‪(เรือหลวงซิมพ์สัน)
‪ดอกไม้สีม่วง
‪โอ๊ย
‪อยู่นี่เอง
‪(บันทึกของดร.เจมส์ แธคเคอร์ ‪ปี 1911)
‪พี่เบิ้ม
‪เจพพ์
‪พี่เบิ้ม
‪เจพเพิร์ด!
‪พี่เบิ้ม!
‪นี่เป็นเรื่องราว
‪เกี่ยวกับมนุษย์กลุ่มสุดท้าย
‪ทั้งคนที่พยายามทําร้ายเรา
‪และคนที่พยายามช่วย
‪(สวนสัตว์เอสเซกซ์เคาน์ตี้)
‪(อาหารเม็ดเกรดพรีเมียม)
‪ใช่ ใช้ได้แล้ว
‪ยึดดินแดนคืนมาให้มนุษย์โฮโมเซเปียนส์!
‪ทิ้งเลย
‪มาเร็ว ชักช้าอะไรอยู่ ให้ไว
‪เร่งมือหน่อย
‪รับทราบ เราได้รับแจ้งยืนยัน ‪ว่าประชากรลดลงไปอีก
‪หมดอาทิตย์นี้ที่นี่ต้องสวยนะ
‪นี่จอห์นนี่ กุญแจกรงอยู่กับนายไหม
‪- เดี๋ยว หยุดก่อน รอตรงนั้น ‪- เร็วเข้า!
‪(เขตพิทักษ์ของเรา)
‪(อันตราย ห้ามเข้า)
‪อาหารเช้าโว้ยไอ้พวกตัวประหลาด
‪ไม่ได้
‪เราไม่กินอาหารเม็ด
‪ก็หิวอ่ะ
‪ฉันก็หิวเหมือนกัน แต่เราไม่กินอาหารหมา
‪แล้วเอิร์ลล่ะ
‪เอิร์ลทําไม
‪ก็หิวนี่นา
‪ก็ได้
‪ตามสบาย
‪ไปกินสิ
‪ไม่หิว
‪กินช็อกโกแลตไปแท่งนึงละ
‪ที่ทํามือแบบนั้นมันคืออะไรเหรอ
‪เราใช้ภาษามือ
‪ภาษามือ
‪ไฮบริดส่วนใหญ่พูดไม่ได้ ไม่เหมือนเราสองคน
‪ไม่มีใครสอนเหรอ
‪ใช่ หรือบางคนก็พูดเป็นคําไม่ได้ ‪เพราะไม่มีกล่องเสียงสําหรับพูด
‪เราเลยหาวิธีอื่นสื่อสารกัน
‪คนนั้นเฮลีย์
‪เสียงแบบนั้นแปลว่ากําลังด่า
‪ด่ากราดเลยเนอะ
‪เธออยากรู้ว่าใครสอนนายพูด
‪ไม่มีใคร
‪เดี๋ยวสิ แล้วพ่อแม่นายล่ะ
‪ฉันไม่มีพ่อแม่
‪งั้น... พี่เบิ้มเป็นใคร
‪นายละเมอพูด
‪อย่างบ่อย
‪เขาเป็น... เขาไม่ใช่พ่อฉัน
‪ก็แค่ผู้ชายคนนึง
‪เขาเป็นคนดีมากๆ
‪แต่เขาไม่อยู่แล้ว ฉันตัวคนเดียว
‪ที่นี่ที่ไหน
‪เราอยู่ในโรงสูบน้ํา
‪ห้องห่วยที่สุดในสวนสัตว์นี้เลย
‪รู้ได้ไง
‪เพราะเราเคยอยู่ข้างบนนั้นกัน
‪จนถึงเมื่อวานนี้
‪มันต้องมีทางออกสิ
‪นี่สวนสัตว์นะกัส
‪สร้างขึ้นมาเพื่อขังสัตว์ไว้ข้างใน
‪เราไม่ใช่สัตว์ซะหน่อย
‪อย่างน้อยก็ไม่เต็มตัว
‪พวกเธอลองขุดดินดูยัง
‪ลองแล้ว นี่บ็อบบี้
‪ขุดทั้งวันเลย
‪แต่ขุดมุดกําแพงนอกไปไม่ได้
‪คอนกรีต ลึกมาก
‪แล้วเขา...
