‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ฝันของเมอร์วินกลายเป็นจริง
‎เมื่อกองสำรวจของเอเรดินพบโลกที่เหมาะสม ‎นางจะไปพิชิตมัน
‎นำอารยธรรมไปสู่ปวงประชา ‎ผู้ต้อนรับจักรวรรดิของนาง
‎และลบล้างพวกที่ดื้อด้านต่อต้านความรุ่งเรือง
‎มุ่งหาแหล่งอาหารก่อนเป็นสิ่งแรก
‎เราจะไม่สามารถนำอารยธรรมไปสู่โลกอื่น ‎จนกว่าจะจัดการพวกไพร่ที่นี่ได้
‎จับตาดูบาลอร์ให้ดี เหมือนระวังงูพิษแทบเท้า
‎ข้าจะไม่ลดดาบที่คอยจี้เฟนริค ‎เขาไม่เสี่ยงเสียนางไปหรอก
‎รบกวนเป็นเกียรติทีสิ บาลอร์
‎จอมปราชญ์
‎ขอจิตวิญญาณโซลริธจงนำทาง
‎ขอยุคทองใหม่เริ่มต้น ณ บัดนี้
‎ที่นี่มันอะไรกัน
‎หาน้ำก่อน มองให้ทั่วดูว่ามีสิ่งมีชีวิตไหม
‎ท่านจะเอาพวกเขามาบูชายัญรึ
‎เฟนริค เจ้าไม่ใช่เชื้อไขของข้า
‎แต่ใจข้าเห็นเจ้าเป็นเลือดเนื้อแท้ๆ
‎เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของข้า
‎ที่ข้าถือว่ามีค่าสูงที่สุด
‎นั่นมันหยามเทพอะไรกัน…
‎ข้ามอบทุกอย่างที่ท่านต้องการ ‎แต่ท่านก็ยังทรยศข้า
‎ตามข้ามา!
‎ไม่ว่ามันจะหอบไปที่ใด ‎ขอจงตกนรกหมกไหม้ชั่วกัปกัลป์
‎บัดนี้เจ้ากลายร่างแล้ว
‎เจ้าจะทำเช่นไรกับโกลีเวทแสนวิเศษนี้
‎ข้าจะยึดครองสิ่งที่ควรเป็นของข้า
‎ทุกสิ่ง
‎ยุ้งฉางของจักรวรรดิ
‎คนอดอยากปากแห้ง ไม่ต้องพยายามมาก
‎โชคดีนะ
‎ข้ากลับมาพร้อมเชลยของจักรพรรดินี
‎จักรพรรดินี คัมภีร์โมโนลิธ
‎ซินดริลเป็นอัจฉริยะแท้ๆ
‎แต่เขาไม่รู้ศักยภาพอันแท้จริงของสมการมนตร์นี้
‎โดยเฉพาะบทนี้
‎ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด ‎มนตร์นี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้เดินทางข้ามโลก
‎แต่สามารถข้ามเวลาได้เลยทีเดียว
‎ออกไปก่อน
‎ไม่ใช่งานง่าย แต่ข้าทำได้ตามที่พูดเสมอ
‎ข้าขอสิ่งที่ตกลงกันไว้แล้วจะกลับ
‎ข้าไม่ค่อยถูกกับอากาศในซินเทรีย
‎แล้วสกุณาล่ะ
‎ตายแล้ว
‎ตามที่สัญญาไว้
‎รวมทั้งคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมขบวนกับนาง
‎พวกนั้นข้าไม่คิดค่าจ้าง
‎ข้ามาเปลี่ยนกะ
‎เลิกแถว
‎กระจายไปทั่วจัตุรัส ให้ไว
‎เมลดอฟ สองคนบนดาดฟ้า
‎- อย่าให้มันเป่าแตรศึกได้ ‎- ส่งสัญญาณ!
‎เร็วเข้า! คว้าอาวุธ!
‎ดาบชิงวิญญาณ
‎หนึ่งในสมบัติชิ้นโปรดของพ่อข้า
‎หากเป็นช่วงเวลาอื่น ข้าก็คงคืนให้เจ้า
‎- ไม่นะ ‎- อย่าขยับ
‎แต่เวลานี้เป็นยุคใหม่
‎อนาคตอันสดใสรออยู่เบื้องหน้า
‎แต่น่าเสียดาย อนาคตนั้นไม่มีเจ้า
‎เจ้าเป็นทั้งมือดาบรับจ้างและคนเผ่าภูติ
‎คงเข้าใจว่าทำไมข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้
‎เจ้าต้องเคารพข้อตกลงของเรา
‎เคารพรึ
‎จากตำนานที่ข้าอ่านมา
‎เผ่าภูติของเจ้ายึดถือเกียรติเหนือสิ่งใด
‎แต่เจ้ากลับมาที่นี่ในฐานะคนทรยศ
‎ขายเพื่อนนักรบเพื่อก้อนเหล็กชิ้นเดียว
‎เป็นรอยด่างพร้อยต่อเกียรติบรรพชนของเจ้า
‎ข้าจะถลกหนังเจ้าทั้งเป็น
‎เอาตัวออกไปที่จัตุรัส
‎ตัดหัวด้วยดาบที่นางทรยศสหายเพื่อให้ได้มา
‎ข้าจะหลอกหลอนเจ้าไปชั่วนิรันดร์
‎แล้วเอาหัวเสียบประจานหน้าประตูเมือง ‎เป็นคำเตือนคนที่คิดร้าย
‎ขอให้มดลูกเจ้าจงเน่าหนอน
‎ชื่อของเจ้าจะต้องถูกลบลืม
‎รีบปลุกระดมให้ไวเถอะ ลงมือเลยสกุณา
‎ชาวซินเทรียทั้งหลาย
‎เรามิได้ประสงค์ร้าย
‎เรามาเรียกร้องความยุติธรรม
‎ธัญญาหารหลังประตูนี้ทั้งหมดเป็นของท่าน
‎คลังธัญญาหารทุกแห่งในเมืองนี้เป็นของท่าน
‎เหล่าไพร่ทั้งหลาย พืชพันธุ์ที่พวกท่านปลูก ‎ได้เลี้ยงกองทัพจักรวรรดิจนอ้วนพี
‎มันสูบกินจากหยาดเหงื่อ เลือด ‎และน้ำตาของท่าน
‎โดยปล่อยให้ลูกๆ พวกท่านต้องอดอยาก
‎นางคือสกุณา
‎มาเอาของของพวกท่านคืนไป!
‎ว่างเปล่า
‎ไม่มีอะไรเลย!
‎- พวกมันไม่สนรากหญ้า ‎- เวร
‎- บัดซบ! ไม่เหลืออะไรให้เราเลย ‎- แล้วเราจะอยู่ยังไง
‎อดตายแน่!
‎นี่คืออนาคตใต้อำนาจจักรพรรดินี ‎กับอาณาจักรเลือดของนาง
‎เบื้องหน้าของพวกท่านและลูกหลาน ‎มีแต่ความอดอยาก
‎เราต้องลุกขึ้นสู้
‎ข้ารู้พวกท่านกลัว แต่เราจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีก
‎หากร่วมมือกัน เราเอาชนะได้
‎เราคือกุหลาบนิล
‎อย่ายอมให้ใครติฉินนินทา
‎งอกเงย ให้เห็นหนามที่คมกริบ
‎เสรีภาพจงมาสู่เรา
‎เราคือกุหลาบหนามนิล
‎ขับขานแก่ผู้นิรนาม
‎งอกเงย แล้วคำรามให้มันได้ยิน
‎รากหญ้าอย่างเราจงเจริญ
‎ไปเร็ว บอกต่อกันให้ทั่ว
‎ไปบอกทุกคนว่าวันนี้รากหญ้าจะลุกขึ้นสู้!
‎วันนี้ซินเทรียจะเป็นของทุกคน!
‎ทำให้พวกนั้นเจอคมหนาม
‎เสรีภาพและปากท้องของเราทุกคน!
‎จับอาวุธ
‎ไปเลย!
‎ข้านึกว่ามนตร์ของข้าทรงพลังแล้วนะ เก่งมาก
‎ถ้าข้าตาย เจ้าต้องแต่งเพลงให้ข้า ‎ต้องพูดถึงไข่สองข้างด้วย
‎อุธร็อคเจ้าโลกแกร่ง
‎ผู้แกว่งไข่มหึมาทั้งสองโค่นล้มจักรวรรดิ
‎ฟังสกุณาไว้! ‎ตามข้ามา ไอ้พวกระยำไม่ธรรมดา
‎บุกเข้าไปกันเลย
‎ฟยอล
‎เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
‎เจ้ามีคำถามสินะ
‎ทุกเรื่องที่เจ้าได้ยินมาเป็นเรื่องจริง
‎ข้าสั่งประหารอัลวิเทียร์
‎และครอบครัวเจ้า
‎เผ่าสุนัขทั้งเผ่า
‎ข้ารู้ว่าทุกคนที่ข้ารักจะต้องตาย แต่ข้าก็ยอม
‎โดยไม่ลังเล
‎เขาจะให้ข้าเป็นเพียงเชิงอรรถ ‎ในประวัติศาสตร์ของคนอื่น
‎เป็นเพียงแม่พันธุ์นำไปแลกเปลี่ยน ‎ไม่มีใครเห็นความสำคัญข้า ฟยอล
‎ไม่ใช่
‎ข้าเห็นเจ้า
‎วิถีเก่าต้องตายไป
‎แม้ข้ารักท่านพี่เพียงใด
‎แต่พี่จะทำผิดซ้ำรอยกษัตริย์ทุกองค์ในอดีต
‎แต่ทั้งกองทัพและเหล่าผู้ใช้เวทอยู่ข้างข้า
‎พวกเขากำลังนำอารยธรรมไปเผยแผ่สู่โลกอื่นๆ
‎ข้าจะนำเราเข้าสู่ยุคทองครั้งใหม่
‎และอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้า
‎ข้ารู้ว่าเจ้าต้องขอเวลาคิด
‎เจ้าวิปลาสไปแล้ว
‎คิดจริงๆ หรือว่า
‎ข้าจะยกโทษให้กับทุกสิ่งที่เจ้าทำไป
‎รู้ไหม เผ่าข้าต้องเสียสละสิ่งใดเพื่อปกป้องเจ้า
‎ความโหดร้ายที่เราทำกับผู้อื่นในนามของเจ้า
‎แต่เจ้ากลับหักหลังเรา
‎เจ้ามันเป็นอสูร
‎ข้าน่าจะรู้ดี
‎หนีเร็ว!
‎ต้องรีบแล้ว!
‎ต้องถ่อยเถื่อนกันด้วยนะ
‎- ตั้งสมาธิให้ดี ‎- เจ้านั่นแหละ
‎ไม่ขยับเลย กลอนจะต้องทำจากดีเมริเทียมแน่
‎โอ้เอ้รอให้ทหารมาเล่นเราตรงนี้หรือไง
‎ไม่ใช่ฝีมือเรา
‎เตรียมตัว
‎ชมเมืองเสร็จหรือยัง
‎แต้มสีบนหน้าแล้วดูสดชื่นขึ้นเยอะ
‎- โมโนลิธไปทางไหน ‎- อยู่ข้างหน้า
‎องครักษ์ไปไหนหมด
‎- หวังว่าจะออกไปคุมจลาจล ‎- เดี๋ยว
‎ไปเลย ทำลายโมโนลิธ ‎เราจะรั้งมันไว้ตรงนี้
‎อย่าตายนะ
‎ข้าจะพยายาม เจ้าก็ดูแลตัวเองด้วย
‎มันอยู่ในท้องพระโรง เจอแล้วฆ่าได้เลย
‎- เร็ว! ‎- รัดนมเลยจ้า
‎บัดซบ
‎หน้ามีสีสันหน่อยก็เหมาะกับเจ้าดี
‎- ขอบใจ ‎- ตายห่า ทุกทีมันเหนื่อยขนาดนี้เลยเรอะ
‎เอาน่าไอ้หนุ่ม เพิ่งเริ่มสนุกกัน
‎เราไม่ถอย!
‎หยุดก่อน
‎เราคุมสถานการณ์ในเมืองไม่ได้
‎ต้องพาพระองค์ไปป้อมยารุกา
‎ไม่ ข้าจะกลับไปที่ห้องก่อน
‎นั่นแหละนาง ไปเลย จากนี้เราจัดการต่อเอง
‎- ขอให้โชคดี ‎- เช่นกัน
‎ไปที่โมโนลิธกันเถอะ
‎เจ้าคือนาง
‎นางสกุณา
‎นึกว่าเจ้าจะ…
‎ยิ่งใหญ่กว่านี้
‎เท่าที่ได้รู้มา ชีวิตเราคล้ายกันมากกว่าที่คิด
‎ทั้งคู่ละทิ้งชีวิตที่ถูกกำหนดมา ‎เพื่อเขียนชะตาตัวเอง
‎ทุกอย่างที่ทำไป ข้าทำเพื่อผองเอลฟ์
‎และข้าไม่คิดจะขอขมาใคร สกุณา
‎เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผองเอลฟ์คืออะไร
‎- เจ้ามันก็แค่องค์หญิงเอาแต่ใจ ‎- ข้าเป็นจักรพรรดินี
‎เจ้าเป็นแค่เด็กอมมือที่ได้คุมม้าศึก
‎เจ้าไม่ใช่กระบอกเสียงแทนเหล่าเอลฟ์
‎แล้วเจ้าใช่งั้นรึ
‎พวกเขามีเสียงของตัวเองแล้ว
‎คนโลกแคบมักจะกลัวสิ่งที่ตนไม่เข้าใจ
‎อยากแก้แค้นก็เชิญ
‎จัดการเสียสิ สกุณา
‎ข้าอิ่มใจเมื่อคิดว่า ‎จะได้เห็นชีวิตเจ้าดับสูญไปต่อหน้า
‎ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจแตกสลายของข้ามาตลอดทาง
‎แต่ยิ่งเข้าใกล้ ความคิดหนึ่งยิ่งกัดกินใจข้า
‎เมื่อคิดว่าเจ้าทำถูกแล้ว
‎กวาดล้างสถาบันกษัตริย์ให้หมดไป
‎ทุกเผ่าด้วย
‎เราเป็นข้ารับใช้กษัตริย์ ‎ที่เหยียบย่ำข่มเหงประชาชน
‎เราคือเพชฌฆาตของพวกนั้น
‎โดยไม่คิดถาม
‎แต่สุดท้ายเจ้าก็ไม่ต่างกัน
‎เจ้าไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
‎เจ้าเป็นเพียงเท้าอีกข้าง
‎พยายามจะเหยียบย่ำคนเพิ่ม
‎ได้ยินไหม
‎นั่นคือเสียงแห่งอนาคตของชาวเอลฟ์
‎และท่วงทำนองที่พวกเขาขับขาน ‎จะไม่ได้พูดถึงเจ้า…
‎แต่กล่าวถึงเสรีภาพ
‎เจ้าอยากคุมชะตาของตนเอง
‎ข้าจะเปิดทางเลือกให้เจ้า
‎ปล่อยให้มีดคาแผลไว้อย่างนั้น ‎แพทย์หลวงอาจมาทัน
‎ช่วยเจ้าไว้ได้
‎จะได้มีชีวิตต่อรอดูโลกของเจ้าถล่มไปตรงหน้า
‎เผชิญกับความผิด
‎หรือดึงมีดออก ‎ให้เลือดไหลอาบตายเยี่ยงคนขลาด
‎ไม่มีใครรู้หรอก
‎ไม่มีใครรู้นอกจากเจ้า
‎ท่าน เกิดกบฏไพร่
‎บาลอร์!
‎เจ้าทำทุกอย่างแปดเปื้อน
‎ทุกอย่างต้องสิ้นสุดตรงนี้
‎เขาคุมไฟได้ยังไง
‎เจ้าสัมผัสได้ไหม
‎พลังโกลาหลจากโลกอื่น
‎ไม่ต้องสนใจข้านะจ๊ะ
‎ที่จริง
‎พอจะรู้ทางไปโรงกษาปณ์ไหม
‎อ้าว มากันแล้ว
‎เป็นกบฏไพร่ที่ดูดีเชียว ‎ขอให้มีสุขกับอิสรภาพที่ได้มาชั่วคราว
‎อ้อ ในครัวมีพีชให้กินด้วย
‎จงจดจำข้าไว้
‎ฟยอล หลบ!
‎เอล่า
‎ฟยอล
‎ตลอดชีวิตข้า เคยถูกคนอย่างเจ้ามองข้าม
‎ไม่มีอีกแล้ว
‎ข้าควบคุมเวทโกลาหล!
‎ข้าไม่จำเป็นต้องมีพวกเจ้า
‎เราต้องใช้พลังของเขามาต้าน
‎ข้าจะเชื่อมกับพลังโกลาหลของเขา ‎และทำลายโมโนลิธ
‎เอาเลย! ผูกพลังข้าไว้กับเขา!
‎น่าทึ่งนะ ตัวอะไรก็หมดความน่ากลัว ‎เมื่อเราได้เห็นรูตูดมัน
‎- ไม่นะ ‎- ฟยอล!
‎- ฟยอลไม่อยู่แล้ว ‎- คัลลาน!
‎ไม่นะ!
‎กลับคืนมา โอ้ขวัญตา
‎ลูกในครรภ์นั้นร้องเรียก
‎กลับคืนมา โอ้ขวัญตา
‎เพลิงนั้นผลาญทั่วทั้งกมล
‎พร่ำร้องด้วยดวงจิต
‎อยากสัมผัสสายธารวนเวียน
‎เพื่อพบเจ้าอีกครา
‎ในโลกภพหน้าชั่วนิรันดร์
‎กลับมาหาข้านะ
‎ได้โปรด
‎ข้าทำไม่ลง
‎ข้าจะรอเจ้า…
‎ในท้องพระโรงของแคร์เอนวิน
‎จงใช้ชีวิต เอล่า
‎ใช้ชีวิต
‎ข้ารักเจ้า
‎จะทำอะไรน่ะ
‎ไม่นะ
‎ด้วยสัมผัสสุดท้าย
‎เจ้ามนตราทำลายผลงานอันยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งตน
‎โดยหารู้ไม่ว่าพลังงานที่ระเบิดออกมานั้น ‎จะทำลายกาลและปริภูมิไปด้วย
‎ม่านกั้นบางเบาระหว่างโลกถูกกระชากขาดวิ่น
‎ระนาบแห่งการดำรงอยู่เริ่มทาบทับซ้อนกัน
‎ผืนฟ้าช่วงชิงปะทะผืนฟ้า
‎ราตรีถูกทิวากลืนกิน
‎โลกหลายภพทับทาบข้ามผ่านกัน
‎พร่างพรมสายพันธุ์ไปดั่งเมล็ดพืชยามผสมผสาน
‎นี่คือการเชื่อมพหุจักรวาล
‎สรรพชีวิตต่างพากันเงียบงัน
‎แต่แล้ว
‎มหาทวีปลืมตาตื่น
‎เรือปริศนาอับปางเกยตื้น
‎หอบพาสินค้าอันเป็นปริศนายิ่งกว่า ‎ขึ้นมาบนฝั่งโลกเอลฟ์
‎มนุษย์ถูกสลัดจากโลกของตนมาแสนไกลชั่วนิรันดร์
‎บัดนี้ มนุษยชาติย่ำท่องท่ามกลางผองเอลฟ์
‎ข้าอยู่ที่ไหน
‎เจ้าเป็นตัวอะไร
‎เจ้ามาจากไหน
‎ไม่มีสิ่งใดกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีก
‎ครั้งหนึ่งเสาหินสองต้นตระหง่าน
‎โดดเด่นกลางผืนธรณี
‎บัดนี้ต้นหนึ่งพังทลาย
‎ยามโลกทั้งหลายพลันร่วมบรรจบ
‎ภายใต้หินนั้น นักรบนิทรา
‎ลือนามในความห้าวหาญ
‎สละชีวีให้เรามีเสรี
‎ทั้งโค่นทรราชให้จมดิน
‎ได้ยินว่าใจเขาไร้ความการุณย์
‎ดุจดั่งหินผาไร้ซึ่งปรานี
‎จนมีสกุณาร้องขับกล่อม
‎กระเทาะใจข้างในให้ไออุ่น
‎ทั่วพสุธาสงครามกัดกร่อน
‎เฝ้าเบียดเบียนรากหญ้าโหยหิว
‎ห้ำหั่นทวงแค้นคืนแก่เผ่า
‎นำเสรีมายังราษฎร
‎ข้าคือสกุณา หินผาตระหง่าน
‎เด่นตระการแนบเคียงคู่ขวัญ
‎เสียงแผ่วลอยลมเคลื่อนคล้อยเลื่อนไป
‎ยามเรื่องราวเราเริ่มเลือนราง
‎ไม่มียอดรัก ไม่มีไออุ่น
‎ไม่มีอ้อมกอดอุ่นของเจ้า
‎แต่เมล็ดรักของเรางอกเงย
‎เป็นเมล็ดโอบอุ้มโลกเรา
‎มากินสิ
‎เอล่ากับฟยอลให้กำเนิดชีวิตใหม่
‎เด็กซึ่งจะมีโลหิตในร่างต่างจากทุกคน
‎เด็กผู้ได้รับรอยตราจากอสูรและมนตร์ขลัง
‎ข้าไม่ได้กินอะไรแบบนี้ตั้งแต่ออกจากอาร์ดฟูเล
‎แน่ใจนะว่าเจ้าไม่มีสายเลือดคนแคระ
‎ข้าไม่รู้ เจ้าคิดยังไงล่ะ
‎อาจมีย้อนไปหลายชั่วอายุคน
‎แปลว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ
‎มันเกิดขึ้นจริง อิธลินน์
‎ข้าสังหารอสูรอย่างที่เจ้าว่า
‎เพียงแต่ไม่ใช่อสูรที่ข้าคาดคิด
‎ทำให้หน่อยสิ
‎แน่ใจเหรอ
‎ยุคแห่งพหุจักรวาลใกล้มาถึง
‎เอียนชีดห์ซึ่งหลงทางกลางฟ้า ‎ลอยหลงในห้วงเวลา
‎ตามหารักที่ห่างหายและถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
‎เชื้อไขสกุณาจักสานต่อ
‎ทำนองแรกของเพลงซึ่งยุติทุกห้วงเวลา…
‎และหนึ่งในสายโลหิตของนาง ‎จักขับขานบทสุดท้าย
‎เดี๋ยว อะไรนะ
‎ใคร
‎ใคร สายเลือดคนไหน
‎ขับขานตำนานนักรบทั้งเจ็ด แซนด์ไพเพอร์
‎(เพลงซึ่งยุติทุกห้วงเวลา)
‎(และหนึ่งในสายเลือดนางจักขับขานบทสุดท้าย)
‎เพื่อเหล่าผู้ถูกกดขี่จะได้มีหวังและพละกำลัง
‎จากตำนานของบรรพชน
‎และจงเตรียมพร้อม
‎รอการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะตามมา
‎- ก็ได้นะ ‎- ได้ ทอย
‎แย่หน่อยนะ
‎เจ้าช่างไร้ค่า ช่างต้อยต่ำ
‎ชีวิตพังแสนวุ่นวาย
‎หมดหวังและแพ้พ่าย
‎ตกต่ำไปจนสุดทาง
‎ผู้กดขี่เขามีอำนาจ
‎มีกำลังมหาศาล
‎ประวัติศาสตร์มีไว้จำ
‎ขืนต่อต้านจะต้องตาย
‎อย่าไปเชื่อคำของเขา
‎ประวัติศาสตร์ของคนสู้
‎ต้องอดสูมัวหมอง
‎เพราะเขาไม่อยากให้รู้
‎พลังแห่งเรื่องราว
‎จากบทเพลงและตัวเรา
‎จะทวงคืนผืนแผ่นดิน
‎แด่คนแคระและผองเอลฟ์
‎จงขับร้องดังๆ
‎"ลำนำนักรบทั้งเจ็ด"
‎จะเป็นฮาล์ฟลิ่งหรือโนม
‎คนแคระหรือเอลฟ์ก็ได้
‎เล่าเรื่องราวนี้ต่อไป
‎ผู้กดขี่หน้าไหนไม่อาจกลบ
‎เชิดชูเกียรติ เชิดหน้าไว้
‎สู้เข้าไว้
‎ภารกิจหลั่งโลหิต
‎เพื่อความจริงและคืนแค้น
‎ต่อให้ฟ้าลิขิต
‎แต่ทั้งเจ็ดยังกล้าฝืน
‎เจ็ดนักรบโดดเดี่ยว
‎ผูกพันเป็นหนึ่งเดียว
‎จักรวรรดิจ้องจะฆ่า
‎แต่พวกเขาว่า "ส้นตีน"
‎พวกเขาว่า "ส้นตีน"
‎ชวนกันปลุกใจรากหญ้า
‎ด้วยความกล้าและบทเพลง
‎กำลังใจนำตัวอย่าง
‎ชี้ทางถูกผิดให้เห็น
‎พลังแห่งเรื่องราว
‎จุดไฟในเลือดเรา
‎ไพร่ฟ้าจะลุกต้าน
‎เปลี่ยนอนาคตด้วยกัน
‎จงขับร้องดังๆ
‎"ลำนำนักรบทั้งเจ็ด"
‎จะเป็นฮาล์ฟลิ่งหรือโนม
‎คนแคระหรือเอลฟ์ก็ได้
‎เล่าเรื่องราวนี้ต่อไป
‎ผู้กดขี่หน้าไหนไม่อาจกลบ
‎เชิดชูเกียรติ เชิดหน้าไว้
‎สู้เข้าไว้
‎โอ้ สู้เข้าไว้
‎สู้เข้าไว้
‎โอ้
‎สู้เข้าไว้
‎โอ้
‎ร้องดังๆ อย่างภูมิใจ
‎"ลำนำนักรบทั้งเจ็ด"
‎จะเป็นฮาล์ฟลิ่งหรือโนม
‎คนแคระหรือเอลฟ์ก็ได้
‎เล่าเรื่องราวนี้ต่อไป
‎ผู้กดขี่หน้าไหนไม่อาจกลบ
‎เชิดชูเกียรติ
‎เชิดหน้าไว้
‎สู้ไว้
‎ร้องดังๆ อย่างภูมิใจ
‎"ลำนำนักรบทั้งเจ็ด"
‎จะเป็นฮาล์ฟลิ่งหรือโนม
‎คนแคระหรือเอลฟ์ก็ได้
‎เล่าเรื่องราวนี้ต่อไป
‎ผู้กดขี่หน้าไหนไม่อาจกลบ
‎เชิดชูเกียรติ
‎สู้ไว้
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม