Fioletowe kwiaty.
Tu jesteś.
DZIENNIK DR. JAMESA THACKERA 1911
ŁASUCH
Wielkolud.
Jepp?
Wielkoludzie?
Jepperd!
Wielkoludzie!
Oto opowieść o ostatnich z ludzi.
Jedni chcieli nas skrzywdzić,
inni próbowali pomóc.
ZOO HRABSTWO ESSEX
KARMA DLA ZWIERZĄT
Wszystko gotowe.
Homo sapiens odzyskają ziemię!
Opróżnij to!
Co jest grane? Szybciej!
Ruchy!
Przyjąłem, potwierdzono spadek populacji.
Do niedzieli to miejsce ma błyszczeć!
Johnny, masz klucze do psiarni?
- Zatrzymać się! - Dawaj!
NASZA OSTOJA
NIEBEZPIECZEŃSTWO ZAKAZ WSTĘPU
Śniadanie, dziwolągi.
Nie jemy karmy.
Jestem głodny.
Ja też, ale nie będziemy jeść psiej karmy.
A Earl?
Co z nim?
Jestem głodny.
Dobra.
Jedzcie.
Idź jeść.
Nie jestem głodny.
Zjadłem już batonik.
Co pokazywaliście rękami?
Migamy.
Migacie?
Większość hybryd nie umie mówić.
Nie nauczono ich?
Albo nie mają odpowiednich strun głosowych.
Porozumiewamy się inaczej.
To Haley.
Te dźwięki to przeklinanie.
Dużo przeklina.
Pyta, kto nauczył cię mówić.
Nikt.
A rodzice?
Nie miałem ich.
A Wielkolud to kto?
Mówisz przez sen.
I to dużo.
To nie był mój tata.
Taki facet.
Bardzo porządny.
Już go nie ma. Zostałem sam.
Gdzie jesteśmy?
W pompowni.
Najgorsze miejsce w całym zoo.
Skąd wiesz?
Mieszkaliśmy na górze.
Do wczoraj.
Musi się dać stąd uciec.
Jesteśmy w zoo.
Zamykano tu zwierzęta.
Nie jesteśmy zwierzętami.
Nie do końca.
Próbowaliście zrobić podkop?
Tak.
Ja Bobby.
Ciągle kopię.
Nie wydostał się poza mury.
Są z betonu, sięgają głęboko.
On też...
Jest jak my?
Nie przedstawiłam cię.
Przywitajcie się z Gusem.
Cześć.
Poznałeś już szopkę JoJo. Umie mówić.
Wolę migać.
Junior obserwuje wszystko spod sufitu.
- A Haley... - Dużo przeklina.
Dużo przeklina.
Naśladuje głosy.
Anna i Hanna wszystko robią razem.
I wszystko słyszymy.
A to Earl.
Opiekowały się nim miłe panie.
Nauczyły mnie mówić.
I jeszcze Maya.
Uważaj na ogon.
Finn dołączył do nas niedawno.
Nie było mu łatwo.
Umie mówić, ale...
Czasem mi się nie chce.
No dobra.
Otto ma słaby wzrok.
Wszędzie gubi kolce.
A to Max.
Pewnie jesteś...
skunksem.
Rety.
Czy to żółw?
To Teddy.
Jest nieśmiały.
Mama budowała mu basen, żeby miał dostęp do wody.
Tęskni za nią. Jak my wszyscy.
Daj mu trochę czasu.
Nie pominęłaś kogoś?
Roy.
Kto to?
Chłopiec-kameleon.
Zabrali go wczoraj, gdy tu trafiłeś.
Nie wiem, JoJo.
Nie wiem, kiedy wróci.
Roy.
DOM
Od razu lepiej.
Wszystko trzeba dziś robić samemu.
Czemu najlepsi konserwatorzy musieli umrzeć pierwsi?
Dużą masz rodzinę?
Tylko nas dwoje.
Zwlekaliśmy z dziećmi,
a potem natura zdecydowała za nas.
Nie chcieliśmy zwierzaków.
W Rockbridge nie akceptujemy zwierzodzieci.
Teraz chyba mówi się „hybrydy”.
Spodoba się tu wam.
Mamy doskonałą ochronę.
Twyla dba o ogródek.
Mamy zapasy alkoholu. Co dwa tygodnie zapraszam na drinki.
Sąsiedzi przygotowali prezent.
Cieszymy się z kolejnego lekarza.
Mąż nie prowadzi już praktyki.
To jak z jazdą na rowerze.
Zapomniałabym.
Tu zabił mnie twój koń, Trixie.
A ty z Adim to zatuszowaliście.
Zatuszowaliście...
Długo byłam nieprzytomna?
Od wczoraj.
