UNHA SERIE DE NETFLIX
Vamos!
Bule!
Non me esperedes!
Que é esa cousa?
Un cadáver. Afortunadamente.
- Por favor, que isto sexa o noso mundo. - Mirade.
Xintrea.
Ao menos, máis cerca.
A enerxía que desprende
é a que sentiches no mundo da besta de Balor?
É a que se está a filtrar no noso.
Pois en marcha.
Unha anana.
É a hora de comer, cona!
Ah, cogomelos divinos.
Non estou drogada, escoura de elfo.
Mirade!
A besta de Balor.
Estamos fodidos.
Vide se queredes vivir.
Por suposto, pensaba ver como vos papaba,
mais Gwen dixo que había algo especial en vós.
Gwen?
Gwen.
E tiña razón.
Non acostumo adular os elfos,
mais é un honor alimentarvos.
Oín que matastes 100 soldados en Daédwóde
despois de que eses cabróns queimasen un banco anano.
Algo así.
Impresionante.
E a Cotovía en persoa.
Imaxinábate máis pequena.
Mais non é culpa túa.
As túas fazañas gáñanlle fama á túa música.
Víronte acabar con 80 asasinos do imperio,
coa misión de te matar en Inis Dubh, coas túas propias mans.
Mataches máis.
Sabíao!
Sentade!
Por favor.
Grazas por isto.
Non comiamos algo quente hai días.
A comida compartida é comida ben sazonada, dicía meu pai.
Non é mal sitio, Meldof.
Entón,
é verdade?
- Estades a pensar matar a emperatriz? - Non o estamos a pensar.
Estades coma caldeiretas.
Encántame! Que os reis do caos se alcen e vos sexan sempre favorables.
Mais Xintrea é dura de roer,
e non parecedes ter nada parecido a un exército.
Non importa.
Este é do Clan dos Cans.
Coñece unha entrada secreta.
Para matar a emperatriz, teredes que matar o seu monstro.
Converte a xente nunha néboa de sangue.
Arrasou Gylfen dunha pasada.
Non temos nin idea de como matalo.
Case nos mata un monstro dez veces máis pequeno.
Envelenamos unha ovella e dámoslla?
Mi madriña.
Quen sabe?
E se creamos unha besta para que loite e o mate?
Como?
Co corazón da criatura do portal
e unha maxia moi… particular.
Fusionaríame con ela.
Non recordo terlle botado cogomelos ao guiso.
- Que quere dicir "fusionaríame con ela"? - Iso mesmo.
Mesturo a súa esencia biolóxica coa miña para gañar a súa forza e o seu poder.
Con sorte, iso bastará para matar a besta de Balor.
Mais non o podo facer só.
Outra vez non!
Outra vez non…
Crin que talvez volvías para arranxar as cousas.
Seino.
- Non volvín desde que mamá morreu. - Non te deberiamos ter acollido.
Nunca lle contei a ninguén o que pasou.
Pensei que se o deixaba de lado…
Non podes. Intenteino.
- O que lle fixemos… - Intentabamos salvala.
Non. Morreu, Syndril.
E logramos revivila.
Non, sexa o que sexa que revivimos,
esa cousa non era ela.
Morreu. Deberiamos telo deixado así.
Seino…
Sei que non teño dereito a esperar que me axudes,
mais esa besta e todo o que está mal é culpa miña.
Sen a túa axuda, o mundo acábase.
Talvez deba deixar que acabe.
Xa falta pouco, Solryth.
Só teño que seguir viva.
A túa fusión de elfo e besta,
se funciona, non podes ser ti.
Ten que ser un guerreiro, non un mago.
Un de nós.
Ti destrúe o monólito tras matarmos a besta.
Aínda que sobrevivades ao ritual,
probablemente perdades quen sodes. Por completo.
Cada nervio, cada tendón… Todo se verá brutalmente corrompido.
A transformación será larga e incriblemente dolorosa.
Ithlinne dixo: "Dous separados serán un."
Xa empezamos.
Fareino eu. É o meu destino.
Que lle dean ao destino.
Teredes tempo de decidir.
A preparación levará toda a noite.
Hai feainnewedd nesta cova, mais necesito que traiades
raíz de mandrágora, acónito e ortiga de cadáver.
- E o corazón da besta do portal. - Buscarei as herbas.
Non podes deixar que o faga.
A rapaza fai o que quere.
Creme.
Non podes ser ti.
Debo facelo.
Pola profecía absurda que balbuciu unha nena?
Era absurda cando non había bestas.
Non é só pola profecía.
Teño que me redimir.
Na néboa de Zacaré,
recordei queimar unha familia viva no nome do meu rei.
- Non foi o peor que fixen polo meu clan. - Todos fixemos atrocidades polo clan.
Cría que o arranxaría se compartía a miña música.
Mais nunca bastará. Sacrificarme é a única forma.
Non.
Aportas esperanza a este mundo.
Vino eu mesmo.
Eu só aporto…
Eu só aporto morte.
Tes que vivir, Éile.
Tranquilo.
Xa cantei todas as miñas cancións.
Quen tomará o elixir?
Fareino eu.
Sabedes que seguramente morra mañá.
Onde está o meu velorio, cabróns amargados?
Velorio!
Si! Caralludo!
De onde sacaches todo isto?
Só porque viva no noxento bosque,
non teño por que renunciar ás vantaxes da civilización.
Un cogomelo?
Bebe comigo.
Inventades sobre a marcha.
Se me tivésedes dito que podía usar…
Dixeches que xa xogaras!
Reparto eu.
Deixemos que faga trampa. Dáme pena.
Aínda así, perdería.
Se caeses nun caldeiro de tetas, sairías cun pito na man.
- Non bebes. - Alguén ten que estar lúcido.
Aínda que a maxia de Syndril funcione, temos que entrar no palacio.
Fálame da entrada secreta.
Non hai entrada secreta.
E se a houbese,
teríaa encontrado e pechado eu mesmo.
Entón teremos que loitar para entrar a Xintrea
sen mercenarios?
Improvisaremos.
Sempre que creo ter sufrido o último imbécil,
atópome con outro.
Ben feito, mestre Avallac'h. Podes abrir un portal?
Iso creo.
En teoría, si, mais non podo estar seguro ata que o intente. Se puidese…
Ladrón!
Crías que me podías roubar?
Déixao!
Espera a túa vez, emperatriz. Agora te atendo.
Dime, é arrogancia xuvenil ou pura estupidez?
Quérelo rápido ou interesante?
Vale, interesante.
Algunha vez viches volver un parvo do revés?
Queres viaxar a outros mundos?
Primeiro debes aprender a voar.
Balor!
Se o fas, ela morre.
Para.
Síntoo.
Traede o noso mellor médico. Non o podemos perder.
Manipuláronte.
Dime,
por que ten nome o teu martelo?
Gwen.
Era a anana máis bela que poidas imaxinar.
Cunhas boas tetas.
E unha bonita barba prateada.
Dábame moita envexa.
Que me saia pelo é tan fácil como que un rei limpe o seu propio cu.
En fin,
estaba tola por ela.
Os días máis felices da miña vida.
Que pasou?
O típico.
Soldados elfos asaltaron o campamento cando eu saíra cazar.
Atopei a Gwen núa
e destripada coma un xabaril por eses cabróns de Xintrea.
Síntoo.
Es un elfo espantoso.
Pedir desculpas a unha anana… Non sodes así.
En fin…
fun á serra de Koreth e extraín un pouco de mineral fino,
fundino e engadinlle as cinzas da miña doce Gwen.
Despois, Gwen e mais eu fomos de caza.
O último que viron
foi o nome de Gwen que viñera reclamar xustiza.
Recórdame que nunca a enfade.
- A maga e ti… - Si?
Como acabastes xuntos?
É unha historia longa.
Son as únicas que merecen a pena.
Un día caes na néboa dunha maga…
e ve todo o que fixeches…
todo o mal que trouxeches ao mundo.
Mais, de algún modo, tamén ve…
o bo en ti.
E comeza a curar a túa alma cunha xentileza que non mereces.
Unha historia marabillosa.
Observa a luz do amencer
atrapada no seu cabelo negro.
As curvas dos seus labios
prometen unha vida que compartirán.
Dous amantes entrelazados
na luz dun amencer de inverno.
Mentres o fragor da guerra
descende polo val.
Queda comigo, meu amor.
O meu corazón está cheo de temor.
Queda comigo, meu amor.
As fronteiras están en chamas.
A guerra quere
afastarte de min
e sepultarte no máis profundo da terra.
Así que ven aquí, meu amor.
O meu corazón aínda arde.
Ven aquí, meu amor.
O teu futuro fillo suspira.
A miña alma ansía
sentir o remuíño do río.
Unirse a ti unha vez máis
no próximo mundo eterno.
Ven aquí, meu amor…
Cala, por favor.
O meu corazón vólvese…
Para, estala estragando.
Sentir o remuíño do río frío.
Unirse a ti unha vez máis…
Soo así?
Grazas.
Tes un verdadeiro don, sabes?
Xa pensaches que farás
se sobrevives a todo isto?
Non o sei.
Eu non teño ningún don.
Á parte de matar e…
pórme sempre en ridículo.
Quen sabe?
Se tivésemos nacido baixo outras estrelas, nos tivesen criado coma nenos normais
e non…
Non desta forma.
Ti terías sido pastor de porcos.
E Merwyn, a túa esposa.
Teriades 20 mocosos.
Non.
O que tiña con Merwyn
non era real.
Baixo ningunha estrela.
Oxalá tivésemos nacido nós baixo a mesma estrela.
Si.
Non me esquezas.
Non.
- Non! - É moi forte.
Tedes que deter isto. Ía ser eu!
Xa tomou o primeiro elixir. Se paramos agora, morrerá.
- Atádeo! - Fjall!
Estou aquí.
Son eu! Estou aquí.
Merda.
- Haberá unha forma de revertelo. - Non a hai, eu…
Por favor!
Temos que seguir.
Suxeitádeo.
Traga!
Mentres a Proba das Herbas empezaba a afectar brutalmente a Fjall,
a emperatriz estaba a punto de lograr a súa grande ambición,
ao asumir o control da chave a outros mundos.
Comandante.
Mestre Avallac'h. Está listo?
Por suposto.
Un momento.
Isto é unha estupidez.
Necesitamos a Balor.
Sen portais, non podemos conquistar mundos.
Sen novos mundos, non hai comida. O pobo rebelarase.
Acabamos de desfacernos del.
Vaise opor agora,
mais convencereino.
Non, soportará calquera castigo.
Preferiría morrer a quedar mal. Encargareime eu del.
Prepara a túa tropa de exploradores.
Estarán preparados.
Canto falta?
Ata agora só o preparamos para o procedemento.
Isto non era o procedemento?
Deberías marchar.
Podería acabar moi mal.
Sei como é ver a alguén converterse nun monstro.
Fai o que teñas que facer.
Non irei a ningunha parte.
Ábrelle a boca.
Está preparado.
Fjall.
Ou comezamos xa ou non o lograremos.
Faino.
Nai da arxila, escoita o meu rogo. Préstame o teu poder.
Nai dos mares, préstame o teu poder.
Nai das estrelas, préstame o teu poder.
Nai de todo o invisible, préstame o teu poder.
Nai dos mares, préstame o teu poder.
Nai das estrelas, préstame o teu poder.
Nai da arxila, escoita o meu rogo. Préstame o teu poder.
Nai dos mares, préstame o teu poder.
Nai das estrelas, préstame o teu poder.
Está…
morto.
Síntoo moito.
É unha tortura.
Non estades feitos para aguantar tanta dor.
Todos saben que un elfo aguanta máis ca un anano.
Todos.
Todos os elfos.
Os vosos levan xeracións castigándonos.
Un sufrimento e unha dor que nunca entenderedes.
Si, mais…
Iso foi hai moito tempo. Non fomos…
Non fostes vós?
O voso mundo está construído sobre os nosos ósos.
Sabes por que chamo os monólitos "pixas"?
Os nosos antepasados enterráronos para ter colleitas fértiles.
Son sagrados.
E, aínda así, os elfos profánanos.
Por iso hai escaseza.
Non cho vou negar.
Cres que podedes matar a emperatriz?
Si, ese é o plan.
Pois eu tamén vou.
Por que ías axudar a uns elfos?
Entre ti, eu e este ceo…
porque estou baleira.
Perseguín e matei ata o último dos que profanaron a Gwen.
Agora non me queda nada.
Unha última misión para reunirme con ela.
Acabar de forma gloriosa.
Estaremos encantados.
Ademais, Gwen…
necesitamos unha cociñeira.
Onde está Scían?
Alto!
Que a trae por Xintrea?
Teño información para a emperatriz.
En marcha.
As túas marcas.
Tribo Fantasma? Vin debuxos nos tomos de Tolomast o Menor,
- Cría que estabades todos… - Son a última, grazas a teu pai.
Noutros tempos,
xa te tería matado.
Esperade.
Noutros tempos,
teríalo intentado.
Dime, que queres?
Sei onde está Fjall Corazón de Pedra.
Está vivo?
A última vez que o vin, si.
Viaxei cara o sur con el e esa rapaza dos Corvos.
Fun a súa mestra de espada. Confía en min.
E estás disposta a traizoala?
Creo que ti traizoaches a túa familia.
Por Fjall, 50 000 oires por adiantado, e 20 000 pola Cotovía.
Ela non é tan valiosa.
É a voz do pobo.
Ademais, conquistou o seu corazón.
- Está ben. - Non acabei.
A cambio de Fjall,
devolverasme a espada sagrada da miña tribo,
Roubaalmas.
Por último, quero 50 dos teus soldados do Imperio Dourado
para axudarme a traelo vivo.
Dubido que lle entusiasme verte de novo,
á túa maneira.
- Encárgate. - Emperatriz.
Fjall.
Fjall, son eu.
Podo… cheirar o teu sangue.
Quero destruílo todo.
Tranquilo.
Os demais están fora. Só estamos ti e mais eu.
Síntoo.
Como carallo se che ocorre?
Cría que morreras.
Non o podía soportar.
Morrería por ti, Éile.
Xa o fixeches.
Sacrificamos eses nenos para nada.
Por que non funcionou?
Que máis podería necesitar?
O verdadeiro sacrificio vén de dentro.
Agora entendo o que quixo dicir.
Demasiado tarde.
Temos que falar.
Isto non é necesario.
Ordenei construír esta cela de dimeritio para reter a magos recalcitrantes.
Para reprimir a súa maxia.
Para que se sentisen nus e indefensos.
E agora estou eu aquí.
Nu sen o meu poder.
Pola graza dunha emperatriz testuda.
Mais podes ser libre.
Serve a túa emperatriz.
A túa pequena sombra non logrou abrir o portal?
Non.
Non andarei con rodeos.
Se cooperas baixo o meu mando,
absolvereite dos teus actos e recuperarás o título de xefe sabio.
Axudeite unha vez.
Mira onde acabei.
Comezamos en desacordo,
mais mira o que xa conseguimos xuntos.
Todos os elfos baixo unha bandeira, listos para conquistar mundos.
Grazas á miña visión.
Si, e agradézocho.
Os dous somos testudos coma carneiros.
Así e todo,
por que estamos tan distanciados?
- É cuestión de respecto. - Respecto?
Vesme como unha princesa que hai que levar con correa
ata que sexa a hora de me vender, usar ou desfacerte de min.
Ti vesme como un plebeo cun posto superior ao que lle corresponde.
Así é como te ves ti.
Eu véxote como un xenio único
capaz de moito máis que a caixa na que te meteu meu pai.
Só quero que me vexas igual.
Deixemos de pelexar e moldeemos o futuro dos elfos xuntos.
Ten que haber algo mellor ca isto.
Haino.
Está ben. Xuntos.
Mais debes soltar a Fenrik. Aínda a necesito como aprendiz.
Por suposto.
Non podes confiar nesta cabrona.
Agradécecho de todo corazón.
Garda!
Sóltaos.
Busquei por todo o puto bosque. A miña mellor egua desapareceu.
É incrible que a levase.
- Quen? - Scían.
Non ten sentido. Por que ía marchar agora?
Sen dicir nada.
Igual a rapariga só estaba a ser práctica ante unha misión suicida.
Á fin e ao cabo, non hai entrada secreta ao palacio.
Cando Fjall lle dixo a verdade, vaia cara puxo.
- Estaba… - Volveu.
Fun explorar o terreo.
Todo despexado.
Hai un sendeiro para cazadores que nos dará cobertura.
Ben feito.
Estás igual.
Non funcionou?
Si.
Mais non comigo.
O Fjall que saíu desa cova non era o mesmo que entrara.
A enerxía que circulaba ao seu redor
non era como nada do que sentiran antes.
Ou viran.
Non está mal.
Pois en marcha.
Non hai tempo que perder.
Bule, Meldof.
Déixaa mexar en paz. Odio que me apuren.
Non queda moito.
O sendeiro dos cazadores está ao outro lado do outeiro.
Que carallo pasa?
Non hai saída.
De onde cona saíron?
Que fai?
Non.
Merda.
En posición!
Que non pasen de aquí.
Mantédevos firmes.
Alto! Preparade as espadas.
Scían, que estás a facer?
Vaia obra de arte.
Parecen ouriciños ensanguentados.
Non volvas dubidar do meu plan, Uthrok.
Coñécelo?
Son do noso bando?
Acabamos de gañar?
Case.
Perdoa, Gwen.
Ponse un pouquiño celosa, sabedes?
Éile do Clan dos Corvos, Uthrok Unha Bóla.
Só é un alcume.
Son enormes. Coma dúas granadas inchadas.
Pregúntallo a ela.
Ei.
Non me mires así.
Todo o Continente te busca pola recompensa.
Convertín ese punto débil nun punto forte,
e xa temos como entrar na cidade
e mais os nosos mercenarios.
Agora que os Sete tiñan as espadas que precisaban,
podían ter unha oportunidade
se conseguían que Fjall entrase
antes de que a besta no seu interior tomase o control.
Unha vez dentro, abride á forza os almacéns de gran.
A xente rebelarase e atraerá os soldados.
Entrarei con Fjall na sala do trono para que mate a besta.
Zacaré e eu destruiremos o monólito.
Merwyn é miña.
Outra vez aquí, Gwen.
Deica logo, meu amor.
Se caio primeiro, pediraslle que vingue o teu amigo elfo?
Estaría encantada.
Isto non vai funcionar.
Xa coñecen o noso plan.
Aguanta.
Resiste.
Iso intento.
Escoita.
Leva a miña voz contigo.
Non a soltes
ata que esteas a mirar directamente aos ollos desa besta.
Moi ben.
Vaiamos foder un imperio.
Observa a luz do amencer
atrapada no seu cabelo negro.
As curvas dos seus labios
prometen unha vida que compartirán.
Dous amantes entrelazados
na luz dun amencer de inverno.
Mentres o fragor da guerra
descende polo val.
Queda comigo, meu amor.
O meu corazón está cheo de temor.
Queda comigo, meu amor.
As fronteiras están en chamas.
A guerra quere
afastarte de min
e sepultarte no máis profundo da terra.
Así que ela espera á beira dun río
pola fantasma do seu amor.
Leva o seu legado.
Pronto será nai.
Mentres os ecos dos caídos
seguen a néboa da mañá
en busca do camiño a casa,
do bico do seu verdadeiro amor.
Ven aquí, meu amor.
O teu futuro fillo suspira.
Ven aquí, meu amor.
O meu corazón aínda arde.
A miña alma ansía
sentir o remuíño do río.
Unirse a ti unha vez máis
no próximo mundo eterno.
Unirse a ti unha vez máis
no próximo mundo eterno.
Subtítulos: Lorena Pereiras.