‪เหมือนเราไหมเหรอ
‪โทษที ลืมแนะนําตัวไปเลย
‪ทุกคนสวัสดีกัสซิ
‪- หวัดดี ‪- นายรู้จักโจโจ้ น้องแร็กคูนแล้ว
‪เธอพูดได้
‪ชอบใช้ภาษามือมากกว่า
‪จูเนียร์ชอบจับตาดูเพื่อนๆ จากบนขื่อ
‪ส่วนเฮลีย์คือคนที่...
‪- ด่าเก่ง ‪- ด่าเก่ง
‪แล้วก็เลียนเสียงเก่ง
‪แอนนากับแฮนนาทําทุกอย่างด้วยกัน
‪เราได้ยินทุกอย่างด้วย
‪ส่วนคนนี้เอิร์ล
‪กลุ่มป้าๆ น่ารักเลี้ยงเขาขึ้นมา
‪ป้าสอนพูดด้วย
‪อ๋อ บนนั้นมายา
‪ระวังหางให้ดี
‪โห
‪ฟินน์เป็นน้องใหม่ของเรา มาก่อนนาย
‪เขาเจอมาหนักนิดนึง
‪พูดได้เหมือนกันนะ แต่...
‪เฉพาะเวลาอยากคุย
‪ก็ได้
‪สายตาออตโต้ไม่ค่อยดี
‪แถมชอบทําขนหนามร่วงไปทั่ว
‪และคนนี้แม็กซ์
‪นายต้องเป็นตัว...
‪- สกังค์ ‪- ใช่
‪อ้าว
‪นั่นเต่าเหรอ
‪คนนั้นเท็ดดี้
‪ขี้อายสุดๆ
‪แม่กําลังขุดสระให้ ‪เขาจะได้อยู่ใกล้น้ํา แต่แล้ว...
‪เขาคิดถึงแม่มาก พวกเราคิดถึงกันหมด
‪คุยกับเขาต้องใจเย็นหน่อยนะ
‪ลืมใครไปหรือเปล่า
‪รอย
‪รอยเป็นใครเหรอ
‪เด็กกิ้งก่า
‪พวกนั้นเอาเขาไปเมื่อคืนตอนพานายมาที่นี่
‪ฉันไม่รู้ โจโจ้
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไร
‪รอย
‪(บ้าน)
‪ค่อยยังชั่ว
‪สาบานเลยว่าเดี๋ยวนี้ต้องทําเองหมดทุกอย่าง
‪ทําไมผู้บํารุงรักษามือหนึ่ง ‪ต้องตายก่อนใครเพื่อนก็ไม่รู้
‪คุณบอกว่าครอบครัวคุณใหญ่แค่ไหนนะคะ
‪มีแค่สองคนค่ะ
‪เราผัดวันมีลูกไปเรื่อยๆ แต่แล้ว...
‪ธรรมชาติคงเลือกให้แล้วสินะ
‪เราทําใจเลี้ยงสัตว์ไม่ได้น่ะ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ ร็อกบริดจ์มีกฎเหล็ก ‪"ห้ามเลี้ยงเด็กสัตว์"
‪เอ้อ เดี๋ยวนี้คงต้องเรียกว่า "ไฮบริด" แล้วสินะ
‪คุณต้องชอบที่นี่แน่ๆ ค่ะ
‪ความปลอดภัยเป็นเลิศ
‪ทไวลาเป็นคนทําสวนชุมชนให้เรา
‪เราเริ่มกักตุนเหล้ากันตั้งแต่เนิ่นๆ
‪ดื่มกันทุกสองสัปดาห์
‪เพื่อนบ้านจัดกระเช้านี้มาให้คุณ
‪เราตื่นเต้นมากที่จะมีหมออีกคน
‪ที่จริงเขาไม่ได้รักษาคนไข้แล้วค่ะ
‪โอ๊ย ถ้ากลับมาทําอีกก็คงปร๋อแหละ
‪เกือบลืมไปเลย
‪ตรงนั้นเป็นจุดที่ทริกซี่ ม้าของคุณฆ่าฉันตาย
‪และแกกับอดิรวมหัวกันปิดเรื่อง
‪ปิดเรื่อง...
