‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ไม่! อย่าสิวะ ห่าราก ซวยฉิบหาย!
‎ขอโทษนะ ขอโทษ
‎อย่า
‎ไม่นะ อย่า!
‎โห แฮะ
‎เอ่อ พิลึกนะ
‎เอ้า อะไร…
‎สวัสดี
‎ไม่ตอบ ไม่มี
‎ได้เลย
‎ทำไงดี แยสเคียร์ สถานการณ์แบบนี้เอาไงดี
‎เรา…
‎เราหวนคืนสู่สามัญ
‎สวัสดี!
‎สวัสดี แซนด์ไพเพอร์
‎นี่แบบใหม่
‎บอกไว้ก่อนนะ ข้าไม่ได้…
‎ก็ใช่ว่าจะไม่ชอบ
‎หนุ่มหล่อหน้าตาดี รองเท้าสวย
‎ข้าตายแล้วเหรอ
‎โอ๊ยแม่!
‎ยังไม่ตาย
‎เออรู้แล้ว
‎แสดงว่าเจ้าเป็นตัวอื่น
‎เป็นพวกดอปเปลอร์
‎ไม่ใช่
‎ไม่ใช่ดอปเปลอร์
‎งั้นเจ้าเป็นตัวอะไร
‎ข้าเป็นอะไรหลายสิ่ง
‎มีหลากใบหน้า
‎อยู่หลายสถานที่
‎- แล้วทำไมหน้าเหมือนข้า ‎- เพราะเจ้ารักตัวเองนัก
‎ใบหน้าอื่นข้าก็มี
‎หากเจ้าพอใจ
‎ดีขึ้นไหม
‎ดี ก็ดี
‎วิเศษมาก
‎เจ้าช่วยข้าจากพวกเทเมอเรียทำไม
‎เจ้าต้องขับขานเรื่องราวให้ฟื้นคืนใหม่
‎เราสองคนเป็นญาติกันนะ
‎เจ้าเป็นกวีวณิพก ข้าเป็นนักเล่าตำนาน
‎ทำนองนั้น
‎ขออภัยที่ไม่เชื่อ เจ้าเป็นนักเล่าตำนานที่ ‎หยุดเวลาได้ แปลงร่างได้
‎และอาจจับข้ากินสดๆ ไม่ต้องโรยเกลือก็ได้
‎ข้าเป็นแค่คนธรรมดาตลกเฮฮา ‎เราไม่ได้เหมือนกันเลย
‎ข้าเดินทางผ่านหลากมิติหลายเวลา ‎เพื่อสะสมเรื่องราวที่ถูกลืม
‎ข้ามอบชีวิตคืนให้มันยามที่โลกต้องการ
‎แน่ใจเหรอว่าเลือกคนไม่ผิด
‎แน่ใจสิ
‎เจ้าคือแซนด์ไพเพอร์
‎ผู้ลักลอบนำพาเอลฟ์ไปยังที่ปลอดภัย
‎คนก็เรียกแซนด์ไพเพอร์ไปอย่างนั้นเอง ‎ข้าเป็นแค่กวีวณิพก
‎กวีผู้ที่สโกยาทาเอล ‎เสี่ยงบุกค่ายเทเมอเรียเพื่อช่วยชีวิต
‎พวกนั้นรู้ว่าเจ้าห่วงใย ‎ใส่ใจกับการทวงหาความยุติธรรมของพวกเขา
‎ก็จริง
‎พวกสโกยาทาเอลตั้งใจดี
‎แต่เผ่าเอลฟ์ไม่มีทางคว้าชัย ‎หากอาศัยเพียงความเจ็บปวดเคืองแค้น
‎ความหวังสำคัญยิ่ง
‎เอลฟ์ต้องฟังตำนานที่สูญไปตามกาล ‎เรื่องของคนกลุ่มน้อยซึ่งเอาชนะคนหมู่มาก
‎ตำนานแห่งนักรบทั้งเจ็ด
‎ตำนานแห่ง…
‎ขอเดา
‎นักรบกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันสู้ทั้งที่ความหวังริบหรี่
‎เรื่องนั้นเล่าซ้ำจนเซ็งหมดแล้ว
‎จริงรึ
‎เจ็ดนักรบผู้ไม่สนิทชิดเชื้อ มารวมตัวกัน ‎ต่อกรกับจักรวรรดิที่มิอาจต้านทาน
‎ชักนำมนุษย์และอสูรมาสู่โลก ‎ผ่านการเชื่อมพหุจักรวาล
‎กับการกำเนิดวิทเชอร์รุ่นแรกสุด
‎เรื่องนั้นเล่าซ้ำจนเซ็งแล้วจริงรึ
‎ไม่ เรื่องนั้นไม่เคยได้ยิน
‎ยอมรับก็ได้ โอ้โฮ!
‎ไม่เหมือนเดิมเลยจริงๆ
‎น่าสนุกนะ
‎นี่จะบอกว่าวิทเชอร์รุ่นแรก ‎เป็นโคตรเอลฟ์มหาประลัยงั้นรึ
‎เกรอลท์รู้เข้าจะต้องบูดตายชัก
‎ก็ได้
‎เริ่มกันตรงไหนดี
‎ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อ 1,200 ปีก่อน
‎ในยุคทองของเหล่าเอลฟ์
‎ก่อนมนุษย์และอสูรจะมาถึงโลกภพนี้
‎ผู้ถูกขับไล่ทั้งหก
‎มิเคยพบพานกันมาก่อน
‎แต่ชะตากลับชักนำให้มาผูกพัน ‎ในเส้นทางแห่งโลหิต
‎ฟยอลแห่งเผ่าสุนัข
‎สเกียนแห่งเผ่าภูต
‎บราเธอร์เดธ
‎เจ้ามนตรา ซาคาเรและซินดริล
‎เมลดอฟกับเกว็น ค้อนคลั่งพยาบาท
‎นำขบวนโดยคนที่เจ็ด
‎ผู้ที่ได้ฉายานามว่า "สกุณา"
‎(อินิช ดูบฮ์) ‎(โพ้นทะเลชายฝั่งเหนือสุดของมหาทวีป)
‎อรุณสวัสดิ์ ทำบุญกับทหารผ่านศึกหน่อย
‎ขอบใจ
‎ที่นี่เขาฟังเพลงกันไหม
‎ไม่มีใครเล่นดนตรีบนเกาะนี้มานานแล้ว
‎โชคดีนะ
‎เช่นกัน
‎มวลผกาจะเติบโต
‎ด้วยหยาดเลือดจากชาวนา
‎ชีวิตที่ถูกช่วงชิงคือ
‎เมล็ดหว่านรองอกเงย
‎งอกเงย ขึ้นมาจากผืนดิน
‎งอกเงย จากผืนดินของพวกโจร
‎เราคือกุหลาบนิล
‎อย่ายอมให้ใครติฉินนินทา
‎ให้ตายสิ
‎เป็นดอกไม้แรกแย้มที่งามนัก
‎ข้าว่าเจ้าบานเต็มที่พร้อมให้เด็ดแล้ว
‎อิธลินน์ป่วยนะท่าน นางเป็นลมชัก
‎ปล่อยไปเถอะ จะให้ทุกคนดื่มเต็มที่เลย
‎แม่!
‎เจอดีแน่!
‎ก็มาสิวะ!
‎ขออภัย สหายทุกท่าน
‎สุดจะทนคนไร้มารยาท
‎แด่สกุณา!
‎สกุณา!
‎เราคือกุหลาบนิล
‎อย่ายอมให้ใครติฉินนินทา
‎งอกเงย แล้วคำรามให้มันได้ยิน
‎รากหญ้าอย่างเราจงเจริญ
‎เยี่ยมมากเลย!
‎ห่างไปทางตอนใต้ของอินิช ดูบฮ์
‎กษัตริย์อัลวิเทียร์เพิ่งครองราชย์ ‎และประสงค์ให้ประชาชนได้ชมพระเกียรติ
‎เขาจึงเสด็จเยืยนย่านไพร่
‎แม้เสี่ยงกับมือสังหารอาณาจักรอื่นที่มาลอบฆ่า
‎คุ้มกันกษัตริย์!
‎แต่พวกนั้นต้องข้ามศพ ‎ราชองครักษ์เผ่าสุนัขให้ได้เสียก่อน
‎และนักรบผู้เก่งกาจที่สุดของเผ่า
‎ฟยอล สโตนฮาร์ท
‎องค์หญิง!
‎ข้ามาแล้ว
‎พาออกไป!
‎ลงม้า!
‎ทำอย่างที่ข้าเคยสอนไว้
‎- เรียบร้อยนะ ‎- เรียบร้อย
‎เข้ามาได้
‎- ขออภัย ‎- ไม่เป็นไร ฟยอล
‎ช่างหัวขนบประเพณี
‎เผ่าสุนัขล้อมปิดพระราชวังแล้ว
‎ห้ามผู้ใดเข้าออก ‎จนกว่าเราจะเจอตัวผู้อยู่เบื้องหลัง
‎ข้าอยากให้ท่านเก็บมีดนี้ไว้
‎แค่ในช่วงนี้
‎เจ้าช่วยพวกเรา
‎เจ้าช่วยข้าไว้
‎ท่านช่วยตัวท่านเอง
‎เจ้าอยู่เคียงข้างเสมอยามที่ข้าต้องการเจ้า
‎เป็นหน้าที่ของข้า
‎เราทั้งคู่รู้ดีว่ามีอะไรมากกว่านั้น
‎เราตกลงกันแล้ว
‎เจ้าอาจจะลืมได้ แต่ข้าลืมไม่ลง
‎ข้าไม่ได้ลืม
‎- หากใครจับได้… ‎- แต่ไม่มีใครจับได้
‎ฟยอล วันนี้ข้าเกือบตาย
‎ข้าไม่ยอมตายโดยใช้ชีวิตลวงโลก
‎ข้าเกิดมาเพื่อปกป้องท่าน
‎ก็ปกป้องข้าสิ
‎มือสังหารไม่มีรอยสักตามตัว ‎แม่ทัพเอเรดินกำลังกวาดจับผู้ต้องสงสัย
‎เอเรดินแยกตูดกับศอกไม่ออกด้วยซ้ำ
‎ให้มันกับไอ้กองทัพโก้หรูไปตายห่า
‎ยามคับขันวันนี้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนหมด
‎อย่างมันให้หาหญิงงามในซ่องยังไม่มีปัญญา
‎ฟยอลอยู่ไหน
‎ฉิบหาย
‎ฆ่าข้าเสียให้จบๆ ไป
‎ไม่ได้ เจ้าต้องทรมาน
‎ต้องถูกหลู่เกียรติ
‎กษัตริย์องค์ใหม่
‎มือสังหารดักซุ่มในเงามืดทั่วทุกแห่ง
‎แต่เจ้ากลับคุมความหื่นกามไว้ไม่อยู่
‎ขอบคุณทวยเทพที่แคร์ริคอายุไม่ยืน ‎จนต้องมาเห็นเจ้าทรยศเผ่าตัวเอง
‎ข้ารู้ว่าท่านอยากให้เขากลับจากสนามรบแทนข้า
‎ข้าไม่เคยพูดแบบนั้น
‎ไม่ต้องพูดก็รู้
‎ข้าเองก็ปรารถนาแบบเดียวกันมานับแต่นั้น
‎ข้าต้องการเจ้าทั้งคู่อยู่เคียงข้าง
‎เขาถูกชะตาพรากไป
‎เจ้าควรจะต้องครองตำแหน่งหัวหน้าเผ่าแทนเขา
‎แต่เจ้ากลับทรยศต่อเผ่า
‎ต่อคำสาบาน
‎เจ้าทรยศต่อข้า
‎ถึงพรมแดนแล้ว
‎ใช่
‎ลงมือเสียเถอะ
‎ฟยอล สโตนฮาร์ท
‎เจ้าผิดคำสาบานในฐานะราชองครักษ์
‎และทรยศต่อเผ่ากำเนิด
‎จากนี้ถือว่าเจ้าถูกเนรเทศจากซินเทรีย
‎เผ่าสุนัขขับไล่เจ้า
‎ข้าก็ขับไล่เจ้า
‎เจ้าจะตายโดยไร้ผู้จดจำ ไร้ผู้กล่าวถึง
‎ลาก่อน ท่านพ่อ
‎ให้เดาไหม
‎อ่านตำนานโซลริธอีกแล้ว
‎อย่าล้อกันสิ ท่านพี่
‎เจ้าหมกมุ่นนัก ‎อย่างน้อยก็ควรมีเพื่อนสักคนที่ไม่ใช่หนังสือ
‎เจ้าอยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน แค่กลิ่นก็แย่แล้ว
‎ทั้งหมดนี้คืออนาคตของเรา ‎สิ่งใดเคยอุบัติ สิ่งนั้นจักอุบัติอีกครั้ง
‎- อ๋อ เดี๋ยวนี้เป็นผู้หยั่งรู้แล้วรึ ‎- ไม่ใช่
‎ข้าเพียงแต่ไม่ปฏิเสธสิ่งที่เห็นอยู่ตำตา
‎พงศาวดารคนแคระที่เก่าแก่ถึง 1,500 ปี
‎บันทึกการมาถึงของโซลริธ
‎พวกมันล้อมกันเมืองไว้ก่อนจะถูกนางขับไล่
‎และสร้างซินเทรียขึ้นบนซากเมืองเก่า
‎ประวัติศาสตร์อยู่รอบตัวเรา ท่านพี่
‎คอยย้ำเตือนว่าเมื่อก่อนพวกเรารุ่งเรืองเพียงใด
‎และเราจะกลับมารุ่งเรืองได้อีก ‎หากตั้งใจพยายาม
‎ข้าเป็นประโยชน์ต่อท่านได้
‎ในฐานะที่ปรึกษา…
‎พวกแม่ทัพและผู้ใช้เวทเชือดเจ้าทั้งเป็นแน่
‎แต่น้องพี่ เจ้ายังมีบทบาทในเรื่องนี้
‎ในเมื่อเราจัดการเหตุที่ฟยอลล่วงเกินเจ้าแล้ว
‎ได้เวลามุ่งสู่อนาคต ‎พี่หาว่าที่คู่ครองซึ่งเหมาะกับเจ้าให้แล้ว
‎ราชาแห่งปรีเชียเป็นพ่อม่าย
‎การสมรสระหว่างสองอาณาจักร ‎จะทำให้เขายอมลงนามในข้อตกลง
‎แน่นอน ทำได้ทุกอย่างที่ท่านพี่ประสงค์ ‎เพื่อสันติภาพ
‎อนาคตที่รุ่งโรจน์กว่าเก่า
‎เกิดขึ้นได้เพราะเจ้า
‎ราชินีเมอร์วินแห่งปรีเชีย
‎ลึกเข้าไปในหุบเขาแห่งวิญญาณหลงหาย
‎นักรบเดียวดาย ‎เฝ้าหาคำตอบของท้องฟ้าประหลาด
‎ซึ่งพลันทอดเงาครึ้มอาเพศไปทั่วหล้า
‎แต่บรรพบุรุษของนางต่างนิ่งเงียบ
‎ปรากฏการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎เพราะมีคนผู้หนึ่งได้บรรลุวิชา ‎ทำลายม่านกั้นระหว่างภพ
‎ข้ากลับมาแล้ว
‎คว้าชัยหรือแพ้พ่ายกลับมา จอมปราชญ์บาลอร์
‎การลอบสังหารล้มเหลว
‎ข้าจำต้องให้ท่านช่วย
‎ข้าอยากรู้ ท่านไปเรียนต่อสู้มาจากไหน
‎ข้าเกิดในเผ่าอีกา
‎ไม่จริงน่ะ ท่านเป็นผู้พิทักษ์เหรอ
‎ถูกแล้ว
‎องครักษ์ที่ภักดีต่อราชามิเดียร์ ‎และราชวงศ์ปรีเชีย
‎แสดงว่าท่านต้องรู้จักเลดี้เคธเลนน์จอมมีด
‎นางคือแม่ของข้า
‎อะไรนะ
‎แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่
‎ทั้งที่อยู่ในวังกับราชา ราชินีและเหล่าวีรชนก็ได้
‎ข้าเลือกทางนี้เอง
‎ตอนข้ายังเด็ก
‎ครูดาบของข้าแขวนพิณคีย์ฮาร์ปไว้บนผนัง
‎ข้าหลงรักมัน
‎แม่ก็รั้งข้านะ แต่ข้าหลงเสียงดนตรีไปเสียแล้ว
‎ข้าจึงกลายเป็นวณิพกพเนจร
‎ลองสิ
‎ข้าก็อยากมีพรสวรรค์แบบนี้บ้าง
‎ข้ามีแต่โรคประจำตัว
‎มีนิมิต ลมชัก
‎คนในเมืองพากันกลัวข้า
‎พวกขลาดเขลาเบาปัญญามักจะอิจฉา ‎คนที่มีพรสวรรค์เสมอ
‎เปิดประตู ไม่อย่างนั้นจะเผาที่นี่ให้ราบ
‎เวร ทำไมไอ้พวกเฮงซวย ‎ชอบวิ่งโร่ไปฟ้องยามประจำเมือง
‎เวลาที่โดนเล่นงานสู้ไม่ได้
‎แค่ร้องเพลงกับผีสิ
‎เผ่าสุนัขเหรอ อะไรกันเนี่ย
‎เฮ้ย!
‎หนึ่งในอีกาผอมกะหร่องของเคธเลนน์สินะ
‎เป็นอีกาผอมกะหร่อง ‎ยังดีกว่าเป็นหมาขี้เรื้อนของออสฟาร์
‎ใช่ไหมล่ะ
‎ก็ใช่ เจ้าอาจจะพูดถูก อีกา
‎- ข้าชื่อ… ‎- ฟยอล สโตนฮาร์ท
‎บุตรแห่งออสฟาร์
‎ข้าจำจี้นั่นได้
‎ได้จากตอนที่เจ้าควักตาลูกพี่ลูกน้องข้า ‎ในศึกแห่งโบรคิลอน
‎ข้าสาบานกับนางว่าจะฆ่าเจ้า ‎ถ้าเราได้พบกันอีกครั้ง
‎- เข้าใจละ ข้าจำเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎- ข้าคือคนที่จะส่งเจ้าลงหลุม
‎ใจเย็นๆ
‎เวลาในเผ่าสุนัขของข้าจบไปแล้ว
‎โกหก
‎ไม่มีใครออกจากเผ่าสุนัขได้
‎แต่ข้าก็มาอยู่ตรงนี้
‎ทำมาหากินเป็นมือดาบรับจ้าง ‎บนเกาะรกร้างที่สุดขอบโลก
‎แล้วนักรบเผ่าอีกามาทำอะไรตอนเหนือขนาดนี้
‎ไม่ใช่นักรบ ข้าเป็นกวี
‎กวีเผ่าอีการึ
‎เพิ่งเคยเจอ
‎เดี๋ยวนะ
‎เจ้าคงไม่ใช่สกุณาที่ทุกคนแถวนี้ร่ำลือกัน
‎ข้าก็คิดจะไปดูเจ้าอยู่เหมือนกัน ‎ถ้าไม่ได้เจอสถานการณ์นี้เสียก่อน
‎บุตรแห่งออสฟาร์ผู้กล้าแกร่ง ‎ตกต่ำขนาดนี้ได้ยังไง
‎ง่ายๆ
‎ดันเย่อกับเจ้าหญิง
‎เพ้อเจ้อ ถ้าจริงป่านนี้หัวเจ้าโดนเสียบประจาน ‎เน่าอยู่หน้าประตูเมืองแล้ว
‎แล้วทำให้สถาบันกษัตริย์อับอายน่ะรึ
‎ไม่ได้
‎ขับไล่ข้าออกจากเผ่าและเนรเทศ ‎ให้เสียเกียรติไปเงียบๆ ดีกว่า
‎ก็โทษพวกเขาไม่ได้นะ
‎- ปกป้องไม่ใช่ปลุกปล้ำ กฎพื้นฐานของเผ่า ‎- น่าจะสักไว้เผื่อลืม
‎คงยาวเกินจู๋ของเผ่าสุนัข
‎ข้าจะจำไว้แล้วกัน ‎ตอนที่หัวเจ้ากลิ้งหลุนๆ คลุกโคลน
‎ดูเหมือนจะหมดเวลาแล้ว
‎เจ้า ถอยไปชนผนัง
‎ส่วนเจ้า มีคนซื้ออิสรภาพให้แล้ว
‎- อะไรนะ ‎- ได้ยินแล้วนี่
‎แหม
‎ขอบใจมากที่ไม่ได้พยายามฆ่าข้าตอนหลับ
‎ยังมีเวลาอยู่
‎ตาต่อตา
‎บอกว่าให้ถอยไป!
‎ขอลา สกุณา
‎ขอให้คมดาบเพชฌฆาตเฉียบขาดว่องไว
‎เอาใหม่ ช่างแม่ง
‎ข้าไม่สนหรอก
‎รายงานมา
‎ทัพปรีเชียคอยโจมตีอยู่เรื่อย ‎พยายามหยั่งเชิงกองกำลังตามพรมแดนเรา
‎ถ้าเราเสนอให้พวกคนแคระ ‎เข้ามาใช้เหมืองซินเทรียได้
‎พวกนั้นน่าจะ…
‎ไม่ ข้ารับศึกทั้งสองด้าน ‎และดูแลปากท้องประชาชนไปด้วยไม่ได้
‎ข้ามีแผนใหม่
‎ยุติสงครามพันปี
‎ข้าได้ส่งคณะทูตไปที่ทั้งปรีเชียและดาร์เวน
‎- ให้มาลงนามสันติภาพที่นี่ ‎- น่าขันสิ้นดี
‎แบบนั้นพวกเราได้จบเห่!
‎ฝ่าบาท
‎ปรีเชียกับดาร์เวนไม่มีวันลงนาม ‎สงครามนี้…
‎ต้องยุติ ทางนั้นก็ใกล้หมดท่าเหมือนเรา
‎น้องเราจะไปสมรสกับราชามิเดียร์
‎เหมืองสลีบฮ์ ลีอัธของเรา ‎จะเป็นของกำนัลมอบให้ราชินีนีร่า
‎พวกนั้นจะต้องลงนาม
‎ท่านว่าอย่างไร จอมปราชญ์
‎ขออภัย แม่ทัพเอเรดิน
‎หน้าที่ของจอมปราชญ์ ‎หาใช่ที่ปรึกษาการปกครองอีกต่อไป
‎ข้าอยู่เพื่อแนะนำเรื่องเวทมนตร์เท่านั้น
‎หากเราดึงดันทำสงคราม
‎ความยากไร้และกลิ่นสาปของความพ่ายแพ้ ‎จะเป็นสิ่งเดียวที่ฝากไว้ในแผ่นดิน
‎- ฝ่าบาท… ‎- สนธิสัญญาสันติภาพต้องเกิดขึ้น
‎ออกไปได้
‎- เฮโฮ เจ้าพัคตัวใหญ่… ‎- ฟยอล
‎เช็น
‎ดีใจที่ได้พบ
‎- ติดสินบนทหารพวกนั้นรึ ‎- ฟังนะ
‎ออสฟาร์อยากให้เจ้ารีบกลับไปทันที ‎เขาจะเซ็นสัญญาสงบศึกกัน
‎กษัตริย์เราจัดแจงพิธีลงนาม ‎ระหว่างอาณาจักรทั้งสาม
‎ไม่ไปหรอก น้องรัก
‎- เจ้าจะไปไหน ‎- ไปแวะซ่องที่ใกล้ที่สุด
‎จะให้ข้าบอกพ่อเจ้าว่ายังไง
‎บอกเขาว่าข้ามัวแต่รีบไปตาย ‎ถูกลืมและไม่มีใครพูดถึง
‎กลับบ้านไป เช็น
‎เหล่าเอลฟ์แห่งอินิช ดูบฮ์
‎สบายดีไหม เพราะพวกเจ้าดูดีกันทุกคน
‎ข้าเหลือเวลาไม่กี่ชั่วโมงบนเกาะเฮงซวยนี่
‎ใครอยากรินเหล้าสคริลอร่อยๆ ‎และเล่นซุกซนลามกบัดสีกับข้าบ้าง
‎ด้านในของเรามีความบันเทิงหลากหลาย
‎ล้วนลามกโสมมอร่อยลิ้น ‎น่ายินดีอย่างหาเปรียบไม่ได้
‎แต่ก่อนอื่นเราต้อง ‎พูดเรื่องบัดสีที่เป็นเงินๆ ทองๆ ก่อน
‎อ้อ ใช่
‎คำของข้ามีค่าเท่ากับเงิน
‎คำของเจ้าใช้ซื้อได้
‎แค่อึเปียกติดตูดแมวเท่านั้นแหละ
‎ไซลานย่า ไปอุ้มน้องมาซิ
‎ข้าจ่ายด้วยจี้เงินได้
‎เชี่ย
‎ดีมาก
‎เจ้าก็ยังอาจเป็นนักดนตรีได้นะ
‎ข้าไม่เคยเข้าใจว่าทำไม ‎เจ้าถึงเลือกไอ้นี่แทนดาบดีๆ สักเล่ม
‎มันช่างบอบบาง
‎เจ้าไม่เปลี่ยนไปเลย
‎เจ้าเปลี่ยน
‎แม่ส่งข้ามารับเจ้ากลับบ้าน
‎มหาทวีปของเรากำลังเปลี่ยนโฉมไปต่อหน้า
‎ราชาของเจ้ากำลังเดินทางไปซินเทรีย ‎เพื่อลงนามสงบศึก เราต้องใช้ทักษะของเจ้า
‎ข้าไม่ได้เดินบนวิถีแห่งดาบแล้ว
‎แต่ถึงอย่างนั้น…
‎นางพร้อมจะให้อภัยข้าจริงๆ เหรอ
‎เคธเลนน์ต้องใช้เจ้า ‎นี่คือโอกาสให้เจ้าแก้ตัวแล้ว น้องพี่
‎ข้าทำไม่ได้
‎ข้ากลับไปทำเรื่องแบบนั้นอีกไม่ได้
‎เจ้าใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดถึงบ้างรึ
‎ข้าคิดถึงเจ้า
‎มากเลยทีเดียว
‎งั้นก็กลับมาอยู่กับพวกเราสิ
‎คนอื่นๆ บอกว่ามาตามเจ้าก็เสียเวลาเปล่า
‎อย่าให้คำของพวกนั้นเป็นความจริง น้องพี่
‎นี่เป็นโอกาสสุดท้าย น้ำขึ้นเมื่อใดข้าจะออกเรือ
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ยุคแห่งพหุจักรวาลใกล้เข้ามาแล้ว
‎โลกากลืนกินโลกา นภาสีมรกต ‎เพลิงจะนำพาอรุณใหม่
‎อสูรร้ายจักถูกประหารใต้คมดาบเจ้า
‎สองซึ่งพลัดพรากจักประสานกลายเป็นหนึ่ง
‎ท่วงทำนองล้ำค่ายิ่งของสกุณา
‎จักเป็นกุญแจไขทุกสิ่ง
‎ภารกิจค้นหาในนามของเผ่าจะไถ่โทษให้เจ้า
‎อิธลินน์บอกว่าข้าจะได้ไถ่โทษ ‎หากออกทำภารกิจเพื่อเผ่า
‎นิมิตของนาง
‎เคยเป็นความจริงบ้างไหม
‎เป็นจริงทั้งหมด
‎ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎เอ้า ฝากให้นางตอนที่ฟื้น
‎บอกด้วยว่าข้าเสียใจที่ไม่อาจอยู่รอเพื่อบอกลา
‎- หวังว่าสักวันจะได้พบกันใหม่ ‎- ท่านจะไปที่ใด
‎ไปค้นหาการไถ่โทษ
‎นีฮ์ม
‎ไม่ให้เจ้าเดินทางคนเดียวหรอก
‎เดี๋ยวจะมีเอลฟ์ชั่วร้ายมาช่วงชิงความบริสุทธิ์
‎มีน้องเป็นนักดนตรียังไม่พอ ‎ข้าต้องทนกับตัวตลกมุกฝืดด้วยรึ
‎อย่าพูดให้ข้าเปลี่ยนใจนะแม่สาว
‎อย่างกับใครจะเปลี่ยนใจเจ้าได้
‎ข้าแค่ดีใจที่เจ้า…
‎ไม่นะ!
‎ไปมุดหัวอยู่ไหน ไอ้พวกกเฬวราก!
‎นั่นมันจี้ของข้า
‎เก่งเหรอ
‎พอดีไม่ชอบวิ่ง
‎เจ้ามาทำอะไรตรงนี้
‎หาเรือออกจากไอ้เกาะอุบาทว์นี่
‎ยินดีช่วย ไม่ต้องขอบใจ
‎นักรบผู้นี้เป็นใคร
‎พี่สาวข้า
‎อะไรวะนี่
‎รอยสักนี่
‎กองทัพซินเทรีย แถวที่ห้า
‎ข้ารู้จักนาง
‎นางเป็นหัวหน้ากองทหารม้าของทัพปรีเชีย
‎กริชทหารราบของดาร์เวน
‎ไม่เห็นมีเหตุผล
‎ทำไมทหารจากสามอาณาจักรที่รบกันอยู่ ‎จึงมาร่วมมือกันฆ่าเรา
‎เพราะสัญญาสงบศึก
‎- นีฮ์มมาบอกเรื่องสัญญาสงบศึก ‎- ข้ารู้ มีคนมาตามข้าเช่นกัน
‎- เวร ‎- ต้องมีคนไม่อยากให้นักรบเผ่าอยู่ที่นั่น
‎ในที่สุดกองทัพทั้งหมด ‎ก็จะเคลื่อนไหวล้มล้างราชวงศ์
‎- ข้าต้องไปซินเทรีย ไปเตือนคนในเผ่า ‎- เช่นกัน
‎ช่างหัวเผ่าเจ้า
‎ฟังก่อน ระหว่างทางต้องมีพวกผีห่านี่โผล่มาอีก
‎ถ้าไปด้วยกันเราจะมีโอกาสรอดมากกว่า
‎ต่อให้เจ้าจะกวนตีนข้าแค่ไหนก็ตาม
‎ก็ได้
‎ตกลง
‎แต่ถ้ายั่วโมโห ข้าจะตัดพวงจู๋เจ้าป้อนให้หมากิน
‎ข้าไม่ไว้ใจเจ้า สโตนฮาร์ท
‎ข้าก็ไม่ไว้ใจเจ้า…
‎สกุณา
‎พวกนั้นฆ่าพี่สาวข้า
‎สกุณาตายไปแล้ว
‎ข้าชื่อเอล่า
‎เราจะได้พบกันใหม่ ‎ณ ท้องพระโรงแคร์เอนวิน พี่ข้า
‎เมื่อนั้น สกุณาจึงไม่บินเดี่ยวอีกต่อไป
‎หนึ่งกลายเป็นสอง
‎ได้โปรด
‎องค์หญิง
‎เค็ต ซ่อมได้แล้ว ‎เนตรแห่งโซลริธกลับมาเปล่งแสงแล้ว
‎ท่านต้องแต่งองค์แล้ว
‎เจ้าไม่เข้าใจรึ ยามหมดสิ้นความหวัง ‎เขานำเรือของนางมายังทวีปนี้
‎ตอนนี้มันกลับมาส่องแสงบนท้องฟ้าเรา ‎นี่เป็นลางดี เค็ต
‎ข้าเองก็อาจยังมีหวังเช่นกัน
‎พี่ท่านจะสั่งควักไส้พุงข้าแน่
‎หากไม่แต่งองค์ให้ท่านคู่ควรกับการพบว่าที่สามี
‎แน่สินะ
‎เมื่อมีการแลกเปลี่ยนตัวประกันชั้นสูง ‎ระหว่างอาณาจักรที่รบกัน
‎เหล่ากษัตริย์จึงล่องเรือมาลงนามในสัญญา
‎ซึ่งจะสงบศึกสงครามพันปี
‎ราชามิเดียร์แห่งปรีเชียกับนักรบเผ่าอีกา
‎ราชินีนีร่าแห่งดาร์เวนกับนักรบเผ่าอสรพิษ
‎และอัลวิเทียร์ ผู้กล้านำอรุณรุ่งครั้งใหม่ ‎มาสู่เหล่าเอลฟ์
‎ข้ารักท่าน ท่านพี่
‎นักรบแห่งซินเทรีย
‎เพราะความกล้าหาญของแขกสูงศักดิ์ทั้งหลาย
‎วันนี้จะเป็นวันปิดฉาก ‎คืนมืดมิดยาวนานแห่งสงครามและความหิวโหย
‎เช้าวันใหม่จะเบิกฟ้า ‎เหนือมหาทวีปนี้ให้กับเอลฟ์ทุกหมู่เหล่า
‎ความอดอยากจะถูกแทนที่ ‎ด้วยความสงบสุขและเจริญรุ่งเรือง
‎กลับเป็นมหาทวีปที่รวมใจกันอีกครั้ง
‎มหาทวีปแห่งความเป็นไปได้
‎เราทุกคนคือชาวซินเทรีย
‎เราคือชาวปรีเชีย
‎เราคือชาวดาร์เวน
‎แต่เราทุกคนจะเป็น…
‎- ฝ่าบาท… ‎- เรียกหมอมา
‎ไม่ต้อง ข้าแค่ประหม่า
‎ข้ากลับไปรอที่ห้องดีกว่า
‎เรามาขึ้นฝั่งที่มหาทวีปนี้ ‎และนำอารยธรรมมาสู่แผ่นดิน
‎ข้าขอเชิญ
‎ราชินีนีร่าแห่งดาร์เวนผู้ทรงธรรม
‎ราชามิเดียร์แห่งปรีเชียผู้ดีงาม
‎ให้มาร่วมลงนามเป็นพันธมิตรแห่งรุ่งอรุณใหม่
‎ตัวอะไร
‎เตรียมหอก!
‎จังหวะนั้น โลกของเอลฟ์แปรผันไปตลอดกาล
‎นับพันปีที่ปกครองโดยกษัตริย์ ‎อาณาจักรและเผ่าต่างๆ ถูกลบล้างไปสิ้น
‎มันจบแล้ว
‎ใช่
‎อสูรของข้าทำได้ดีมาก
‎สนธิสัญญาสงบศึกทำให้บาลอร์
‎ปลุกปั่นเหล่าผู้ใช้เวทและแม่ทัพทั่วมหาทวีป ‎ที่กระหายสงครามให้โจมตีราชวงศ์
‎นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น
‎จักรพรรดินี
‎อาณาจักรทั้งสามเป็นของพระองค์แล้ว
‎ขอจักรวรรดิทองแห่งใหม่จงเจริญ
‎เงยหน้าขึ้น
‎มีเรื่องต้องทำอีกมาก
‎พายุนี้มันผิดธรรมชาติ
‎เรือจะล่องไปพักอย่างปลอดภัยที่เกย์ลิธ
‎นั่นไม่ใกล้กับซินเทรียด้วยซ้ำ
‎ถ้าโดนซัดเรือแตก ‎เราจะไม่มีประโยชน์ต่อเผ่าเราเลย
‎เมอร์วินเป็นอิสระแล้ว
‎สามารถกำหนดตำนานของตนเองโดยเสรี
‎เช่นเดียวกับที่ผู้กล้าโซลริธเคยทำ ‎ในการก่อตั้งยุคทองครั้งใหม่
‎นี่คือชะตาของนาง
‎จักรพรรดินี
‎รับบทนี้ได้ดีจริง
‎ของงามแวววาวมักจับใจปวงชน
‎ทุกคนรีบพากันหมอบราบคาบแก้ว ‎ทั้งที่โลกกลับตาลปัตร
‎เมื่อเกิดเหตุโกลาหล ‎ประชาชนจะเลือกความสงบเรียบร้อยเสมอ
‎ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร
‎หรือละครหน้าฉากนั้นบาดตาโจ่งแจ้งเพียงใด
‎เราต้องพึ่งนางอีกนานไหม
‎ต้องรอดูต่อไป
‎พาข้าลงไปหาประชาชน
‎(เกย์ลิธ) ‎(ราชอาณาจักรปรีเชียเดิม)
‎ไม่ใช่เพียงแผ่นฟ้าและผืนทะเล ‎ที่เปลี่ยนไปโดยไร้คำเตือน
‎นั่นมันธงอะไรกัน ‎ข้าไม่เคยเห็นตราแบบนั้นมาก่อน
‎แน่ๆ คือไม่ใช่ธงปรีเชีย
‎ไปโรงเหล้านั่นเถอะ มอมเหล้าชาวบ้าน ‎ถามดูว่าเกิดอะไรขึ้น
‎จะเอาเงินมาจากไหน
‎อยู่ในเผ่ามัวแต่ดูดนมแม่สินะ
‎หัดมีความคิดริเริ่มบ้าง ไอ้หนู
‎ขอโทษ
‎มาเร็วสิ
‎อย่างน้อยนางก็ยุติสงคราม
‎จะมีสักกี่คนที่กล้าฆ่าญาติพี่น้องตัวเองได้ลงคอ
‎แล้วนั่นเป็นพี่ชายแท้ๆ เลยนะ
‎- ตอนนี้ต้องเรียกจักรพรรดินีเมอร์วินแล้ว ‎- จักรพรรดินีรึ
‎เชือดทุกคนในคราวเดียว
‎ไอ้พวกราชวงศ์ชั่วไร้ประโยชน์ ‎กับองครักษ์รองมือรองตีน
‎- ฆ่าหมดเลยรึ ‎- ไม่จริง
‎เป็นไปไม่ได้
‎เจ้าหญิงคนเดียวที่ไม่เคยมีใครรู้จัก
‎ฮุบทั้งมหาทวีปง่ายๆ สบายใจเฉิบแบบนั้นได้ยังไง
‎ได้ข่าวว่านางไปได้อสูรสามหัว ‎ขนาดเท่าเรือทั้งลำ
‎- มันดูดนมนางเหมือนลูก ‎- อสูร!
‎อสูรเรอะ
‎วางถุงเห็ดเมาลงก่อน
‎จะมีอสูรหรือไม่
‎ข้าไม่ยอมให้อีตัวซินเทรียหน้าไหน ‎มาบอกว่าข้าไม่ใช่คนปรีเชียแล้ว
‎เออ พวกเจ้าน่ะเลวสุด
‎ไม่กี่วันก่อนยังเดินกร่าง ‎ใส่เกราะของปรีเชียอยู่หยกๆ
‎ไอ้พวกทรยศทำเป็นใส่เกราะของอีตัว
‎นางหญิงร่านนั่นบีบไข่พวกเจ้าสินะ
‎มีใครพบเห็นพวกนี้ไหม
‎เอล่าจากเผ่าอีกา ฟยอลจากเผ่าสุนัข
‎เราต้องฉลาดเข้าไว้
‎ถ้าเจ้าคุมโทสะไม่ได้เพราะมีใครลบหลู่คนรักเจ้า
‎เราแยกทางกันดีกว่า
‎- เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง ‎- มันเกี่ยวกับนางทุกอย่าง
‎นางสังหารเผ่าของเรา
‎หนึ่ง สอง
‎- หนึ่ง สอง ‎- เจ้า
‎ใหญ่สุดเท่าที่เคยขุดขึ้นมา
‎ข้าต้องใช้พลังมากกว่านี้เพื่อทำให้ประตูมิติมั่นคง
‎- ท่านขุดโมโนลิธขึ้นมากี่แท่งแล้ว ‎- ทางเหนือสาม ทางใต้สอง
‎อีกห้าขุดไว้แล้ว อยู่ใต้ตราเวทของซินดริล
‎นั่นไม่พอจะเป็นประตูมิติของกองทัพ ‎ทำไมล่าช้า
‎จักรวรรดินี้เพิ่งก่อตั้ง
‎กองกำลังของเรากระจายจนร่อยหรอ
‎ท่านรวบทั้งทัพของดาร์เวนและปรีเชียเข้ามาแล้ว
‎ทหารยังร่อยหรออีกได้อย่างไร
‎มีทหารหนีทัพมากกว่าที่คิด
‎และเพราะท่านกวาดล้างผู้ใช้เวทไปเยอะ…
‎ผู้ใช้เวทที่ไม่ให้ความร่วมมือ
‎พืชพันธุ์การเกษตรจึงไม่ออกผล ‎คนลุกฮือแย่งขนมปังไปทั่ว
‎ก็ไปปราบพวกมัน
‎พวกที่เอาแต่แก้ตัวไม่มีทางสร้างประวัติศาสตร์
‎แล้วเรื่องฟยอล สโตนฮาร์ทล่ะ
‎เขารอดการลอบสังหารที่อินิช ดูบฮ์ได้ ‎พร้อมกับนักรบเผ่าอีกาคนหนึ่ง
‎แต่เราส่งกองทหารชั้นยอด ‎ไปตามล่าทั่วมหาทวีปอยู่ในตอนนี้
‎ถ้าปล่อยไว้จะกลายเป็นตำนานวีรชนของไพร่
‎จบชีวิตพวกมันให้ไว
‎ผูกม้าไว้แล้ว ข้าจะเฝ้ายามแรก
‎อาจพอมีคนที่รอดมาได้
‎เผ่าของข้าคงสู้จนตัวตาย
‎เช่นเดียวกับเผ่าเจ้า
‎อสูร
‎มันมาได้อย่างไร มาจากไหนกัน
‎มีนักเวทในซินเทรียคนหนึ่ง
‎ซินดริล
‎เขาขุดตั้งเสาหินโมโนลิธโบราณ ‎ของคนแคระขึ้นใหม่
‎และใช้มันเปิดประตูมิติสู่โลกอื่น
‎- อสูรมาจากที่นั่นเหรอ ‎- ก็อาจเป็นได้
‎- พูดไปแล้วเหมือนบ้า ‎- เรามีเรื่องโบราณที่เล่าถึงโลกอื่น
‎และทุกอย่างไม่เหมือนเดิมตั้งแต่นั้น ‎แม้แต่ท้องฟ้ายังเปลี่ยนไป
‎ท้องทะเลก็ด้วย
‎ทุกอย่างไม่ปกติ
‎แต่ต่อให้มีอสูร ‎เมอร์วินก็ไม่มีอำนาจพอจะทำสำเร็จ
‎ต้องมีคนอื่นชักใยอยู่เบื้องหลัง ‎พวกแม่ทัพ พวกนักเวท…
‎- เจ้ากำลังหาข้ออ้างให้นาง ‎- เปล่า
‎แค่สมมติเฉยๆ ‎ถ้านางเป็นจักรพรรดินีและมีเอี่ยวด้วย
‎นางจะต้องชดใช้ด้วยเลือด
‎ข้าควรตายไปพร้อมกับคนในเผ่า
‎ข้าก็เหมือนกัน
‎เราเป็นคนสุดท้ายของเผ่า
‎พวกนั้นจะลบเผ่าเราไปจากหน้าประวัติศาสตร์
‎ลบไม่ได้ตราบใดที่เรายังหายใจ
‎งั้นเราต้องจบชีวิตมัน ก่อนมันจบชีวิตเรา
‎เผ่าอีกา
‎เผ่าสุนัข
‎เราจะไว้ใจกันได้ยังไง
‎ด้วยคมดาบ
‎เราจะไปหาเมอร์วิน กำจัดอสูรนั่น ‎และใครก็ตามที่อยู่ข้างนาง
‎ส่งมันลงหลุมให้หมด
‎สาบานด้วยเลือด
‎จนถึงที่สุด
‎จนกว่าจะสิ้นชีพ
‎นั่นพี่ท่านนะ ท่านทำได้อย่างไร
‎ข้าไม่มีทางเลือก เค็ต พี่กำหนดชีวิตของข้า
‎แต่ข้ามีชะตาที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
‎เรื่องราวเก่าแก่ถูกลิขิตให้เกิดซ้ำ
‎แค่ต้องมีคนที่เหมาะสมเป็นผู้เล่าเรื่อง
‎ตอนโซลริธสิ้นชีพ พวกเราหันมาทำร้ายกันเอง
‎ยุคทองถูกทำลายไป ‎ด้วยสงครามรอบแล้วรอบเล่าไม่รู้จบ
‎สงครามที่สนธิสัญญาสงบศึกของพี่ข้า ‎อย่างดีก็ได้แค่ชะลอไว้
‎บาลอร์กับเอเรดินอยากใช้ประตูมิติของซินดริล
‎เพื่อชิงแผ่นดิน
‎แต่ไปชิงแผ่นดินแค่เพื่อให้ได้มา ‎มันไร้ความหมาย
‎ข้าอยากเผยแผ่อารยธรรมไปสู่ดินแดนใหม่เหล่านี้
‎นำศิลปวิทยาการ ‎และวัฒนธรรมของเราไปสอนพวกเขา
‎สร้างยุคทองครั้งใหม่ให้ผองเอลฟ์
‎ท่านคิด…
‎ท่านคิดว่าท่านคือโซลริธ
‎ไม่ใช่
‎ยังไม่ใช่
‎หากเป็นหุ่นเชิดของบาลอร์ก็ยังไม่ใช่
‎ข้าต้องเป็นจักรพรรดินีมากกว่าแค่ในนาม
‎มิฉะนั้นเรื่องราวทุกอย่าง โลหิตทุกหยดที่ถูกหลั่ง
‎จะเป็นการเสียเปล่า
‎ข้าต้องหาวิธีให้ได้
‎ข้าทำอะไรลงไป
‎เจ้าปลดพันธนาการแห่งอนาคต ซินดริล
‎หากปราศจากปัญญาของเจ้า ‎เรื่องนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้
‎เราตั้งโมโนลิธใหญ่เรียบร้อยแล้ว ‎ใครจะรู้ว่าโลกใดรอเราอยู่
‎เตรียมการคำนวณขั้นสุดท้ายให้พร้อม
‎เพื่อเชื่อมโมโนลิธทุกแห่งในจักรวรรดิเข้าด้วยกัน
‎เจ้าควรภูมิใจนะ
‎รุ่งอรุณใหม่แห่งความเป็นไปได้นี้ ‎เกิดขึ้นเพราะเจ้าแท้ๆ
‎ไม่อยากเชื่อว่าพวกนั้นรวมกองทัพได้จริง
‎ยิ่งเข้าใกล้ซินเทรีย โอกาสของเรายิ่งน้อย
‎เราต้องเพิ่มโอกาสด้วยสุดยอดจอมดาบแห่งปฐพี
‎ใครกัน
‎อดีตครูดาบของข้า หากนางไม่ฆ่าข้าทันทีที่เห็น
‎นางคือคนที่สอนดนตรีให้ข้า
‎เมื่อข้าทิ้งเผ่ามาเป็นวณิพก นางจึงถูกเนรเทศ
‎ถูกบีบให้กลายเป็นมือดาบรับจ้าง
‎- เจ้าพร้อมจะเสี่ยงชีวิตรึ ‎- ถ้าอยากแก้แค้น เราต้องมีนางเป็นพวก
‎นางมีชื่อหรือไม่
‎มารดาเชิงดาบของเจ้าคนนี้
‎สเกียน
‎ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายแห่งเผ่าภูต
‎เผ่าภูตเป็นเพียงตำนาน
‎ไม่ใช่ตำนาน
‎พวกเขาเป็นปรมาจารย์เพลงดาบ ‎เก่งกาจที่สุดในมหาทวีป
‎จนกระทั่งถูกพวกเจ้ากวาดล้างไปสิ้น
‎เรื่องนั้นก่อนข้าเกิดแน่ๆ
‎เมื่อพวกเขาไม่ยอมเข้าร่วมกองทัพ
‎ราชาดาเรคของเจ้า ‎วางยาพิษแหล่งน้ำของพวกเขา
‎สเกียนเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว
‎เผ่าของเราไปพบเข้า รับนางมาเป็นครูดาบ
‎เอล่า
‎ขอร้อง พวกเราไม่ได้คิดร้าย
‎ทำไมระหกระเหินจากทางหลักเช่นนี้ล่ะ
‎เราหนีมาจากบอน มาฮอน
‎บรรดาผู้ใช้เวทและผู้เฒ่าของเรา ‎ไม่ยอมรับใช้จักรวรรดิใหม่
‎ทหารของนางจึงเผาทุกอย่างเป็นเถ้าธุลี
‎ลักพาตัวลูกหลานเราไปขุดหอคอยดำพวกนั้น
‎เพื่อยกเสาโมโนลิธ
‎ทำไมต้องยกโมโนลิธนอกซินเทรีย
‎เจ้าคือสกุณาใช่ไหม
‎ข้าไม่ได้ใช้ชื่อนั้นแล้ว
‎ปีที่แล้วข้าได้ไปดูเจ้าที่เอด กินเวล
‎เจ้าเก่งมากเลย
‎เพลงเหล่านั้น
‎เต็มไปด้วยความหวัง
‎ทำให้เรารู้สึกมหัศจรรย์
‎ราวกับทั้งแผ่นดินเป็นของเรา
‎ช่วยร้องเพลง "กุหลาบนิล" ได้ไหม
‎มอบความหวังให้กันสักนิดก็ยังดี
‎เราคือกุหลาบนิล‎…
‎พอเถอะ
‎ขอให้โชคดี
‎เราคือกุหลาบนิล
‎งอกเงย แล้วคำรามให้มันได้ยิน…
‎เขาเคยได้ยินเพลงนั้น ‎ดังไปถึงซินเทรียซึ่งอยู่ทางใต้สุด
‎คนร้องคลอกันตามที่ต่างๆ
‎ตามข้างทางและในโรงเหล้า ‎อยู่ท่ามกลางหมู่ชนรากหญ้าเสมอ
‎ครานี้มาได้ยินอีกครั้งเกือบจะทางเหนือสุด
‎บทเพลงหนึ่งมีพลังเช่นนั้นได้อย่างไร
‎นางอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ‎ถ้าทำได้ช่วยเดินระวังมากๆ หน่อย
‎สเกียนผู้นี้
‎เป็นคนขี้ระแวงสินะ
‎คนทั้งเผ่าของนางถูกวางยาพิษ
‎หลุมกับดัก
‎นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าออกเดินป่า สกุณา
‎ข้าเห็นแล้ว
‎เห็นอีกหลุมที่ 30 ก้าวก่อนหน้านี้ด้วย
‎นางต้องพยายามมากกว่านี้หากจะ…
‎แม่งเอ๊ย
‎ทุกเผ่าดับสิ้นไปหมดแล้ว
‎เจ้ายังรอดอยู่ได้ยังไง
‎ข้าสัมผัสถึงแรงสะท้อนจากการคร่าชีวิต
‎อสูรที่ข้ามอบให้ ‎ทำสิ่งที่เจ้าต้องการแล้วใช่หรือไม่
‎ใช่
‎ข้าครองมหาทวีปทั้งหมดแล้ว
‎แต่ถึงกระนั้น
‎ก็ยังไม่พอ
‎คนเหล่านี้ไม่มีทางยอมรับข้าเป็นจักรพรรดิ
‎ข้าเกิดในที่ต่ำ
‎น่าสนใจ…
‎ข้าต้องการพลังที่ข้าครอบครองเพียงผู้เดียว
‎พลังซึ่งจะทำให้ข้าอยู่เหนือ ‎ชนชั้นสูง ราชวงศ์ หรือกองทัพใดๆ
‎เจ้าอยากเป็นเทพในหมู่เอลฟ์
‎ใช่
‎ข้าต้องการ… โกลีเวท
‎เจ้าพร้อมสละทุกสิ่งเพื่อเวทนั้นหรือ
‎ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด
‎พร้อม
‎ไม่ว่าท่านต้องการสิ่งใด
‎ท่านจะได้มา
‎ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะมาเป็นมลทินให้ที่นี่อีก
‎ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านเสียเกียรติ
‎แต่เจ้าก็ทำ
‎จักรพรรดินีคนใหม่ต้องการหัวของเจ้า
‎เจ้ามาทำไม
‎มาขอให้ท่านช่วย
‎มากับเราสิ
‎เราจะขึ้นม้าไปฆ่านางที่ซินเทรีย
‎ถ้าไม่ทำเพื่อข้า ก็ทำเพื่อบรรพบุรุษของท่าน
‎ซินเทรียขโมยดาบศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าท่านไป
‎นี่คือโอกาสที่ท่านจะทวงดาบชิงวิญญาณ
‎ตอนนี้ดาบอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‎ดาบของท่านแขวนอวดอยู่กับ ‎รางวัลจากการศึกทั้งหลายในวัง
‎มณีสีเขียวสามเม็ดแบบนั้น ‎พร้อมกับลายแบบเดียวกันที่ปลายด้าม
‎สลักคำเกี่ยวกับ…
‎ทรายนิล
‎เกิดแต่ทรายนิล
‎ดาบและจิตวิญญาณเป็นหนึ่ง
‎จุดเริ่มทุกอย่าง
‎จุดจบทุกสิ่ง
‎เจ้าไม่มีทางผ่านประตูเมืองไปได้
‎ต่อให้ไปได้ไกลขนาดนั้นเมื่อเดินทางกับศัตรู
‎หญ้าสมานกระดูก
‎ช่วยให้ปวดแสบปวดร้อนน้อยลง
‎เอล่า
‎เจ้าไว้ใจนางไม่ได้
‎นางมีความแค้นต่อเจ้า
‎นางรู้จักคนมากมายจากการเป็นมือดาบรับจ้าง ‎คนที่เราอาจจำเป็นต้องใช้
‎คนที่นางจะติดต่อไปขายหัวเจ้า ‎ทันทีที่มีโอกาส
‎ไม่เหลือคนอื่นอีกแล้ว
‎ชีวิตข้าเหลือแต่สเกียน
‎- ท้องฟ้าที่เปลี่ยนผันมาพร้อมความมืดมน ‎- ถ้าไปด้วยกันเราจะมีโอกาส
‎สิ่งที่เจ้าจะทำนั้นไร้ความหวัง
‎ข้าจำเป็นต้องมีท่าน
‎- เราจำเป็นต้องมีท่าน ‎- เจ้ามีหนทางของเจ้าเอง
‎ข้าพาเราผ่านประตูเข้าไปในวังได้
‎มีทางลับเข้าเมืองที่จะไม่มีคนเฝ้า
‎ดาบของท่านจะช่วยเราได้
‎ช่วยได้แน่
‎แต่…
‎ข้าจะไม่ไปกับเจ้า
‎เรื่องดีๆ เรื่องเดียวจากเหตุทั้งหมดนี้
‎คือเผ่าสุนัขสูญพันธุ์ไปเสียที
‎ขอให้พ่อของเจ้าทรมานตราบชั่วดินฟ้า ‎ในหลุมอันเดียวดาย
‎พ่อข้าควรสานต่อจากกษัตริย์ดาเรคให้จบสิ้น
‎ประหารเจ้าไปพร้อมกับชาวเผ่าคนอื่นๆ
‎ข้าก็อยากเห็นเขาลองดู
‎โดนเจ้าหญิงตัวเล็กๆ น่ารักหลอกเอาได้
‎ไม่คู่ควรกับการครองขวานของหัวหน้าเผ่า
‎- ทำอะไรของท่าน ‎- เขาคือคนที่ถือขวาน
‎แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่เป็น
‎สเกียน พอแล้ว
‎สนิมจับ อ่อนซ้อมนัก
‎งั้นรึ
‎สัญชาตญานดี ‎แต่ปล่อยให้อารมณ์ครองใจมากไป
‎ส่วนเจ้าก็ลืมวิธีต่อสู้เป็นเผ่าไปแล้ว
‎เมื่อร่วมมือกันสู้ก็ไม่เลว
‎พอจะฝึกต่อได้
‎แปลว่าท่านจะไปกับเรา
‎บรรพบุรุษต้องการเช่นนั้น
‎สามคนสู้กับทั้งจักรวรรดิ
‎ยังไม่พอ เราต้องหาคนเพิ่ม
‎เราก็จะหาคนอื่นๆ ที่อยากฆ่านางนั่น
‎เราจะไม่ได้กลับมา
‎ดังนั้น สองจึงกลายเป็นสาม
‎น้ำหยดแรกในกระแสธาร ‎ซึ่งจะเปลี่ยนผันพิภพไปชั่วนิรันดร์
‎เราคือกุหลาบนิล
‎อย่ายอมให้ใครติฉินนินทา
‎งอกเงย ให้เห็นหนามที่คมกริบ
‎เสรีภาพจงมาสู่เรา
‎เราคือกุหลาบหนามนิล
‎ขับขานแก่ผู้นิรนาม
‎งอกเงย แล้วคำรามให้มันได้ยิน
‎รากหญ้าอย่างเราจงเจริญ
‎มวลผกาจะเติบโต
‎ด้วยหยาดเลือดจากชาวนา
‎ชีวิตที่ถูกช่วงชิงคือ
‎เมล็ดหว่านรองอกเงย
‎งอกเงย ขึ้นมาจากผืนดิน
‎งอกเงย จากผืนดินของพวกโจร
‎เราคือกุหลาบนิล
‎อย่ายอมให้ใครติฉินนินทา
‎งอกเงย ให้เห็นหนามที่คมกริบ
‎เสรีภาพจงมาสู่เรา
‎เราคือกุหลาบหนามนิล
‎ขับขานแก่ผู้นิรนาม
‎งอกเงย แล้วคำรามให้มันได้ยิน
‎รากหญ้าอย่างเราจงเจริญ
‎กุหลาบที่ถูกตัดออก
‎จะงอกใหม่ทวีคูณ
‎กลีบผกาจะคลุมทั่วดินแดน
‎ปราสาทราชวังดับหมอง
‎ประกายทองไร้แสงเจิดจ้า
‎ไฟใจสู้ไม่มีวันดับเลิกรา
‎เป็นวาจาเล่าความจริงสืบต่อไป
‎เราคือกุหลาบนิล
‎อย่ายอมให้ใครติฉินนินทา
‎งอกเงย ให้เห็นหนามที่คมกริบ
‎เสรีภาพจงมาสู่เรา
‎เราคือกุหลาบหนามนิล
‎ขับขานแก่ผู้นิรนาม
‎งอกเงย แล้วคำรามให้มันได้ยิน
‎รากหญ้าอย่างเราจงเจริญ
‎เราคือกุหลาบหนามนิล
‎ส่งเสียงกับคมดาบรวมกัน
‎งอกเงย ให้เห็นหนามที่คมกริบ
‎รากหญ้าอย่างเราจงเจริญ
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม