Éile.
Reunirémonos nos corredores de Caer Aenwyn, irmá.
E así a Cotovía nunca máis planou soa.
Unha convertérase en dous.
Por favor.
Princesa!
Ket, arranxeino! Os ollos de Solryth brillan de novo.
É hora de se vestir.
Cando xa non había esperanza, guiaron os seus barcos a este Continente,
e agora volven alumar os nosos ceos. É un sinal, Ket.
Talvez haxa esperanza para min.
Teu irmán matarame
se non te deixo presentable para coñecer o teu esposo.
Si, claro.
Tras o intercambio de reféns entre os reinos en guerra,
os outros monarcas partiran para firmar un tratado que acabaría á fin coa guerra.
O rei Midir de Pryshia e as súa guerreiras do Clan dos Corvos.
A raíña Neera de Darwen e as súas guerreiras do Clan das Serpes.
E Altivir, o valente artífice dunha nova era para os elfos.
Quérote, irmán.
Guerreiros de Xin'trea,
grazas ao valor dos nosos convidados reais,
a nosa noite escura e longa de guerra e fame acabará por fin.
Unha nova era alzarase sobre o Continente para todos os elfos.
A fame será substituída por paz e prosperidade.
O Continente volverá estar unido.
Un Continente de posibilidades.
Somos de Xin'trea.
Somos de Pryshia.
Somos de Darwen.
Mais todos seremos…
- Alteza. - Avisa o médico.
Non. Só son os nervios.
Retirareime aos meus apousentos.
…desembarcamos nestas costas e civilizamos esta terra.
Así que pido
á súa graciosa raíña Neera de Darwen
e ao bo rei Midir de Pryshia…
que se unan a min como aliados nesta nova era.
Que é iso?
Lanzas!
Nese momento, o mundo dos elfos cambiou para sempre.
Borráronse mil anos de monarquías, reinos e clans.
Xa está.
Así é.
A miña besta cumpriu.
Co tratado de paz, Balor conseguiu
pór a magos e xenerais sedentos de guerra en contra das monarquías.
Iso só foi o comezo.
Emperatriz.
Os tres reinos son seus.
Viva o novo Imperio Dourado.
En marcha.
Hai moito que facer.
Esta tormenta non é natural.
Navegan a un porto seguro en Galyth.
Iso non está nin cerca de Xin'trea.
Non axudaremos os nosos clans no fondo do océano.
Agora Merwyn era libre.
Libre para escribir a súa historia,
como fixera a súa heroína, Solryth, para comezar unha nova era dourada.
Este era o seu destino.
Emperatriz!
Fai ben o seu papel.
Algo brillante para acalmar as masas.
O seu mundo púxose patas arriba, mais están entusiasmados.
Ante o caos, o pobo sempre escollerá a orde.
Custe o que custe.
Aínda que a farsa sexa obvia.
Canto tempo a necesitamos?
Xa veremos.
Levádeme co meu pobo.
GAYLTH ANTIGO REINO DE PRYSHIA
Os ceos e os mares non foron o único que cambiou sen previo aviso.
Que son esas bandeiras? Nunca vira ese escudo.
Non é o de Pryshia, iso seguro.
Emborrachemos a algúns aldeáns para saber que pasa.
Con que moedas exactamente?
Demasiado tempo a mamar do clan.
Hai que mellorar esa iniciativa, rapaz.
Desculpe.
Vamos!
Púxolle fin á guerra.
Poucos serían quen de matar a súa familia.
O seu propio irmán, nada menos.
- Faise chamar emperatriz Merwyn. - Emperatriz?
Aniquilounos a todos dunha.
Os cabróns reais inútiles e os seus pésimos clans.
- A todos? - Non.
Iso é imposible.
Como é que unha princesa descoñecida
consegue tomar o Continente enteiro como se nada?
Oín que ten unha besta con tres cabezas e do tamaño dun barco.
- Mama dela coma un bebé. - Unha besta!
Unha besta?
Deixa de darlle á pipa.
Besta ou non,
ningunha pécora de Xin'trea me dirá que xa non son de Pryshia.
Vós sodes os peores.
Hai só uns días, faciades alarde da armadura de Pryshia.
Traidores, inútiles, vestidos coa armadura desa cabra.
A moi puta tenvos collidos polas bólas.
Alguén os viu?
Éile do Clan dos Corvos. Fjall do Clan dos Cans.
Debemos ser astutos.
Se toleas porque insultan a túa amante, deberiamos separarnos.
- Isto non ten que ver con ela. - Ten moito que ver con ela.
Matou os noso clans.
Un! Dous!
- Un! Dous! - Ti!
É o máis grande que escavamos.
Necesito máis potencia para os portais.
- Cantos monólitos levantastes? - Tres no norte, dous no sur.
Hai outros cinco escavados cos sixilos de Syndril.
Non basta para un portal para unha lexión. Por que se demora?
O imperio é novo.
As tropas son insuficientes.
Tes os exércitos de Darwen e Pryshia.
Como poden ser insuficientes?
Houbo máis desertores do esperado.
E desfixécheste de tantos magos…
Dos que non cooperaban.
Aumentan as malas colleitas. As revoltas polo pan…
Pois reprímeas.
Os que poñen escusas non pasan á historia.
Que hai de Fjall Corazón de Pedra?
Fuxiu dos nosos asasinos en Inis Dubh, xunto coa guerreira do Clan dos Corvos.
Mais temos tropas de elite a rastrear o Continente.
Poderían converterse nunha lenda heroica.
Acaba con eles xa.
Amarrei os cabalos. Farei eu a primeira garda.
Talvez sobrevivisen algúns.
O meu clan terá loitado a morte.
O teu tamén.
Un monstro.
Iso existe? De onde saíu?
Había un mago en Xin'trea.
Syndril.
Escavou e levantou un antigo monólito dos ananos.
Usouno para abrir un portal a outro mundo.
- O monstro veu de aí? - Talvez.
- É de tolos. - Hai lendas sobre outros mundos.
E todo cambiou desde entón. Ata o ceo.
E os mares.
Todo está raro.
Mesmo con besta, Merwyn non tiña o poder para facelo.
Hai alguén máis detrás disto. Xenerais, magos…
- Pos escusas por ela. - Non.
Se é emperatriz, estivo involucrada.
Pagará polo que fixo.
Debín morrer co meu clan.
Eu tamén.
Só quedamos nós.
Borrarán os nosos clans da historia.
Non mentres vivamos.
Acabemos nós antes con eles.
Clan dos Corvos.
Clan dos Cans.
Como fiarnos o un do outro?
Pola espada.
Encontraremos a Merwyn, a súa besta e a todos os que estean do seu lado.
Acabaremos con todos.
Xuramento de sangue.
Ata o final.
Teu irmán? Como puideches?
Non tiven elección. Quería ditar a miña vida.
Estaba destinada a algo máis.
As antigas historias repítense.
Só debe contalas a persoa axeitada.
Cando Solryth morreu, volvémonos uns contra outros.
Unha grande era dourada destruída por unha espiral de guerra infinita.
O tratado de meu irmán teríaa pausado, como moito.
Balor e Eredin queren usar os portais de Syndril
para conquistar.
Mais conquistar porque si non serve de nada.
Eu quero civilizar eses novos mundos.
Levarlles a nosa arte, a nosa ciencia e a nosa cultura.
Crear unha nova era dourada para todos os elfos.
Ti cres…
Cres que es Solryth.
Non.
Aínda non.
Non mentres siga a ser a marioneta de Balor.
Ser emperatriz debe ser máis ca un nome.
Ou todo isto, cada gota de sangue derramado,
terá sido en balde.
Debo encontrar o modo.
Que fixen?
Desbloqueaches o futuro, Syndril.
Sen a túa sabedoría, nada disto tería sido posible.
Co monólito principal en pé, quen sabe que mundos nos esperan.
Prepara os cálculos finais
para conectar o resto dos monólitos do imperio.
Deberías estar orgulloso.
Esta nova era de posibilidades é grazas a ti.
É incrible que unisen os exércitos.
Canto máis cerca de Xin'trea, peor para nós.
Non coa mellor espadachina da rexión.
Quen?
A miña mestra de espada. Se non me mata cando me vexa.
Foi quen me iniciou na música.
Desterrárona cando deixei o clan para ser barda.
Obrigárona a ser unha mercenaria.
- Queres arriscar o pescozo? - Se queremos vinganza, necesitámola.
E ten nome?
A túa mestra de espada?
Scían.
A última da Tribo Fantasma.
Esa tribo é un mito.
Diso nada.
Os mellores espadachíns que pisaron o Continente.
Ata que os aniquilastes.
Antes da miña época.
Cando se negaron a loitar por el,
o voso rei, Darach, envelenoulles a auga.
Só sobreviviu ela.
O noso clan acolleuna como mestra.
Éile.
Por favor. Non queremos facervos dano.
Que facedes lonxe dos camiños principais?
Fuximos de Bon Machán.
Os nosos magos e anciáns rexeitaron o novo imperio.
Reducírono a cinzas
e levaron os novos para escavar torres negras.
Monólitos.
Por que os levantan fóra de Xin'trea?
Es a Cotovía?
Xa non me chamo así.
Vinte o ano pasado no Aedd Gynvael.
Estiveches incrible.
Esas cancións
cheas de esperanza
fixéronnos sentir especiais.
Como se o mundo nos pertencese.
Non poderías cantar "A Rosa Negra"?
Necesitamos esperanza.
Somos a Rosa Negra…
Xa chega.
Boa sorte.
Somos a Rosa Negra.
Alzádevos e que nos oian…
Escoitara esa canción ao sur de Xin'trea,
cantaruxada nos camiños,
cantada nas rúas e tabernas, sempre entre a xente humilde.
E agora aquí no norte.
Como podía ter tanto poder unha canción?
Estamos cerca. Pisa con coidado, se podes.
Esa tal Scían é
algo paranoica?
Envelenaron a súa tribo.
Trampa de foso.
Non é a primeira vez que saio.
Xa a vira.
E outra 30 pasos antes.
Terá que esforzarse máis para…
Maldita sexa.
Acabaron cos clans.
Por que segues viva?
Sinto o eco da masacre en ti.
Conseguiches o que querías coa besta que che dei.
Conseguín.
Teño o control de todo o Continente.
E no entanto?
Non é suficiente.
Esta xente nunca me aceptará como emperador.
Son de orixe humilde.
Interesante…
Necesito un poder que domine só eu.
Que me poña por encima da nobreza, da realeza e do exército.
Queres ser un deus entre os elfos.
Si.
Necesito… a túa maxia do Caos.
Estás disposto a sacrificar algo a cambio,
custe o que custe?
Si.
Pide o que queiras
e teralo.
Nunca pensei que volverías asomar por aquí.
Non quería traerche deshonra.
Mais fixéchelo.
A nova emperatriz quérete morta.
Por que viñeches?
Para pedirche axuda.
Ven connosco.
Imos a Xin'trea a matala.
Se non o fas por min, faino polos teus antepasados.
Xin'trea roubou a espada da túa tribo.
Podes recuperar Roubaalmas.
A saber onde estará agora.
Está cos outros trofeos no palacio.
Tres pedras verdes coma esa e algo escrito no pomo.
Algo sobre
areas negras.
Nacida de areas negras.
Espada e alma nunha.
Todos os comezos.
Todos os finais.
Non pasarías polas portas da cidade.
Iso se chegas alí viaxando co inimigo.
Consolda.
Aliviará o ardor.
Éile.
Non te podes fiar dela.
Tenchas gardadas.
Fixo contactos como mercenaria que podemos necesitar.
Contactos para traizoarte en canto poida.
Non queda ninguén máis.
Scían é todo o que teño.
- O ceo cambiante augura escuridade. - Podemos facelo xuntos.
É unha misión imposible.
Necesítote.
- Necesitámoste. - Sigue o teu camiño.
Sei como entrar no palacio.
Hai un pasadizo secreto sen vixilancia.
Viríanos ben a túa espada.
Sen dúbida ningunha.
No entanto,
non irei convosco.
O único bo de todo isto
é que o teu clan desapareceu para sempre.
Que teu pai sufra a eternidade nunha tumba solitaria.
Debeu ter acabado o traballo do rei Darach
- e enterrarte co resto da túa tribo. - Gustaríame que o tivese intentado.
Enganado por unha doce princesiña,
incapaz de soster o machado dun xefe de clan.
- Que fas? - El é o que sacou o machado.
Aínda que non o sabe usar.
Scían, para!
Fáltache práctica.
Iso cres?
Tes un bo instinto, mais deixas que te controlen as emocións.
E ti esqueciches como traballar como parte dun clan.
Non sodes malos cando traballades xuntos.
Podemos traballar con iso.
Entón, vés connosco?
É a vontade dos antepasados.
Tres contra un imperio.
- Non bastará. - Atoparemos a outros que a queiran matar.
Non haberá volta atrás.
E así dous convertéronse en tres.
As primeiras gotas nun torrente que cambiaría o mundo para sempre.
Somos a Rosa Negra.
Que ninguén dubide da nosa causa.
Alzádevos e que sintan as nosas espiñas,
e a liberdade será nosa.
Somos a Rosa Negra espiñada
e cantamos para os esquecidos.
Alzádevos e que nos oian ruxir.
Chegou o día dos humildes.
Brotará unha flor
onde flúa o noso sangue de campesiños.
As vidas que nos arrebataron
son as sementes que botaron.
Alzádevos desde a terra que cultivamos.
Alzádevos desde a terra que posúen.
Somos a Rosa Negra.
Que ninguén dubide da nosa causa.
Alzádevos e que sintan as nosas espiñas,
e a liberdade será nosa.
Somos a Rosa Negra espiñada
e cantamos para os esquecidos.
Alzádevos e que nos oian ruxir.
Chegou o día dos humildes.
Por cada rosa que corten,
outra brotará.
Ata que todo estea cuberto de pétalos como se fosen neve.
Non hai luz nos vosos castelos.
Non hai luz no voso ouro.
A nosa loita é inmortal.
A verdade será dita.
Somos a Rosa Negra.
Que ninguén dubide da nosa causa.
Alzádevos e que sintan as nosas espiñas,
e a liberdade será nosa.
Somos a Rosa Negra espiñada
e cantamos para os esquecidos.
Alzádevos e que nos oian ruxir.
Chegou o día dos humildes.
Somos a Rosa Negra espiñada.
Que a nosa voz se una coa nosa espada.
Alzádevos e que sintan as nosas espiñas.
Chegou o día dos humildes.
Subtítulos: Lorena Pereiras