Nigdy nie wytrwałaś tyle bez dawki.
Jak?
Dali mi laboratorium.
Od przybycia tu ciągle pracuję.
A sekretny składnik?
Powiedzmy, że mają tu jego źródło.
Musiałeś zrobić to sam?
Dziękuję, Adi.
Odpoczywaj.
Wiele przeszłaś.
Ty też.
Hej.
Kiedy stąd wyjedziemy?
Niedługo.
Być może razem z lekarstwem.
Wystarczy, gołąbeczki.
Idziemy.
Nie potrzebuję kombinezonu.
Od dziesięciu lat śpimy w jednym pokoju.
Rozkazy Abbota.
No proszę.
Ani chwili wytchnienia.
Co pan na to?
Bardzo różowe.
Miał pan pracować nad lekarstwem, nie jakimś półśrodkiem.
Najpierw moja żona.
To dzięki niej robię, co każecie.
Bez niej nie macie na mnie nic.
Jeśli umrze,
to pan też.
Za parę dni ruszam w ważną podróż.
Po powrocie oczekuję wyników.
Przepraszam, ale jestem wyczerpany.
Przypadłość zabiła dziś rano 32 osoby
w mieście dawniej zwanym Albuquerque.
Nie śpię od trzech dni.
Ile ludzi tam teraz żyje?
- Muszę odpocząć. - Kilkaset.
- I tak nie lubiłem Albuquerque. - Wszędzie jest tak samo.
Tak wygląda nowa fala zarazy.
Straszne, ale muszę jasno myśleć, żeby działać.
Pan się bawi w dom z martwą żoną,
a zaraza, która wybiła 98% ludności,
mutuje w niewyobrażalnym tempie i zaraz nas dopadnie.
Ma gdzieś pana i pańską żonę.
Na pewno nie potrzebuje też snu.
Wie pan czemu?
Bo jest od pana mądrzejsza.
Wyśpi się pan po śmierci.
Bez postępów żona nie dostanie kolejnej dawki.
Ta nie wystarczy na długo.
Więc radzę się pospieszyć.
To potrwa tygodnie.
Za parę tygodni będziemy martwi!
Ma pan trzy dni.
Mam wielkie plany.
Kto będzie tu dowodził?
- Ja, sir. - Jeszcze raz, ale z ikrą.
Ja, sir!
Słyszał pan?
Aż przeszły mnie ciarki.
Zróbcie nam przysługę i obaj weźcie się w garść.
Szykuj salę operacyjną, Johnny.
Mamy sporo pracy.
Ciszej tam!
Paskudne zwierzaki.
- Nie cierpimy go. - Ja też.
To jeden z tych, co mnie złapali.
Jak cię dorwali?
Użyłem radia.
Chyba liczyłem, że...
Sam nie wiem.
Chyba nie chciałem być sam.
Co z tym radiem?
Skontaktujemy się z mamą.
Skontaktujemy się z mamą!
Co mówią?
Jeśli skontaktujemy się z nią przez radio...
To może nas stąd wydostanie.
Skąd wiecie, że ma radio?
Widać, że jej nie znasz.
A my skąd je weźmiemy?
- Na górze jest radiostacja. - Przez radio tylko słuchamy. Nie mówimy.
Umiem je obsługiwać. Widziałam, jak to robi.
Ale jak się tam dostaniemy?
Idź.
Dawaj, Bobby.
Dajesz.
Co mamy z tym zrobić?
Szef kazał się ich pozbyć.
Postrzelamy do celu?
Możemy.
Albo zrzućmy je z budynku, żeby się porozbijały.
Właśnie dzięki takim pomysłom dostałeś awans.
Udało ci się!
- Otwieraj! - Daj klucze!
- Rusz się. - Sam się rusz!
- Pomóż jej. - Szybciej.
Szybko.
Mam lusterko.
Już blisko.
Pomóżcie.
- Ja pomogę. - Szybko.
Udało się!
Masz klucze?
Ty ich nie masz?
Pewnie wziął je Johnny.
Jakim cudem ten hipis tu dowodzi?
- Wiesz, kim jest ten hipis? - Kim?
Straszny z niego typ.
Poszli sobie, idź.
Szybko, Wendy.
- A jeśli wrócą? - Poradzisz sobie.
A jeśli nie?
Patrz, co zrobili nam ostatnio.
Wtedy mnie tu nie było.
Pójdę z tobą. Mów, co mam robić.
Dobrze.
Pomóżcie mi!
Idź.
Dalej.
Chodź.
Gus, chodź.
Nie oddalaj się.
Tędy.
Udało nam się.
Dzięki tobie.
- Gotowa? - Jeszcze jak.
Mamo, żyjemy.
Jesteśmy w pompowni pod wybiegiem dla słoni.
Zabrali Roya.
Nie oglądaj się.
To był...
Roy.
Niech się spieszy.
Dobra.
Dziękuję.
Nie będzie już kopania.
Co powiedziała mama?
Nie wiem. Nie odpowiedziała.
Widzieliście Roya?
Roy już nie wróci.
Zgadza się, bo stąd uciekł.
Wymknął się im. Słyszeliśmy, że go szukają.
Jest na wolności.
Roy uciekł!
WITAMY W UTAH WJEŻDŻACIE NA NIZINY
Dutch.
Mi amigo.
Niziny robią się coraz piękniejsze.
Brak ludzi może zdziałać cuda.
Ustaliliśmy termin. Zhang się spóźni?
Nie przyjdzie, prawda?
Kazała cię pozdrowić.
- Teksas bardzo ucierpiał... - W ostatniej fali, wiem.
Szczep zagłady.
Szczep zagłady, tak?
Zadaliśmy sobie sporo trudu, żeby tu dotrzeć.
Innym razem, Doug.
Zasoby czasu są ograniczone, mijo.
Ten twój imbecyl z zachodu też nie przyjedzie, co?
Bardzo im przykro.
Wysłali mnie, żebym wyjaśnił twoje wątpliwości.
Zgodziliście się wysłuchać mojej oferty.
Nie rzucą wszystkiego dla byle kogo.
Nie jestem byle kim.
Zagłosowaliśmy.
Nie interesuje nas udział w twoich planach.
Rozumiem.
Innym razem.
Może nie być następnego razu.
Wszyscy się boją.
Moi ludzie.
I twoi ludzie też.
Ty dostrzegasz strach, a ja - okazję.
Nie lubimy się, ale musimy współpracować.
Coś ci poradzę.
Wracaj do domu.
Nie zaakceptujemy cię.
Proszę wydać rozkaz.
Niech jedzie.
Gdy zrozumieją, nad czym pracujemy,
przyjdą na kolanach.
Przykro mi. Spróbujemy później.
Czemu powiedziałeś, że Roy uciekł?
Tak trzeba było.
Czasem można nagiąć prawdę, jeśli...
Niby kto tak twierdzi? Mama nas nie okłamywała.
A co byś im powiedziała?
Prawdę.
Gdy kogoś zabiorą, to już nie wróci.
To nie przez ciebie.
Nie obwiniaj się.
Nie przez ciebie was złapali.
Ja też wpadłem,
a pomagał mi naprawdę ogromny koleś.
Co się z nim stało?
Nie wiem.
Chyba jest teraz z Pubbą.
Ale gdyby tu był,
kazałby mi się nie smucić.
I...
powiedziałby: „Żadnych jelenich bzdur”.
I żebym nie był miękką fają.
Co to za faja?
Nie wiem, nie powiedział.
Też się często obwiniał,
ale nie wszystko było jego winą.
Chyba.
A jeśli...
Nawet tak nie mów.
Nie skończymy jak Roy.
Uciekniemy stąd.
Wszyscy.
Boi się ciemności.
Dawniej rodzice ukrywali go w piwnicy.
Mama dawała mu do spania lampkę nocną.
Bez mamy nie umiem ich chronić.
Coś wymyślimy.
Poza tym świnki są podobno bardzo mądre.
Pewnie jesteś geniuszką.
Chodź!
Nie.
Gdzie jesteś?
Tamten.
SZPITAL WETERYNARYJNY
Idziemy, Bambi.
Ruchy.
Chodźcie.
Umiesz mówić?
Masz jakieś imię?
Skąd jesteś?
Właśnie minęła minuta.
Za kilka kolejnych wejdzie tu czterech facetów.
Będę musiał im cię wydać.
Położą cię na ten zimny stół,
a człowiek w czerwonych okularach
każe mi cię rozciąć,
żebym szukał w tobie odpowiedzi.
Ostatnim, co ujrzysz, będzie moja twarz.
Chyba że...
zaczniesz odpowiadać na pytania.
To samo zrobiłeś z Royem?
Wiedziałem, że mówisz.
Jak ci na imię?
Gus.
Ile masz lat?
Dziesięć.
Na pewno?
Tak.
Ja jestem Aditya Singh. Jeden z ostatnich lekarzy.
Kto nauczył cię mówić?
Mój Pubba.
Czyli ojciec?
Nie.
Nie mam ojca.
Rozumiem.
Co zrobiłeś Royowi?
- Nie wiedziałem, że miał imię. - Mów.
Znałeś kogoś, kto był bardzo chory?
Dzięki temu chłopcu ktoś mi bliski,
bardzo bliski,
nadal żyje.
Zrobiłeś mu krzywdę?
Mnie też zrobisz?
Nie jestem kimś złym.
Chcę uratować ludzi przed chorobą.
Roy nie umiał odpowiedzieć, ale ty umiesz.
Czy twój ojciec był lekarzem?
Nie mam ojca.
A matka?
Nie mam rodziców. Mogę już iść?
Zapytam ostatni raz.
- Ile masz lat? - Już mówiłem.
Dziesięć.
Dziesięć zim, lat i urodzin.
To niemożliwe!
Wirus H5G9 pojawił się...
dziewięć lat temu.
Ale w kwestii rodziców możesz mieć rację.
Wiesz czemu?
Żołnierze zauważyli coś u ciebie.
Nie masz pępka.
- Czego? - Chciałbym poznać Pubbę.
Już go tu nie ma.
Umarł?
Tak.
Ale potem go widziałem.
Gdy wpadłem w fioletowe kwiaty.
Widziałem go. Po drugiej stronie lub tylko w głowie.
Sam nie wiem.
Rozmawiałem z nim.
Rozumiem.
Odnajdziesz go ponownie?
W fioletowych kwiatach.
Gotowy?
Spokojnie.
Tylko ja zdołam cię ochronić.
Mogę ich stąd odesłać.
Ale musisz dalej ze mną rozmawiać.
Dobrze?
Coś ci pokażę.
Zobacz.
Nie chcę tego, co masz tutaj.
Zależy mi na tym.
Mogę na ciebie liczyć?
Idziemy!
- Nie skrzywdzisz innych? - Pomóż mi, a nie będę musiał.
Przysięgasz?
Tak.
Daję słowo.
Jeszcze jedno.
Gus, wróciłeś!
Przecież nie zniknąłbym bez was.
Przyniosłem coś.
Za przyjaźń dziękuję ci
Rety.
Rodzice puszczali mu dużo muzyki.
Nie znam tego.
Złotka.
Czego chcieli?
Nic takiego.
Ale chyba zyskałem nam trochę czasu.
Dziękuję.
Kim jesteś?
Najpierw ty.
Gdzie Judy?
Nic jej nie jest.
Daj ją do telefonu.
Czy jesteś tym, kim myślę?
To zależy. Jak trafiłaś na mój strych?
To naprawdę ty.
Znam Gusa.
Gus.
Nie ma go tu.
Uciekł, gdy się dowiedział, że nie jesteś...
Halo?
Kim jesteś i skąd znasz Gusa?
Jestem Becky.
A Gus...
To długa historia.
Jest z tobą Richard?
Nie.
On nie żyje.
Ale jest inny facet.
Jepperd.
Zaraz.
Od kiedy telefon jest aktywny?
Od kilku godzin.
Radzę ci się ukryć.
Nie rozumiem. Powiedz, gdzie jesteś.
W telefonie jest lokalizator. Aktywował się po włączeniu.
Możemy do ciebie przyjechać.
Ile on wie?
Dużo.
Wszystko.
Nie wiem.
Jaki jest?
Powinnaś zobaczyć.
Wspaniały z niego dzieciak.
Znalazł taśmę?
Jaką?
Shady Grove.
Nagrałam na kasecie wiadomość. Jest na strychu.
Czym jest kaseta?
To taka taśma.
- Miałaś magnetowid? - Nie.
Szybko, ktoś namierza ten telefon.
Takie coś?
Nie, ale blisko.
- Coś jak pendrive? - Większe.
Chyba...
znalazłam.
Przyjechali.
Kto?
Ostatni Ludzie.
Zabieraj to i znikaj stąd.
Odpada, idę z tobą.
Nie.
Czekaj!
Otwieraj!
Otwórz!
Tylko jedna z nas wyjdzie z tego żywa.
To musisz być ty.
Judy, otwieraj!
Daj taśmę Gusowi.
Pożyj trochę.
Bądź wreszcie nastolatką. Zasłużyłaś.
Miło było cię poznać.
Dziękuję, Judy.
Wiemy, że tam jesteście. Otwierać, bo wyważymy drzwi!
Ciebie również.
Trzeba było zapukać.
Wynocha z mojej posesji!
Chyba śnisz.
Nie!
To opowieść o ostatnich z ludzi.
Tych, którzy wytrwale pracowali, by nas uratować...
ale nie chcieli odejść bez walki.
Rozwalcie dom, jeśli trzeba.
Szukajcie wszędzie!
To jest rozkaz!
Świeć jasno, światło me Niech nic nie przyćmi cię
Nic nie przyćmi cię
Obiad, dziwolągi!
Pies?
Skąd się tu wziąłeś?
Wielkolud.
A jeśli...
On żyje!
Pachnie też mamą.
Są razem.
Mówiłem, że stąd zwiejemy!
Napisy: Przemysław Żbikowski