Marzenie Merwyn się spełniło.
Gdy zwiadowcy Eredina znajdą odpowiedni świat, podbije go
i ucywilizuje mieszkańców, którzy przyjmą jej cesarstwo.
Pozbędzie się zaś tych, którzy odrzucą jego potęgę.
Najważniejsze to zlokalizować źródła pożywienia.
Nie ucywilizujemy innych światów, póki nie wykarmimy naszego ludu.
Obserwuj Balora jak żmiję pod stopami.
Będę trzymał Fenrik blisko miecza. Nie narazi jej.
Balorze, czyń honory.
Arcymagu.
Niech duch Solryth was prowadzi.
Niech rozpocznie się nowa złota era.
Cóż to za miejsce?
Szukajcie wody i jakichkolwiek oznak życia.
Masz zamiar ich poświęcić?
Fenrik, nie jesteś z mojego rodu.
Ale jesteś w moim sercu.
Jesteś tą częścią mnie,
którą cenię najbardziej.
Na bogów, cóż to ma być…
Dałem ci wszystko, czego chciałeś, a i tak mnie zdradziłeś.
Za mną!
Gdziekolwiek trafisz, obyś płonął przez całą wieczność.
Skoro już się przemieniłeś,
co uczynisz z tak wspaniałym Chaosem?
Wezmę sobie to, na co zasłużyłem.
Wszystko.
WIEDŹMIN: RODOWÓD KRWI
Magazyn zboża.
Ludzie głodują. Niewiele im trzeba.
Powodzenia.
Wróciłam z więźniem cesarzowej.
Cesarzowo, Księga Monolitów.
Syndril był geniuszem,
ale nie dostrzegał pełnego potencjału swoich równań.
Zwłaszcza tego.
Jeśli mam rację, pozwala podróżować nie tylko między światami.
Umożliwia też podróże w czasie.
Zostaw nas.
Nie było łatwo. Ale zawsze dotrzymuję słowa.
Wezmę, co mi się należy, i odejdę.
Xin’treańskie powietrze mi nie służy.
A Skowronek?
Nie żyje. Zgodnie z obietnicą.
Razem z tymi, którzy do niej dołączyli.
Ich dorzuciłam za darmo.
Możecie odejść.
Rozproszyć się.
Zabezpieczyć plac. Ruszać się.
Meldof, ci na górze.
- Nie pozwól im dotrzeć do rogu! - Dąć na alarm!
Szybko! Do broni!
Łupieżca Dusz.
Jedno z ulubionych trofeów ojca.
W innych czasach z chęcią bym ci go oddała.
- Nie! - Stać!
Ale nastały nowe czasy.
Przed nami świetlana przyszłość. Niestety nie dla ciebie.
Jesteś najemniczką z Klanu Ducha.
Więc nie mogę cię puścić.
Uhonorujesz naszą umowę.
Uhonoruję?
Według legend twój Klan Ducha cenił honor ponad wszystko.
A jednak stoi przede mną zdrajczyni,
która sprzedała towarzyszy za kawałek metalu!
To hańba dla twoich przodków.
Oskóruję cię żywcem.
Zabierzcie ją na plac
i zetnijcie mieczem, za który zdradziła kompanów.
Będę cię nawiedzać.
Zatknijcie jej głowę na bramie miasta jako ostrzeżenie.
Niech twoje łono zgnije,
a imię zostanie zapomniane.
Pospieszmy się z tym buntem. Rób swoje, Skowronku.
Ludu Xin’trei!
Nie chcemy was skrzywdzić. Przybyliśmy po sprawiedliwość.
Zboże za tymi wrotami należy do was.
Wszystkie magazyny zboża są wasze.
To wy, prosty lud, hodowaliście to zboże, by pasła się na nim cesarska armia,
wysysająca z was krew, pot i łzy,
podczas gdy wasze dzieci głodują.
To Skowronek.
Weźcie, co wasze!
Jest pusty.
Jest pusty!
- Nie dbają o nas! - Cholera.
- Łotry! Nic nam nie zostawili! - Jak mamy przeżyć?
Zagłodzą nas!
Oto przyszłość pod władzą cesarzowej i jej krwawego cesarstwa.
Was i wasze dzieci czeka wyłącznie głód.
Musimy walczyć.
Wiem, że się boicie, ale innej szansy nie będzie.
Razem możemy wygrać!
Myśmy Czarną Różą
Mamy misję, nie zburzy jej nikt
Powstań, niech zrani ich nasz cierń
Wolność czeka na nas już
Myśmy cierniem Czarnej Róży
To pieśń dla tych, co stracili głos
Powstań, niech przerazi ich nasz ryk
Od dziś będzie rządził lud
Idźcie! Rozgłaszajcie wieści!
Niech wiedzą, że oto nisko urodzeni powstali!
Dziś Xin’trea będzie wasza!
Niech poczują wasze ciernie!
Wolność i jedzenie dla wszystkich!
Weźcie broń!
Ruszajcie!
A myślałem, że moja magia jest potężna. Brawo.
Jeśli zginę, masz napisać o mnie balladę. I mają w niej być oba jajca.
Uthrok Przechuj!
Z dwoma ogromnymi jajami, którymi pokonał cesarstwo!
Słuchajcie Skowronka! Za mną, cudowne sukinsyny!
Wejdźmy do środka.
Fjallu.
Co ci się stało?
Musisz mieć pytania.
Wszystko, co słyszałeś, to prawda.
Kazałam zabić Alvitira.
I twoją rodzinę.
Cały Klan Psa.
Wiedziałam, że wszyscy, których kocham, zginą, i się zgodziłam.
Bez zastanowienia.
Miałam być przypisem w cudzej historii.
Samicą na wymianę. Nikt mnie nie dostrzegał!
Nie.
Ja cię dostrzegałem.
Dawne zwyczaje musiały odejść.
Kochałam mojego brata,
ale powtórzyłby błędy poprzednich królów.
Armia i czarodzieje są po mojej stronie.
Właśnie w tej chwili cywilizują inne światy.
Wprowadzę nas w nową złotą erę.
I chcę, byś był u mego boku.
Wiem, że potrzebujesz czasu.
Naprawdę jesteś obłąkana.
Naprawdę sądzisz,
że wybaczę ci to, co zrobiłaś?
Wiesz, jak wiele poświęcił mój klan, by cię chronić?
Ile okropności wyrządziliśmy innym w twoim imieniu?
A ty nas zdradziłaś.
Jesteś potworem.
Wiem coś o tym.
- Tędy. - Szybko!
Musimy iść!
Grzecznie się nie dało.
- Skup się. - Sam się skup.
Nie chcą się otworzyć. Pewnie mają zamki z dwimerytu.
Marnujecie czas, a zaraz dopadnie nas wojsko.
To nie my.
Szykujcie się.
Pozwiedzaliście?
Pasuje ci ten kolor na twarzy.
- Którędy do monolitu? - Prosto.
Gdzie strażnicy?
- Oby przy zamieszkach. - Czekajcie.
Idźcie. Zniszczcie monolit. Zatrzymamy ich tutaj.
Przeżyj.
Postaram się. Uważaj na siebie.
Jest w sali tronowej. Zabijcie go.
- Szybko! - Cyce do broni.
O w dupę.
Tobie kolor też pasuje.
- Dzięki. - Ja pierdolę, to zawsze takie męczące?
Dalej, wielkoludzie. Dopiero się rozkręcamy.
Nie cofniemy się!
Stójcie.
Tracimy miasto.
- Idziemy do koszar nad Jarugą. - Nie, najpierw do moich komnat.
To ona. Ruszaj, poradzimy sobie.
- Owocnych łowów. - Nawzajem.
Chodźmy do monolitu.
To ty.
Skowronek.
Sądziłam, że będziesz…
kimś więcej.
Z tego, co wiem, mamy wiele wspólnego.
Obie postanowiłyśmy same napisać własną historię.
Wszystko, co uczyniłam, robiłam z myślą o elfiej rasie,
i nie będę za to przepraszać, Skowronku.
Nawet nie wiesz, czym jest elfia rasa.
- Jesteś rozpuszczoną księżniczką. - Cesarzową!
Jesteś dzieckiem, któremu dano powozić bojowego rumaka.
Nie mówisz w imieniu elfów.
A ty tak?
Teraz mówią za siebie sami.
Ciasne umysły zawsze boją się tego, czego nie pojmują.
Wypełnij swoją zemstę
i miejmy to już za sobą, mały ptaszku.
Napędzała mnie wizja życia gasnącego w twoich oczach.
Całą długą drogę żywiła moje złamane serce.
A im bliżej byłam, tym bardziej dręczyła mnie inna myśl.
Że postąpiłaś słusznie.
Niszcząc monarchie.
I klany.
Byliśmy butami monarchów na szyi ludu.
Byliśmy ich mieczami i nie zadawaliśmy pytań.
Ale ty byłaś taka sama.
Niczego nie zmieniłaś.
Jesteś tylko kolejnym butem, który chce miażdżyć innych.
Słyszysz?
Oto przyszłość elfiej rasy.
Nie będą śpiewać pieśni o tobie…
ale o wolności.
Chcesz kontrolować własną historię.
Dałam ci wybór.
Nie tykaj sztyletu, a może znajdzie cię medyk.
I cię ocali.
Dożyjesz chwili, kiedy twój świat upadnie.
Odpłacisz za całe zło.
Albo wyciągnij go i zgiń jak tchórz.
Nikt się nie dowie.
Tylko ty.
Panie, wybuchł bunt.
Balor!
Wszystko zniszczyłeś!
To koniec!
Jak on kontroluje ogień?
Czujesz to?
Energia Chaosu z innego świata.
Nie zwracaj na mnie uwagi.
W sumie…
znasz drogę do cesarskiej mennicy?
Nadchodzą!
Śliczne z was powstanko. Cieszcie się wolnością, póki trwa.
Przy okazji, w kuchniach mają brzoskwinie.
Pamiętajcie o mnie.
Fjall, rusz się!
Éile!
Fjall!
Przez całe życie ludzie tacy jak wy mnie lekceważyli.
Koniec tego.
Kontroluję Chaos!
Już was nie potrzebuję!
Użyjmy jego mocy przeciwko niemu.
Połączę moją moc z jego energią i zniszczę monolit.
Teraz! Zwiąż nas!
Niebywałe, że cała groza potwora znika, gdy widzisz jego dupsko.
- Nie! - Fjall!
- Fjalla już nie ma. - Callan!
Nie!
Przyjdź do mnie, najdroższy
Do dziecka w mym łonie
Przyjdź do mnie, najdroższy
Me serce wciąż płonie
Dusza ma wciąż pragnie
Rzucić się w rzeki wir
By złączyć się z tobą
W świecie wiecznej miłości
Wróć do mnie.
Proszę.
Nie mogę.
Zaczekam na ciebie…
za bramami Caer Aenwyn.
Żyj, Éile.
Żyj.
Kocham cię.
Co robisz?
Nie.
Ostatnim gestem
wielki mag zniszczył swoje największe dzieło.
Nie wiedział, że uwolniona energia zburzy czas i przestrzeń.
Delikatne zasłony między światami zostały rozdarte.
Przecięły się płaszczyzny istnienia.
Niebo starło się z niebem.
Noc karmiła się dniem.
Rozmaite światy przenikały się nawzajem,
rozrzucając gatunki jak nasiona, gdy się łączyły.
Tak doszło do Koniunkcji Sfer.
Wszystkie żywe istoty ucichły.
DELTA JARUGI
A potem…
KRÓLESTWO XIN’TREI
zbudził się Kontynent.
Dziwne statki rozbiły się na lądzie,
rozrzucając jeszcze dziwniejszy ładunek na elfich wybrzeżach.
Ludzi. Wypędzonych na zawsze ze swojego odległego świata.
Od teraz mieli żyć wśród elfów.
Gdzie ja jestem?
Czym ty jesteś?
Skąd się wzięłaś?
Już nic nie miało być takie samo.
Gdzie niegdyś stały głazy dwa
Wzrokiem mierząc się wśród pól
Jeden pękł, na boku legł
Kiedy sfery starły się
Wojownik pod tym głazem śpi
Co odważny był jak nikt
Swe życie dał, byś wolny był
A tyran swój stracił tron
Kamienne serce sam miał mieć
Miłość nie ogrzała go, nie
Aż doszła go skowronka pieśń
I na pół rozbiła je
Walczyli wśród okrutnych ziem
Gdzie tłum cierpiał głód i znój
By pomścić dawne klany swe
I wyzwolić prosty lud
Jam ten skowronek i ten głaz
Co u boku jego stał
Na wietrze cichnie już mój głos
A wraz z nim historia ta
Mój miły nie ogrzeje mnie
Znikło ciepło jego rąk
Lecz miłość dała owoc nam
Co ocali cały świat
Jedzenie.
Éile i Fjall stworzyli nowe życie.
Dziecko o wyjątkowym rodowodzie,
naznaczone przez bestię i magię.
Nie jadłam niczego takiego od Árd Fuile.
Nie masz krasnoludzkich przodków?
Nie wiem. A jak sądzisz?
Może kilka pokoleń wstecz.
Czyli jesteśmy rodziną.
Wypełniło się, Ithlinne.
Powaliłam bestię, tak jak mówiłaś.
Ale nie takiej bestii się spodziewałam.
Mogłabyś?
Jesteś pewna?
Oto nadchodzi wiek sfer.
Aen Seidhe zagubieni w niebiosach i zatraceni w czasie
po wieki będą szukać tych utraconych i pozostawionych.
Nasienie Skowronka wyda z siebie
pierwszą nutę pieśni, która zakończy dzieje…
Potomek jej zaś wyśpiewa ostatnią.
Zaraz, co?
Kto?
Kto? Jaki potomek?
Śpiewaj „Balladę o Siedmiorgu”, Brodźcu.
PIEŚNI, KTÓRA ZAKOŃCZY DZIEJE.
POTOMEK JEJ ZAŚ WYŚPIEWA OSTATNIĄ.
By uciśnieni znaleźli nadzieję i siły
w opowieściach o swoich przodkach.
Niech będą gotowi
na wielką zmianę, jaka nadejdzie.
- No dobra. - Już, rzucaj.
Szkoda.
Mówią ci, że jesteś nikim
Złamanym człowiekiem
Bez ducha, nadziei
Upadasz na dno
Przy silnych despotach
Sam siły masz ćwierć
A historia uczy
Że opór to śmierć
Zapomnij ich słowa
Chwała czeka cię
Zrobią wszystko łotry
Byś nie wiedział, że
Historie twych czynów
Twa dusza i pieśń
Wystarczą, by wygrać
I wolność ludom nieść
Więc śpiewajcie w głos
Siedmiorga balladę
Niziołek czy gnom
Elf też da radę
Historię ich nieście
By już nikt jej nie zdusił
Nieś, ludu, ich chwałę i walcz
Ludu, walcz!
Zemsta i prawda
Oto był ich cel
Niby niemożliwy
Dla Siedmiorga nie
Choć siedmioro ich było
Bili jak jedna pięść
Wróg chciał ich rozgromić
To rzekli: „No, kurwa, nie”
Rzekli: „No, kurwa, nie”
Zagrzały lud do walki
Pieśni o czynach ich
Wnet im pokazali
Kto tutaj jest zły
Potęga tych historii
Rozżarzyła w nich krew
Lud zawsze powstanie
By zmienić swój los
Więc śpiewajcie w głos
Siedmiorga balladę
Niziołek czy gnom
Elf też da radę
Historię ich nieście
By już nikt jej nie zdusił
Nieś, ludu, ich chwałę i walcz
Ludu, walcz!
Och, ludu, walcz!
Ludu, walcz!
Śpiewajcie w głos
Siedmiorga balladę
Niziołek czy gnom
Elf też da radę
Historię ich nieście
By już nikt jej nie zdusił
Nieś, ludu, ich chwałę i walcz
Ludu, walcz!
Śpiewajcie w głos
Siedmiorga balladę
Niziołek czy gnom
Elf też da radę
Historię ich nieście
By już nikt jej nie zdusił
Nieś, ludu, ich chwałę i walcz!
Napisy: Magdalena Adamus