‪ปิดเรื่อง
‪ฉันหมดสติไปนานแค่ไหน
‪ตั้งแต่เมื่อคืน
‪คุณไม่เคยเว้นยามานานเท่านี้เลย
‪แล้วคุณ...
‪พวกเขายกห้องทดลองให้ผม
‪ผมทํางานไม่หยุดตั้งแต่เรามาถึง
‪แต่ว่า... ซอสสูตรลับ
‪เอาเป็นว่าที่นี่เก็บของสดไว้ละกัน
‪คุณต้องลงมือเองหรือเปล่า
‪ขอบคุณค่ะ อดิ
‪พักผ่อนซะนะ
‪คุณเจอมาหนัก
‪คุณก็เหมือนกัน
‪นี่
‪เราจะได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไร
‪เร็วๆ นี้
‪และถ้าโชคดีจะมียารักษาให้หายขาด
‪หมดเวลาแล้วจ้าคู่รัก
‪ไป
‪ไม่เห็นต้องให้ผมใส่ชุดนี่เลย
‪เรานอนห้องเดียวกันตลอดสิบปีที่ผ่านมา
‪แอบบอตสั่งก็ต้องทํา
‪แหมๆ
‪คนบาปอย่าหวังจะพัก หมอ
‪คิดว่าไง
‪สีชมพูแป๋นมาก
‪ไหนเราตกลงกันแล้วไงว่า ‪จะคิดค้นยารักษา ไม่ใช่แค่ไอ้ยาชั่วคราวนี่
‪ภรรยาผมต้องมาก่อน
‪อีกอย่าง คุณใช้เธอเป็นตัวประกันไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าเธอตาย คุณก็คุมผมไม่ได้
‪ถ้าเธอตาย
‪แกก็ตาย
‪ฉันต้องออกไปจัดการ ‪เรื่องสําคัญมากเป็นเวลาสองสามวัน
‪กลับมาหวังว่าจะได้เรื่องนะ
‪ด้วยความเคารพนะ ผมเหนื่อยมาก
‪เช้านี้มีคนตายจากโรคร้าย 32 คน
‪ในเมืองที่เคยมีชื่อว่าแอลบูเคอร์คี
‪ผมไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว
‪รู้ไหมตอนนี้เหลือประชากรเท่าไร
‪- ผมต้องพักผ่อน ‪- ไม่กี่ร้อย
‪ผมไม่เคยชอบแอลบูเคอร์คีอยู่แล้ว
‪ผู้คนล้มตายกันทั่วบ้านทั่วเมือง
‪นี่คือการระบาดระลอกใหม่
‪ซึ่งแย่นะ
‪แต่ผมทํางานไม่ได้ถ้าสมองตื้อ!
‪ระหว่างที่แกเล่นผัวเมียกับผู้หญิงที่กําลังจะตาย
‪ไอ้โรคที่มันฆ่าล้างมนุษยชาติไป 98%
‪และกลายพันธุ์เร็วกว่าโรคอื่นๆ ที่เราเคยพบเจอ
‪มันกําลังมุ่งหน้ามาฆ่าเรา
‪มันไม่เห็นหัวแกหรือเมียสุดที่รักแกหรอก
‪แล้วที่แน่ๆ มันไม่ต้องพักงีบ
‪รู้ไหมทําไม
‪เพราะมันฉลาดกว่าแก
‪ไว้ตายแล้วค่อยพัก
‪ห้ามให้ยาเมียอีกจนกว่าจะทํายารักษาสําเร็จ
‪แต่ช็อตนั้นมันได้ผลไม่นาน
‪งั้นก็ต้องรีบแล้วสิเนอะ
‪ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์...
‪ถ้ารอหลายสัปดาห์ เราตายกันหมดแล้ว
‪ให้เวลาสามวัน
‪ฉันมีแผนการยิ่งใหญ่ให้เรา
‪ใครคุมฐานระหว่างฉันไม่อยู่
‪ผมครับท่าน
‪พูดใหม่แบบใส่เลือดนักสู้หน่อย
‪ผมครับท่าน!
‪ได้ยินหรือเปล่า
‪โห ขนลุกซู่
‪ทีนี้ขอเหอะ หัดแมนซะบ้าง ทั้งคู่เลย
‪เตรียมห้องผ่าตัดเลยจอห์นนี่
‪เรามีงานต้องทํา
‪เฮ่ย! อย่าเสียงดังโว้ย
‪พวกสัตว์โสโครก
‪เราเกลียดคนนั้น
‪เหมือนกัน เขาเป็นพวกคนไม่ดีที่ไปจับฉันมา
‪นายโดนจับยังไงเหรอ
‪ฉันโทรหาวิทยุอันนี้
‪คงแค่อยากตามหา...
‪ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากตามหาอะไร
‪คงแค่ไม่อยากอยู่คนเดียวน่ะ
‪วิทยุทําไมเหรอ
‪เราวิทยุหาแม่ได้
‪วิทยุหาแม่
‪พวกเขาพูดอะไรกันเหรอ
‪ถ้าเราติดต่อแม่ทางวิทยุได้...
‪แม่เธออาจหาทางพาเราออกไปได้
‪แต่รู้ได้ไงว่าแม่มีวิทยุ
‪นายไม่เคยเจอแม่เราชัวร์
‪แต่เราจะไปหาวิทยุมาจากไหนล่ะ
‪ห้องวิทยุ ข้างบน
‪วิทยุมีไว้ฟัง ห้ามตอบ
‪แต่ฉันรู้วิธีใช้
‪เมื่อก่อนเคยดูแม่
‪ใช่ แต่เธอจะเข้าไปยังไง
‪ไป
‪(ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ห้ามเข้า!)
‪สู้ๆ นะบ็อบบี้
‪นายทําได้
‪(เจ้าหน้าที่สวนสัตว์เท่านั้น)
‪แล้วไอ้นี่เอามาทําอะไรวะ
‪หัวหน้าสั่งให้เอาออกไป ก็ต้องตามนั้น
‪เฮ้ย เอาไปซ้อมยิงเป้าดีไหม
‪ก็ได้อยู่นะ...
‪หรือเอาไปทิ้งตึกแล้วดูมันระเบิดดีไหม
‪เห็นไหม นายได้เลื่อนขั้นก็เพราะงี้แหละ ‪ไอเดียแจ่ม
‪บ็อบบี้ นายทําสําเร็จ
‪- ไขเลย ‪- เอากุญแจมา
‪- หลบไป ‪- เธอสิหลบ
‪- ไปช่วยมายา ‪- เข้าไปสิ
‪เอามานี่
‪ลองส่องกระจกดู
‪ใกล้แล้ว
‪ช่วยที
‪- มา ฉันช่วย ‪- มาเร็ว
‪- ดูสิ ได้แล้ว ‪- ดึง...
‪เฮ้ย กุญแจอยู่กับนายป่ะ
‪นึกว่าอยู่กับนาย
‪คงอยู่กับจอห์นนี่มั้ง
‪ไอ้ฮิปปี้อ่ะนะ หัวหน้าให้มันคุมอะไรได้ไงวะ
‪- รู้ใช่ไหมว่าไอ้ฮิปปี้มันเป็นใคร ‪- หึ ใครวะ
‪คนมหาโหดเลย
‪พวกนั้นไปแล้วเวนดี้ ลุย
‪เวนดี้ ไปเลย
‪- ถ้าพวกเขากลับมาล่ะ ‪- ไม่เป็นไร เธอทําได้
‪ถ้าทําไม่ได้ล่ะ
‪ดูสิว่าคราวก่อนพวกนั้นทําอะไรเรา
‪คราวก่อนเธอยังไม่มีฉัน โอเคนะ
‪ฉันจะไปด้วย แค่ต้องบอกว่าให้ทําอะไร
‪ก็ได้
‪ขอคนมาช่วยทางนี้ที
‪ไป
‪ไปๆๆ
‪กัส เร็วสิ
‪อยู่ใกล้ๆ กันไว้
‪ทางนั้น
‪เราทําสําเร็จ
‪เธอทําสําเร็จ
‪- พร้อมยัง ‪- พร้อมแต่เกิด
‪แม่ เรายังไม่ตาย
‪เราอยู่ในโรงสูบน้ําใต้คอกช้าง
‪พวกนั้นเอารอยไป
‪อย่าหันมามอง
‪คนนั้น...
‪รอย
‪บอกให้แม่รีบมาเลย
‪โอเค
‪ขอบใจ
‪ตอนนี้ไม่ได้ขุดหลุมออกไปไหนอีกแน่
‪แม่ตอบว่าไง
‪ไม่รู้สิ แม่ไม่ตอบ
‪เจอรอยหรือเปล่า
‪รอยจะไม่กลับมาอีกแล้ว
‪ใช่แล้ว เพราะรอยหนีไปแล้ว
‪ใช่ เขาแอบย่องออกไปหลังโดนจับ ‪เราได้ยินพวกมันออกค้นหา
‪เขาเป็นอิสระแล้ว
‪รอยหนีไปแล้ว
‪(รัฐยูทาห์ยินดีต้อนรับ) ‪(กําลังเข้าสู่เขตแดนที่ลุ่ม)
‪ดัทช์
‪เพื่อนยาก
‪ผ่านเข้ามาในที่ลุ่มทีไร สวยขึ้นทุกทีเลย
‪น่าทึ่งดีนะว่าพอคนหายไปแล้วเป็นไง
‪เรานัดเวลากันแล้วนี่ จางมาสายเหรอ
‪จางไม่มาใช่ไหม
‪เธอฝากความคิดถึง
‪- เท็กซัสกําลังอ่วมเพราะเจอ... ‪- เออ ระลอกใหม่ล่าสุด รู้แล้ว
‪สายพันธุ์วันสิ้นโลก
‪สายพันธุ์วันสิ้นโลกงั้นเหรอ
‪ใช่ว่าเราอุตส่าห์ลําบากถ่อมาหาพวกนายเนอะ
‪ไว้คราวหน้านะ ดั๊ก
‪เวลาเป็นทรัพยากรที่มีจํากัดนะไอ้ลูกชาย
‪ขอเดา เพื่อนหัวกรวยของนาย ‪จากฝั่งตะวันตกก็ไม่มาเหมือนกันสินะ
‪ทั้งคู่เสียใจมาก
‪พวกเขาส่งฉันมาจัดการ ‪ปัญหาที่อาจค้างคาใจนายอยู่
‪พวกนายตอบตกลงยอมรับฟังข้อเสนอฉันแล้วนะ
‪สามผู้ยิ่งใหญ่ไม่ยอมทิ้งทุกอย่างที่ทําเพื่อใครง่ายๆ
‪ฉันไม่ใช่แค่ใครหน้าไหน
‪เราโหวตกันแล้ว
‪นายจะทําอะไรอยู่ก็ช่าง เราไม่สนใจจะมีเอี่ยว
‪งั้นเหรอ
‪ไว้คราวหลัง
‪ถ้ามันไม่มีคราวหลังแล้วล่ะ
‪ผู้คนหวาดผวา
‪ฉันเห็นได้บนใบหน้าลูกน้องฉัน
‪แล้วก็เห็นได้บนใบหน้าลูกน้องนาย
‪นายอาจเห็นความกลัว แต่ฉันเห็นความเป็นไปได้
‪ฉันไม่ชอบนาย นายไม่ชอบฉัน ‪แต่เราต้องร่วมมือกัน
‪จะแนะนําอะไรให้นะ
‪กลับบ้านไปซะ
‪เราไม่มีวันยอมรับนายหรอก
‪ฆ่าทิ้งเลยไหมท่านนายพล
‪ปล่อยมันไป
‪พอมันเข้าใจว่าเรากําลังทําอะไรอยู่
‪เดี๋ยวก็คลานมากราบเท้าเราเอง
‪เสียใจด้วยนะบ็อบบี้ ไว้ค่อยลองใหม่นะ
‪นายพูดแบบนั้นเรื่องรอยไปทําไม
‪มันจําเป็น
‪บางครั้งแค่บิดความจริงนิดหน่อยก็ไม่ผิด
‪- ถ้ามันช่วย... ‪- ใครสอน
‪แม่ฉันไม่เคยโกหกเรา
‪แล้วเธอตั้งใจจะบอกอะไร
‪ความจริง
‪ถ้าเราถูกพาตัวไป เราจะไม่ได้กลับมาอีก
‪เธอไม่ผิดที่รอยโดนแบบนั้น
‪อย่าโทษตัวเองสิ
‪ไม่ใช่ความผิดเธอซะหน่อยที่ทุกคนถูกจับ
‪ฉันก็ถูกจับ
‪ขนาดฉันอยู่กับคนตัวโตเท่ายักษ์ด้วยนะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอ
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪เขาน่าจะไปอยู่กับพับบาแล้ว
‪แต่ถ้าเขาอยู่ที่นี่นะ
‪เขาจะบอกว่าอย่าเศร้าไปเลย
‪แล้วก็...
‪จะบอกไม่ให้ทําเรื่องกวางๆ พิลึกๆ
‪แล้วเขาก็จะบอกให้หัดแมนซะบ้าง
‪อะไรคือแมน
‪ไม่รู้สิ เขาไม่เคยบอก
‪เขาก็เคยโทษตัวเองหลายเรื่องนะ ‪แต่ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นความผิดเขา
‪คิดว่านะ
‪แล้วถ้าเรา...
‪อย่าพูด
‪เราจะไม่ลงเอยเหมือนรอย
‪เราจะหนีออกไป เวนดี้ ‪เราจะหนีไปด้วยกันทุกคน
‪เขากลัวความมืด
‪พ่อแม่จับเขาไปซ่อนไว้ในห้องใต้ดิน ‪ก่อนเขาหนีมาอยู่กับเรา
‪แม่เคยส่องไฟให้ตอนกลางคืน เขาจะได้นอนหลับ
‪ฉันไม่รู้จะปกป้องเขายังไงถ้าไม่มีแม่
‪เดี๋ยวเราก็คงคิดอะไรออกแหละ
‪อีกอย่าง ได้ข่าวว่าหมูต้องฉลาดสุดๆ นี่
‪เพราะงั้นเธอน่าจะระดับอัจฉริยะ
‪รีบซ่อนเร็ว
‪ไม่ใช่
‪อยู่ไหนเอ่ย
‪ตัวนั้น
‪(โรงพยาบาลสัตว์)
‪โอเค เดินต่อไปจ้ะแบมบี้ สับขา
‪ไปสิ
‪ไป
‪พูดได้ไหม
‪มีชื่อหรือเปล่า
‪มาจากไหน
‪ผ่านไปแล้วหนึ่งนาที
‪อีกไม่กี่นาที ‪ผู้ชายตัวโตสี่คนจะเปิดประตูนั้นเข้ามา
‪และฉันต้องยอมให้เขาพาตัวเธอไป
‪เขาจะพาเธอไปนอนที่โต๊ะเหล็กเย็นเฉียบ
‪แล้วผู้ชายใส่แว่นสีแดง
‪จะสั่งให้ฉันผ่าเธอออกมา
‪ฉันจะได้เข้าไปคุ้ยหาคําตอบ
‪หน้าฉันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอได้เห็น
‪เว้นแต่ว่า...
‪เว้นแต่ว่าเธอจะยอมตอบคําถาม
‪ทําแบบนั้นกับรอยด้วยใช่ไหม
‪ว่าแล้วเชียวว่าพูดได้
‪อยากให้เรียกชื่ออะไรดี
‪กัส
‪กี่ขวบแล้วกัส
‪สิบ
‪แน่ใจเหรอ
‪ผมสิบขวบ
‪ฉันชื่ออดิตยา สิงห์
‪เป็นหนึ่งในหมอที่เหลืออยู่ไม่กี่คน
‪ใครสอนใช้ภาษาพูด
‪พับบาสอน
‪เขาเป็นพ่อเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ผมไม่มีพ่อ
‪งั้นสินะ
‪คุณทําอะไรรอย
‪ฉันไม่รู้ว่าเขามีชื่อด้วย
‪นั่นมันไม่ใช่คําตอบ
‪เธอเคยรู้จักใครที่ป่วยหนักไหม
‪เพราะเด็กคนนั้น คนที่ฉันรัก...
‪มากๆ
‪ถึงยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
‪คุณทําร้ายรอยเหรอ
‪จะทําร้ายผมด้วยไหม
‪ฉันไม่ใช่คนเลวนะกัส
‪ฉันแค่อยากช่วยไม่ให้มีใครต้องป่วยอีก
‪ฟังนะ รอยตอบคําถามฉันไม่ได้ ‪แต่เธอตอบได้
‪ทีนี้บอกมา กัส พ่อเธอเป็นหมอหรือเปล่า
‪บอกแล้วไงผมว่าไม่มีพ่อ
‪งั้นแม่ก็ได้
‪ผมไม่มีพ่อแม่ ไปได้ยัง
‪กัส ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย!
‪- อายุเท่าไร! ‪- ผมตอบไปแล้ว!
‪ผมสิบขวบ ฤดูหนาวสิบครั้ง ‪ฤดูร้อนสิบครั้ง วันเกิดสิบครั้ง
‪จะสิบขวบได้ยังไงกัส!
‪มันเป็นไปไม่ได้ ไวรัสเอชห้าจีเก้ามันมี...
‪มันมีมาแค่เก้าปี
‪แต่ฉันว่าเธอน่าจะพูดถูกเรื่องพ่อแม่
‪รู้ไหมทําไม
‪พวกทหารสังเกตเห็น ‪อะไรบางอย่างตอนตรวจร่างกายเธอ
‪เธอไม่มีสะดือ
‪- อะไรคือ... ‪- ฉันอยากเจอคนที่ชื่อพับบา
‪พับบาไม่อยู่แล้ว
‪ตายแล้วงั้นเหรอ
‪ใช่
‪แต่ผมได้เจอพับบาอีกรอบนะ
‪ตอนที่หล่นลงไปในทุ่งดอกไม้สีม่วง
‪ผมเห็นพับบาที่อีกฝั่งนึง ไม่ก็ในหัวมั้ง
‪ผมไม่รู้หรอก แต่ว่า
‪ผมได้คุยกับพับบา
‪เหรอ
‪ไปหาเขาอีกได้ไหม
‪ในดอกไม้สีม่วง
‪พร้อมแล้ว
‪นี่ ไม่เป็นไรนะ
‪นี่
‪ฉันเป็นคนเดียวที่ปกป้องเธอได้นะกัส
‪ฉันไล่คนพวกนั้นไปได้
‪แต่เราต้องคุยกันแบบนี้ได้อีกนะ
‪ตกลงไหม
‪ดูนี่ ฉันมีอะไรจะให้ดู
‪ดูนี่
‪ฉันไม่อยากได้ของที่อยู่ในนี้
‪ฉันอยากได้ของในนี้
‪ฉันพึ่งเธอได้ไหมกัส
‪เร็ว
‪จะไม่ทําร้ายเราอีกใช่ไหม
‪ถ้าเธอช่วยฉัน ก็หวังว่าจะไม่ต้องทําอีก
‪เกี่ยวก้อยสัญญานะ
‪อือ...
‪ฉันสัญญา
‪แต่ขออีกอย่าง
‪กัส นายรอด
‪แน่นอนอยู่แล้ว ฉันไม่ทิ้งทุกคนไปหรอก
‪แล้วนี่มีของมาฝากด้วยนะ
‪ขอบใจที่เป็นเพื่อนฉันนะ
‪โห
‪พ่อแม่เขาเปิดเพลงให้ฟังบ่อยตอนยังเด็ก
‪ไม่เคยฟังเพลงนั้นเลย
‪โกลเด้นเกิร์ลส์
‪แล้วพวกนั้นจะเอาอะไรกับนายเหรอ
‪ไม่มีอะไรมาก
‪แต่ฉันน่าจะซื้อเวลาให้เราเพิ่มได้แล้ว
‪ขอบใจนะ
‪นี่ใคร
‪คุณตอบมาก่อน
‪จูดี้อยู่ไหน
‪จูดี้สบายดี
‪งั้นยื่นโทรศัพท์ให้เขาสิ
‪เดี๋ยว นี่ใช่...
‪นี่ใช่คนที่คิดหรือเปล่า
‪ก็แล้วแต่
‪ขึ้นไปในห้องใต้หลังคาฉันได้ไง
‪ชิบเป๋ง ใช่จริงๆ ด้วย
‪ฉันอยู่กับกัส
‪กัส
‪ไม่เชิงอยู่ด้วย เขาหนีไป ‪ตอนรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณไม่ใช่...
‪ฮัลโหล
‪เธอเป็นใคร รู้จักกัสได้ยังไง
‪ฉันชื่อเบ็คกี้
‪แล้วกัส...
‪เรื่องมันยาว
‪ริชาร์ดอยู่ด้วยไหม
‪ไม่ เขา...
‪เขาเสียแล้ว
‪ตอนนี้มีผู้ชายอีกคน
‪เจพเพิร์ด
‪เดี๋ยว
‪เธอเปิดมือถือเครื่องนั้นนานแค่ไหนแล้ว
‪ไม่รู้สิ สองสามชั่วโมงมั้ง
‪แนะนําให้รีบไปหาที่ซ่อนเดี๋ยวนี้
‪ฉันไม่เข้าใจ บอกมาสิว่าคุณอยู่ไหน
‪ไม่ มือถือเครื่องนั้นมีเครื่องติดตาม
‪และทันทีที่เปิดใช้ มันจะทํางาน
‪บอกมาสิว่าคุณอยู่ไหน เราจะได้ไปหา
‪เขารู้มากแค่ไหน
‪เยอะมาก
‪รู้ทุกอย่าง
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪เขาเป็นยังไงเหรอ
‪คุณน่าจะได้เห็นเอง
‪โตมาเป็นเด็กดีมาก
‪เขาเจอเทปฉันหรือเปล่า
‪เทปอะไร
‪เชดี้โกรฟ
‪ฉันบันทึกข้อความไว้ในตลับเทป ‪แล้วเอาไปซ่อนในห้องใต้หลังคา
‪ตลับเทปคืออะไรนะ
‪มันเหมือนเทป
‪- เคยมีวีเอชเอสไหม ‪- ไม่
‪เร็วเข้าสิ ใครแอบตามตําแหน่งมือถืออยู่ก็ไม่รู้
‪เดี๋ยว อันนี้ป่ะ
‪ไม่ใช่ แต่เริ่มจะมาถูกทางละ
‪- เหมือนแฟลชไดรฟ์หรือเปล่า ‪- ใหญ่กว่า
‪(เจอรี่ การ์เซีย - เดวิด กริสแมน ‪เชดี้โกรฟ)
‪นี่น่าจะ...
‪(เชดี้โกรฟ)
‪เจอแล้ว
‪พวกมันมาแล้ว
‪ใคร
‪กองกําลังลาสต์เมน
‪เธอขนของหนีออกไปจากที่นี่ซะ
‪ไม่มีทาง ฉันจะตามคุณไปติดๆ
‪ไม่!
‪เดี๋ยวสิ
‪เปิดประตู!
‪เปิดสิ!
‪เรารอดชีวิตออกไปได้แค่คนเดียว
‪และคนนั้นควรเป็นเธอ
‪จูดี้ เปิดประตู!
‪เธอต้องเอาเทปไปให้กัส
‪ไปใช้ชีวิตซะนะ
‪ไปเป็นวัยรุ่นสักครั้ง เธอสมควรได้เป็น
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะเบ็คกี้
‪ขอบคุณค่ะจูดี้
‪เรารู้ว่าแกอยู่ในบ้าน ‪จะยอมเปิดประตูหรือว่าต้องพังเข้าไป!
‪ยินดีที่ได้รู้จักคุณเหมือนกัน
‪น่าจะเคาะประตูก่อนนะ
‪ไสหัวออกไปจากบ้านฉัน!
‪กําลังบุกเข้าไปครับ
‪ออกไปเดี๋ยวนี้!
‪อย่ามาเนียน
‪ไม่นะ
‪นี่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมนุษย์กลุ่มสุดท้าย
‪คนที่ก้มหัวทํางานเงียบๆ เพื่อช่วยพวกเราทุกคน
‪แต่ไม่ยอมจากไปเงียบๆ
‪ถ้าต้องรื้อก็รื้อเอาเลย
‪ค้นให้ทั่ว
‪- คําสั่งฉัน ‪- ครับท่าน
‪ดวงไฟน้อยๆ สุกใส ‪โชติช่วงด้วยแสงอําไพ
‪ส่องอําไพ ส่องอําไพ แสงสุขใจ
‪มื้อเที่ยงโว้ยไอ้พวกตัวประหลาด
‪ด็อก
‪เข้ามาในนี้ได้ไง
‪พี่เบิ้ม
‪ถ้าเกิดว่า...
‪งั้นเขาก็ยังไม่ตาย
‪มีกลิ่นแม่ด้วย
‪พวกเขาอยู่ด้วยกัน
‪บอกแล้ว พวกเราจะได้หนีออกไป!
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล